VI SA/Wa 2315/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie uniemożliwienia zapoznania się z aktami postępowań oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2005 r. Prezes Urzędu Telekomunikacji i Poczty (dalej jako Prezes URTiP) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.- dalej jako pt), po rozpatrzeniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako P.) z dnia [...] sierpnia 2005 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie odmawiające uwzględnienia wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dotyczącego umożliwienia zapoznania się z aktami postępowań wszczętych w dniu [...] grudnia 2004 r. w sprawie ustalenia, czy na : - krajowym rynku usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych, - rynku zakańczania połączeń głosowych w poszczególnych ruchomych publicznych sieciach telefonicznych, - krajowym rynku świadczenia usługi roamingu międzynarodowego w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych, występuje skuteczna konkurencja. Do wydania powyższych postanowień doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2005 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezesa URTiP o umożliwienie wglądu do akt postępowań w sprawie określenia czy na ww. rynkach właściwych występuje skuteczna konkurencja. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jako podmiot uprawniony i wykonujący działalność polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnej i świadczeniu usług telekomunikacyjnych w świetle art. 28 k.p.a. jest stroną postępowań prowadzonych przez Prezesa URTiP, w sprawie określenia czy na rynkach właściwych, dotyczących ruchomych publicznych sieci telefonicznych, opisanych w § 2 pkt 8, 9 i 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 października 2004 r. w sprawie określenia rynków właściwych podlegających analizie przez prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty ( Dz. U. Nr 242, poz. 2420) występuje skuteczna konkurencja. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Prezes URTiP odmówił uwzględnienia powyższego wniosku. Prezes URTiP zauważył, iż w prowadzonych postępowaniach strony nie występują. Zdaniem Prezesa URTiP wyniki tych postępowań nie przesądzają o prawach indywidualnych, nie nakładają żadnych obowiązków ani nie przyznają praw. Status strony można uzyskać dopiero w postępowaniu w sprawie wyznaczenia podmiotu o dominującej pozycji rynkowej oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych. Ponadto postępowanie określone w art. 23 ust. 1 pt kończy się wydaniem postanowienia, co potwierdza zamiar ustawodawcy, iż postępowanie to ma charakter abstrakcyjny. W dniu [...] sierpnia 2005 r. Spółka zwróciła się do Prezesa URTiP z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa URTiP w całości oraz o udostępnienie do wglądu akt postępowań, zgodnie ze złożonym wnioskiem. W uzasadnieniu wniosku P. wskazała w szczególności następujące argumenty: 1) Postanowienie z art. 23 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego stanowi w istocie decyzję administracyjną, gdyż nie posiada cech postanowienia wskazanych w art. 123 k.p.a. Posiada za to cechy decyzji, stanowiąc przejaw woli organu administracji publicznej o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym konkretną sprawę określonej osoby (osób). Użycie tej, czy innej nazwy nie ma znaczenia dla charakteru prawnego aktu, na co wskazuje wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 października 1985 r. 2) Uczestnikami rynków wskazanych w zaskarżonym postanowieniu są w Polsce wyłącznie [...], w tym P. Postępowania te dotyczą zatem zamkniętego kręgu podmiotów. Wynik tych postępowań będzie miał prejudycjalne znaczenie na dalszych etapach regulowania rynku telekomunikacyjnego, przesądzając o możliwości skierowania do P. i innych uczestników rynku środków regulacyjnych przewidzianych w Prawie telekomunikacyjnym. 