I SA/Go 723/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Anita Woźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej . z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 1999r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę. I SA / Go 723 / 06 U Z A S A D N I E N I E K.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2006 roku nr [...] uchylającą decyzję organu podatkowego I instancji w części i orzekającej że zryczałtowany podatek dochodowy za 1999 roku wynosi 68.331,0 złotych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 91.108,0 złotych Z akt sprawy wynika że : W wyniku przeprowadzonego na wniosek Prokuratora Prokuratury Rejonowej z dnia [...].04.2004 roku postępowania podatkowego wszczętego postanowieniem z dnia 6.07.2004 roku Naczelnik I Urzędu Skarbowego w dniu [...].07.2005 roku ustalił K.K. zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych z 1999 rok w kwocie 77.313,0 złotych od przychodów w wysokości 103.084,0 złotych nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów. Organ podatkowy ustalił że A.K. i K.K. ponieśli wydatki w łącznej kwocie 278.776,88 złotych na które składają się : - kwota 201.530,0 złotych wydatkowane na zakup prawa użytkowania wieczystego nieruchomości dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą nr [...], - kwotę 32.640,0 złotych którą poniósł K.K. na zakup samochodu marki [...] rok produkcji 1997 roku, - kwotę 7.368,59 złotych poniesionych przez A.K. która została ustalona na podstawie zeznania podatkowego PIT - 30 za 1999 rok, - kwota 658,58 złotych poniesionych przez K.K. która została ustalona na podstawie zeznania podatkowego PIT - 30 za 1999 rok, - kwota 1.009,0 złotych dokonana przez K.K. na zakup mebli w Sklepie, - kwota 3.260,47 złotych poniesionej przez K.K. tytułem zapłaty raty za wykupiony przez K.F. lokal mieszkalny dnia [...].04.1998 roku, - kwota 9.655,80 złotych poniesionych przez A.K. i K.K. tytułem spłaty kredytu - kwotę 22.654,44 złotych poniesionych przez A.K. i K.K. tytułem utrzymania 3 osobowej rodziny w tym babci strony K.F.. Organ podatkowy ustalił również że A.K. i K.K. uzyskali dochody w 1999 roku w łącznej kwocie 40.704,25 złotych na które składają się : - kwota 10.132,65 złotych przychodu ujawnionego przez A.K. w zeznaniu podatkowym PIT - 30 za 1999 roku, - kwota 752,87 złotych uzyskanych przez A.K. tytułem zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym za 1998 rok, - kwota 3.160,0 złotych przychodu K.K. ujawnionego w zeznaniu podatkowym PIT - 30 za 1999 roku, - kwota 288,30 złotych uzyskana przez K.K. tytułem zwrotu nadpłaty w podatku dochodowym za 1998 rok, - kwota 4.633,31 złotych uzyskanych przez K.K. i A.K. a wynikających z PIT - 40 A osiągniętą przez K.F., babcię strony, - kwota 10.142,97 złotych którą dysponowali K.K. i A.K. wyliczona na podstawie historii rachunku prowadzonego przez Bank w ramach przyznanego kredytu, - kwota 11.500 złotych uzyskanych przez K.K. w wyniku sprzedaży samochodu marki [...], - kwota 94,15 złotych uzyskana przez A.K. i K.K. z tytułu odsetek od kwoty zgromadzonej na wspólnym rachunku oszczędnościowo - rozliczeniowym, Organ na podstawie powyższego stwierdził iż poniesione wydatki w kwocie 278.776,88 złotych są rażąco wyższe od kwoty uzyskanego przychodu w wysokości 40.704,25 złotych, a różnica między przychodem uzyskanym w 1999 roku, a poniesionymi w tym roku wydatkami stanowi kwotę 238.072,63 złote. Organ podatkowy nie dał wiary zarówno zeznaniom świadków i stron co do dokonanych darowizn na ich rzecz bowiem darczyńcy, co organ podatkowy ustalił na podstawie ich zeznań podatkowych, nie osiągali dochodów pozwalających na ich dokonanie, a poza tym kwoty darowizn zostały dopasowane do potrzeb prowadzonego postępowania. Organ podatkowy nie negował czynienia drobnych darowizn przez darczyńców celem zaspokojenia bieżących potrzeb, lecz nie dał wiary co do tego iż kwoty darowizn przekazanych na rzecz strony w latach 1991 - 1999 roku były przechowywane przez kilka lat w domu i były w 1999 roku były źródłem finansowania poniesionych