VIII SA/Wa 48/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2007 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody[...] z dnia [...] września 2006r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę. Syg.akt VIII S.A./Wa 48/07 Uzasadnienie Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] września 2006 roku Wojewoda [...] biorąc za podstawę art.91 w związku z art.85 i 86 ustawy z dnia [...] marca 1990 roku o samorządzie gminnym [ DZ.U z 2001 roku nr 142 poz.1591 z póź. zmianami ] stwierdził nieważność uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] w sprawie sprzedaży nieruchomości zabytkowej. W uzasadnieniu organ nadzoru podniósł, że w paragrafie pierwszym wskazanej wyżej uchwały Rada Miejska w [...] przeznaczyła do sprzedaży w formie bezprzetargowej , zabudowaną pałacem nieruchomość, położoną w [...], opisaną w Księdze Wieczystej nr [...]. Nieruchomość ta w ewidencji gruntów oznaczona jest jako działki nr [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], posiadająca łączną powierzchnię [...] ha. Rada Miejska postanowiła sprzedać w/w nieruchomość uprawnionym do spadku po byłym właścicielu G.B.. Zdaniem organu nadzoru nieruchomość w trybie bezprzetargowym może być zbyta, zgodnie z art.37 ust.2 pkt.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami [ DZ.U z 2004 roku nr 261 poz.2603 z póź. zmianami ] zwaną dalej u.g.n na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu. Według przepisu art.34 ust.1 u.g.n pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości mają między innymi osoby fizyczne i prawne, którym przysługuje roszczenie o nabycie nieruchomości z mocy tejże ustawy lub odrębnych przepisów, jeśli złożą one wniosek w wymaganym ustawą terminie lub są najemcami lokali mieszkalnych, a najem został nawiązany na czas nieokreślony, lub też są właścicielami zbywanej nieruchomości, pozbawionymi prawa własności tej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 roku, albo są ich spadkobiercami i złożą stosowny wniosek w zakreślonym terminie. Zdaniem organu nadzoru żadnej z wyżej wskazanych przesłanek wymienionych w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały małżonkowie W.i M.S., zwani w uchwale uprawnionymi do spadku po G.B. nie spełniają. W szczególności osoby te nie są spadkobiercami po byłym właścicielu wskazanej nieruchomości. Do grona spadkobierców zgodnie z art.926 kc zalicza się osoby powołane do spadku z mocy ustawy lub testamentu. S. nabyli prawo do spadku po byłym właścicielu ww nieruchomości w drodze umów cywilnoprawnych. Nie stali się jednak zdaniem organu nadzoru spadkobiercami po byłym właścicielu , którym na podstawie art.34 u.g.n przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Dalej organ nadzoru podnosił, że w uchwale wskazano jako podstawę prawną art.37 ust.2 pkt 3 u.g.n, który stanowi, że nieruchomość może być zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jej zbycie następuje na zasadach określonych w art.68 ust.1 pkt 2 u.g.n tj. gdy sprzedaż następuje na rzecz osób fizycznych i prawnych, które prowadzą działalność charytatywną, opiekuńczą, kulturalną, leczniczą, oświatową, naukową, badawczo-rozwojową, wychowawczą lub sportowo- turystyczną na cele nie związane z działalnością zarobkową. Ani z treści uchwały, ani z uzasadnienia do projektu tej uchwały, nie wynika aby przedmiotowa nieruchomość sprzedawana była osobom prowadzącym działalność w zakresie powyżej wskazanym. Z tego wynika, że podstawa prawna uchwały została wskazana wadliwe, a sama uchwała podjęta z rażącym naruszeniem prawa. Skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 roku nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Rada Miejska w [...]. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nadzorczemu zarzucała : 1) obrazę art.34 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami [ Dz.U z 2004 roku nr 261, poz.2603 z póź. zmianami ], poprzez przyjęcie, iż Rada Miejska w [...] przeznaczyła do zbycia w trybie bezprzetargowym na rzecz osób nieposiadających pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości, w rozumieniu wyżej powołanego przepisu. 