I OSK 350/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Barbara Adamiak (spr.) Jerzy Stankowski Protokolant Katarzyna Malinowska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Starosty Powiatu Pyrzyckiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 134/05 w sprawie ze skargi Powiatu Pyrzyckiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2004 r. Nr SKO.CH.410/4645/2004 w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę kasacyjną Decyzją z dnia 2 października 2004 r., wydaną na podstawie art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), § 1 uchwały Nr XXXIII/375/01` Rady Miejskiej w Pyrzycach z dnia 28 czerwca 2001 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości oraz udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej (Dz. Urz. Woj. Zachodniopomorskiego Nr 31, poz. 711), Burmistrz Pyrzyc ustalił opłatę adiacencką w wysokości 10.502 zł, którą zobowiązane jest uiścić Starostwo Powiatowe w Pyrzycach w związku ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku jej podziału. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż nieruchomość położona w obr. 9 m w Pyrzycach, oznaczona w ewidencji gruntów nr 344 o pow. 0,4854 ha zapisana w KW 1907, przeznaczona jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele zabudowy mieszkaniowej i usługowej (Uchwała Rady Miejskiej Nr XXV/1.49/87 z dnia 11 grudnia 1987 r. ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Szczec. Z 1988 r. Nr 2, poz. 26 z późn. zm.). Ostateczną decyzją Nr RGGiPP.6011-0/14/2002 z dnia 9 kwietnia 2002 r. wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy Pyrzyce zatwierdzony został podział ww. nieruchomości na 4 działki gruntu oznaczone numerami 344/1, 344/2, 344/3 344/4. Według szacunkowego operatu sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego wartość nieruchomości przed dokonaniem podziału wynosiła 105.672,00 zł. Po dokonaniu podziału wartość nieruchomości wynosi 147.681,00 zł. Podział przedmiotowej nieruchomości spowodował zatem wzrost jej wartości o 42.009,00 zł. Zgodnie z powołaną uchwałą stawka opłaty adiacenckiej wynosi 25% wzrostu wartości, a więc w przedmiotowej sprawie opłata wynosi 10.502,25 zł. Od decyzji organu I instancji odwołał się Powiat Pyrzycki będący właścicielem ww. działek wnosząc o jej uchylenie. Po rozparzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie zaskarżoną decyzją z dnia 9 grudnia 2004 r. wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na przepis art. 98 a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), który od dnia 22 września 2004 r. stanowi podstawę do ustalania w drodze decyzji przez właściwy organ opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wskutek jej podziału. W rozpatrywanej sprawie decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej została wydana po spełnieniu wszystkich przesłanek niezbędnych do ustalenia tej opłaty, o których mowa w art. 98 a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisach mających odpowiednie zastosowanie. Podział nieruchomości stanowiącej działkę nr 344 z obrębu 9 m Pyrzyce, nastąpił na wniosek właściciela, tj. Powiatu Pyrzyckiego i był zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego. W jego wyniku nie nastąpiło wydzielenie działki pod drogę publiczną, bowiem w planie miejscowym przebieg takiej drogi nie został określony. Tym samym nie powstał obowiązek przejęcia własności wydzielonej działki nr 344/3 z mocy prawa przez Gminę Pyrzyce. W związku z powyższym nie było podstaw do pominięcia działek nr 344/1 i 344/3 przy ustalaniu wartości nieruchomości po podziale. Uchwała Rady Miejskiej ma zastosowanie do wszelkich podziałów nieruchomości a nie tylko do poddziałów związanych z wydzieleniem działek pod drogami. Prawidłowo zatem Burmistrz Pyrzyc, ustalając wysokość opłaty adiacenckiej w niniejszej sprawie, zastosował stawkę procentową opłaty adiacenckiej, określoną w uchwale Nr XXXIII/375/01 Rady Miejskiej w Pyrzycach z dnia 28 czerwca 2001 r., a mianowicie w wysokości 25%. Powiat Pyrzycki wniósł na decyzję skargę do sądu administracyjnego, żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że zgodnie z art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. Nr 46, poz. 543 z 2000 r., ze zm.) działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe – z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna, a orzeczenie o podziale prawomocne. Za działki gruntu, o których mowa wyżej, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Wydzielona