wydatków. Zdaniem organu podatkowego niewiarygodne również były zeznania strony co do przechowywania prezentów ślubnych w kwocie 8.000 złotych, bowiem uznał iż zeznania strony w tym zakresie były udzielone dla potrzeb niniejszego postępowania. Na podstawie analizy zeznań podatkowych A.K. i M.R. organ uznał iż ich zeznania co do sfinansowania przyjęcia weselnego, oraz kosztów ubioru okazały były nieprawdziwe po analizie ich zeznań podatkowych. Za niewiarygodne zostały uznane również zeznania B.K. co do darowizn pieniężnych otrzymanych przez stronę, przechowywania tych kwot przez kilka lat w domu i ich wydatkowanie w 1999 roku na zakup lokalu. Nie kwestionowane były natomiast okoliczności co do darowania drobnych darowizn w okresie studiów na bieżące wydatki. Sąd nie uznał również za wiarygodne faktu udzielenia pożyczki przez obywatela Niemiec, bowiem danych tych strona nie ujawniła w fazie początkowej postępowania, a następnie ujawniła tylko nazwisko pożyczkodawcy nie podając adresu. Ponadto zeznania świadków co do udzielenia tej pożyczki są ze sobą sprzeczne. Organ podatkowy również nie uznał za wiarygodne zeznań co do osiąganego dochodu z tytułu pracy na terenie Niemiec, bowiem strona nie podała żadnych danych umożliwiających uzyskanie informacji co do dochodów. Przychód z 1994 roku został ustalony w kwocie 86.100.400 złotych z tytułu pracy w Niemczech na podstawie przedłożonych przez stronę dokumentów przekazanych przez pracodawcę niemieckiego Organ podatkowy ustalił jednocześnie iż wydatki K.K. 1994 roku wyniosły 91.800.000 złotych, toteż wskazał iż różnica między przychodem a wydatkami w 1994 roku została pokryta z ewentualnych darowizn otrzymanych od rodziny. Nadto ustalono że w 1996 roku K.K. uzyskał przychód w wysokości 11.224,0 złote z tytułu sprzedaży samochodu w wysokości 11.224,0 złote, a poczynił wydatki w kwocie 11.734,10 złotych z tytułu zakupu nadwozia samochodu osobowego marki Clio i silnika wysokoprężnego. W zeznaniu podatkowym PIT - 32 za 1996 roku dochód stanowił kwotę 250,0 złotych, co oznacza iż poczynione wydatki przekraczają znacznie przychody, w konsekwencji oznacza to iż podatnik nie miał środków pochodzących z tego okresu na zgromadzenia oszczędności. Organ podatkowy ustalił iż K.K. osiągnął w 1997 roku przychód w wysokości 10.200 DEM co pomniejszono o koszty utrzymania, a stanowiło to kwotę 18.451,80 złotych, jednak nie złożył zeznania podatkowego w 1997 roku, co oznacza iż za ten rok nie osiągnął dochodu podlegającego opodatkowaniu. W oparciu o zeznanie PIT - 30 ustalono że A.K. / z d. R. / osiągnęła w 1997 roku przychód w kwocie 4.500 złotych, natomiast koszty utrzymania wyniosły 5.071,44 złotych które zostały wyliczone na postawie danych statystycznych GUS. Nadto nie ustalano kosztów utrzymania K.K. za 9 miesięcy 1997 roku, uznając iż w tym okresie był na utrzymaniu matki. Różnica między przychodem, a wydatkami wyniosła w 1997 roku kwotę 16.790,36 złotych którą podatnicy mogli w tym roku zaoszczędzić. Ustalono również iż nadwyżka przychodu podatników w 1998 roku wyniosła 16.245,94 złote , przychód w 1998 roku w wysokości 2.790,0 złotych. A.K. zeznała w zeznaniu podatkowym za 1998 roku iż dochód po odliczeniach wynosi 3.243,59 złotych, przychód z tytułu spłaty dokonanej przez E.K. wyniósł 25.130,99 złotych. Dochód po odliczeniach wyniósł 8.214,35 złotych. Tak więc zasoby finansowe A. i K.K. wyniosły na dzień 1.01.1999 rok 31.904,16 złotych, co wraz z przychodami za 1999 roku stanowi kwotę 72.608,41 złotych. Wydatki natomiast w 1999 roku wyniosły 278.776,88 złotych, a więc różnica między wydatkami a uzyskanym przychodem w stosunku do każdego z małżonków wynosi 103.084,0 złotych, tym samym podatek dochodowy wynosi 77.313,0 złotych w odniesieniu do każdego z małżonków. Odwołanie od decyzji organu podatkowego I instancji złożyła A.K. zarzucając decyzji rażące naruszenia prawa materialnego tj. art. 20 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26.07.1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych przy weryfikowaniu przychodów za 1999 roku, oraz