II SA/Wa 2407/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] orzekającą o przyznaniu E.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2007 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Wojewoda podniósł, że z przedłożonego przez E.K. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. świadectwa pracy, wystawionego w dniu [...] stycznia 2006 r., wynika, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło bez wypowiedzenia z jej winy. Organ zaznaczył, że w takim przypadku zgodnie z art. 73 ust 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stronie przysługuje zasiłek po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się, a okres jego pobierania ulega skróceniu o okres nieprzysługiwania zasiłku, tj. o 180 dni. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E.K. podniosła, że rozwiązanie stosunku pracy nie nastąpiło z jej winy, a spowodowane było jednostronnym działaniem pracodawcy – Zespołu [...] O. S.A., bez jej akceptacji. Ponadto stwierdziła, że pozbawienie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych przez okres 180 dni jest dla niej krzywdzące. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2007 r. E.K. stwierdziła, że odpowiedź na jej skargę udzielona przez Wojewodę [...] jest nie na temat. Powtórzyła swoje stanowisko zawarte w skardze oraz w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] r. Wskazała, że przepracowała nienagannie 26 lat oraz nawiązała do sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym w O. [...] sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 ust. 1 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące w badanej sprawie rozstrzygnięcie, dopuściły się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych. Stosownie zaś do treści art. 75 ust 1 pkt 3 powołanej ustawy, prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W takim wypadku bezrobotnemu, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy). Natomiast art. 73 ust 4 ustawy stanowi, że okres pobierania zasiłku ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu lub przygotowania zawodowego w miejscu pracy przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3. Analiza treści powołanych wyżej przepisów prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo orzekły o przyznaniu E.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] października 2006 r. do dnia [...] kwietnia 2007 r. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że rejestrując się w dniu [...] kwietnia 2006 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. skarżąca przedstawiła świadectwo pracy wystawione przez Zespół [...] O. S.A. w dniu [...] stycznia 2006 r., z którego wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania przez pracodawcę bez zachowania okresu wypowiedzenia w związku z art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 11, poz. 23 ze zm.). Powołany przepis Kodeksu pracy stanowi o możliwości rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę bez wypowiedzenia z winy pracownika. W tej sytuacji Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy uznał E.K. za osobę bezrobotną z dniem [...] kwietnia 2006 r. oraz orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca kwestionowała tę decyzję składając od niej odwołanie do Wojewody [...]. Po upływie 180 dni od dnia zarejestrowania E.K. w Powiatowym Urzędzie Pracy w O., Starosta [...], stosownie do treści art. 75 ust. 2 pkt 3 powołanej ustawy, zobligowany był orzec o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, co też uczynił wydając w dniu [...] października 2006 r. decyzję nr [...]. Przyznając prawo do zasiłku organ obowiązany był w tym przypadku uwzględnić treść art. 73 ust. 4 powołanej ustawy, stanowiący o skróceniu okresu pobierania zasiłku w przewidzianych w tym przepisie sytuacjach, z powodu rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy ze skarżącą bez wypowiedzenia z jej winy. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie dają możliwości, aby w takiej sytuacji organ mógł przyznać zainteresowanemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych za okres 180 dni następujących po zarejestrowaniu w powiatowym urzędzie pracy. Okoliczność rozwiązania przez Zespół [...] O. S.A stosunku pracy z E.K. bez wypowiedzenia z jej winy ma kluczowe znaczenie w tej sprawie i rzutowała na treść decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej w niniejszej sprawie. Należy jednak wyjaśnić, że Sąd rozpoznając skargę E.K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nie był uprawniony do oceny, czy rozwiązanie to nastąpiło zgodnie z trybem określonym w Kodeksie pracy, albowiem sądem właściwym w sprawach roszczeń tego typu, zgodnie z art. 56 § 1 Kodeksu pracy, jest sąd pracy. Na marginesie należy wyjaśnić, że w wypadku wystąpienia pracownika, na podstawie art. 97 § 21 Kodeksu pracy, do sądu pracy z żądaniem sprostowania świadectwa pracy, sąd pracy może orzec, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę. Pracodawca jest wówczas obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę (art. 97 § 3 Kodeksu pracy). W sytuacji, gdyby zapadło takie orzeczenie sądu pracy, to okoliczność ta mogłaby stanowić przesłankę wznowienia postępowania w sprawie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, stosownie do treści art. 145 §1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.