2) naruszenie prawa, w szczególności art.91 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym [ DZ.U z 2001 roku , nr 142 , poz.1591 z poź. zmianami ] poprzez przyjęcie, że uchwała Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2006 roku podjęta została z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na powyższe skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podnosiła, że nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, zgodnie z art.37 ust.2 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zbywane są na drodze bezprzetargowej, jeżeli zbycie następuje na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do wyżej cytowanego przepisu. Przepis art. 34 ust.1 pkt. 3 tejże ustawy przyznaje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości jej poprzedniemu właścicielowi bądź jego spadkobiercom. W niniejszej sprawie W.iM. małżonkowie S. na mocy umów cywilnoprawnych nabyli spadek po byłym właścicielu nieruchomości G.B.. Stosownie do art.1052 i art.1053 kc umowy dotyczące spadku, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do zbycia spadku przenosi spadek na nabywcę, chyba że strony inaczej postanowiły. Nabywca spadku wstępuje zaś w prawa i obowiązki spadkobiercy. Skarżąca celem poparcia swojego stanowiska powołała się na poglądy Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentując argumentację w przywołanych uchwałach zawartą. I tak w uchwale z dnia 10 grudnia 1969 roku syg.akt III CZP 91/69 opublikowanym w OSNC z 1970 roku nr 6 poz.107 Sąd Najwyższy stwierdził, że " na równi ze spadkobiercą powołanym do spadku traktuje się nabywcę [od spadkobiercy] spadku w całości lub w części bądź też udziału spadkowego ". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2003 roku – syg.akt OSA 4/03 opublikowanym w ONSA z 2003 roku nr 1 poz.3 stwierdził, że " w myśl art.922 kc spadek są to prawa i obowiązki zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jedną lub kilka osób, z wyjątkiem jednak praw i obowiązków zmarłego ściśle związanych z jego osobą oraz praw, które w chwili śmierci przechodzą na oznaczone osoby niezależnie od tego od tego, czy są one spadkobiercami ". Zdaniem skarżącej zbycie spadku w niniejszej sprawie powoduje taki skutek, że nabywca spadku traktowany jest na równi ze spadkobiercą spadku, niezależnie od tego, czy zbycie spadku następuje w całości, czy w części. Oznacza to stosownie do art.1053 kc, że nabywca spadku w zakresie objętym umową sprzedaży wstępuje w prawa i obowiązki spadkobiercy, a zatem uzyskuje wszelkie korzyści i przejmuje wszelkie obciążenia związane z dziedziczeniem jako sukcesją uniwersalną, chyba że w umowie określono co innego. Jeżeli jakieś prawo przysługuje spadkobiercy, to tym samym takie prawo przysługuje nabywcy spadku. W przeciwnym wypadku nabywca spadku zostałby pozbawiony możliwości realizacji praw majątkowych, w które wszedł nabywając spadek lub jego część. W świetle powyższego, zbycie spadku wywołuje skutek charakterystyczny dla sukcesji generalnej, a nabywcy spadku przysługują te same prawa i obowiązki co spadkobiercy i jest on zatem uprawniony do skorzystania z przyznanego na mocy art.34 ust.1 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami z prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. Od sytuacji nabywcy spadku należy odróżnić sytuację podmiotu, który na podstawie umowy cywilnoprawnej nabywa od spadkobiercy określone prawa i roszczenia do nieruchomości. Wówczas mamy do czynienia z sukcesją syngularną i następstwem prawnym, o którym mowa w kwestionowanym rozstrzygnięciu nadzorczym. Skarżąca podnosiła, że uchwała z [...] lipca 2006 roku została podjęta przez Radę Miejską w [...] na podstawie cytowanego w skardze przepisu art.37 ust.2 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie wpisanego omyłkowo w uchwale jako art. 37 ust. 2 pkt. 3, który przewiduje możliwość bezprzetargowego zbycia na cele określone w art.68 ust.1 powołanej ustawy. Potwierdza to treść uchwały, a szczególnie jej