3) Mimo złożenia wniosku obejmującego trzy rodzaje postępowań zostało wydane jedno postanowienie przez co naruszono przepis art. 123 § 2 k.p.a. W wyniku rozpoznania złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Prezes URTiP postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu postanowienia organ – podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko - stwierdził, iż skarżąca spółka nie ma statusu strony w prowadzonym na podstawie art. 23 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne postępowaniach, zaś postanowienie wydane w trybie art. 23 ust. 3 cyt. ustawy nie rozstrzyga ani o prawach, ani o obowiązkach P. Sp. z o.o. Zdaniem organu argumenty P. zawarte we wniosku nie zasługują na uwzględnienie. Odnośnie wskazania, iż postanowienie z art. 23 ust. 3 pt stanowi w istocie decyzję administracyjną, gdyż nie posiada cech postanowienia organ wskazał na celowe użycie przez ustawodawcę pojęcia "postanowienie" a nie "decyzja". Prezes URTiP zaznaczył, iż postanowienie z art. 23 ust. 3 pt nie warunkuje możliwości nałożenia obowiązków regulacyjnych na PTC. Przedmiotowe postanowienie nie określa, wobec których podmiotów takie postępowanie zostanie wszczęte bowiem postanowieniu takim nie wskazuje się osoby, a jedynie cechy danego rynku. Za nietrafny uznano także pogląd zawarty we wniosku, iż postępowania z art. 23 pt dotyczą zamkniętego, ściśle określonego kręgu podmiotów. O ile teza ta znajduje jeszcze uzasadnienie w odniesieniu do rynków telefonii ruchomej, o tyle zupełnie nie sprawdza się w odniesieniu do innych rynków właściwych wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 25 października 2004 r. (Dz. U. Nr 242, poz. 2420). Organ wskazał, iż analizie konkurencyjności, o której mowa w art. 23 pt poddanych zostało w sumie około 3 700 przedsiębiorców telekomunikacyjnych. W tej sytuacji nie sposób uznać, aby wszystkie te podmioty posiadały status stron w postępowaniach prowadzonych na podstawie art. 23 pt. W ocenie organu nie ma też podstaw, aby w sposób wyjątkowy traktować rynki związane z telefonią ruchomą i uznawać, że podmioty na nich działające są stronami prowadzonych postępowań, a odmawiać takiego przymiotu setkom podmiotów, działających na pozostałych rynkach. Organ doszedł do przekonania, że argumentacja przedstawiona przez Spółkę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazuje, aby Prezes URTiP błędnie ocenił stan faktyczny lub prawny sprawy. Okoliczności sprawy wskazują w sposób bezsprzeczny, iż P. nie jest stroną postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego PTC Spółka z o.o. zarzuciła organowi obrazę: - art. 28 k.p.a. w zw. z art. 23 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 z późno zm).; - art. 10 § 1 k.p.a. i art. 73 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 pt.; - art. 123 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 pt. W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Prezesa URTiP z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa URTiP z dnia [...] sierpnia 2005 r. W uzasadnieniu skarżąca, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, stwierdza, iż wydawany przez Prezesa URTiP akt, o którym mowa w art. 23 ust. 3 pt stanowi w istocie decyzję administracyjną. Wprawdzie w ww. przepisie określony on został jako "postanowienie", nie posiada jednak cech postanowienia wskazanych w art. 123 k.p.a. Użycie przez ustawodawcę w treści odnośnych przepisów pt terminu "postanowienie" nie może przy tym samo przez się przesądzać jeszcze charakteru podejmowanego rozstrzygnięcia (np. wyrok SN z 18 października 1985 r., II CR 320/85, OSNCP 1986, nr 10, poz. 158). Akt nazwany w art. 23 ust. 3 pt "postanowieniem" nie odpowiada bowiem cechom, którymi w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego muszą charakteryzować się postanowienia. Zdaniem skarżącej uczestnikami trzech rynków podlegających analizie Prezesa URTiP są w Polsce wyłącznie [...], w tym P. Prowadzone przez Prezesa URTiP postępowanie dotyczyło zatem zamkniętego, ściśle określonego kręgu podmiotów. W konsekwencji wynik postępowania w sprawie analizy rynku posiada prejudycjalne znaczenie na dalszych etapach regulowania rynku telekomunikacyjnego, przesądzając o możliwości skierowania do P. i innych uczestników rynku odpowiednich środków regulacyjnych. Potwierdza to zresztą sam Prezes URTiP w treści postanowienia z dnia [...] sierpnia 2005 r. gdzie wyraźnie wskazuje na ścisły związek między prowadzonym postępowaniem a możliwością skierowania do P. oraz pozostałych dwóch uczestników rynku środków regulacyjnych. P. podtrzymała stanowisko, iż w polskiej procedurze administracyjnej nie są znane postępowania jurysdykcyjne, które nie miałyby stron, a tym samym nie są znane kończące te postępowania postanowienia, które nie miałyby swoich adresatów. Postępowanie z art. 43 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie może być przyrównywane do postępowania z art. 23 pt z uwagi na występujące między tymi postępowaniami podstawowe różnice. W odpowiedzi na skargę Prezes URTiP nie zgodził się z argumentacją strony i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. W piśmie z dnia złożonym w dniu [...] października 2006 r. dodatkowo, prócz