VI SA/Wa 2132/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Grzelak Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną przez C. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2006 r. Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania C. P. - od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) organ Policji (Komendant Wojewódzki Policji w [...]) zobowiązał C. P. do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia wydanych orzeczeń w terminie 7 dni. Dla uzasadnienia zobowiązania wskazano, iż do organu wpłynęła skarga jednego z myśliwych, w której podnoszono, iż stan zdrowia posiadacza broni stwarza zagrożenie dla innych uczestników polowania i jego samego. C. P. przedłożył orzeczenie psychologiczne oraz orzeczenie lekarskie nr [...], w którym uprawniony lekarz stwierdził, iż skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o boni i amunicji i może dysponować bronią. Od orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...] na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 z późn. zm.) odwołał się Komendant Wojewódzki Policji w [...]. W uzasadnieniu odwołania wskazał, iż broń myśliwska jest bronią szczególnie niebezpieczną, wymagającą całkowitej sprawności rąk, podczas, gdy skarżący posiada protezę lewej kończyny górnej, co w znacznym stopniu ogranicza posługiwanie się bronią palną myśliwską. Powołał się na treść § 2 ust. 1 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., badanie lekarskie osoby m. in. posiadającej pozwolenie na broń powinno przeprowadzać się "... ze szczególnym uwzględnieniem (...) stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu." Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] na wniosek Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w [...] na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. dopuścił go do udziału w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń C. P.. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. cofnął C. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż art. 15 ust. 1 pkt 2 w powiązaniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 powyższej ustawy nakazuje, aby osoby posiadające broń legitymowały się odpowiednim zdrowiem psychicznym oraz sprawnością psychofizyczną. Ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzono, że C. P. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią i dlatego organ Policji zobowiązany był stosownie do treści art. 18 ust.1 pkt 2 cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń. Z powyższą decyzją nie zgodził się C. P. składając odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji w związku z § 1 Protokołu 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez ich niezastosowanie, pozbawienie go możliwości posiadania i używania broni na podstawie przepisu niższego niż ustawa. Zdaniem odwołującego się organ naruszył także art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez uznanie, że posiada ograniczoną sprawność psychofizyczną, podczas, gdy orzeczenie stwierdza, że nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Zarzucił naruszenie przepisów procesowych: art. 6, poprzez jego niezastosowanie, zdaniem skarżącego organ powinien odmówić zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego jako niezgodnego z ustawą o broni i amunicji, art. 75 § 1 w związku z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie w sprawie dowodu z opinii biegłego i zasłanianie się ostatecznością orzeczenia lekarskiego. Decyzją z dnia [...].10.2005 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, bowiem uznał ją za zasadną. Strona, zgodnie z przysługującym jej uprawnieniem, wniosła na decyzję organu odwoławczego - podnosząc podobne zarzuty, jak w odwołaniu od decyzji organu l instancji - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22.03.2006 r., nr sygn. akt VI SA/Wa 2490/05 zaskarżoną decyzję uchylił - z innych jednakże powodów, niż podnoszone w skardze. Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż Komendant Główny Policji przeprowadził postępowanie odwoławcze bez udziału Polskiego Związku Łowieckiego, który został mocą stosownego postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] dopuszczony do postępowania w sprawie cofnięcia C. P. pozwolenia na broń myśliwską na prawach strony. W ten sposób organ odwoławczy dopuścił się naruszenia podstawowych zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że naruszenie wyżej wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy co skutkuje uwzględnieniem skargi. Wobec powyższego wyroku Sądu - Komendant Główny Policji zobowiązany był do przeprowadzenia ponownego postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie z wyeliminowaniem omówionych w uzasadnieniu wyroku uchybień procesowych. Stosując się zatem do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz zawartych w jego uzasadnieniu zaleceń, Komendant Główny Policji powiadomił strony postępowania o przysługujących im uprawnieniach. W dniu [...] września 2006 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynęło pismo Zarządu Okręgowego PZŁ w [...], w którym wyjaśniono, że C. P. wstępując w szeregi myśliwych został poddany egzaminowi sprawdzającemu jego umiejętności bezpiecznego posługiwania się bronią myśliwską i zdał go z wynikiem pozytywnym, przy czym - co w tym fakcie jest najistotniejsze - miało to miejsce kilkanaście lat po utracie przez niego części ręki. Od tamtego czasu stan kończyny myśliwego nie uległ pogorszeniu, stąd można zakładać, że w dalszym ciągu jest on - mimo posiadania protezy - w pełni zdolny do bezpiecznego posługiwania się bronią, podobnie jak wielu innych myśliwych, którzy z różnych powodów legitymują się uszczerbkiem na zdrowiu. Przez 50 lat wykonywania polowań z protezą ręki C. P. zawsze czynił to bezpiecznie, czego dowodem jest fakt, iż przez te wszystkie lata nie miał żadnego wypadku z bronią. Ponadto - jak podano w omawianym piśmie - w przypadku myśliwych istotna jest nie tyle sprawność fizyczna, ile rozwaga i umiejętność oceny okoliczności związanych z oddaniem strzału (podchodzenie zwierzyny, jej ocena z punktu widzenia zasad selekcji, upewnienie się czy oddanie strzału w danych warunkach jest bezpieczne). W kręgu [...] myśliwych strona cieszy- się zasłużonym szacunkiem, pełni funkcję Prezesa Koła Łowieckiego nr [...] w [...], jest również Przewodniczącym Okręgowej Komisji Rewizyjnej w [...]. Osobiście organizuje i przeprowadza szkolenia strzeleckie dla członków swego macierzystego koła, a w czerwcu bieżącego roku sama przeszła takie szkolenie i osiągnęła bardzo dobry wynik. Biorąc wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, Przewodniczący Zarządu Okręgowego PZŁ w [...], który w imieniu Zarządu podpisał pismo, wniósł o zachowanie C. P. pozwolenia na broń myśliwską Ponadto pismem z dnia [...] września 2006 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność, że strona w obecnym stanie zdrowia fizycznego może w sposób bezpieczny posługiwać się bronią palną do celów myśliwskich. Wskazano, iż w celu kompleksowej oceny sytuacji ww. dowód winien być przeprowadzony na terenie strzelnicy dostosowanej do strzelania z broni myśliwskiej, a osoby dokonujące oceny winny spełniać co najmniej jedno z niżej wymienionych kryteriów: - posiadać uprawnienia instruktora strzelectwa myśliwskiego; być członkiem Komisji Strzeleckiej Polskiego Związku Łowieckiego; być biegłym do spraw broni wpisanym na listę biegłych sądowych, być lektorem-ekspertem Polskiego Związku Łowieckiego. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z udziałem Zarządu Okręgowego PZŁ w [...] i po rozpatrzeniu odwołania C. P. - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2006 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu organ stwierdził, że przepisy ustawy o broni i amunicji oraz przepisy wykonawcze uchwalone na podstawie zawartych w niej delegacji ustalają dla osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń palną warunek legitymowania się odpowiednią zdrowotną zdolnością do dysponowania bronią, która to zdolność odnosi się, m.in. do sprawności narządu ruchu. Komendant Wojewódzki Policji w [...] skorzystał ze swych ustawowych kompetencji po uzyskaniu informacji dotyczącej stanu zdrowia C. P. i zobowiązał go do przedstawienia stosownych orzeczeń. Orzeczenie wydane w wyniku rozpoznania odwołania jest wiążące dla organów co do możliwości zachowania stronie pozwolenia na broń. Determinuje ono sposób rozstrzygnięcia sprawy, bowiem w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie wydaje się pozwolenia na broń, a przez pryzmat art. 18 ust. 1 pkt 2, który ma w niniejszej