I OSK 1300/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2048/06 o odrzuceniu skargi A. S. na pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko Dyrektora Departamentu Kolejnictwa w Ministerstwie Infrastruktury postanawia: oddalić skargę kasacyjną Pismem z dnia 19 października 2006 r. A. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...], nr [...] informujące, że żądanie "wydania decyzji kwalifikującej" skarżącego na stanowisko Dyrektora Departamentu w Ministerstwie jest bezprzedmiotowe. Z uzasadnienia zaskarżonego pisma wynika, iż uchwałą z dnia 10 września 2001 r. w sprawie ustalenia wyniku konkursu na wymienione stanowisko zespół konkursowy wskazał kandydata do objęcia ww. stanowiska. Jak podnosi organ, o wyniku rozstrzygnięcia skarżący został powiadomiony pismem z dnia 20 września 2001 r. Z powodu rezygnacji wybranego kandydata, po przeprowadzeniu ponownego konkursu stanowisko objęła osoba, którą wskazał zespół konkursowy. Postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. podnosząc, że zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej ani innego aktu prawnego, do których kontroli sądowej powołane są sądy administracyjne. Zdaniem Sądu pismo informacyjne, za jakie należy uznać stanowisko organu w niniejszej sprawie, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych co prawda wyrażony jest pogląd, iż pisma informujące o wyniku konkursu stanowią decyzje administracyjne, bądź inne akty administracyjne. Jednak pogląd ten ukształtował się w odniesieniu do innych stanów faktycznych - jako środek kontroli postępowań konkursowych przeprowadzanych na stanowiska urzędnicze w korpusie służby cywilnej (por. wyrok WSA z dnia 19 października 2006 r, sygn. IV SA/Wa 1955/05, niepubl.). Pismo o charakterze wyjaśniającym w kwestii obsady stanowisk w służbie cywilnej nie może być traktowane jako władcze rozstrzygnięcie w rozumieniu kpa. Przedmiotowe pismo Szefa Służby Cywilnej nie ma charakteru decyzji ani innego aktu administracyjnego, który podlegałby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Od powyższego postanowienia A. S. wniósł skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając powyższemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania - art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej p.p.s.a. ) Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż rozstrzygnięcia takie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Orzecznictwo nie jest wprawdzie jednolite w poglądach co do tego, czy rozstrzygnięcia takie są swego rodzaju decyzjami administracyjnymi, jak wskazują uzasadnienia orzeczeń WSA w sprawach skarg na rozstrzygnięcia Szefa Służby Cywilnej o sygnaturach akt: IV SA/Wa 1739/05, 1954/05 i 1955/05, w których Sąd wyraźnie stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego akt wydany przez Szefa Służby Cywilnej na skutek odwołania od rozstrzygnięcia komisji konkursowej jest decyzją administracyjną, czy też czynnościami z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, (II SA 2908/00, II SA 1432/00, I OSk 31/05) i z tego powodu podlegającymi kontroli sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. powoływane dalej jako: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie nie do końca odpowiada przedstawionym wyżej wymogom stawianym przez przepisy p.p.s.a. takiej skardze. W podstawach skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 2 p.p.s.a. Należy zauważyć, iż zgodnie z systematyką wewnętrzną tego przepisu składa się on z 8 punktów. W podstawach skargi kasacyjnej nie wskazano natomiast, która konkretnie jednostka redakcyjna (punkt) została naruszona zaskarżonym postanowieniem, Sąd zaś nie może domyślać się intencji skarżącego. Jednak pomimo powyższego uchybienia, mając na uwadze treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś § 2 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Mając powyższe na uwadze należy podzielić pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, iż zaskarżone pismo Szefa Służby Cywilnej z dnia [...]. nie należy do żadnej z kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 p.p.s.a. Pisma tego nie można również uznać, jak to zdaje się sugerować skarga kasacyjna, za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż wymienione pismo Szefa Służby Cywilnej ma charakter jedynie informacyjny i w związku z tym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pismo powyższe nie ma charakteru władczego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, stanowi jedynie odpowiedź na wcześniejsze pismo A. S. W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 lutego 2007 r. odrzucił skargę A. S. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.