zarzutów podniesionych w skardze, skarżąca podniosła, iż zaskarżone postanowienie narusza ponadto: - art. 16 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), (Dz. Urz. WE L 108/33; Dz. Urz. UE-sp 13-29-349), poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w ramach odrębnego postępowania prowadzonego bez udziału stron, zmierzającego do ustalenia czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja, podczas gdy obowiązkiem krajowego organu regulacyjnego jest prowadzenie jednego postępowania, w ramach którego rozstrzygnięte zostałyby zarówno kwestie dotyczące występowania skutecznej konkurencji na rynku właściwym, jak i kwestie związane z wyznaczeniem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw o znaczącej pozycji rynkowej oraz nałożeniem na te podmioty stosownych obowiązków regulacyjnych. - art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej poprzez nieuprawnione rozdzielenie postępowania w sprawie ustalenia, czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja (prowadzonego bez udziału stron) oraz postępowania w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji rynkowej na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych (prowadzonego z udziałem stron), a tym samym ograniczenie przysługującego przedsiębiorcy prawa do odwołania się w stosunku do tych ustaleń, które objęte są postanowieniem kończącym pierwsze z ww. postępowań; - art. 3 ust. 3 dyrektywy ramowej poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktami postępowań, podczas, gdy obowiązkiem krajowego organu regulacyjnego (obecnie Prezesa UKE) jest wykonywanie swych uprawnień w sposób jawny. W związku z tym skarżąca wniosła o skierowanie przez Sąd w trybie art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: "TWE") pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich: "Czy art. 16 ust. 1,2 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), (Dz. Urz. WE L 108/33; Dz. Urz. UE-sp 13-29-349) dopuszczają możliwość prowadzenia przez krajowy organ regulacyjny bez udziału stron odrębnego postępowania kończącego się wydaniem postanowienia stwierdzającego czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja (art. 23 polskiego Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), które to postępowanie bezpośrednio poprzedza i warunkuje kolejne postępowanie (prowadzone już z udziałem stron) w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie (art. 24 i 24 pt w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.)?". "Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej zapewnia przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu prawo odwołania się od postanowienia krajowego organu regulacyjnego stwierdzającego czy na rynku właściwym, na którym działa zainteresowany przedsiębiorca występuje skuteczna konkurencja (art. 23 polskiego Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), w sytuacji, gdy postanowienie to poprzedza i warunkuje kolejne postępowanie (prowadzone już z udziałem stron) w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie (art. 24 i 25 Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.)?" "Czy art. 3 ust. 3 dyrektywy ramowej nakłada na krajowy organ regulacyjny obowiązek zapewnienia zainteresowanym podmiotom dostępu do akt prowadzonego bez udziału stron odrębnego postępowania kończącego się wydaniem postanowienia stwierdzającego czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja (art. 23 polskiego Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.), które to postępowanie bezpośrednio poprzedza i warunkuje kolejne postępowanie (prowadzone już z udziałem stron) w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie (art. 24 i 25 Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu obowiązującym w 2005 r.)?" Na poparcie swego stanowiska skarżąca powołała się na nowelizację przepisu art. 4 pt. Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 23 ust. 3 pt, "Jeżeli na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja, Prezes UKE zamyka postępowanie, o którym mowa w ust. 1, w drodze postanowienia". Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 206 ust. 2b pt, na postanowienie to przysługuje zażalenie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Zdaniem strony, skoro ustawodawca wyraźnie dopuścił możliwość zaskarżenia nawet w stosunku do postanowienia uznającego analizowany rynek za dostatecznie konkurencyjny, to tym samym uznał, iż całe postępowanie w sprawie analizy rynku musi toczyć się z udziałem stron oraz musi dotyczyć ich praw i obowiązków. Powyższą argumentację, w ocenie strony, wspiera również odwołanie do przepisów ww. dyrektywy ramowej dotyczących procedury analizy rynku (art. 16 dyrektywy ramowej). Prawo wspólnotowe ujmuje tę procedurę jako jednolite postępowanie, w którym dochodzi zarówno do ustalenia, że na danym rynku nie występuje skuteczna konkurencja. Z uwagi na istnienie przedsiębiorstw posiadających znaczącą pozycję rynkową, jak i do nałożenia na te przedsiębiorstwa stosownych obowiązków regulacyjnych. Wskazuje na to chociażby tytuł artykułu 16 dyrektywy ramowej, który stanowi o jednym postępowaniu (procedurze) analizy rynku (prawodawca wspólnotowy używa tutaj liczby pojedynczej, a nie mnogiej). Potwierdza to również treść art. 16 ust. 4 dyrektywy ramowej, zgodnie z którym: "Jeżeli krajowy organ regulacyjny ustali, że na danym odnośnym rynku nie występuje efektywna konkurencja, wskaże on przedsiębiorstwa posiadające znaczną pozycję na tym rynku, zgodnie z art.14 Krajowy organ regulacyjny nałoży na takie przedsiębiorstwa stosowne specyficzne wymogi, o których mowa w ust.2 niniejszego artykułu, albo utrzyma w mocy lub zmieni dotychczas obowiązujące wymogi." Prawo wspólnotowe nie przewiduje zatem rozdzielenia procedury badania rynku na dwa oddzielne postępowania, jak to miało uprzednio miejsce w polskiej ustawie, lecz wyraźnie stanowi o jednym postępowaniu obejmującym całokształt spraw związanych z sytuacją konkurencyjną na rynku właściwym. Polskie prawo telekomunikacyjne nie zawierało zatem pierwotnie prawidłowego wdrożenia do prawa polskiego procedury analizy rynku określonej w art. 16 dyrektywy ramowej. Wadliwość polskiej regulacji dotyczącej analizy rynku usunął dopiero ustawodawca ww. nowelą do pt z 29 grudnia 2005 r. Obecnie art. 24 ust. 1 pt stanowi wyraźnie, iż ustalenie, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja prowadzi do wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz do nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie. Nie prowadzi się już zatem dwóch odrębnych postępowań, ale jedno postępowanie, w ramach którego rozstrzygane są wszystkie powyższe kwestie. W takim postępowaniu strona ma przy tym możliwość wniesienia środka zaskarżenia dotyczącego wszystkich kwestii objętych wydawaną decyzją, a więc zarówno kwestii występowania skutecznej konkurencji, jak i wyznaczenia przedsiębiorstwa posiadającego znaczącą pozycję na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych. Wcześniejsze rozdzielenie procedury analizy rynku na dwa odrębne postępowania, z których pierwsze (art. 23 pt) toczy się bez udziału stron i dotyczy jedynie zagadnienia występowania skutecznej konkurencji, stanowiło naruszenie art. 16 ust. 1, 2 i 4 dyrektywy ramowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga P. Spółki z.o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu obowiązującym w dniu rozstrzygania sprawy przez organ, niezwłocznie po wydaniu lub zmianie rozporządzenia, o którym mowa w art. 22 ust. 1 (czyli rozporządzenia Ministra Infrastruktury ustalającego rynki właściwe), jednak nie później niż w terminie 30 dni od wejścia w życie lub każdej zmiany rozporządzenia, Prezes URTiP, w drodze postanowienia, wszczyna postępowanie w sprawie ustalenia, czy na rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja. Zgodnie z ustępem 2 art. 23 cyt. ustawy analiza rynków właściwych następuje z uwzględnieniem wytycznych Komisji Europejskiej w sprawie analizy rynku i ustalania znaczącej pozycji rynkowej. Przepis art. 23 ust. 3 ustawy - Prawo telekomunikacyjne stanowi z kolei, iż zamknięcie postępowania, o którym mowa w ust. 1, następuje w drodze postanowienia, w którym Prezes URTiP stwierdza, czy na analizowanym rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja. Należy wskazać ponadto, iż w sytuacji, w której Prezes URTiP stwierdzi, że na rynku właściwym nie występuje skuteczna konkurencja, wszczyna postępowanie w sprawie wyznaczenia przedsiębiorcy lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych o znaczącej pozycji na rynku właściwym oraz nałożenia obowiązków regulacyjnych przewidzianych w ustawie (vide: art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne). W świetle powyższych przepisów Prawa telekomunikacyjnego należy stwierdzić, iż celem postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 ustawy, jest ustalenie jedynie, czy na analizowanym przez Prezesa URTiP rynku właściwym występuje skuteczna konkurencja. Przy dokonywaniu powyższej analizy organ regulacyjny zobowiązany jest uwzględniać wspomniane w ustępie 2 art. 23 wytyczne Komisji Europejskiej. Zamknięcie