paragraf pierwszy. Kwestionowany przez organ nadzoru zapis dotyczący podstawy prawnej uchwały należy traktować jako " oczywisty błąd pisarski ". Oczywistym jest, że nawet, gdy błąd pisarski nie został naprawiony przed podjęciem rozstrzygnięcia nadzorczego, to w takiej sytuacji nie można traktować tego jako "rażącego naruszenia prawa ‘’, i nie może to stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały organu stanowiącego. Jest to w ostateczności " nieistotne naruszenie prawa ‘’, o którym mowa w art.91 ust.4 ustawy o samorządzie gminnym. W takim zaś przypadku, organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się jedynie do wskazania, iż uchwała została podjęta z naruszeniem prawa, co z kolei stanowi podstawę do reasumpcji uchwały przez organ stanowiący. Do skargi Rada Miejska w [...] załączyła dwie uchwały z dnia [...] października 2006 roku. Pierwszą o numerze [...] w sprawie wystąpienia ze skargą na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...], a drugą o numerze [...] w sprawie sprostowania omyłki pisarskiej w uchwale nr [...] w sprawie sprzedaży nieruchomości zabytkowej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów. W odpowiedzi organ nadzoru podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc dodatkowo iż niewłaściwie został sformułowany tytuł przedmiotowej uchwały " w sprawie sprzedaży nieruchomości zabytkowej " podczas gdy zgodnie z treścią przywołanego w podstawie prawnej uchwały art.18 ust.2 pkt.9 z pominięciem lit.a) ustawy o samorządzie gminnym Rada Miejska winna określić zasady zbycia nieruchomości, a w sytuacji, kiedy tych zasad nie ustaliła winna wyrazić zgodę na zbycie nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, postanowienia, czy aktu, sąd bada zgodność tych aktów z przepisami prawa – art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ DZ.U nr 153 poz.1269 ] oraz art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ DZ.U nr 153 poz.1270 ] zwaną dalej p.p.s.a. Biorąc za podstawę art.3 § 2 pkt 7 p.p.s.a sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art.50 § 1 p.p.s.a daje uprawnienia do wniesienia skargi każdemu kto ma w tym interes prawny, prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i organizacji społecznej, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić każdy podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym, aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Niemniej jednak przepis art.98 ust.3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym [ DZ.U z 2001 roku nr 142 , poz.1591 z póź. zmianami ] jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 50 p.p.s.a. Stosownie do przepisu art.98 ust.3 ustawy o samorządzie gminnym uprawnionym do złożenia skargi jest gmina i związek gminny, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencje zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie, albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Skoro zatem podstawę do wniesienia skargi stanowi uchwała rady gminy, nie ulega wątpliwości, iż to właśnie ten organ jest uprawniony do wniesienia skargi. Stanowisko to potwierdza treść przepisu art.98 ust 3a) ustawy o samorządzie gminnym, dający uprawnienie dla rady gminy. Według art.91 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym " Uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem jest nieważne ( ust.1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa ( ust.4 ) ‘’. Powołana ustawa o samorządzie gminnym wyróżnia zatem dwie kategorie wad uchwał lub zarządzeń organów gminy : istotne naruszenie prawa oraz nieistotne naruszenie prawa. To rozgraniczenie kategorii wad uchwał lub zarządzeń organów gminy ma znaczenie prawne dla dopuszczalności podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność tych aktów organów gminy. Powołana ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak : podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, naruszenie procedury podjęcia uchwały, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały. Organ nadzoru dokonując ustalenia zgodności z