działka ewidencyjna oznaczona nr ewidencyjnym 344/3 o powierzchni 0,0526 ha określona w miejscowym planie zagospodarowania Gminy Pyrzyce jako "wewnętrzna uliczka piesza" w rzeczywistości posiada charakter drogi ogólnodostępnej publicznej. Spełnia warunki określone art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wobec powyższego z mocy prawa stanowi własność Gminy Pyrzyce. Potraktowanie działki 344/3 (uliczki pieszej) jako drogi wewnętrznej doprowadzi do wypaczenia założeń planu miejscowego i wręcz uniemożliwi jego realizację. Opłata dotyczyć powinna jedynie działek nr 344/2, 344/4 przedzielonych tą uliczką, a nie wszystkich utworzonych w wyniku poddziału. Wydzielenie działki nr 344/1 o powierzchni 0,0666 ha, dokonane było w celu określenia granic działki jako niezbędnej do korzystania z budynku, w którym została ustanowiona odrębna własność co najmniej jednego lokalu. Podział ten musiałby nastąpić w innym trybie – niezależnie od ustaleń miejscowego planu. Działka ta również nie powinna być uwzględniana do naliczenia opłaty. Wzrost wartości tej działki jest nieuzasadniony. Dopiero zmiana ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez wprowadzenie nowego art. 98 a ust. 1 odnosi się wprost do działek utworzonych w wyniku podziału i wzroście ich wartości nie łącząc tego faktu z wydzieleniem działek pod drogami. Wydana przez Burmistrza decyzja oparta została o Uchwałę Rady Gminy podjętą przed zmianą ustawy o gospodarce nieruchomościami przywołująca art. 98 wówczas obowiązującej ustawy, który w całości odnosił się do podziałów związanych z wydzieleniem działek pod drogami. Ponadto Burmistrz Pyrzyc w decyzji Nr RGGiPP.D.6019/3/2004 z dnia 112 października 2004 roku w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej jako stronę wskazał Starostwo Powiatowe w Pyrzycach, przy czym zgodnie z ustawą o samorządzie powiatowym stroną postępowania jest Powiat Pyrzycki, reprezentowany przez Zarząd Powiatu. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 17 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 134/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Powiatu Pyrzyckiego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2004 r. nr SKO.CH.410/4645/2004 w przedmiocie opłaty adiacenckiej, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wywodził, że w sprawie jest bezsporne, że podział nieruchomości stanowiącej działkę nr 344 z obrębu 9 m Pyrzyce, nastąpił na wniosek właściciela, tj. Powiatu Pyrzyckiego. Podział był zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami) w trybie obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji art. 98 a ust. 1 tejże ustawy. W jego wyniku nie nastąpiło wydzielenie działki pod drogę publiczną bowiem w planie miejscowym przebieg takiej drogi nie został określony. Tak zwana "wewnętrzna uliczka piesza lub deptak" nie musi być drogą publiczną. Tym niemniej nie powstał obowiązek przejęcia własności wydzielonej działki nr 344/3 z mocy prawa przez Gminę Pyrzyce. Art. 98 a ust. 2 powołanej ustawy w tym przypadku nie znajduje zastosowania. Zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami tylko działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne (co winno być przewidziane w planie) z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą a mocy prawa odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa, z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca stała się ostateczna. W rozpatrywanej sprawie jest to kwestia sporna między gminą Pyrzyce a właścicielem działki – Powiatem Pyrzyckim i nie może być rozstrzygnięta w postępowaniu dotyczącym opłaty adiacenckiej lecz w postępowaniu odrębnym. W dacie wydania zaskarżonej decyzji nie miała miejsca sytuacja, iż działka Nr 344/3 stała się z mocy prawa własnością gminy. W skardze Powiat Pyrzycki zapowiada zresztą, że zamierza wystąpić z odrębnym wnioskiem o zmianę ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Jest to właściwy tryb. Dopóki jednak takie rozstrzygnięcie nie zapadło – podstawa rozstrzygnięcia, w sprawie dotyczącej opłaty adiacenckiej, musi być oparta na istniejącym stanie prawnym, ukształtowanym przez treść ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości. Stanowisko Gminy, iż wzrost wartości tej działki w wyniku jej podziału rodzi po stronie właściciela obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej odpowiada prawu (art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). W związku z powyższym nie było podstaw do pominięcia działki nr 344/3 