I SA/Wr 1349/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Halina Betta Sędziowie Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Wilczek po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale I w dniu 15 lutego 2007 r. sprawy ze skargi : R. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach oddala skargę. W dniu [...] R. H. złożyła oświadczenie o stanie majątkowym na dzień [...], w którym wykazała środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości [...] oraz środki pieniężne w gotówce w wysokości [...] o równowartości [...], zaś w oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień [...] środki pieniężne na rachunku bankowym w wysokości [...] oraz środki pieniężne w gotówce w wysokości [...] o równowartości [...]. Wartość oszczędności zgromadzonych w walucie rodzimej skarżąca udokumentowała wystawionym przez bank zbiorczym zestawieniem operacji, przeprowadzonych na osobistym rachunku bankowym za okres od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2001 r. Na udokumentowanie posiadania środków pieniężnych w walucie obcej, skarżąca nie przedłożyła dowodów, składając jedynie wyjaśnienia, z których wynika, że jej mąż A. H. w latach 1955-1981 pracował w urzędzie pocztowym i miał dobre zarobki, a dodatkowo otrzymywał wynagrodzenie za prowadzenie prenumeraty i liczne dodatki uznaniowe. Skarżąca natomiast pracując w banku zajmowała się dodatkowo szyciem odzieży, za co również otrzymywała wynagrodzenie. Źródłem utrzymania były także inne zajęcia (uprawa warzyw i owoców na sprzedaż), ponadto mąż grał na weselach i uroczystościach oraz zajmował się handlem samochodami i otrzymywał wsparcie z zagranicy. Decyzją [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. ustalił zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2002 r. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] strona odwołała się. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. ustalił zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2002 r. w wysokości [...]. Organ I instancji stwierdził, że podatniczka w 2002 r. poniosła wydatki w łącznej kwocie [...]. Na kwotę tą składały się wykazane przez stronę w oświadczeniu o poniesionych wydatkach koszty związane z utrzymaniem oraz koszty projektów ([...]) oraz zakup samochodu ([...]). Biorąc pod uwagę łączną wysokość poniesionych przez stronę w 2002 r. wydatków w kwocie [...] oraz przychód uzyskany w kwocie [...], przy uwzględnieniu stanu środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym na początek i koniec badanego roku (odpowiednio [...] i [...]) oraz rozchód środków pieniężnych na skutek kradzieży w kwocie [...] organ l instancji ustalił wysokość dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie [...] zł, który opodatkował zryczałtowanym podatkiem dochodowym według stawki 75%. W odwołaniu z dnia [...] podatniczka wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 121, art. 122-124, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2 i art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa – dalej w skrócie Op. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w postępowaniu dowodowym karkołomnym dla niej stało się dokumentowanie dochodów za lata bardzo odległe, co do których upłynął termin przedawnienia, a w wielu sprawach nie było możliwości odtworzenia dokumentacji. W ocenie odwołującej się, organy podatkowe nie wskazały stanów faktycznych, wykluczających możliwość zgromadzenia w ciągu kilkudziesięciu lat środków pieniężnych wykazywanych na koniec 2000 r., w wysokości odpowiadającej kwocie około [...], a zaskarżona decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego w kwestii odmówienia wiarygodności przedłożonych dowodów, w sprawie dotyczącej między innymi zgromadzonych oszczędności, pożyczek i darowizn. Strona zarzuciła, że zebrany materiał dowodowy nie wyczerpuje wszystkich kwestii, a organ kontrolujący nie dał osobom przesłuchiwanym w charakterze świadka możliwości okazania dowodów dokumentujących przychody i ich źródło. Odnośnie szacunkowego ustalenia wydatków poniesionych w badanym roku podatkowym na zakup paliwa do samochodu marki VW Passat o nr rej. [...] strona podniosła, że wydruki z Centralnego Archiwum Odpraw SG nie wskazują, że tym konkretnym samochodem było przekraczane przejście graniczne. Na etapie postępowania odwoławczego, w celu udokumentowania osiąganych dochodów, strona przedłożyła kserokopię legitymacji ubezpieczeniowej, dokumentującej wysokość dochodów tylko za niektóre lata. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. pismem z dnia [...] wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podanie danych o wynagrodzeniach lub ewentualnie o dowodach pośrednich dotyczących wysokości wynagrodzeń uzyskiwanych przez podatniczkę i jej męża. Uzyskane w wyniku powyższych czynności dane dotyczą dochodów skarżącej za lata 1976-1984 i 1988-1994 i dochodów jej małżonka w latach 1982-1985. Ponadto podatniczka przedstawiła kserokopię legitymacji ubezpieczeniowej męża, która potwierdza zatrudnienie go od dnia [...] (w latach 1955-1981 na stanowisku listonosza i od [...] na stanowisku stróża) oraz wskazuje, że przeciętny miesięczny zarobek w latach 1960-1961 wyniósł odpowiednio [...] i [...]. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż strona na dzień [...] nie mogła posiadać wykazanych w oświadczeniu o stanie majątkowym oszczędności w kwocie [...]. Organ przyjął bowiem, że podatniczka pracując zawodowo i podejmując prace dodatkowe oraz zajmując się uprawą warzyw i owoców, wspólnie z mężem począwszy od 1968 r. (tj. od momentu zawarcia związku małżeńskiego) do 1994 r. odkładała co roku kwotę jednego przeciętnego wynagrodzenia za dany rok i lokowała w walucie obcej (USD). Podstawą powyższego ustalenia było porównanie wysokości ustalonych w toku przeprowadzonego postępowania rocznych wynagrodzeń skarżącej i jej męża z kwotą przeciętnego rocznego wynagrodzenia ogłaszanego za dany rok, które wykazało, że tylko w latach 1990-1992 otrzymane przez stronę wynagrodzenie było wyższe niż przeciętne wynagrodzenie, zaś jej małżonek tylko w 1982 r. osiągnął wynagrodzenie wyższe niż przeciętne. Uwzględniono przy tym, że na utrzymaniu podatniczki i jej męża pozostawało 3 synów, w związku z czym ponosili oni wydatki na ich utrzymanie i kształcenie. Ponadto organ wskazał, że w oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień [...], a więc na koniec badanego roku podatkowego, R. H. wykazała między innymi środki pieniężne w wysokości [...] o równowartości [...], co po uwzględnieniu stwierdzonej w toku przeprowadzonego postępowania nadwyżki wydatków nad uzyskanymi przychodami wskazuje, że podana kwota [...] nie mogła stanowić źródła finansowania wydatków poniesionych w 2002 r. Za niewiarygodne organ odwoławczy uznał wykazane przez stronę w oświadczeniu o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów): darowiznę uzyskaną przez stronę od matki – R. D. w kwocie [...] w dniu [...], darowiznę uzyskaną od znajomego syna – M. M. w kwocie [...] w dniu [...], darowiznę od syna siostry – A. D. w kwocie [...] w dniu [...], darowiznę od J. K. (dla którego strona jest żoną szwagra) w kwocie [...] w dniu [...], darowiznę od znajomej – A. Sz. w kwocie [...] w dniu [...], darowiznę od żony bratanka strony – V. L.