II SA/Wa 2381/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.M. na zarządzenie zastępcze Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta G. postanawia - odrzucić skargę. - Wojewoda [...] zarządzeniem zastępczym z dnia [...] października 2006 r. nr [...], na podstawie art. 98a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta G. z uwagi na naruszenie zakazu wynikającego z przepisu art. 4 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. Nr 106, poz. 679 ze zm.). Skargę na powyższe zarządzenie zastępcze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł, we własnym imieniu, pan T.M. – Burmistrz Miasta G. zarzucając organowi za bezzasadne uznanie, iż pełnienie funkcji prezesa zarządu stowarzyszenia stanowi prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 pkt 6 powołanej wyżej ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, pomimo tego, że ustawodawca nie zakazał członkostwa w zarządzie stowarzyszenia, tak ja w przypadku innych osób prawnych wyczerpująco wymienionych w tej ustawie. Skarżący podniósł również, iż organ nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia konkretnych przypadków świadczących o rzeczywistym prowadzeniu działalności gospodarczej przez stowarzyszenie i okresu, w jakim byłaby ona prowadzona. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym zarządzeniu oraz wniósł o oddalenie skargi z uwagi na niewłaściwą interpretację przez skarżącego treści art. 4 pkt 6 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W rozpatrywanej sprawie istotne jest ustalenie czy burmistrz posiada legitymację procesową do wniesienia we własnym imieniu skargi na zarządzenie zastępcze wojewody dotyczące stwierdzenia wygaśnięcia mandatu burmistrza. W myśl art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie natomiast z treścią art. 50 § 1 cytowanej ustawy uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Niewątpliwie zatem gmina mieści się w zakresie podmiotowym art. 50 § 1 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niemniej jednak przepis art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) jeszcze dokładniej precyzuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi w przedmiocie rozstrzygnięcia organu nadzoru dotyczącego gminy, w tym rozstrzygnięcia określonego w art. 96 ust. 2, art. 97 ust. 1 i w art. 98a ustawy z dnia 8 marca o samorządzie gminnym. Zgodnie z przepisem art. 98 ust. 3 cytowanej ustawy do złożenia skargi uprawnionym jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie lub kompetencja zostały naruszone. Podstawą zaś do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Skoro zatem podstawę do wniesienia skargi winna stanowić uchwała rady gminy, nie ulega wątpliwości, iż to właśnie ten organ jest uprawniony do wniesienia skargi. Stanowisko to potwierdza, expressis verbis, treść przepisu art. 98 ust. 3a ustawy (do wniesienia skargi... uprawniona jest rada gminy). Ponieważ na mocy art. 98a ust. 3 cytowanej ustawy do zaskarżenia zarządzenia zastępczego wojewody stosuje się odpowiednio przepisy art. 98, jedynie gminie (w której imieniu może działać rada gminy) i związkowi międzygminnemu przysługuje legitymacja do wniesienia skargi na to zarządzenie do sądu administracyjnego. Przepis art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym jest więc przepisem szczególnym w stosunku do regulacji określonej w art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym pan T.M. – Burmistrz Miasta G. nie posiada legitymacji do wniesienia we własnym imieniu skargi na zarządzenie zastępcze Wojewody [...]. Podkreślenia wymaga fakt, że brak legitymacji do wniesienia przez burmistrza we własnym imieniu skargi nie oznacza, że burmistrz, którego wygaśnięcie mandatu stwierdzono, nie może w ogóle wnieść skargi na zarządzenie zastępcze w tym przedmiocie. Do czasu uprawomocnienia się zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśniecie mandatu burmistrza, burmistrz jest uprawniony do wniesienia skargi wyłacznie w imieniu gminy, na podstawie art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym. Będzie to jednak zawsze skarga gminy, a nie skarga burmistrza jako osoby fizycznej. Jako że posiadanie uprawnienia do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, a skarżący takiej legitymacji nie posiada, skarga na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podlegała odrzuceniu.