II OSK 335/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Mirosława Włodarczak - Siuda Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. G, od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa1001/05 w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2005r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1001/05 oddalił skargę K. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2005 r. ([...]), utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. ([...]), którą Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), cofnął K. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wydane w celu łowieckim w ilości 2 (dwóch) sztuk. Jak wynika z akt sprawy, K. G. wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 1 grudnia 2003 r. został uznany winnym posiadania w swoim mieszkaniu, w dniu 13 stycznia 2003 r., bez wymaganego zezwolenia 78 sztuk naboi karabinowych kal. 7,62x54 R, tj. czynu z art. 263 § 2 k.k., za co wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności. Wykonanie kary zostało zawieszone tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat. Prawo do posiadania broni, jest uprawnieniem wyjątkowym, tak więc osoba posiadająca takie pozwolenie musi w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i porządku publicznego. Osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo karne, nie daje rękojmi bezpiecznego posiadania broni, bowiem jej zachowanie stwarza uzasadnioną obawę, że broń może być użyta niezgodnie z przeznaczeniem, tj. z naruszeniem porządku i bezpieczeństwa publicznego. Prawomocny wyrok karny jest wiążący dla organów Policji w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Czyn, za który został prawomocnie skazany K. G., nie został co prawda bezpośrednio wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako jedna z przesłanek cofnięcia pozwolenia, jednak katalog tych przesłanek nie jest w tym przepisie zamknięty. Zatem prawna możliwość negatywnej oceny osoby, która została skazana za czyn z art. 263 § 2 k.k., nie jest wykluczona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję z dnia [...] kwietnia 2005 r. podobnie jak wcześniej w odwołaniu od decyzji I instancji, K. G. podnosi, że nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które zostały wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego, zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie daje podstaw do przyjęcia uzasadnionej obawy, że strona skarżąca może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zakwestionowaną amunicję strona otrzymała od kolegi myśliwego z koła łowieckiego, wśród której było 78 szt. naboi typu wojskowego, co ujawnił dopiero biegły sądowy, a o czym strona skarżąca nie miała pojęcia. Skarżący posiada pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej palnej prawie od 14 lat i nigdy nie użył broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r. uznał, że zaskarżana decyzja, nie narusza prawa. Komendant Główny Policji w zaskarżanej decyzji prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, bowiem należy w pełni zgodzić się z tym, iż skoro w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy wymienia się pewnego rodzaju przestępstwa jedynie przykładowo, o czym świadczy zwrot "w szczególności", to nie jest wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo nieokreślone w wymienionym przepisie ustawy. Prawo posiadania broni w Polsce nie należy do praw obywatelskich gwarantowanych konstytucyjnie. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa europejskiego. Fakt nielegalnego posiadania dużej ilości amunicji, przez osobę posiadającą od wielu lat pozwolenie na broń myśliwską, świadczy w ocenie Sądu, o braku poszanowania obowiązującego porządku prawnego. Dotychczasowa dobra opinia skarżącego oraz jego postawa, nie może wpływać na ocenę, wynikającą z faktu wejścia skarżącego w konflikt z prawem. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Pełnomocnik K. G. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku (z dnia 7 listopada 2005 r.), zarzuca: – naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), przyjmując, iż skazanie za przestępstwo wymienione w art. 263 § 2 k.k. automatycznie przesądza o zaliczeniu danej osoby do kręgu osób, którym bezwzględnie cofa się zezwolenie na posiadanie broni palnej, – naruszenie przepisów postępowania a to art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy jak też niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, który potwierdziłby istnienie uzasadnionych obaw, co do możliwości użycia przez stronę skarżącą broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazując na powyższe na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie z uwzględnieniem odpowiednio kosztów postępowania wg norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem skarżącego, organy Policji i Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie zinterpretowały przepisy ustawy o broni i amunicji wymienione na wstępie. Skarżący nie został prawomocnie skazany za przestępstwo przeciwko: życiu, zdrowiu ani mieniu. Powołana ustawa nie zawiera normatywnych pojęć: "uzasadnionej obawy", "interesu bezpieczeństwa" ani "porządku publicznego". Przy skazaniu za przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. na pewno nie może "działać automat bez wnikliwego rozpatrzenia wszystkich okoliczności", w jakich doszło do jego popełnienia. Zdaniem strony skarżącej, organy Policji naruszyły przepisy art. 7 i 77 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uwzględniono opinii biegłego, z której można było wywieść, że strona mogła być nieświadoma posiadania tego typu amunicji, gdyż wzrokowo niemożliwe jest odróżnienie jej od amunicji myśliwskiej. Nie wyjaśniono też w jakich okolicznościach strona weszła w posiadanie tej amunicji oraz jakie intencje przyświecały jej w zakresie potencjalnego użycia. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż w stosunku do strony skarżącej istniała uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie, okoliczności nieważności postępowania wymieniane w § 2 ww. przepisu, istnienia których w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, kończącego postępowanie w sprawie. Tak więc zarzuty skargi kasacyjnej, oparte na podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., powinny odnosić się do zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji, a nie do orzeczenia organu administracji publicznej, które było przedmiotem skargi. Tymczasem w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie, zarzuty formułowane są w stosunku do decyzji administracyjnej, o czym może najlepiej świadczyć zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 77 k.p.a., których Sąd w ogóle nie stosował. Tak sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej w istocie są powtórzeniem zarzutów zamieszczonych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zostały przez ten Sąd rozpoznane, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Zarzut błędnego dokonania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładni przepisów (jedyny zarzut skierowany pod adresem Sądu) art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie można uznać za trafny, gdyż jak to wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a wcześniej w decyzji, fakt, że skarżący nie został skazany prawomocnym wyrokiem za żadne z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, nie daje podstaw do tego, że ten przepis nie może mieć zastosowania w tej sprawie. Nie można też powiedzieć, że powyższy przepis został w stosunku do skarżącego zastosowany automatycznie, jeśli się zważy charakter przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. a przedmiot niniejszej sprawy – pozbawienie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Związek między tymi dwoma sprawami, jest widoczny "gołym okiem". Jeśli ktoś kto posiada pozwolenie na broń, jednocześnie posiada amunicję o charakterze wojskowym, której nie wolno posiadać to logicznym jest, że istnieje uzasadniona obawa, że może również użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Użycie broni "w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", pomimo że nie zostało zdefiniowane ustawowo, jest w kontekście tej sprawy zrozumiałe i nie powinno budzić wątpliwości pełnomocnika i skarżącego. Nie jest prawdą, jak podnosi się w skardze kasacyjnej, że skarżący mógł być nieświadomy jaką posiada amunicję w domu, bowiem jest to sprzeczne z wyjaśnieniami skarżącego, jakie złożył w piśmie (prośba) z dnia 20 grudnia 2004 r. (k. 46) a poza tym, podważa to jego kwalifikacje jako osoby posiadającej od kilkunastu lat pozwolenie na broń. W piśmie tym skarżący też wyjaśnił w jakich okolicznościach wszedł w posiadanie niedozwolonej amunicji. Fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem, jest bezsporny, trudno więc oczekiwać aby w sprawie administracyjnej o pozbawienie go pozwolenia na broń wyjaśniać, "jakie intencje przyświecały stronie skarżącej w zakresie potencjalnego" użycia zakwestionowanej amunicji. Jeżeli można mówić tu o jakichkolwiek "intencjach", to należało to wyjaśnić w postępowaniu karnym. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.