-H. w kwocie [...] w dniu [...], darowiznę od syna siostry – R. D. w kwocie [...] w dniu [...] Uzasadniając powyższe organ stwierdził, że w toku postępowania dotyczącego stopnia zbilansowania wydatków poniesionych w latach 2001 i 2002 osiągniętymi przychodami, strona przedstawiła [...] umów darowizn zawartych z krewnymi lub osobami niespokrewnionymi, często gorzej sytuowanymi, które zaoferowały jej pomoc finansową z własnej inicjatywy. Każda umowa opiewała na kwotę wolną od opodatkowania. Nie przedłożono również dowodów świadczących o rzeczywistym posiadaniu oszczędności i o ich faktycznym przekazaniu. Niejednokrotnie też kwoty darowizn przekraczały możliwości finansowe darczyńców, a składane przez świadków zeznania zawierały nieścisłości i były sprzeczne z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Stąd też w ocenie organu odwoławczego przedłożone umowy darowizn nie dokumentują rzeczywistego przekazania środków pieniężnych i zostały sporządzone dla potrzeb toczącego się postępowania. Organ zakwestionował wysokość oświadczonych przez podatniczkę wydatków na wyżywienie ([...]), bowiem w przeliczeniu daje to około 0,50 zł dziennie na 1 osobę i znacznie odbiega od przeciętnych wydatków na zakup żywności wynikających z danych statystycznych. Organ przyjął również na podstawie danych statystycznych wysokość wydatków na zakup odzieży i obuwia w kwocie [...] oraz na zdrowie i rehabilitację w kwocie [...], których strona nie wykazała w oświadczeniu o poniesionych wydatkach, a które niewątpliwie musiała ponosić. Przy ustalaniu wydatków na zdrowie przyjęto jedynie wydatki na 1 osobę, kierując się faktem, że od 1996 r. strona przebywa na rencie chorobowej. Ponadto organ stwierdził, że w 2002 r. podatniczka poniosła jeszcze inne wydatki, które nie zostały uwzględnione w złożonym oświadczeniu tj. składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie [...] i podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie [...], których wysokość ustalono na podstawie zeznania rocznego PIT-36 oraz zakup samochodu marki Volkswagen Passat 1,9 TD za kwotę [...] na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...]. Z uwagi na fakt, że z operacji przeprowadzonych na rachunku bankowym wynika, że w dniu [...] dokonano przelewu na kwotę [...] oraz uwzględniając złożone przez stronę wyjaśnienia z dnia [...], że przelew ten dotyczy zapłaty za przedmiotowy samochód, jako poniesiony wydatek przyjęto faktycznie uiszczoną zapłatę w kwocie [...]. Organy podatkowe dokonały też szacunkowego wyliczenia kosztów zakupu paliwa, gdyż strona wykazała tytułem wydatków na zakup paliwa kwotę [...], natomiast na podstawie otrzymanego z Centralnego Archiwum Odpraw SG wydruku dotyczącego przekroczeń granicy ustalono, że zarówno podatniczka, jak i synowie (J., A. i K.) przekraczali granicę kraju w 2002 r. co najmniej [...] ([...] dni w roku). Organy ustaliły ponadto, że w dniu [...] A w G. została powiadomiona przez J. H. o kradzieży z włamaniem do budynku położonego w W. przy ul. P. [...], w wyniku której skradziono pieniądze o łącznej wartości około [...], tj. [...] i [...] na szkodę strony i J. H. W złożonym zgłoszeniu J. H. nie określił do kogo i w jakiej wysokości należały te pieniądze. W postanowieniu Prokuratury Rejonowej w G. z dnia [...] o podjęciu na nowo umorzonego dochodzenia, wartość szkody na rzecz strony oraz J. H. została określona w kwocie około [...]. Organ ustalił, że z oświadczenia z dnia [...] złożonego przez J. H. wynika, że kradzież z włamaniem mająca miejsce w dniu [...] spowodowała szkodę majątkową w wysokości około [...]. Pieniądze te stanowiły oszczędności przechowywane w walutach obcych tj. około [...] i [...], przy czym zgodnie z oświadczeniem J. H. jego oszczędności wynosiły około [...] i przechowywane były w markach; pozostała kwota stanowiła oszczędności strony. Zgodnie z oświadczeniem podatniczki, powyższa kwota stanowiła oszczędności jej i A. S. W oświadczeniu z dnia [...] strona podniosła, że na dzień [...] figurowała w całości kwota około [...] ([...]) pochodząca z pożyczki udzielonej przez A. S. Pieniądze te wraz z innymi oszczędnościami (w tym syna J. H. w kwocie około [...]) zostały skradzione z domu w lutym 2002 r. Zgodnie z oświadczeniem strony były one zdeponowane w euro i markach ([...] i [...]). W ocenie organu powyższe oświadczenie jest sprzeczne ze złożonymi w dniu [...] oświadczeniami o stanie majątkowym na dzień 31 grudnia 2001 r. i na dzień 31 grudnia 2002 r., w których z oszczędności w walucie obcej strona wykazała jedynie środki pieniężne w kwocie [...] o równowartości [...]. W ocenie organu, powyższe wskazuje na niewyjaśnienie przez podatniczkę zarówno źródeł pochodzenia skradzionych środków pieniężnych, jak i ich przeznaczenia. Organ odwoławczy uznał również za niewiarygodne przeniesienie środków pieniężnych wynikające z umowy zawartej w dniu [...] w Berlinie pomiędzy stroną a A. S., z uwagi na nieścisłości dotyczące okresu i formy udzielanej pomocy oraz sprzeczności w oświadczeniach stron umowy. Zdaniem organu zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, że skradzione w dniu [...] środki pieniężne pochodziły z oszczędności i pożyczki udzielonej przez A. S., co w ocenie organu oznacza, że środki te zostały pozyskane ze źródeł, których podatniczka nie ujawniła w toczącym się postępowaniu. Na podstawie wyroku z dnia 25 października 2004 r. sygn. akt II K 111/04 Sądu Rejonowego w R., skazującego sprawców kradzieży, organ odwoławczy ustalił wartość utraconej w wyniku przedmiotowego włamania waluty, tj. kwotę [...] (na którą składa się kwota [...] o wartości [...] i kwota [...] o wartości [...]). W wyniku pomniejszenia powyższej kwoty o ewentualne oszczędności w kwocie [...] należące do J. H., organ ustalił wartość należących do strony środków pieniężnych, utraconych w wyniku kradzieży w kwocie [...], w związku z czym skorygował przyjętą przez organ I instancji wartość rozchodu środków pieniężnych na skutek kradzieży z kwoty [...] do kwoty [...]. Zgodnie z powyższym organ zmniejszył wartość poniesionych wydatków pieniężnych nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w 2002 r. z kwoty [...] do kwoty [...], a należy zryczałtowany podatek dochodowy wyniósł [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, zarzucając naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj. art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej dalej updof. - przepisów prawa procesowego, tj. art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 Op, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i art. 191 tej ustawy poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie poniesionych wydatków i przychodów. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że wykazane w toku postępowania źródła finansowania znajdują pokrycie w ujawnionych źródłach pochodzenia majątku, a zatem art. 20 ust. 3 i art. 30 ust. 1 pkt 7 updof nie może mieć zastosowania w przypadku, gdy znany (ujawniony) jest przychód oraz jego źródło. Zdaniem skarżącej wydane decyzje nie zawierają uzasadnienia faktycznego w kwestii odmowy wiarygodności przedłożonych dowodów, dotyczących zgromadzonych oszczędności, pożyczek i darowizn, a zebrany materiał dowodowy merytorycznie nie wyczerpuje wszystkich zagadnień. W ocenie skarżącej, w postępowaniu podatkowym nie wykazano możliwości zgromadzenia przez nią i jej rodzinę w ciągu kilkudziesięciu lat środków pieniężnych wykazywanych na koniec 2000 r. w wysokości około [...], pomimo przedłożenia dokumentów stwierdzających ciągłość pracy skarżącej oraz jej zmarłego męża i posiadanie dodatkowych źródeł dochodów. Strona podniosła również, że przesłuchiwani w charakterze świadka, nie dysponowali w momencie przesłuchania dowodami i kontrargumentami na tezy wysunięte przez organ podatkowy w tak szerokich ramach czasowych, dotyczących szeregu okoliczności sprawy, jak i statusu majątkowego. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy, ustalając wysokość rzeczywistych wydatków i dochodów, nie uwzględnił przychodów uzyskiwanych z dodatkowych źródeł z uprawy warzyw i owoców. W sposób niekorzystny wyliczył - przy zastosowaniu metod statystycznych - poniesione wydatki, swobodnie operując powyższymi metodami, nie uwzględniwszy ich przy określaniu przychodów. Strona zakwestionowała również przypisanie kwoty wydatku w wysokości [...] z tytułu zakupu samochodu marki Volkswagen Passat, zakupionego na podstawie faktury VAT nr [...] wystawionej w dniu [...] na kwotę brutto [...]. Skarżąca podniosła, że przekazana kwota z rachunku bankowego prowadzonego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej została wpłacona na rachunek dostawcy, ale organ podatkowy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z transakcją, a mianowicie jak dostawca rozliczył powyższą wpłatę i czy nie dokonał zwrotu różnicy wynikającej z wpłaty do wystawionej za towar faktury. Ponadto skarżąca zakwestionowała wyliczenie i przypisanie wydatków w kwocie [...] na zakup paliwa, wskazując że dane uzyskane z Centralnego Archiwum Odpraw SG nie potwierdzają w wielu przypadkach faktu przekroczenia granicy pojazdem, wskazują na powielenie ilości przekroczeń i nie dowodzą przekroczenia granicy samochodem marki Volkswagen Passat o nr rej. [...]. Skarżąca podniosła również, że organ podatkowy odrzucił jako dowody umowy darowizn, pomimo potwierdzenia dokonania darowizn przez darczyńców oraz dodatkowe dokumenty przedłożone w celu potwierdzenia posiadania środków pieniężnych. Odnośnie darowizny w kwocie [...] przekazanej przez matkę podatniczki, która odmówiła składania zeznań, strona podniosła, że jej matka jest już osobą starszą i czynności wykonywane przez kontrolujących wywołać mogły tylko stres, dlatego też matka złożyła wyjaśnienia do zawartej umowy, poparte dowodami, świadczącymi o możliwości zgromadzenia środków finansowych. W sprawie pożyczki udzielonej przez A. S. w kwocie [...], skarżąca wyjaśniła, że pochodzące z tego źródła środki finansowe stopniowo zostały wymieniane na euro, a o fakcie ich posiadania i przechowywania na terenie posesji położonej w W. świadczy kradzież z włamaniem w miesiącu lutym 2002 r., udokumentowana wyrokiem Sądu Rejonowego w R. II Wydział Karny sygn. akt [...], na mocy którego oskarżeni zostali zobowiązani do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz skarżącej i jej syna kwoty [...], na którą składała się suma środków finansowych, będących przedmiotem kradzieży zgromadzonych w markach i euro. Odpowiadając na zarzuty skargi Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 §2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie upsa). Wśród źródeł przychodów, wymienionych przez ustawodawcę w art.10 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.jedn.:Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz.176 ze zm.), zwanej dalej updof, znajdują się źródła nieujawnione. Doprecyzowując w art.20 ust.3 cyt. ustawy sposób ustalania przychodów z tego tytułu prawodawca wskazał, że ich wysokość ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Przepis art.30 ust.1 pkt.7 updof stanowi natomiast, że od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach pobiera się podatek w formie ryczałtu – w wysokości 75% dochodu. Zgodnie z art. 20 ust. 3 updof pierwszym elementem niezbędnym do ustalenia wysokości omawianych przychodów jest stwierdzenie wysokości poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków oraz wartości zgromadzonego w tymże roku mienia, jak również mienia zgromadzonego w latach poprzednich. Na tle powyższego istnieje konieczność analizy pojęcia wydatku i mienia, przy czym w tym ostatnim przypadku z punktu widzenia kryterium czasu, mienie można sklasyfikować zasadniczo jako: - zgromadzone w roku podatkowym oraz - zgromadzone w latach poprzednich, przy czym w obu przypadkach musi ono pochodzić z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Pomiędzy pojęciami wydatku i mienia zachodzi zależność, polegająca zasadniczo na tym, iż fakt poniesienia określonego wydatku powoduje uszczuplenie mienia, które co do wartości może jednak zostać zbilansowane w postaci pojawienia się w majątku podatnika np. rzeczy stanowiącej przedmiot wydatku. Istotne znaczenie ma również zastosowana w art. 20 ust. 3 in fine formuła "pochodzące z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania". Przychody opodatkowane to takie, które zostały ujawnione organowi podatkowemu, niezależnie od formy opodatkowania, w szczególności w złożonych organom podatkowym deklaracjach (zeznaniach), ale również wynikające z decyzji podatkowych, a także wynikające z odpowiednich dokumentów potwierdzających dochody uzyskane w innych krajach, wystawione przez właściwe, legitymowane do tego organy podatkowe tych państw. W świetle powołanych przepisów ustalenia w sprawie wymagało czy podatniczka w spornym okresie osiągnęła przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych, przy czym dla określenia wysokości tych ewentualnych przychodów konieczne było ustalenie poniesionych przez podatniczkę w roku podatkowy wydatków i wartości zgromadzonego mienia, jak i ustalenie, czy wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku. Można zatem przyjąć, że opodatkowanie w sytuacji, o jakiej mowa w ww. przepisach, następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych (tj. wydatków) świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Oznacza to, iż organ podatkowy na podstawie wyżej wskazanych przepisów uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych z podatków zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku oraz zasobów, które zgromadził wcześniej, tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. W konsekwencji, w przypadku gdy stwierdzone zostanie, iż poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organy podatkowe zyskują uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił (por. wyrok NSA z dnia 7.12.2000 r. sygn. akt I SA/Ka 1580/99). W sytuacji, gdy podatnik stara się wykazać, iż poniesione wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych nic nie stoi na przeszkodzie, aby taką okoliczność podniósł i wykazał w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Jednak ciężar dowodu obciąża w takim przypadku samego podatnika, gdyż to on, powołując się na taki fakt, wprowadza korzystne dla siebie skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 13.01.2000 r. sygn. akt I SA/Ka 960/1998 oraz z dnia 31.07.2001, sygn. akt III SA 643/00). Przed ustaleniem zgromadzonych zasobów finansowych organ podatkowy bada rzetelność składanych dowodów przez podatnika oraz ocenia jego wnioski dowodowe. Przy czym w omawianym postępowaniu znaczenie szczególne mają zasady logiki i doświadczenia życiowego, stąd podatnik składając wyjaśnienia oraz dowody winien zadbać o to, by pozostawały one w zgodzie z tymi zasadami (por. wyroki NSA : z dnia 23.06.1998 r. sygn. akt I SA/Po 1562/97, z dnia 24.02.1999 r. sygn. akt SA/Sz 1980/97, z dnia 7.04.1999 r. sygn. akt I SA/Gd 101/97). W przedmiotowej sprawie sporną kwestią pozostaje stan środków pieniężnych na początek badanego roku podatkowego, wysokość poniesionych przez stronę wydatków oraz wartość uzyskanych w 2002 r. przychodów (źródeł finansowania). W zakresie pierwszej ze wskazanych powyżej spornych kwestii strona zarzuca przede wszystkim, że organy podatkowe nie uwzględniły okoliczności, iż przez kilkadziesiąt lat uzyskiwała Ona oraz mąż wynagrodzenie z zatrudnienia oraz dodatkowych prac, co przyczyniło się do zgromadzenia znacznych zasobów pieniężnych . Dokonując oceny wskazanych przez skarżącą źródeł