prawem zaskarżonej uchwały obowiązany jest wywieść z przepisów prawa określony rodzaj naruszenia prawa. [ patrz wyrok NSA z 23 .10 .2003 II SA/Wr1500/03 ]. W niniejszej sprawie organ nadzoru stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] lipca 2006 roku ponieważ stwierdził jej sprzeczność z przepisami prawa. Przede wszystkim zarzut dotyczył naruszenia przepisu art. 34 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami [ DZ.U z 2004 roku ,nr 261 , poz.2603 ze zm.] zwanej dalej u.g.n poprzez wskazanie nieuprawnionego nabywcy nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Zgodnie z art.37 ust.2 pkt1 w związku art.34 ust.1 pkt 2 u.g.n według stanu na datę podjęcia uchwały nieruchomość mogła być zbyta w drodze bezprzetargowej na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art.34 tej ustawy. Przedmiotowa uchwała wskazała, że przeznacza się do sprzedaży, w trybie bezprzetargowym nieruchomość zabudowaną na rzecz uprawnionych do spadku po jej byłym właścicielu G.B.. Z treści skargi wynika, że skarżąca zarzuca organowi nadzoru naruszenie prawa materialnego – art.34 ust.1 u.g.n poprzez błędną jego wykładnię, a mianowicie poprzez uznanie, że nabywca spadku nie spełnia warunków pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości od gminy, o których mówi wyżej powołany przepis. Skarżąca choć przywołuje ogólnie przepis art.34 ust.1 u.g.n, to z treści zarzutu wynika, że chodzi jej o błędną wykładnię art.34 ust.1 pkt 2 u. g .n, który to przepis pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości daje osobie, która spełnia następujący warunek – jest poprzednim właścicielem zbywanej nieruchomości przed dniem 5 grudnia 1990 roku, albo jego spadkobiercą, jeżeli złoży wniosek o nabycie przed upływem terminu określonego w wykazie, o którym mowa w art.35 ust.1. Termin złożenia wniosku nie może być krótszy niż 6 tygodni. Dokonując wykładni przepisu art.34 ust.1 pkt 2 u.g.n w zakresie uprawnień spadkobiercy do pierwszeństwa nabycia nieruchomości należy zastosować zawężającą wykładnię tego pojęcia. Zgodnie z art.926 kc do grona spadkobierców należy zaliczyć osoby powołane do spadku z mocy ustawy lub testamentu. Za dokonaniem tego rodzaju wykładni przemawiałyby względy celowościowe. Należy zauważyć iż ustawodawca dokonując nowelizacji przepisu art.34 ust.1 pkt 2 u.g.n gdzie pierwotnie do grona osób którym przysługuje pierwszeństwo zaliczył poprzedniego właściciela lub jego następcę prawnego, a następnie w ocenie Sądu zawężył krąg uprawnionych do poprzedniego właściciela albo jego spadkobiercy [ zmiana od 15 lutego 2000 roku; DZ.U z 2000 roku nr 6 poz.70 ]. Zmiana ta miała charakter normatywny zmieniający krąg uprawnionych. Przepis ten opiera się na założeniu, że skoro nieruchomość, która kiedyś została przejęta do zasobów publicznych, jest obecnie w tych zasobach zbędna i zostaje przeznaczona do sprzedaży lub oddania w użytkowanie wieczyste, to pierwszeństwo winien mieć poprzedni właściciel lub spadkobierca, zaś przy korzystaniu z tego pierwszeństwa z oczywistych względów nie może być stosowany tryb przetargowy. Takie ukształtowanie przepisu wskazuje na chęć ustawodawcy zastosowania pewnego rodzaju zadośćuczynienia wobec poprzedniego właściciela lub jego spadkobierców. Rodzaj tego zadośćuczynienia ma zarówno charakter moralny, jak i po części materialny. Ustalana wartość nieruchomości bez przetargu może być niższa niż uzyskana na przetargu. Zasadą wyrażoną w art.37 u.g.n jest zbywanie nieruchomości należących do Skarbu Państwa bądź jednostek samorządu w drodze przetargowej, a droga bezprzetargowa jest wyjątkiem od tej zasady. Tak więc określenie podmiotów uprawnionych do skorzystania z zasady pierwszeństwa nabycia, a wymienionych w przepisie art.34 tej ustawy powinno być wykładane ściśle. Charakter tego uprawnienia bardziej przypisany jest do określonej osoby, a nie masy spadkowej. W ocenie Sądu wolą ustawodawcy było aby z zasady pierwszeństwa nabycia korzystał ściśle określony krąg podmiotów – były właściciel lub jego spadkobiercy, a nie nabywcy spadku, których