przy ustalaniu wartości nieruchomości po podziale. To samo należy stwierdzić w odniesieniu do działki 344/1. Ani w odwołaniu, ani w skardze nie zostały bowiem podniesione zarzuty wobec określenia wartości działki po podziale w operacie szacunkowym. Działanie organów obu instancji, polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na art. 98 a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznać należy za prawidłowe. Obie te działki nadal pozostają własnością skarżącego i nastąpił wzrost ich wartości co wynika z operatu. Podnoszony argument, iż do określenia wartości działki po dokonanym podziale nie powinny być brane pod uwagę działki nr 344/1 i 344/3 nie znajduje zatem podstaw prawnych. Zasadny jest zarzut skargi, iż adresatem decyzji i podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty adiacenckiej jest Powiat Pyrzycki, a nie Starostwo Powiatowe, jednakże to uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Powiat Pyrzycki wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Zarzucono naruszenie art. 98 a w związku z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 1603 ze zm.) oraz art. 28 i 156 § 1 pkt 4 kpa w związku z art. 25 § 1, § 2, art. 131 § 1, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego na koszt organu I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzono, że organ I instancji w decyzji w sprawie ustalenia opłaty adiacenckiej obciążył obowiązkiem Starostwo Powiatowe w Pyrzycach, pomimo, że z treści uzasadnienia jednoznacznie wynika, iż organ ustalił, że właścicielem i wnioskodawcą decyzji w sprawie podziału działki nr 344 położonej w obrębie ewidencyjnym 9 m Pyrzyce jest Powiat Pyrzycki. Starostwo Powiatowe zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592) jest jednostką organizacyjną powiatu, która wraz z innymi jednostkami ma służyć wykonywaniu zadań Zarządu Powiatu. Ustawa nie nadaje mu uprawnienia do reprezentowania Powiatu, gdyż to zostało zarezerwowane dla Starosty (art. 34 ustawy) lub Zarządu Powiatu (art. 26 i 32 usp 2 pkt 4 ustawy). Wskazanie więc przez Burmistrza Pyrzyc w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i w zaskarżonej decyzji Starostwa Powiatowego jako strony narusza art. 28 kpa w związku z wyżej wskazaną ustawą o gospodarce nieruchomościami, gdyż stanowi o obowiązku podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Błąd ten, zdaniem skarżącego polega na niewłaściwym zastosowaniu wskazanej wyżej normy prawnej i wywołuje nieważność decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, gdyż nie może być wątpliwości, że Starostwo nie może być podmiotem orzeczonego obowiązku z uwagi na brak spełnienia materialnych przesłanek wynikających z ustawy, bo Starostwo nie jest w właścicielem przedmiotowej działki ani jej użytkownikiem wieczystym. Nie sprawuje również trwałego zarządu tą nieruchomością. Tak więc zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą określoną art. 156 § 1 kpa powodującą jej nieważność. Organ I instancji wydając decyzję w zakresie ustalenia opłaty adiacenckiej za działkę nr 344/1, wydzieloną w celu umożliwienia sprzedaży dotychczasowemu najemcy zlokalizowanego na niej lokalu mieszkalnego – a więc niezależnie od ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – naruszył art. 98 a § 2 i naruszenie to miało charakter istotny, gdyż wywołało oczywistą sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie utrzymującą w mocy wyżej opisaną decyzję Burmistrza Pyrzyc koncentrował się na zasadności merytorycznej decyzji, natomiast przyznając zasadność podnoszonym zarzutom skarżącego w zakresie skierowania decyzji do podmiotu nie będącego strona w sprawie – ocenił to naruszenie prawa jako nieistotne, nie mające wpływu na wynik sprawy, a zatem nie stanowiące podstawy do uchylenia decyzji (art. 145 § 1 pkt c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W sprawie wystąpiła podstawa do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucono też, że wycena stanowiąca podstawę do wymiaru opłaty adiacenckiej została błędnie wykonana, gdyż nie różnicuje wartości powstałych w wyniku podziału ze względu na ich przeznaczenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1570 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sad Administracyjny związany był podstawami skargi kasacyjnej. Według art. 174 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie jest wymogiem materialnym skargi kasacyjnej. Wymóg materialny skargi kasacyjnej jest spełniony, jeżeli w skardze kasacyjnej nie tylko