gromadzenia oszczędności, Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko organu. Po pierwsze w sytuacji, gdy ocena dotyczy środków finansowych przechowywanych w domu a także, gdy postępowanie wykazało, iż w okresach poprzedzającym rozliczany rok skarżąca oraz jej mąż nie uzyskiwali znaczącego dochodu, podlegającego opodatkowaniu lub wolnego od opodatkowania, organ nie może poprzestać na twierdzeniach skarżącej, lecz musi przeprowadzić bardzo wnikliwe postępowanie. Musi, więc skonfrontować twierdzenia skarżącej oraz dowody, przedłożone przez nią z pozostałymi dowodami w sprawie. Na udokumentowanie posiadania środków pieniężnych w walucie obcej skarżąca nie przedłożyła jakichkolwiek dowodów, składając jedynie wyjaśnienia, z których wynika, że jej mąż w latach 1955-1981 pracował w urzędzie pocztowym i miał dobre zarobki, a dodatkowo otrzymywał wynagrodzenie za prowadzenie prenumeraty i liczne dodatki uznaniowe. Skarżąca natomiast pracując w banku zajmowała się dodatkowo szyciem odzieży, za co również otrzymywała wynagrodzenie. Źródłem utrzymania były także inne zajęcia dodatkowe takie jak uprawa truskawek, cebuli, fasolki i pomidorów na sprzedaż, ponadto mąż grał na weselach i uroczystościach oraz zajmował się handlem samochodami (kupował i sprzedawał samochody z zyskiem) oraz wsparcie z zagranicy. W wyniku analizy zgromadzonych materiałów i wniesionych przez R. H. wyjaśnień organy podatkowe uwzględniły, że pracując zawodowo i podejmując prace dodatkowe oraz zajmując się uprawą truskawek, cebuli, fasolki i pomidorów skarżąca wspólnie z mężem począwszy od 1968 r. tj. od momentu zawarcia związku małżeńskiego do 1994 r. odkładała co roku kwotę jednego przeciętnego wynagrodzenia za dany rok i lokowała w walucie obcej (USD). Strona nie wskazała jaką kwotę uzyskiwała ze sprzedaży warzyw z przyzagrodowej działki czy też szycia, zatem nie może czynić zarzutu organom, że nienależycie ustaliły stan faktyczny sprawy. Podstawą ustalenia wartości mienia, które strona mogła zgromadzić w okresie poprzedzającym było porównanie wysokości ustalonych w toku przeprowadzonego postępowania rocznych wynagrodzeń skarżącej i jej męża z kwotą przeciętnego rocznego wynagrodzenia ogłaszanego za dany rok, które wykazało, że tylko w latach 1990-1992 otrzymane przez skarżącą wynagrodzenie było wyższe niż przeciętne wynagrodzenie (tj. w stosunku do przeciętnego wynagrodzenia wynosiło w 1990 r. - 105,91%, w 1991 r. - 153,86% i w 1992 r. -103,92%), zaś mąż A. H. tylko w 1982 r. osiągnął wynagrodzenie wyższe niż przeciętne. Mąż strony zatrudniony był początkowo na stanowisku doręczyciela, a następnie stróża. R. H. zatrudniona była w A, B W. a następnie w banku na stanowisku pracownika gospodarczego. A. H. od 1995 r. przebywał na rencie chorobowej, a w 1999 r. zmarł. Po ogłoszeniu upadłości banku, w którym R. H. była zatrudniona, również Ona w 1996 r. przeszła na rentę. Uwzględniły organy przy tym, że na utrzymaniu Państwa R. i A. H. pozostawało 3 synów (urodzonych w latach 1969, 1972 i 1987), w związku z czym ponosili oni wydatki na ich utrzymanie i kształcenie. Zgodnie z treścią złożonych przez skarżącą wyjaśnień dolary nabywane były od osób przyjezdnych w związku z czym brak jest podstaw do przyjęcia, że cena nabycia odbiegała od kursu wolnorynkowego. Nie można zarzucić organom podatkowym, że bezpodstawnie przyjęły, iż kurs rynkowy dewiz (USD) był znacząco wyższy od oficjalnego kursu NBP co nie pozwalało w tamtych latach osobom zarabiającym poniżej średniej krajowej na zakup znaczącej kwoty walut wymienialnych. Do 1989 r. obywatele polscy nie mogli nabywać walut wymienialnych w bankach dewizowych (mających wyłączne uprawnienia do sprzedaży walut) w celu gromadzenia w tej walucie oszczędności po urzędowym kursie ogłaszanym przez NBP. Nabywanie wartości dewizowych w tzw. wtórnym obrocie odbywać się więc mogło wyłącznie z naruszeniem przepisów prawa dewizowego według cen wolnorynkowych, Liberalizację w tym zakresie przyniosła dopiero ustawa z 15.02.1989r. (Dz.U. Nr 6, poz.33), która doprowadziła do zrównania kursu wolnorynkowego walut ze średnim kursem ogłaszanym przez NBP. W związku z powyższym w każdym roku z okresu 1968-1994 kwota miesięcznego wynagrodzenia za dany rok została przeliczona według kursu wolnorynkowego, co doprowadziło do wniosku, że w badanym okresie podatniczka wspólnie z mężem miała możliwość zgromadzenia oszczędności w wysokości [...], stanowiących równowartość [...] starych zł (po denominacji [...]). Ze szczegółowego rozliczenia przychodów i wydatków w latach 1995-2000 wynika natomiast, że poniesione w tych latach wydatki ([...]) przewyższyły przychody zgromadzone w tym okresie ([...]) o kwotę [...], co po uwzględnieniu ewentualnych oszczędności zgromadzonych w latach wcześniejszych w kwocie [...] (po denominacji) wskazuje na niedobór środków pieniężnych w kwocie [...]. Powyższe w ocenie Sądu wskazuje na brak możliwości zgromadzenia przed 2001 r. środków pieniężnych w kwocie [...], wykazanej w oświadczeniu majątkowym na dzień 31 grudnia 2000 r., ze źródeł przychodów ujawnionych lub zwolnionych od opodatkowania (jak stanowi art.20 ust.3 updof). W analizie dotyczącej możliwości zgromadzenia ze źródeł ujawnionych środków dewizowych w wysokości [...] organy podatkowe uwzględniły także przychody ze sprzedaży wskazanych przez stroną sześciu samochodów i wydatki na ich nabycie, co czyni zarzut w tym zakresie nieuzasadnionym. Podkreślić należy, że ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych wymaga wartości zgromadzonego w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, bowiem tylko takie mienie może być uznane za mienie pokrywające poniesione przez podatnika w danym roku podatkowym wydatki oraz wartość zgromadzonego przezeń w tymże roku mienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 kwietnia 2002 r., SA / Sz 2421 / 100, LEX nr 83680). Strona natomiast nie udowodniła ani nie uprawdopodobniła źródła pochodzenia środków dewizowych, które jak oświadczyła przechowywała w domu. Jak trafnie podkreśla to Naczelny Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu cytowanego wyroku z dnia 25 kwietnia 2002 r., "ciężar dowodzenia tego, iż wydatki te i wartości znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym, w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania, przerzucony został na podatnika, on to bowiem jest dysponentem pełnej wiedzy na temat przychodów w tymże roku uzyskanych." Przechowywanie tak znaczącej wartości środków dewizowych w domu, w sytuacji postępującej od początku lat 90-tych deprecjacji ich siły nabywczej wobec umacniającej się wartości PLN, wydaje się nieracjonalne i sprzeczne ze zdrowym rozsądkiem. Lokowanie tych środków w bankach dawało bowiem dodatkową korzyść w postaci odsetek a ponadto zabezpieczało przed kradzieżą. Nie można przy tym wskazywać na brak zaufania skarżącej do banków bowiem oszczędności w PLN ulokowała w banku otrzymując z tego tytułu w 2002 r. odsetki. Skoro jak wykazało przeprowadzone postępowanie strona wraz z mężem nie miała możliwości zgromadzenia ze źródeł opodatkowanych lub zwolnionych od opodatkowania (źródeł ujawnionych) przed 2001 r. wartości dewizowych w wysokości [...] to bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy część tych środków w wysokości [...] została sprzedana w 2001 r. Nie ma to także związku z przychodami roku 2002 r. Miałoby to znaczenie wyłącznie wówczas, gdyby środki te pochodziły z przychodów ujawnionych w latach poprzedzających (opodatkowanych lub zwolnionych od podatku, jak stanowi art.20 ust.3 updof). Nie zasługuje na uwzględnienie także podnoszona przez stronę okoliczność, że organy podatkowe bezpodstawnie pominęły w swojej analizie przychodów za lata poprzedzające kwoty [...] uzyskanej przez syna J. w 1998 r. od ZUS. Kwota ta nie mogła wpłynąć na zmianę stanowiska odnośnie możliwości zgromadzenia według stanu na dzień 31.12.2000 r. kwoty [...] w sytuacji, gdy suma wydatków małżeństwa H. poniesionych w latach 1995-2000 przewyższała ich przychody uzyskane w tym okresie o [...]