sprawie zastosowanie - cofa się osobom, m.in. o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Przepisy te mają charakter obligatoryjny - ustawodawca nie pozostawił możliwości wyboru rodzaju decyzji. Organ stwierdził ponadto, iż sytuacji prawnej strony nie zmienia okoliczność, że mimo posiadania protezy jednej ręki przez 50 lat z powodzeniem i bez wypadku wykonywała polowania. Należy mieć na uwadze, że w czasie kiedy uzyskała pozwolenie na broń myśliwską (1955 r.) przepisy prawa nie wymagały przedstawiania stosownych orzeczeń, jak ma to miejsce obecnie. Przepisy ustawy z 1999 r. o broni i amunicji są więc bardziej rygorystyczne dla posiadaczy pozwoleń na broń od przepisów obowiązujących uprzednio. Ustawodawca, mocą art. 52 tej ustawy, poddał jej rygorom także osoby posiadające pozwolenia na broń wydane przed jej wejściem w życie. Zatem argument, iż C. P. posiada pozwolenie na broń myśliwską od 50 lat nie może mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy wobec treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Zdaniem organu odwoławczego, wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w sprawie stanu zdrowia fizycznego C. P. nie znajduje uzasadnienia. Orzeczenie wydane w wyniku odwołania nie podlega dalszej weryfikacji, a przepisy tak ustawy, jak i wskazanego rozporządzenia Ministra Zdrowia kompleksowo regulują kwestie orzekania o zdolności do dysponowania bronią. W tej sytuacji zastosowanie ma dyspozycja art. 78 § 2 kpa, który stanowi, iż organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. W rozpatrywanej sprawie - zdaniem organu odwoławczego - przesłanki tego przepisu zostały spełnione, a ponadto zachowane zostały wymogi art. 81 kpa i nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 84 § 1 kpa. Z tych względów i ten wniosek dowodowy - strony nie może zostać uwzględniony. Za niezasadny organ uznał również zarzut strony odnośnie niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dyspozycją art. 15 ust 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zauważył, iż Komendant Główny Policji nie ma kompetencji do badania zgodności prawa z Ustawą Zasadniczą czy aktów wykonawczych z przepisami ustawy, na podstawie których zostały wydane. Ustawodawca w przywołanym przepisie wskazał dwa rodzaje stanów zdrowotnych wykluczających możliwość wydania pozwolenia: zaburzenia psychiczne i znacznie ograniczona sprawność psychofizyczna, które ogólnie mieszczą się w zakresie pojęcia "zdolność fizyczna i psychiczna". Zatem trudno dopatrywać się - co podniesiono w odwołaniu - sprzeczności przepisów rozporządzenia z przepisem ustawy. Uznał ponadto, iż nie sposób też podzielić stanowiska pełnomocnika o naruszeniu przez organ Policji tak przepisów Konstytucji, jak i Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zakresie prawa własności. Wskazać trzeba, iż prawo do posiadania broni nie ma charakteru prawa podmiotowego objętego katalogiem praw i swobód obywatelskich. Dostęp do niego jest ograniczony (podlega administracyjnej reglamentacji), a ustawodawca w ustawie o broni i amunicji, a nie w akcie wykonawczym do niej, określił podstawy do jego odebrania, co wiąże się z koniecznością wyzbycia się broni w sposób określony także przepisami ustawy. Zatem i zarzut naruszenia przez organ I instancji zasady praworządności (art. 6 kpa) ostać się nie może, a już zupełnie nie do przyjęcia jest postulat strony odmowy stosowania przez organ administracji publicznej prawa, ustalonego aktami normatywnymi o walorze powszechnie obowiązujących, bowiem - jej zdaniem - przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia są niezgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Pismem z dnia [...] października 2006 r. C. P. reprezentowany przez radcę prawnego J. B. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 7, 16, 75 §1, 78 § 1, 80 k.p.a. a także art. 18 ust 1 w związku z art.15 ust.1 pkt 2 oraz art. 52 ustawy o broni i amunicji. Uzasadniając skargę strona wskazała na błędną jej zdaniem interpretację przez organy Policji § 8 ust. 9 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. poprzez wykluczenie możliwości przeprowadzenia innych dowodów na okoliczność stanu zdrowia skarżącego. Zdaniem strony organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Organ zdaniem skarżącego bardzo pobieżnie zapoznał się z opinią Polskiego Związku Łowieckiego nie ustosunkowując się do niej szczegółowo. Opinia natomiast zawierała argumenty potwierdzające, iż stan ręki skarżącego nie uległ pogorszeniu, a więc nie zaszła zmiana stanu faktycznego w jakim pozwolenie na broń zostało wydane. Za chybiony uznał argument organu, iż w czasie kiedy skarżący uzyskał pozwolenie na broń tj. w 1955 r. przepisy prawa nie wymagały przedstawiania stosownych orzeczeń jak ma to miejsce na gruncie ustawy o broni i amunicji z 1999 r. Zdaniem skarżącego podstawą cofnięcia pozwolenia na broń nie może być zmiana stanu prawnego w sytuacji, gdy okoliczności faktyczne pozostały takie same. Organ niewłaściwie zrozumiał również sformułowanie zgłoszonego wniosku dowodowego. Strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność, że skarżący w obecnym stanie zdrowia fizycznego może w sposób bezpieczny posługiwać się bronią palną do celów myśliwskich. Nie chodziło natomiast o przeprowadzenie dowodu co do stanu zdrowia skarżącego. Pozytywna ocena byłaby kolejnym potwierdzeniem niezmienności stanu faktycznego. Zdaniem skarżącej strony ustawowej przesłanki ograniczenia sprawności psychofizycznej nie można rozpatrywać w oderwaniu od zasad posługiwania się danym rodzajem broni wydanej w konkretnym celu. Jeżeli jest to broń wydana do celów łowieckich to należy ocenić w jakim stopniu "niesprawność" ogranicza, czy też uniemożliwia bezpieczne wykonywanie polowań. Tych rozwiązań zaskarżona decyzja nie zawiera, a proponowany na tę okoliczność dowód został bezpodstawnie przez organ pominięty. Strona zwróciła również uwagę, iż zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 pkt 2 podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń stanowią zaburzenia psychiczne i fizyczne które występować muszą łącznie. Jak wynika natomiast z orzeczenia Instytutu Pracy i Zdrowia Środowiskowego skarżący wykazuje jedynie ułomność fizyczną, brak jest podstaw do kwestionowania orzeczenia psychologicznego. Jednakże za najistotniejsze naruszenie prawa skarżący uznał przypisanie sobie przez organy policji prawa do weryfikacji pozwoleń na broń wydanych przed wejściem w życie ustawy z 1999 r. co stanowi rażące naruszenie ogólnej zasady prawa administracyjnego wyrażonej w art. 16 k.p.a. tj. trwałości decyzji administracyjnej, w sytuacji, gdy zgodnie z art. 52 ustawy o broni i amunicji dotychczasowe pozwolenia zostają utrzymane w mocy. W odpowiedzi na skargę organ ustosunkowując się do argumentacji zawartej w skardze wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 z póź. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają prawa zarówno materialnego, jak i procesowego. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno osoby ubiegające się o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, jak i posiadające broń z uwagi na jej reglamentacyjny charakter spełniać muszą określone przepisami prawa warunki, w tym zobowiązane są do legitymowania się odpowiednim stanem zdrowia do dysponowania bronią. I tak stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do osób posiadających pozwolenie na broń , albowiem w przypadku, gdy posiadacz broni nie należy do osób o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 2 - organ Policji cofa pozwolenie na broń (art. 18 1.pkt 2 ww. ustawy). Przepisy prawa określają kompleksowo tryb i sposób ustalania omawianej zdolności, przewidują jakie badania powinny i mogą być przeprowadzone przed wydaniem przez upoważnionego lekarza stosownego orzeczenia. Zgodnie z treścią § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz 898 ze zm. - badanie lekarskie, które odnosi się do zdolności do dysponowania bronią w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, obejmuje nie tylko ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym również psychicznego, ale również konsultacje lekarzy specjalistów, jeżeli lekarz prowadzący ogólną ocenę stanu zdrowia (lekarz upoważniony) uzna to za konieczne (w tym miejscu należy zwrócić uwagę, że przepisy przewidują wydanie jednego orzeczenia lekarskiego, obejmującego łącznie ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią). Paragraf 8 tego rozporządzenia w pkt od 1-9 reguluje tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 cyt. rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Z