VIII SA/Wa 142/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Asesor WSA Artur Kot /sprawozdawca/, Asesor WSA Andrzej Kuna, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 r. ze skargi H. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] lipca 2006r. nr [...]; 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości. Decyzją z [...] października 2006 r., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. G., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] lipca 2006 r., odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy powołał się na ustalenia dokonane przez organ I instancji, z których wynika, że pismem z dnia [...] maja 2006r. skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004r. Do wniosku załączył korektę zeznania podatkowego PIT-37 za ten rok, wykazując inne dane od pierwotnie deklarowanych, zarówno w zakresie podstawy opodatkowania, jak i wysokości zobowiązania podatkowego. Wynagrodzeń uzyskanych z tytułu pełnienia funkcji pozaetatowego członka samorządowego kolegium odwoławczego nie zaliczył bowiem do dochodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R., odmawiając skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, powołał się na przepisy art. 207, art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej oraz art. 9 ust.1, art. 13 pkt 5, art. 21 ust.1 pkt 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. – dalej "u.p.d.o.f"). Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, po przedstawieniu przebiegu postępowania w sprawie, że w świetle art. 13 pkt 5 i art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. oraz art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm. – dalej "ustawa o s.k.o."), nie korzystają ze zwolnienia od podatku dochody osiągane przez skarżącego z tytułu wynagrodzenia za udział w posiedzeniach kolegium. Zwolnieniu od podatku podlegają jedynie kwoty stanowiące zwrot kosztów podróży – do wysokości nieprzekraczającej [...] zł miesięcznie, przyznane osobom pełniącym funkcję pozaetatowego członka samorządowego kolegium odwoławczego. Co do zasady, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, poza dochodami wymienionymi w art. 21 i art. 52 u.p.d.o.f. Odnosząc się do argumentacji zawartej we wniosku o stwierdzenie nadpłaty organ I instancji podkreślił, że korzystne dla skarżącego stanowisko, wyrażone w postanowieniu z [...] grudnia 2005 r. wydanym na wniosek płatnika, nie zostało zaakceptowane przez organ nadrzędny. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są natomiast źródłem powszechnie obowiązującego prawa i wiążą jedynie w sprawach, w których zapadły. Pismem z [...] sierpnia 2006r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, występując o jej uchylenie oraz zwrot nienależnie pobranego podatku. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2536/04, a także postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z [...] grudnia 2005 r. podniósł, że osiągane przez niego dochody z tytułu pełnienia funkcji pozaetatowego członka samorządowego kolegium odwoławczego, podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. Zakwestionował przy tym stanowisko organu I instancji, który rozstrzygając sprawę przyjął za prawidłowe stanowisko zawarte w piśmie Ministerstwa Finansów, pomijając wykładnię przepisów mających zastosowanie w sprawie, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez niego wyroku. Skarżący podniósł nadto, że organ I instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie niższej od wykazanej w skorygowanym zeznaniu podatkowym załączonym do wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej podzielił argumentację w niej zawartą i wyjaśnił, że wynagrodzenie pozaetatowych członków samorządowego kolegium odwoławczego za udział w posiedzeniach kolegium, nie jest dietą, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. Podlega zatem opodatkowaniu na ogólnych zasadach. Wskazując na przepisy art. 13 pkt 5 i art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o s.k.o. stwierdził, że osiągane przez skarżącego dochody nie korzystają ze zwolnienia od podatku. To zaś oznacza, że dokonujący ich wypłat płatnik zobowiązany jest obliczyć zaliczkę na podatek oraz przekazać należną kwotę na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Powtarzając argumentacje organu I instancji zauważył, że zwolnieniem objęte są jedynie kwoty stanowiące zwrot kosztów podróży, przyznane osobom pełniącym funkcję pozaetatowego członka samorządowego kolegium odwoławczego, a wyrok, na który powołuje się skarżący, nie stanowi źródła powszechnie obowiązującego prawa. Wiąże jedynie w tej sprawie, w której zapadł. Powołał się przy tym na przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dodał, że postanowienie z [...] grudnia 2005r. wydane przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., nie zostało wydane na wniosek skarżącego, lecz na wniosek płatnika. Postanowienie to zostało nadto uchylone z urzędu decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lipca 2006 r. Za bezzasadny uznał organ odwoławczy zarzut skarżącego dotyczący rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji niezgodnie z danymi wykazanymi przez podatnika w skorygowanym zeznaniu podatkowym. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący, który pismem z [...] listopada 2006 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję organu odwoławczego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, postawił zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podtrzymując swoje stanowisko zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniósł, że otrzymywane wynagrodzenie za udział w posiedzeniach korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 17 u.o.p.d.o.f., zgodnie z argumentacją zawartą w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2536/04. Stanowisko to podzielił Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. w postanowieniu z [...] grudnia 2005 r., a postanowienie to zostało uchylone na skutek sugestii zawartej w piśmie Departamentu Podatków Bezpośrednich Ministerstwa Finansów. Zdaniem skarżącego, przysługuje mu zwrot nienależnie pobranego podatku. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. II. Po rozpoznaniu sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżone decyzje naruszają zarówno przepisy postępowania, jak i przepisy prawa materialnego. Spełnione zostały zatem przesłanki do wyeliminowania z obrotu prawnego tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) u.p.p.s.a. Naruszenie przepisów postępowania dotyczy odstąpienia przez organ I instancji od obowiązku wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., gdy ze skorygowanego zeznania (PIT – 37), złożonego przez skarżącego w załączeniu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wynika inna kwota zobowiązania podatkowego od tej, którą za prawidłową uznaje organ. Organy podatkowe naruszyły zatem art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie dyspozycji tego przepisu (nie zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie określenia skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego). Nie wyjaśniły nadto stanu faktycznego sprawy, gdyż nie zbadały charakteru i składników "wynagrodzenia" otrzymywanego przez skarżącego z tytułu pełnienia funkcji pozaetatowego członka samorządowego kolegium odwoławczego, naruszając tym samym art. 122 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe nie odniosły się również w sposób należyty do zarzutów i argumentacji skarżącego, który konsekwentnie, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazywał na charakter osiąganych dochodów, korzystających jego zdaniem ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. Naruszyły tym samym art. 124 w związku z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez organy podatkowe wynika zaś z niezastosowania przepisów regulujących sposób powstawania zobowiązań podatkowych, tj. art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Organy podatkowe odmówiły bowiem skarżącemu stwierdzenia nadpłaty bez określenia wysokości zobowiązania podatkowego stosowną decyzją, gdy ze skorygowanego zeznania wynika, iż ze względu na zmniejszenie wysokości zobowiązania podatkowego, przysługuje podatnikowi nadpłata. III. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Postępowanie zostało zainicjowane przez skarżącego, który wystąpił ze stosownym wnioskiem i złożył korektę zeznania podatkowego (PIT – 37). Zarówno z argumentacji skarżącego, jak również ze skorygowanego zeznania wynika, że pierwotnie deklarowana kwota zobowiązania podatkowego została przez niego zawyżona, co doprowadziło do zaniżenia kwoty przysługującej jej nadpłaty. Organy podatkowe zakwestionowały wykazaną przez skarżącego w skorygowanej deklaracji kwotę zobowiązania, odmawiając jednocześnie stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. Zauważyć zatem należy, że instytucja nadpłaty uregulowana została w przepisach Rozdziału 9 Działu III Ordynacji podatkowej. Przepisy te mają charakter zarówno materialnoprawny, jak i procesowy. Sposób powstawania nadpłaty określony został w art. 73 i art. 74, a w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74, wysokość nadpłaty określa organ podatkowy w formie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty lub w inny sposób kończąc postępowanie w danej instancji – zgodnie z art. 74a w związku z art. 207 Ordynacji podatkowej. W świetle art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Z dyspozycji art. 21 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w § 1 pkt 1, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, z zastrzeżeniem § 3. Z dyspozycji tego zaś przepisu wynika wprost, że organ podatkowy obowiązany jest wydać decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, jeżeli w postępowaniu podatkowym stwierdzi, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana przez podatnika w deklaracji. Nie ma przy tym znaczenia dla sprawy, czy deklarowana przez podatnika kwota zobowiązania wynika z pierwotnej, czy też ze skorygowanej deklaracji. Istotne są dane wykazane przez podatnika w ostatniej deklaracji dotyczącej samoobliczenia zobowiązania podatkowego, związane z zaistnieniem danego zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Skoro zaś organ podatkowy nie wszczął z urzędu, na podstawie art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej, postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych i nie określił stosowną decyzją wysokości tegoż zobowiązania, to za przedwczesne uznać należy wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty. W rozpoznawanej sprawie zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych powstało zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 45 ust. 6 u.p.d.o.f. Podatek dochodowy wynikający z zeznania jest bowiem podatkiem należnym od dochodów podatnika uzyskanych w roku podatkowym, chyba że właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W razie niezłożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu, właściwy organ podatkowy lub właściwy organ kontroli skarbowej wyda decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku dochodowym. Co do zasady, wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wynika zatem z samoobliczenia, którego dokonuje podatnik, tak jak w niniejszej sprawie. Organ podatkowy wydaje natomiast stosowną decyzję, jeśli kwestionuje wysokość zobowiązania deklarowanego przez podatnika. Powyższe rozważania uzasadniają wniosek, że w sytuacji, gdy podatnik złożył korektę zeznania w załączeniu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty, wykazując wysokość zobowiązania w mniejszej kwocie od uprzednio wykazanej, a organ podatkowy kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego wynikającą ze skorygowanego zeznania, to obowiązany jest w pierwszej kolejności, po wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego, określić