. Za niewiarygodne źródła finansowania wydatków roku 2002 organy podatkowe uznały również wykazane przez R. H. w oświadczeniu o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów (przychodów) darowizny w łącznej kwocie [...]. Organy wyprowadziły ten wniosek po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego badając okoliczności ich udzielenia oraz możliwości finansowe darczyńców. R. H. przedstawiła w trakcie postępowania umowę darowizny z dnia [...], której wynika, że otrzymała od R. D. (matka) kwotę [...]. R. D. odmówiła składania zeznań. Ustalono, że R. D. utrzymuje się z emerytury rolniczej, która wynosiła w 1998 r. [...] miesięcznie, w 1999 r. [...] miesięcznie, w 2000 r. [...] miesięcznie, w 2001 r. [...] miesięcznie i w 2002 r. [...] miesięcznie. Dla porównania utrzymanie 1 osobowej rodziny rolniczej według rocznika statystycznego wynosiło w 2000 r. [...], w 2001r. [...] i w 2002 r. [...]. Oznacza to, że emerytura otrzymywana przez R. D. wystarczała na bardzo skromne utrzymanie i nie mogła stanowić źródła pochodzenia darowizny w kwocie [...] (szczególnie, że strona wykazała również, że otrzymała od matki w 2001 r. pożyczkę w kwocie [...]). Matka skarżącej w pisemnym oświadczeniu wskazała, że pieniądze nie były gromadzone w bankach, dlatego tym bardziej zależało jej by nie trzymać ich w domu. Przyjmując, iż R. D. rzeczywiście poczyniła we wcześniejszych latach oszczędności (posiadając gospodarstwo rolne) a pieniądze nie były lokowane na kontach bankowych lecz przechowywane w domu, niewątpliwie na skutek hiperinflacji z przełomu lat 80-tych i 90-tych straciły swą wartość. Strat związanych z dewaluacją pieniędzy przechowywanych w domu można było uniknąć jedynie lokując oszczędności na atrakcyjnie oprocentowanych rachunkach bankowych. Niewiarygodne jest zatem, jak zasadnie podkreślają organy podatkowe, by utrzymująca się ze skromnej emerytury R. D. była w posiadaniu znacznych oszczędności i przekazywała je córce będącej w dobrej sytuacji materialnej, podczas gdy druga z córek (W. D.) żyje w ubóstwie i jest zmuszona do korzystania z pomocy opieki społecznej utrzymując małoletnią córkę i bezrobotnego syna. Z kolejnej przedłożonej przez R. H. umowy darowizny z dnia [...] wynika, że M. M. (znajomy syna – podkr. Sądu) udzielił jej darowizny w kwocie [...]. Do protokołu M. M. oświadczył, że od 1991 r. pozostaje w związku małżeńskim i posiada z żoną odrębność majątkową. Na utrzymaniu ma 1 dziecko w wieku 14 lat. Od około 1999-2000 r. wspólnie z żoną prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 2 ha (użytki zielone i grunty rolne w proporcji po około 50%), dzierżawione od Nadleśnictwa O. Ś. Zeznał, że nie jest w stanie określić dochodu rocznego z w/w gospodarstwa, ale pozwala ono na utrzymanie i wyżywienie oraz drobne oszczędności. Nie posiada własnych maszyn rolniczych i korzysta z maszyn dzierżawionych w zamian za zebrane plony (siano, ziemniaki) lub własną pracę w zakresie rolnictwa (załadunek, rozładunek siana, obsługa maszyn itp.). Na podstawie dalszych zeznań ustalono, że świadek w latach 1992-1993 prowadził działalność gospodarczą (firmę produkującą rajstopy), którą zlikwidował w latach 1993-1994, gdyż nie przynosiła żadnych dochodów. Około 1995 r. firma została przepisana na żonę, a w latach 1995-1996 została zlikwidowana. Od tego czasu do momentu wydzierżawienia gruntów rolnych świadek wraz z żoną pozostawał bez pracy, żyjąc z oszczędności i dorywczych prac remontowych. Według świadka oszczędności trzymane były w domu w gotówce (w złotych polskich) i było to około [...]. Według świadka darowizna w formie gotówki została przekazana w dniu sporządzenia umowy tj. w dniu [...] w domu skarżącej. Na okoliczność darowizny została sporządzona jedynie umowa, żadnych innych dowodów przekazania darowizny nie sporządzano. W uzupełnieniu zeznań M. M. złożył pisemne oświadczenie załączając dwie umowy dzierżawy gruntu rolnego: z dnia [...] i z dnia [...]. Na podstawie przedłożonych umów ustalono, że pierwsza umowa dotycząca dzierżawy łąki kl. III o powierzchni [...] wygasła z dniem [...], zaś druga dotycząca dzierżawy łąki kl. IV o powierzchni 2 ha została zawarta na czas nieoznaczony. Odnosząc powyższe do treści złożonych zeznań zasadnie stwierdziły organy podatkowe, że nawet gdyby przyjąć, że M. M. wspólnie z żoną uprawiał dzierżawione grunty, to były to łąki, na których nie mogli uprawiać zboża, ziemniaków, czy warzyw, a zatem nie miał możliwości zgromadzenia oszczędności, które pozwoliłyby mu na udzielenie w dniu [...] darowizny w kwocie [...]. Skarżąca przedłożyła również umowę darowizny z dnia [...] z której wynika, że A. D. (syn siostry) obdarował ją kwotą [...]. Podczas ustalono, że darczyńca jest kawalerem i zamieszkuje wspólnie z mamą i szesnastoletnią siostrą, zaś do około 1998 r. mieszkał z nimi także brat R. Ojciec nie żyje od około 1985 r. Po ukończeniu szkoły zawodowej w latach 1985/86 przebywał na zasiłku, a później podjął prace interwencyjne i pracował dorywczo. W latach 2000-2004 był osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Aby się utrzymać i nie obciążać budżetu mamy, na której jest utrzymaniu, podejmował prace dorywcze. Z pisma Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] nr [...] wynika, że W. D. (matka A. D.) korzystała z pomocy tego Ośrodka od miesiąca maja 2000 r. do chwili obecnej otrzymując zasiłki celowe na żywność i zakup opału. Sporządzone przez organy podatkowe zestawienie danych statystycznych z faktycznie osiągniętymi przez A. D. i jego matkę dochodami przy uwzględnieniu faktu korzystania z pomocy opieki społecznej istotnie podważa twierdzenie o zgromadzonych i przechowywanych w domu oszczędnościach. W ocenie Sądu niewiarygodne jest by A. D., który pozostaje bez pracy i środków do życia praktycznie od 1998 r. nie korzystał z oszczędności i pozostawał na utrzymaniu matki, której dochodem jest renta na małoletnie dziecko w wysokości mniejszej niż przeciętne statystyczne wydatki na utrzymanie 1 osoby. Za nieracjonalną i sprzeczną z doświadczeniem życiowym należy uznać sytuację, w której syn nie korzysta z oszczędności by pomóc matce i siostrze żyjącym w niedostatku, lecz wspomaga ciocię, której sytuacja materialna pozwala na rozwój firmy i zakup nieruchomości. Jak wynika z kolejnej umowy darowizny przedstawionej przez stronę J. K. (dla którego R. H. jest żoną szwagra – podkr. Sądu) darował skarżącej kwotę [...]