II SAB/Wa 179/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia nadzorczego postanawia - odrzucić skargę- Pełnomocnik ustanowiony z urzędu – [...] pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. sprecyzował skargę J.H. z dnia [...] września 2006 r. wskazując jako przedmiot zaskarżenia bezczynność Prezesa Rady Ministrów co do podjęcia czynności nadzorczych w trybie art. 85 i następnych oraz art. 91 i 93 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) w zakresie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta W. z dniem [...] listopada 2002 r. W odpowiedzi na skargę jak i w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi. Podał, że wniosek z dnia [...] sierpnia 2006 r., w którym J.H. zażądał od Prezesa Rady Ministrów podjęcia z urzędu czynności w sprawie działalności Gminy Miejskiej W., został przekazany przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów Departament [...] pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] do Wojewody [...] z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi Wojewoda [...] pismem z dnia [...] września 2006 r. nr [...] poinformował J.H. o braku podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza W. W ocenie organu nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącego o bezczynności w zakresie podejmowania działań nadzorczych. Stosownie bowiem do treści art. 86 powołanej ustawy o samorządzie gminnym istnieje domniemanie kompetencji wojewody w zakresie nadzoru. Powoływanie się przez skarżącego na treść art. 91 i 93 wskazanej powyżej ustawy nie może stanowić podstawy do podjęcia działań nadzorczych z uwagi na brak sprzeczności z prawem kwestionowanego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5. akta prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu, tj. takich, które mogą zakończyć się decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie lub je rozstrzygającym co do istoty, postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, albo innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie J.H. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu Burmistrza Miasta W. Pomijając fakt, że do wydania tego typu rozstrzygnięcia właściwy był na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wojewoda to i tak rozstrzygnięcie to nie zapada w formie decyzji, postanowienia ani aktu lub czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięciem nadzorczym w rozumieniu przepisów rozdziału 10 ustawy o samorządzie gminnym jest tylko taka decyzja organu nadzorczego, która władczo ingeruje w uchwałodawczą działalność organów gminy, najczęściej stwierdzając nieważność konkretnej uchwały z powodu jej sprzeczności z prawem (art. 91 tej ustawy). Brak reakcji organu nadzoru na pismo żądające stwierdzenia nieważności nie jest bezczynnością organu uzasadniającą dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 1992 r. sygn. akt SAB/Wr 15/92 ONSA 1993 nr 2, poz. 39). W związku z powyższym należy stwierdzić, że bezczynność organu polegająca na niewydaniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie mieści się w zakresie spraw podlegających rozpoznaniu przez sądy administracyjne i dlatego skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.