w formie decyzji prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie rozstrzygnąć co do istoty wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty. Może to uczynić jedną decyzją, ale wystąpienie nadpłaty związane jest ze zmniejszeniem wysokości deklarowanego uprzednio przez podatnika i uiszczonego zobowiązania podatkowego. Jak wcześniej zaznaczono, przepisy regulujące instytucję nadpłaty mają charakter materialnoprawny i procesowy. Podatnik, który uważa, tak jak w niniejszej sprawie, że w pierwotnym zeznaniu podatkowym wykazał kwotę nadpłaty w wysokości mniejszej od należnej, może wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. Obowiązany przy tym jest złożyć skorygowane zeznanie, wykazując prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego. Zasadą bowiem jest, że wysokość nadpłaty określa organ podatkowy (art. 74a). Wyjątki od tej zasady wynikają z konstrukcji danego podatku, a także z art. 74 w związku z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik koryguje wysokość zobowiązania podatkowego w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Kolejny wyjątek od zasady wynikającej z art. 74a wskazany został w art. 75 § 3, gdyż składając skorygowane zeznanie równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, to podatnik określa jej wysokość, korygując jednocześnie wysokość zobowiązania podatkowego. Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania nie budzi wątpliwości, organ zwraca nadpłatę bez wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę (art. 75 § 4). W pozostałych przypadkach obowiązany jest wszcząć z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a po rozstrzygnięciu tej kwestii, dokonuje oceny zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty. III. Z uwagi na przedstawione wyżej uchybienia, za przedwczesne Sąd uznał merytoryczne rozstrzyganie kwestii zasadności wniosku skarżącego o stwierdzenie nadpłaty. Ocena Sądu dotycząca dokonanej przez organy podatkowe wykładni art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o s.k.o., możliwa będzie wówczas, gdy organy ustalą prawidłowo stan faktyczny sprawy i przedstawią swoje stanowisko, w którym odniosą się do argumentacji faktycznej i prawnej prezentowanej przez skarżącego. Podkreślenia przy tym wymaga, że skoro skarżący powołuje się na wykładnię mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów, wyrażoną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, to uznać należy, że w ten sposób prezentuje swoje poglądy i ocenę prawną. Obowiązkiem organu podatkowego jest w takiej sytuacji ustalenie w pierwszej kolejności, czy stan faktyczny rozpoznawanej sprawy uzasadnia zastosowanie oceny prawnej wyrażonej w powołanych przez skarżącą orzeczeniach. Jeżeli zaś stan faktyczny jest porównywalny, to obowiązkiem organu podatkowego jest wyrażenie swojej oceny prawnej w taki sposób, aby umożliwić Sądowi kontrolę legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Za niewystarczające uznać należy cytowanie przepisów mających zastosowanie w sprawie. Konieczne jest wyciągnięcie stosownych wniosków, na podstawie dokonanej przez organ wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów. Skoro skarżący konsekwentnie powoływał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczące korzystnej dla niego wykładni art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o s.k.o., to obowiązkiem organów podatkowych jest odnieść się w sposób kompleksowy do prezentowanej w tym orzeczeniu argumentacji faktycznej i prawnej. Za niewystarczające uznać zatem należy kończące ten wątek stwierdzenie organów podatkowych, że powołany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2536/04, nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i wiąże jedynie w sprawie, w której zapadł. Tym bardziej, że w uzasadnieniu powołanego wyroku przedstawiona została kompleksowa wykładnia materialnoprawnych przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Organy w żaden sposób nie odniosły się natomiast do poglądów wyrażonych w tym wyroku, pomimo tego, że skarżący podkreślał, iż w pełni podziela argumentacje w nim zawartą. Działając w zgodzie z art. 141 § 4 u.p.p.s.a. Sąd wskazuje, że ponownie rozpatrując wniosek o stwierdzenie nadpłaty, organ podatkowy I instancji obowiązany będzie w pierwszej kolejności zbadać, z jakiego tytułu i w jakiej wysokości osiągał skarżący dochody jako pozaetatowy członek samorządowego kolegium odwoławczego. Należy zatem ustalić, czy do dochodów podlegających opodatkowaniu zaliczał pierwotnie wyłącznie wynagrodzenie za udział w posiedzeniach, czy też wynagrodzenie oraz zwrot kosztów podróży. Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe nie rozważały tej kwestii. Jeżeli skarżący otrzymywał wynagrodzenie za udział w posiedzeniach kolegium, to należy ustalić, czy charakter tegoż "wynagrodzenia" odpowiada pojęciu "diety", na co wskazuje skarżący, uwzględniając zakres i charakter pełnionych przez niego obowiązków. Dokonując wykładni pojęcia "wynagrodzenie", o którym mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o s.k.o., organ obowiązany będzie ustalić, czy "dieta", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 17 u.p.d.o.f. mieści się w zakresie tegoż "wynagrodzenia". W przypadku ustalenia przez organ podatkowy, po uzupełnieniu materiału dowodowego i wyciągnięciu odpowiednich wniosków, że skarżący w skorygowanym zeznaniu podatkowym określił wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie nieprawidłowej, to obowiązany będzie wszcząć z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, a po jego przeprowadzeniu wydać stosowną decyzję. Dopiero wówczas będzie mógł ocenić, czy wniosek skarżącego o stwierdzenie nadpłaty jest zasadny w całości lub w części, czy też należy odmówić jej stwierdzenia. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), art. 134 § 1, art. 135, art. 152 oraz art. 200 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.