. Do protokołu przesłuchania J. K. oświadczył, że skarżąca nie zwracała się do niego bezpośrednio o pomoc finansową, lecz w czasie wizyty rodzinnej dowiedział się o jej problemach finansowych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i postanowił pomóc. Świadek oświadczył jednak, że nie wie na jaki cel została przeznaczona udzielona skarżącej pomoc finansowa (podkr. Sądu). Według J. K. darowizna została przez niego przekazana osobiście na początku 2002 r., prawdopodobnie w styczniu, w miejscu zamieszkania skarżącej tj. w W. (w postaci oświadczenia darowizny). Pieniądze zostały przekazane w formie gotówki w styczniu 2002 r., świadek oświadczył jednakże, że nie pamięta jak odbyło się fizyczne przekazanie pieniędzy. Odnosząc się do powyższych zeznań i wyjaśnień strona przeciwna stwierdziła, że wbrew twierdzeniom J. K. oświadczenie o obdarowaniu skarżącej kwotą [...] nie zostało spisane w W. lecz w P., co wynika z treści tego dokumentu. Okoliczność, że darczyńca kwoty [...] nie pamięta jak odbyło się fizyczne przekazanie pieniędzy i nie wie na jaki cel przeznaczona została pomoc finansowa udzielona skarżącej powoduje w ocenie Sądu, że nie można zarzucić organom podatkowym przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że darowizna nie została spełniona i nie stanowiła źródła przychodu w 2002 r. Niewiarygodne jest bowiem, by motywacją do udzielenia darowizny były problemy finansowe skarżącej ponieważ była ona wówczas osobą zamożną, o czym świadczy dokonany w dniu [...] zakup dwóch mieszkań za kwotę [...], a także posiadanie oszczędności w kwocie [...] i [...], które zostały skradzione w dniu [...]. Według innej przedłożonej przez stronę umowy darowizny z dnia [...] A. Sz. (znajoma R. H. – podkr. Sądu) darowała jej kwotę [...]. W wyniku przesłuchania A. Sz. w charakterze świadka ustalono, że przebywała ona na utrzymaniu rodziców do około 2000 r., zaś na stałe jest zatrudniona od marca 2003 r. W latach 2000-2001 jedynym źródłem utrzymania byłą praca sezonowa w Niemczech w 2001 r. A. Sz. zeznała ponadto, że do chwili obecnej mieszka wspólnie z rodzicami i pozostaje na ich utrzymaniu. Zeznała również, że skarżąca wykonywała dla niej usługi szycia ubrań nie pobierając za to zapłaty, w związku z czym, gdy podczas przymiarek dowiedziała się, że R. H. potrzebuje pieniędzy (ale nie wie na co – podkr. Sądu) zaproponowała pomoc finansową w formie darowizny w kwocie [...]. Pieniądze te pochodziły z oszczędności z pracy w Niemczech. Oprócz umowy darowizny świadek nie posiada innych dowodów na przekazanie gotówki. Z przeprowadzonej przez organy analizy dochodów wynika, że A. Sz. nie była w stanie zgromadzić środków finansowych, które zgodnie z przedłożoną umową zostały przekazane skarżącej. W toku postępowania storna przedłożyła także umowę darowizny z której wynika, że w dniu [...] V. L. – H. (żona bratanka R. H. – D. H. – podkr. Sądu) obdarowała skarżącą kwotą [...] na zakup samochodu (podkr. Sądu). Jak ustalono poza umową innych dokumentów dotyczących przekazania darowizny nie sporządzono. Ustalono także, że samochód na zakup którego V. L.-H. miała udzielić darowizny został nabyta wcześniej tzn. w dniu [...]. Jak wykazało postępowanie V. L.-H. zawarła w 2001 r. związek małżeński i ponosiła szereg wydatków mieszkaniowych (R. H. przedstawiła w trakcie postępowania także umowę darowizny otrzymanej w 2001 r. od męża V. L.-H.). W tych okolicznościach organy podatkowe uprawnione były do zakwestionowania rzetelności sporządzonej umowy darowizny bowiem niewiarygodne jest aby młode małżeństwo na początku wspólnej drogi życiowej i związanej z tym zmiany miejsca zamieszkania, urządzania się, podnoszenia swoich kwalifikacji zawodowych darowało znaczącą dla nich kwotę cioci znacznie lepiej od nich sytuowanej na zakup luksusowego samochodu (podkr. Sądu). Z kolejnej przedłożonej przez skarżącą umowy z dnia [...] wynika, że R. D. (syn siostry W. D.) obdarował R. H. kwotą [...]. Z treści złożonych zeznań wynika, że od ukończenia szkoły w 1998 r. R. D. nie posiadał stałego zatrudnienia. Analiza dochodów uzyskanych w latach 1998-2003 wykazała, że w 1998 r. uzyskał dochód z tytułu renty w wysokości [...], w 1999 r. nie uzyskał jakichkolwiek dochodów, w 2001 r. uzyskał dochód z innych źródeł w wysokości [...], w 2002 r. osiągnął dochód z innych źródeł w wysokości [...], a w 2003 r. nie uzyskał żadnych dochodów. Wskazane wyżej kwoty, jak zasadnie przyjęły organy podatkowe nie są wystarczające do zgromadzenia wykazywanych przez R. D. oszczędności. Za nieracjonalną i sprzeczną z doświadczeniem życiowym należy uznać sytuację, w której syn pomaga matce i siostrze żyjącym w niedostatku sporadycznie kwotami rzędu 50-100 zł, a znacznie lepiej sytuowaną ciocię (której sytuacja materialna pozwala na zakup nieruchomości i luksusowego samochodu) wspomaga darowizną w kwocie [...]. W toku prowadzonego postępowania skarżąca przedłożyła również umowę zawartą w dniu [...] w Berlinie z A. S. zamieszkałym w B., w której wskazano, że w niedalekiej przyszłości, nie później niż do końca 2005 r., R. H. i A. S. zamierzają zawrzeć związek małżeński i zamieszkać w Polsce i w celu zakupu nieruchomości w Polsce przekazuje kwotę [...]. R. H. zobowiązała się po zawarciu związku małżeńskiego zawrzeć umowę rozszerzającą majątkową wspólność małżeńską na swój majątek odrębny. W przypadku nie zawarcia przez strony umowy związku małżeńskiego w terminie określonym w pkt 1 R. H. zobowiązała się przenieść na rzecz A. S. udział w wysokości ½ części we własności nabytej przez nią nieruchomości, w terminie 6 miesięcy, pod warunkiem, że zgodnie z obowiązującym wówczas w Polsce prawem przeniesienie udziału we własności nieruchomości będzie możliwe; w przeciwnym wypadku zobowiązuje się zwrócić A. S. całą uzyskaną od niego kwotę, w dowolnym terminie, nie później niż do dnia 31 grudnia 2011 r. A. S. zeznał, że posiada obywatelstwo niemieckie i przebywa w Niemczech od 1977 r. Jest żonaty, ale pozostaje z żoną w separacji od 25 lat. Posiada dwoje dorosłych dzieci, jeden syn mieszka w Niemczech, a drugi w Polsce. Od 1998 r. przebywa na emeryturze, której wysokość wynosi [...]. Dodatkowo otrzymuje z socjalu [...]. Dodatkowo zeznał, że pieniądze zaoszczędzone w okresie prowadzenia działalności przechowywał w domu, a od zawartej umowy nie uiszczano żadnych opłat bowiem umowa została zawarta dla własnych potrzeb i gdyby to zależało od niego w ogóle takiej umowy by nie sporządzał. Według zeznań A. S. pieniądze były przewożone przez granicę w kwotach [...] i nie były zgłaszane na granicy. Pieniądze były przewożone przez niego osobiście w czasie przyjazdów do Polski oraz przez R. H. w czasie odwiedzin. W złożonym oświadczeniu wskazał także, że nie posiada pokwitowań sporządzonych na okoliczność przekazywanych sum pieniężnych oprócz zapisku poczynionego w dniu [...]. Podniósł, że od 1995 r. wspierał skarżącą finansowo w znacznych kwotach ponieważ miał w stosunku do niej pewne zamiary i dlatego też na tą okoliczność nie sporządzał żadnych notatek. Treść przedmiotowego oświadczenia przeczy jednak wcześniej złożonym zeznaniom, z których wynikało że nawiązał z R. H. bliższy kontakt po śmierci jej męża, a więc po dniu 4 października 1999 r. W wyniku analizy wydruków z Centralnego Archiwum Odpraw SG dotyczących przekroczenia granicy ustalono, że przedłożona przez skarżącą umowa nie mogła być zawarta w dniu [...] w B., gdyż R. H. nie przebywała w Niemczech w tym dniu. Dopiero w skardze skarżąca podniosła, że dokument został spisany przez nią w domu, a jego podpisanie przez obie strony nastąpiło w dniu następnym tj. w dniu [...]