postępowania w sprawie oceny danego rynku następuje w drodze postanowienia, które stwierdza, że rynek jest skutecznie konkurencyjny lub że nie występuje na nim skuteczna konkurencja. Zdaniem Sądu przedmiotowe postępowanie nie ma ściśle oznaczonego adresata, zaś postanowienie wydane przez Prezesa URTiP w trybie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne nie nakłada bezpośrednio jakichkolwiek obowiązków, czy też praw na przedsiębiorców prowadzących działalność telekomunikacyjną na rynku objętym analizą organu. Przedmiotowe postanowienie stanowi jedynie rozstrzygnięcie co do stanu konkurencyjności rynku, a więc ma ono charakter przedmiotowy i abstrakcyjny. Oznacza to, iż w tej fazie postępowania organ regulacyjny nie jest uprawniony do ustalania przedsiębiorców telekomunikacyjnych (podmiotów) o znaczącej pozycji na rynku lub stwierdzenia, że takie podmioty nie występują na analizowanym rynku, albowiem dopiero w razie stwierdzenia braku efektywnej konkurencji będzie to przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie art. 24 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. W tej sytuacji należy uznać, że postanowienie przewidziane w art. 23 ust. 3 cyt. ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne nie ma bezpośrednich adresatów, gdyż nie rozstrzyga bezpośrednio o prawach lub obowiązkach konkretnych podmiotów (tak również: Stanisław Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 239). Wynik przedmiotowego postępowania zakończonego postanowieniem nie przesądza o prawach indywidualnych, gdyż nie nakłada żadnych obowiązków, ani też nie przyznaje praw konkretnie wskazanym, indywidualnym operatorom telekomunikacyjnym. Wobec takiego charakteru przedmiotowego postępowania, należy stwierdzić, iż w postępowaniu tym nie ma konkretnych stron. Status strony uzyskać można dopiero w przypadku następnego etapu, tj. w postępowaniu w sprawie wyznaczenia podmiotu o znaczącej pozycji rynkowej i nałożenia obowiązków regulacyjnych. W ocenie Sądu nie można wywodzić tezy, iż skarżąca spółka jest stroną postępowania, o którym mowa w art. 23 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego – uzasadniając to możliwością uznania podmiotem, który zostanie wyznaczony jako podmiot o znaczącej pozycji rynkowej i na który zostaną nałożone obowiązki regulacyjne, w postępowaniu, wszczętym w trybie art. 24 ust. 1 cyt. ustawy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z samego stwierdzenia niewystępowania skutecznej konkurencji na danym rynku nie wynika jeszcze wniosek, że działający na nim przedsiębiorcy posiadają znaczącą pozycję rynkową, ani tym bardziej nie wynika, którzy operatorzy działający na tym rynku posiadają tego rodzaju pozycję i jaki jest jej charakter. Postanowienie nie kształtuje w żaden sposób praw ani obowiązków indywidualnie oznaczonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, w tym skarżącej spółki (podobnie: S. Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", s. 239). Mając to na względzie należy uznać, iż Prezes URTiP prawidłowo odmówił skarżącej spółce uwzględnienia wniosku o umożliwienie dostępu do akt sprawy w postępowaniach dotyczących ustalenia czy na ww. rynkach właściwych istnieje skuteczna konkurencja. Zdaniem Sądu Prezes URTIP wszechstronnie zebrał i ocenił materiał zgromadzony w sprawie, zaś w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć prawidłowo przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy prawa, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. Nie można podzielić zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 123 k.p.a. poprzez wydanie jednego postanowienia obejmującego trzy odrębne postępowania. Zarzut ten jest niezasadny jeśli się ma na względzie fakt, iż został złożony jeden wniosek obejmujący trzy postępowania w sprawie krajowego rynku usługi dostępu i rozpoczynania połączeń w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych, w sprawie rynku zakańczania połączeń głosowych w poszczególnych ruchomych publicznych sieciach telefonicznych oraz w sprawie krajowego rynku świadczenia usługi roamingu międzynarodowego w ruchomych publicznych sieciach telefonicznych. Zatem rozpoznanie tego wniosku nie wymagało wydania trzech oddzielnych postanowień, a w zaistniałej sytuacji wydanie jednego postanowienia nie naruszyło prawa, w szczególności art. 123 k.p.a. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że brak jest uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia wniosku strony skarżącej dotyczącego skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.