II SA/Rz 786/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Maria Zarębska-Kobak Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku inwentarsko-składowego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego /dalej: WINB / utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2006 r., [...] nakazującą S. D. dokonanie rozbiórki samowolnie rozbudowanego budynku inwentarsko-składowego o wymiarach 37.48 m x 3.10 m na działce nr 4224 w M. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że odwołanie S. D. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego objęta tym środkiem zaskarżenia spełniała wymogi prawa. Stwierdzenie takiego faktu w postępowaniu odwoławczym musiało prowadzić do utrzymania tej decyzji w mocy. Na rzecz takiego rozstrzygnięcia przemawiało ustalenie, że objęta postępowaniem inwestycja została rozbudowana samowolnie w 2003 r. i nie spełnia prawem przewidzianych warunków. W szczególności nie zostały zachowane wymagania dotyczące odległości usytuowania prowadzonej rozbudowy od granic działek sąsiednich, a więc naruszone zostały przepisy techniczne wymagane dla prowadzonych robót. Pojawienie się tej okoliczności wyeliminowało możliwość legalizacji samowoli w trybie określonym art. 48 ust. 2 prawa budowlanego. Z decyzją WINB nie zgodził się S. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł o jej uchylenie w całości oraz wstrzymanie wykonania. W uzasadnieniu wskazał, że skarżona decyzja jest przedwczesna, gdyż nie można zgodzić się z poglądem organów, że wykonana przez niego samowola narusza przepisy techniczne określające zasady sytuowania budynków, zwłaszcza § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm./. Postawienie takiego zarzutu możliwe byłoby dopiero wtedy, gdyby organ nie skorzystałby z upoważnienia Ministra Infrastruktury do dokonania odstępstwa od przepisów technicznych, które zostało dla skarżącego udzielone. Ponieważ zaskarżona decyzja tego faktu nie uwzględnia, to zdaniem skarżącego jest wadliwa i z tego powodu powinna być uwzględniona. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wyznaczony jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane jej zarzutami, wnioskami ani formułowaną przez stronę podstawą prawną. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Wychodząc z tak określonego zakresu kontroli sprawowanej przez Sąd stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób, który daje podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wskazać trzeba, że WINB dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustalenie takiego naruszenia prowadzi wprost do wniosku wskazującego na konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd stwierdza, że decyzja będąca przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego wydana została w postępowaniu, które toczyło się po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 lipca 2005 r., II SA/Rz 90/05. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, uwzględniającego skargę i uchylającego orzeczenia obu instancji administracyjnych Sąd w sposób wyraźny wskazał, że w postępowaniu dotyczącym samowoli jakiej dopuścił się S. D. mają uczestniczyć jego pełnomocnicy. Z akt sprawy wynika, a Sąd to potwierdził, że pełnomocnikami są: żona skarżącego I. D. oraz syn R. D. Stwierdzenie tej okoliczności musiało prowadzić wówczas do uchylenia zaskarżonych decyzji skoro pełnomocnicy nie brali udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wskazanego uchybienia wiązała organy orzekające w sprawie. Wiąże ona także Sąd rozpoznający obecnie skargę. Konsekwencją tych ustaleń jest stwierdzenie, że WINB powinien doręczać swoją decyzję pełnomocnikom, a nie inwestorowi S. D. Pominięcie przy doręczeniu decyzji pełnomocników strony jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego określającym zasady doręczania decyzji stronie działającej przez pełnomocnika. Stanowi ono także naruszenie art. 153 p.p.s.a. Stwierdzenie tych uchybień, istotnych dla toczącego się postępowania musiało skutkować uchyleniem decyzji, gdyż taki nakaz płynie z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Z tego więc powodu Sąd orzekł jak na wstępie.