. Powyższe twierdzenie jest sprzeczne z treścią przedłożonej umowy, z której wynika, że została ona zawarta w dniu [...] w B. Ponadto w treści umowy podany został dokładny nr personalausweis A. S., co nie byłoby możliwe bez okazania przez niego tego dokumentu. Jak wykazało postępowanie niewiarygodne były także twierdzenia A. S., że pomagał R. H. często przyjeżdzając do Polski w odwiedziny i przywożąc pełen bagażnik artykułów spożywczych. Ustalono bowiem, że w 2001 r. przekraczał granice Polski tylko 2 razy: samochodem osobowym w dniu [...] i w dniu [...] (powrót w tym samym dniu pociągiem). W 2002 r. natomiast czterokrotnie przekraczał granicę Polski pociągiem. Powyższe podważa wiarygodność wyjaśnień A. S. dotyczących udzielania pomocy zarówno w formie rzeczowej jak i pomocy finansowej (w postaci swego rodzaju nieoprocentowanej pożyczki). Niewiarygodne jest ponadto, aby obywatel Niemiec przechowywał w swoim mieszkaniu kwotę [...], będącą jak sam wskazał dorobkiem jego życia, narażając się na utratę korzyści w postaci odsetek bankowych oraz możliwość ich kradzieży. Również okoliczność, że A. S. otrzymuje tzw. socjal świadczy o tym, że nie jest on osobą zamożną i z emerytury nie jest w stanie pokryć niezbędnych wydatków, a jak sam przyznaje pomaga finansowo jeszcze dwóm synom. Postanowienia przedstawionej organom podatkowym umowy nie zabezpieczają nawet w stopniu podstawowym Jego interesów czyniąc możliwość odzyskania pożyczonych pieniędzy bardzo utrudnioną, czy wręcz niemożliwą. Nadmienić również należy, że mimo postanowień umownych nie doszło do końca 2005 r. do zawarcia związku małżeńskiego pomiędzy R. H. a A. S. – skarżąca przedstawiła aneks do umowy przesuwający zrealizowanie tej części umowy do czasu poprawy stanu Jej zdrowia. Do zawarcia związku małżeńskiego, jak wynika z zeznań A. S. nie mogłoby zresztą dojść bowiem był on żonaty, a żadna ze stron nie wspomina o toczącej się sprawie rozwodowej. Nie sposób zgodzić się także z podniesionym w skardze argumentem, że o fakcie posiadania przez skarżącą środków pieniężnych przekazanych przez A. S. dowodzi kradzież z włamaniem, która miała miejsce w miesiącu lutym 2002 r. Jak ustalono w toku prowadzonego postępowania w dniu [...]. KPP w G. została powiadomiona przez J. H. (syna skarżącej) o kradzieży z włamaniem do budynku położonego w W. przy ul. P. [...], w wyniku której skradziono pieniądze o łącznej wartości około [...] tj. [...] i [...] na szkodę R. H. i J. H. Podczas przesłuchania w charakterze poszkodowanego J. H. oświadczył, że skradzione pieniądze były przeznaczone na zakup sprzętu fotograficznego w Niemczech. Z oświadczenia z dnia [...] (k. [...]) złożonego przez J. H. wynika, że pieniądze te stanowiły oszczędności przechowywane w walutach obcych, przy czym jak podaje J. H. jego oszczędności wynosiły na około [...] i przechowywane były w markach. Pozostała kwota stanowiła oszczędności R. H. (matki). Zgodnie natomiast z oświadczeniem skarżącej powyższa kwota stanowiła oszczędności jej i A. S. W składanych zeznaniach i oświadczeniach A. S. nie porusza tematu kradzieży przekazanych przez niego środków dewizowych, co przecież jest o tyle istotne, że miały stanowić źródło finansowania zakupu nieruchomości w R., której docelowo miał stać się współwłaścicielem. Również w postępowaniu karnym, jak wynika z akt sprawy, R. H. nie podnosiła, że skradzione dewizy pochodziły z pożyczki udzielonej przez A. S. Jak wyjaśnił A. S. pieniądze było przekazywane stopniowo, przy czym ostatecznie przekazanie całej sumy nastąpiło do [...], zatem skradzione w lutym 2002 r. środki dewizowe nie mogły pochodzić od A. S. W tych okolicznościach uprawnione jest stanowisko organów podatkowych, że skradzione środki dewizowe nie pochodziły z pożyczki udzielonej przez A. S., lecz ze źródeł nieujawnionych. Podsumowując opisane wyżej kwestie darowizn i pożyczek należy stwierdzić, że w toku postępowania dot. stopnia zbilansowania wydatków poniesionych w latach 2001 i 2002 osiągniętymi przychodami skarżąca przedstawiła [...] umów darowizn zawartych z krewnymi lub osobami nie spokrewnionymi, często gorzej sytuowanymi, które zaoferowały jej pomoc finansową z własnej inicjatywy. Każda umowa opiewała na kwotę wolną od opodatkowania. W żadnym przypadku nie przedłożono dowodów świadczących o rzeczywistym posiadaniu oszczędności i o ich faktycznym przekazaniu. Jak wyżej wykazano niejednokrotnie kwoty darowizn przekraczały możliwości finansowe darczyńców, a składane przez świadków zeznania zawierały nieścisłości i były sprzeczne z innymi zgromadzonymi w sprawie dowodami. Autonomia prawa podatkowego oznacza uznanie, że organom podatkowym przysługuje pewna swoboda w określaniu, jakie skutki podatkowe wywierają stany faktycznie podlegające ocenie. W stanie prawnym dotyczącym niniejszej sprawy prawo podatkowe nie przyznawało organom podatkowym generalnej normy kompetencyjnej do podważania skutków prawnych umów lub orzekania nieważności czynności cywilnoprawnej. Jednak z drugiej strony, organy podatkowe mogą określać skutki podatkowe pewnych stanów faktycznych. Skład orzekający Sądu podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 27.1.1997 r., I SA/Ka 2784/95, iż umowy cywilnoprawne nie mogą zmieniać obowiązków, jakie wynikają z prawa podatkowego, a organy podatkowe - w ramach przysługujących im uprawnień - są władne ocenić skuteczność czynności cywilnoprawnych z punktu widzenia prawa daninowego. Ocena treści i celu umowy cywilnoprawnej, np. czy nie zmierza ona do obejścia obowiązku podatkowego, nie może być bowiem traktowana jako naruszenie swobody kształtowania treści umów cywilnoprawnych. Prawo podatkowe jest bowiem w systemie prawa gałęzią w pełni samodzielną, a umowy cywilnoprawne nie mogą ograniczać stosowania prawa podatkowego. Przedmiotowe umowy darowizn zostały uznane przez organy podatkowe za sporządzone jedynie na potrzeby toczącego się postępowania i w rzeczywistości nie towarzyszyło im rzeczywiste przekazanie środków pieniężnych, a zatem nie mogą być uznane za czynności wywołujące określone skutki prawne. Konsekwencją takiego stanowiska jest stwierdzenie, że przedłożone umowy nie mogły być uznane za czynności skutkujące na płaszczyźnie prawa podatkowego, czyli ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ocenie dokonanej przez organy podatkowe nie można natomiast zarzucić naruszenia zasady określonej w art.191 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze dotyczących ustalenia przez organy podatkowe kosztów utrzymania rodziny R. H. Sąd również nie dopatrzył się nieprawidłowości. W oświadczeniu o wydatkach poniesionych w 2002 r. skarżąca wskazała między innymi wydatki na wyżywienie w kwocie [...], dopisując w rubryce uwagi: "własny ogród, inwentarz żywy". Przy uwzględnieniu liczby osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym podana kwota daje 0,50 zł dziennie na 1 osobę i znacznie odbiega od przeciętnych wydatków na zakup żywności wynikających z danych statystycznych. Na podstawie Rocznika Statystycznego organy ustaliły, że przeciętne miesięczne wydatki na osobę w gospodarstwach domowych rencistów w 2002 r. wyniosły [...] ([...] rocznie w przypadku trzyosobowej rodziny). Uwzględniając wyjaśnienia złożone przez skarżącą do protokołu z dnia [...], zgodnie z którymi część produktów żywnościowych pochodziła z własnego chowu zwierząt i uprawy roślin w ogródku przydomowym przyjęto wydatki na wyżywienie w wysokości 1/2 danych statystycznych według następującego wyliczenia (176,61 zł x 3 osoby x 12 miesięcy x 1/2 = 3.178,98 zł). Na podstawie danych statystycznych przyjęto także wysokość wydatków na zakup odzieży i obuwia oraz zdrowie i rehabilitację, których skarżąca nie wykazała w oświadczeniu o poniesionych wydatkach, a które niewątpliwie musiała ponosić, nawet przy jak największej gospodarności i zaradności. Nie wszystkie produkty żywnościowe można bowiem uzyskać z przydomowej uprawy i hodowli, a w przypadku wydatków na leczenie jest to całkowicie niemożliwe. Podkreślić przy tym należy, że przy ustalaniu wydatków na zdrowie przyjęto jedynie wydatki na 1 osobę, kierując się faktem, że od 1996 r. R. H. przebywa na rencie chorobowej i korzystnie dla skarżącej przyjmując założenie, że jej synowie przez cały 2002 r. nie chorowali. W drodze szacunku określone zostały jedynie wydatki, które w świetle ustalonego stanu faktycznego musiały być ponoszone przez skarżącą. Przy określaniu ich wysokości uwzględnione zostały, złożone przez podatniczkę wyjaśnienia i nie budzące wątpliwości okoliczności faktyczne, w wyniku czego przyjęta wysokość tych wydatków znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i pozostaje na minimalnym poziomie. Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów dot. przyjętych wydatków na zakup paliwa Sąd stwierdza, że przyjęcie tych wydatków w wysokości oświadczonej przez skarżącą ([...]) w świetle ustalonego stanu faktycznego jest niewiarygodne. Na podstawie otrzymanego z Centralnego Archiwum Odpraw SG wydruku dotyczącego przekroczeń granicy ustalono bowiem, że zarówno R. H., jak i synowie (J., A. i K.) przekraczali granicę kraju w 2002 r. co najmniej [...] razy (97 dni w roku). Przesłuchany w charakterze świadka J. H. do protokołu z dnia [...] zeznał, że wydatki na zakup paliwa związanego z wyjazdami do Niemiec nie były ewidencjonowane w kosztach firmy. Na powyższą okoliczność skarżąca złożyła wyjaśnienia w dniu [...], z których wynika, że nie posiada prawa jazdy i korzystała z transportu znajomych i rodziny, a koszty paliwa związane z wyjazdami do Niemiec pokrywali synowie lub A. S. Ponadto wskazała, że często korzystała również z autokarów wycieczkowych jadących przez W. do Niemiec. Według skarżącej koszty te były znikome, symboliczne lub rzeczowe np. kawy. Organ l instancji zwrócił się do strony o udzielenie informacji dot. marki pojazdów, którymi przekraczano granicę Polski w latach 2001-2003, rodzaju paliwa używanego do poszczególnych pojazdów oraz średniego zużycia paliwa na 100 km. Odpowiadając na powyższe pismem z dnia [...] skarżąca wyjaśniła, że wyjeżdżając za granicę korzystała z różnych środków transportu, dlatego też po latach nie pamięta jakimi samochodami przekraczała granicę, ponieważ były to pojazdy należące do różnych właścicieli. W związku z powyższym organ podatkowy uznał, że należy szacunkowo wyliczyć koszty zakupu paliwa. Do obliczeń przyjęto miejsca przekroczenia granicy RP w 2002 r. według wydruku Centralnego Archiwum Odpraw SG, odległość od miejsca zamieszkania do miejsca przekroczenia granicy na podstawie mapy EUROPA-ROUTE PLANNER EUROPĘ oraz cenę 1 l. oleju napędowego wynikającą z informacji i opracowań statystycznych GUS Warszawa 2002r. Gospodarka Paliwowo-Energetyczna w latach 2000-2001 Tabela 2(68) "Ceny zakupu nośników energii w poszczególnych województwach liczone metodą średniej mediany". Jako środek transportu przyjęty został należący do skarżącej samochód marki Volkswagen Passat napędzany olejem napędowym przy zużyciu 71 na 100 km. W sposób korzystny dla skarżącej do wyliczenia liczby przejechanych kilometrów przyjęto, że przekroczenie granicy miało miejsce tylko raz dziennie, nawet w przypadku kilkakrotnego przekroczenia granicy w tym samym dniu oraz nie brano pod uwagę odległości przejechanych po przekroczeniu granicy nawet, gdy granica była przekraczana w innym miejscu i wiązało się to z koniecznością pokonania określonej trasy oraz wyjazdów skarżącej do B. (317 km w jedną stronę). Należy podkreślić, iż organy podatkowe bardzo liberalnie określiły wysokość kosztów poniesionych przez stronę w związku z użytkowaniem samochodu, bowiem nie uwzględniły kosztów ubezpieczenia, napraw i innych kosztów eksploatacyjnych (np. olej, obowiązkowe przeglądy rejestracyjne) poza kosztami paliwa (i to tylko do granicy państwowej), które strona niewątpliwie musiała ponosić. Trudno bowiem dać wiarę, że koszty utrzymania samochodu zakupionego za ponad [...] wynosiły tylko [...] rocznie, jak wykazała strona. Odnosząc się w tym miejscu do podniesionych w skardze zarzutów, że wydruki z Centralnego Archiwum Odpraw SG nie potwierdzają w wielu przypadkach faktu przekroczenia granicy tym samochodem Sąd stwierdza, że istotnie z przedmiotowych wydruków wynika jedynie, że przekroczenia granicy dokonano samochodem osobowym. Jednakże w przypadku przekroczenia granicy w dniu [...] podano markę i nr rejestracyjny, a syn J. H. zeznał, że woził R. H. (matkę) do Niemiec samochodem bowiem nie posiadała prawa jazdy. Z przedłożonego zestawienia przez organy służby granicznej nie wynika ponadto, aby strona przekraczała granicę autobusem lub innym niż samochód osobowy środkiem transportu. W tych okolicznościach niewiarygodne są twierdzenia strony, że przekraczała granicę bliżej nieokreślonymi środkami transportu, a nie samochodem którego jest właścicielem. Odnosząc się do podniesionego po raz pierwszy na etapie skargi zarzutu niewyjaśnienia okoliczności transakcji zakupu samochodu VW Passat Sąd stwierdza, że jest on nieuzasadniony. Według faktury VAT nr [...] z dnia [...] wystawionej przez Auto Salon E H. Ś., H. i E. P. spółka jawna w L. wartość brutto zakupionego samochodu marki Volkswagen Passat 1,9 TD wynosi [...]. W treści faktury jako formę płatności wskazano przelew (termin płatności: 02.05.2002 r.). Z operacji przeprowadzonych na rachunku bankowym wynika natomiast, że w dniu 30 kwietnia 2002 r. dokonano przelewu na kwotę [...]. Uwzględniając złożone przez skarżącą wyjaśnienia z dnia [...], że przelew ten dotyczy zapłaty za przedmiotowy samochód jako poniesiony wydatek organ l instancji przyjął faktycznie uiszczoną zapłatę w kwocie [...]. Przedmiotowa okoliczność nie była kwestionowana na etapie odwołania. Dopiero w skardze skarżąca podniosła, że organ podatkowy w toku postępowania nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z zakupem tj. jak dostawca rozliczył powyższą wpłatę i czy nie dokonał zwrotu różnicy wynikającej z wpłaty do wystawionej za towar faktury. Ustosunkowując się do powyższego należy stwierdzić, że okoliczność taka nie była podnoszona przez podatniczkę w toku prowadzonego postępowania, zaś skarżąca na jej udokumentowanie nie przedłożyła żadnych dowodów, wskazując w skardze jedynie na taką ewentualność a nie na faktyczne wystąpienie w związku z czym brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska odmiennego niż zajęte w tej kwestii przez organy podatkowe. Organy zasadnie przyjęły po stronie wydatków kwoty faktycznie zapłacone (kasowo) a nie wynikające z dokumentów, szczególnie, gdy podatnik nie wskazuje innych okoliczności. Analizując powyższe okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Uzyskane w ten sposób dowody, w tym również i dowody wnioskowane przez skarżącego do czasu wydania ostatecznej decyzji, poddane zostały wnikliwej i drobiazgowej ocenie, której w żadnej mierze nie można przypisać uchybienia, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, zasadzie swobodnej oceny materiału dowodowego. Organy podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Uwzględniły zarówno okoliczności niekorzystne, jak i korzystne dla strony postępowania, a to, że wynik tych ustaleń nie spełnia oczekiwań skarżącej, nie oznacza jednak, iż doszło do naruszenia prawa. Zaś dokonana przez organy ocena, nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, lecz służy jedynie ustaleniu zaistniałego stanu faktycznego. Za taką pozytywną oceną procesu dowodowego przemawia analiza motywów zawartych w decyzjach, która pozwala przyjąć, iż wnioskowanie organów w pełnym zakresie uwzględnia reguły postępowania podatkowego wskazane w przepisach art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a nadto pozostaje w zgodzie z zasadami logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. Konsekwencją ustalonego stanu faktycznego było prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego tj. art.10 ust.1 pkt1 w związku z art.20 ust.3 oraz art.30 ust.1 pkt 7 updof. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 upsa oddalił skargę jako nieuzasadnioną.