powołano określony przepis prawa materialnego lub procesowego ale i wywiedziono jego naruszenie. Ogólnikowe powołanie tylko przez wskazanie naruszonego przepisu prawa nie odpowiada stawianym wymaganiom materialnym. Podanie podstawy skargi kasacyjnej i jej wyprowadzenie przez uzasadnienie jest szczególnie ważne ze względu na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Dla spełnienie tych wymagań materialnych wprowadzony jest przymus zastępstwa w sporządzeniu skargi kasacyjnej (art. 175 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Spełnienie zatem wymagań materialnych warunkuje granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie może sam wyprowadzić podstaw skargi kasacyjnej ani ich domniemywać. Skarga kasacyjna nie odpowiada w pełni wymogom materialnym. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenia art. 98 a w związku z art. 144 ust. 1 ustawy z dnia 212 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 1603 ze zm.). W skardze kasacyjnej nie określono, w jakim zakresie został naruszony art. 98 a, który w strukturze zawiera podział na ustępy regulujące określone materie w zakresie ustalenia opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje się na art. 98 a ust. 2, ale tak wskazana podstawa nie odpowiada podstawie materialnoprawnej rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym. Art. 98 lit. a ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami był podstawą wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej i kontroli przez sąd administracyjny. Art. 98 lit. a ust. 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami nie był stosowany. Według art. 98 lit. a ust. 2 tej ustawy "Przepisu ust. 1 nie stosuje się przy podziale nieruchomości dokonanych niezależnie od ustaleń miejscowego planu". Powołanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 98 lit. a ust. 2 jest postawieniem zarzutu nieusprawiedliwionego z uwagi na zakres podstawy materialnopawnej rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na drodze administracyjnej i na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Nie wywiedziono też naruszenia art. 98 a w związku z art. 144 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi "Właściciele nieruchomości uczestniczą w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich". Ogólnikowy zarzut błędnie wykonanej wyceny wartości działek bez postawienia i wywiedzenia naruszonych przepisów prawa nie może być uznany za uzasadniony. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 28 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 25 § 1, § 2, art. 131 § 1 i art. 145 pkt 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzut naruszenia art. 25 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezasadny, przepisy te nie mają bowiem zastosowania w postępowaniu administracyjnym, regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdolność prawną strony w postępowaniu administracyjnym reguluje art. 30 Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem Sąd nie stosował art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 25 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 131 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; art. 131 nie zawiera w swej strukturze paragrafów. Według art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Ustawodawca w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego ustanawia sankcję nieważności, za angażowanie do postępowania i w następstwie dokonania autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego w zakresie uprawnień lub obowiązków, jednostki, która nie spełnia przesłanek przyznania w sprawie statusu strony. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego "Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie". Tą też podstawą nieważności decyzji związany jest sąd administracyjny (art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zastosowanie sankcji nieważności decyzji oparte jest na kwalifikowanym naruszeniu przepisów prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego można zatem stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji. Jest to jedynie oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu (art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nie można zatem uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W toku postępowania administracyjnego nie ulegało wątpliwości, że stroną postępowania jest Powiat Pyrzycki. W tym stanie rzeczy skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.