z nabywaną nieruchomością nie wiążą żadne względy emocjonalne. Tak więc dokonanej przez organ nadzoru wykładni przepisu art.34 ust.1 pkt 2 u.g.n nie można postawić zarzut naruszenia prawa materialnego. Nadto należy zauważyć, że pozostało poza uwagą organu nadzoru, że podmiot mający pierwszeństwo może z niego skorzystać jeżeli złoży wniosek o nabycie nieruchomości przed upływem terminu określonego w przepisie art.35 ust.1 u.g.n . Przedmiotowa nieruchomość uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2003 roku została przeznaczona do sprzedaży w trybie przetargowym. W związku z podjęciem przedmiotowej uchwały został sporządzony wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży obejmujący tę nieruchomość. Wykaz ten wzywał osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości zgodnie z art.34 u.g.n aby do dnia [...] sierpnia 2003 roku złożyły odpowiedni wniosek dotyczący chęci zakupu wraz z oświadczeniem wyrażającym zgodę na określoną cenę. W określonym w tym wykazie terminie osoby uprawnione stosownego wniosku nie złożyły. Oferowana do zbycia nieruchomość nie została zbyta. Tak więc skoro gmina podjęła zamiar ponownego zaoferowania do zbycia przedmiotową nieruchomość to winna dokonać ponownego sporządzenia i ogłoszenia wykazu o którym mówi art.35 u.g.n. Rada Miejska mimo zobowiązania przez Sąd nie złożyła dowodu, że taki wykaz przed podjęciem uchwały z [...] lipca 2006 roku został sporządzony i ogłoszony. Do chwili sporządzenia i ogłoszenia wykazu nieruchomość pozostaje poza obrotem prawnym, jest więc niedostępna dla osób ubiegających o jej nabycie, które nie mogą domagać się sprzedaży, gdyż przeznaczenie nieruchomości do obrotu należy wyłącznie do właściciela.[ patrz wyrok NSA z 15.10.2002 r. I SA 632/02 LEX nr 156824 ]. Tak więc aby Rada Miejska mogła podjąć uchwałę o zbyciu określonej nieruchomości w trybie bezprzetargowym na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo z art.34 u.g.n, to taka osoba musi w terminie określonym w wykazie złożyć odpowiedni wniosek akceptując cenę nabycia . W niniejszej sprawie nie wynika, aby spadkobierca po byłym właścicielu nieruchomości złożył wniosek o skorzystaniu z prawa pierwszeństwa w terminie określonym w wykazie sporządzanym na podstawie art.35 u.g.n, a tylko wtedy możemy mówić o możliwości wyrażenia zgody na sprzedaż nieruchomości w trybie bezprzetargowym. Odnosząc się do zarzutu skarżącej odnośnie naruszenia przepisów art.91 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym [ DZ.U z 2001 roku ,nr 142, poz.1591 ze zm. ] zwaną dalej ustawą o samorządzie gminnym należy uznać go za niezasadny. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z istotnym naruszeniem przepisów prawa – art.34 ust.1 pkt 2 ; art.35 ust.1 i 2 i art.37 ust.1 pkt 1 u.g.n w związku z wyrażeniem zgody na sprzedaż bezprzetargową nieruchomości gminnej na rzecz uprawnionych do spadku ( nabywców spadku po byłym właścicielu ) – choć przepis daje prawo pierwszeństwa byłemu właścicielowi nieruchomości lub jego spadkobiercom oraz podjęcia uchwały przy uznaniu, że zgłosiły się osoby, którym przysługuje prawo pierwszeństwa, w sytuacji gdy w terminie określonym w art.35 u.g.n były właściciel lub jego spadkobiercy, nie zgłosili wniosku o skorzystaniu z tego prawa. W ocenie Sądu przedmiotowa uchwała jest sprzeczna z prawem i zasadnym było stwierdzenie jej nieważności przez organ nadzoru. Należy zgodzić się ze skarżącą, tylko w tym zakresie, że uchybienie polegające na błędnym przywołaniu jako podstawy podjęcia uchwały art.37 ust.2 pkt 3, zamiast art.37 ust.2 pkt 1 u.g.n nie mogło wprost prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały w sytuacji gdy z jej treści wynikało, że chodziło o wyrażenie zgody na zbycie nieruchomości w trybie bezprzetargowym na rzecz podmiotu uprawnionego z art.34 u.g.n . Tego rodzaju naruszenie prawa należałoby zakwalifikować jako nieistotne naruszenie prawa i organ nadzoru powinien tylko wskazać, że podjęto uchwałę z naruszeniem prawa. Sąd biorąc za podstawę art.151 p.p.s.a orzekł jak na wstępie.