kolei punkt 9 tego paragrafu zawiera stwierdzenie, że orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Ponadto omawiane przepisy upoważniają właściwy organ Policji do zobowiązania posiadacza pozwolenia na broń, w tym myśliwego, jeśli organ ten poweźmie uzasadnione podejrzenie co do przedmiotowej zdolności, do niezwłocznego poddania się stosownym badaniom art. 15 ust. 5. W przedmiotowej sprawie ostatecznym orzeczeniem lekarskim z dnia [...] lipca 2005 r. wydanym w wyniku wniesionego przez organ Policji odwołania - upoważniony lekarz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...], stwierdził, iż skarżący C. P. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organy Policji wydając decyzje zarówno w I jak II instancji wskazywały na wiążącą moc orzeczenia lekarskiego i tym samym brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego za pomocą dodatkowego postępowania dowodowego. W ocenie sądu stanowisko organów Policji jest prawidłowe i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. OSK 1273/04 LEX nr 189224 wypowiedział się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich wydawanych w oparciu o § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. stwierdził, iż "Analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń." Sąd podkreślił ponadto, iż tego rodzaju zapis ma ten skutek, że wydawane w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia mające ostateczny charakter i są wiążące dla organów Policji prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń. W świetle powyższego orzeczenia brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów strony skarżącej odnośnie niewyjaśnienia przez organy Policji stanu faktycznego sprawy w tym m.in. zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność aktualnej sprawności fizycznej skarżącego. Zgodnie bowiem z wydanym orzeczeniem lekarskim skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Bez względu, więc na sposób formułowania przez stronę wniosków dowodowych w rzeczywistości zmierzały one do zakwestionowania okoliczności objętych treścią ostatecznego orzeczenia wydanego przez uprawnioną do tego osobę. Za bezzasadny Sąd uznał również zarzut strony skarżącej odnośnie przypisania sobie przez organy Policji prawa do weryfikacji pozwoleń na broń wydanych przed wejściem w życie ustawy z 1999 r. co stanowił zdaniem skarżącego rażące naruszenie ogólnej zasady prawa administracyjnego wyrażonej w art. 16 k.p.a. tj. trwałości decyzji administracyjnej. Podkreślić należy, iż prawo do posiadania broni nie jest prawem gwarantowanym konstytucyjnie, a jego przyznanie nie oznacza, że osoba posiadająca broń podlega wyłączeniu z zakresu stosowania przepisów ustawy o broni i amunicji. Obecnie obowiązująca ustawa o broni i amunicji dotyczy zarówno osób ubiegających się o wydanie zezwolenia jak i osób posiadających pozwolenie na broń w sposób kompleksowy regulując zasady i warunki wydawania, cofania pozwoleń na broń, rejestracji broni oraz dysponowania bronią i amunicją. Nie do przyjęcia są zatem twierdzenia strony skarżącej, iż spod kontroli organów Policji wyłączone są osoby, które uzyskały pozwolenia na broń po rządami poprzednio obowiązujących przepisów. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż organy Policji nie dokonywały w trakcie postępowania administracyjnego weryfikacji uzyskanego w 1955 r. przez skarżącego pozwolenia na broń i nie kwestionowały zasadności jego wydania. Miały natomiast prawo zobowiązać skarżącego do przestawienia zaświadczeń dotyczących obecnego stanu zdrowia skarżącego, co też uczyniono. Ponieważ wyniki badań lekarskich wypadły dla strony skarżącej niekorzystnie z punktu widzenia możliwości posiadania broni - organ Policji miał obowiązek stosownie do art.18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cofnąć skarżącemu pozwolenia na broń palna myśliwską. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. Podstawą cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń nie była, więc ani zmiana stanu prawnego ani faktycznego ( w aktach sprawy brak informacji odnośnie stanu zdrowia skarżącego z daty uzyskania pozwolenia na broń), ale fakt iż w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 2 ust.1 art. 15 ustawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.