z lat poprzednich, a tym samym błędne zastosowanie art. 30 ust. 1 pkt. 7, a także naruszenia prawa procesowego tj. art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 w związku z art. 121 § 1 i art. 122 ordynacji podatkowej i w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na potrzebę przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, oraz ponowną weryfikację zebranych dowodów. Organ podatkowy II instancji, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...].04.2006 roku uchylił decyzję organu I instancji w części i orzekł że zryczałtowany podatek dochodowy za 1999 roku wynosi 68.331,0 złotych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości 91.108,0 złotych. W uzasadnieniu organ podatkowy II instancji wskazał że należy przeprowadzić postępowanie uzupełniające ze względu na fakt zawarcia przez A.K. i K.K. związku małżeńskiego w marcu 1999 roku, konieczność wyjaśnienia kwestii dochodów z pracy w Niemczech K.K. i kosztów wesela, co miało wpływ na ich sytuację majątkową. W toku postępowania K.K. zwrócił się o przeprowadzenie wywiadów w banku celem ustalenia, czy babcia K.K., K.F. posiadała zasoby pieniężne, a także u niemieckich organów podatkowych celem ustalenia danych pożyczkodawcy i zarobków strony w Niemczech. Organ podatkowy uznał iż wobec braku podstawowych danych pozwalających na ustalenie okoliczności o których wnosi strona nie istnieje możliwość ustalenia czy strona pracowała w Niemczech oraz czy i w jakiej wielkości uzyskała dochód. Organ podatkowy uznał że K.K. do 1999 roku studiował i był na utrzymaniu matki , toteż do jego wydatków za lata poprzednie nie można zaliczać kosztów utrzymania. Uzyskiwał on dochody z pracy najemnej w 1994 roku t.j. z pracy sezonowej w Niemczech i uzyskał wynagrodzenie w kwocie 5.785,93 DEM w co w złotych polskich stanowi kwotę 86.100.400 złotych. W tym roku również zakupił samochód [...] za kwotę 90.000 złotych i podniósł opłatę skarbową w wysokości 1.800.000 złotych. Tak więc zdaniem organu podatkowego uzyskane dochody nie wystarczały na pokrycie tych wydatków. W 1995 roku strona nie uzyskiwała przychodów i nie ponosiła wydatków. W 1996 roku sprzedała posiadany samochód za kwotę 11.224 złotych i sprowadziła z Niemiec inny samochód w częściach [...] za kwotę 11.743,10 złotych, a jak zeznała osiągnęła dochód w wysokości 250 złotych i z tego też powodu, zdaniem organu nie mogła zgromadzić w tym roku żadnych oszczędności. W 1997 roku K.K. pracował sezonowo w Niemczech i jak wynika z zaświadczenia osiągnął dochód w wysokości 10.200 DEM. Organ uznał iż przedstawione zaświadczenie podaje faktyczną wysokość osiągniętych dochodów, a nadto iż K.K. nie ponosił kosztów swojego utrzymania, bowiem z Polski przywiózł niezbędne produkty, a zakwaterowanie miał za darmo. W 1998 roku K.K. w zeznaniu PIT - 30 wykazał przychód w kwocie 2.790 złotych z którego potrącono zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 402 złote, 1.141,60 złotych dotyczący aktu notarialnego / darowizny od babci K. F. /. Nie ponosząc innych wydatków podatnik mógł posiadać oszczędności w kwocie 1.246,40 złotych. K.K. podał iż pracował w Niemczech, jednak faktu pracy i dochodów z tejże pracy nie wykazał, bowiem mimo deklaracji iż występował do niemieckich urzędów nie wskazał danych swego pracodawcy, czym uniemożliwił weryfikację tych twierdzeń. Tak więc w 1999 roku do dnia zawarcia związku małżeńskiego K.K. nie ponosił żadnych wydatków, a na dzień zawarcia związku małżeńskiego mógł posiadać kwotę 10.200 DEM i 1.246,40 złotych, jak również samochód osobowy [...]. Organ odwoławczy uznał za niewiarygodne iż strona otrzymywała darowizny w latach poprzednich od babci K.F. i matki B.K., bowiem babcia otrzymywała niską emeryturę, była osobą schorowaną, a po uwzględnieniu wydatków rehabilitacyjnych i wydatków mieszkaniowych pozostawały jej dochody rzędu 2 - 3 tysięcy złotych rocznie, co nie wystarczało nawet na utrzymanie. Tak więc nie mogła darować wnukowi w latach 1996 - 1998 kwoty po 5 -6 tysięcy złotych., B.K. samotnie wychowywała dwóch synów, nie otrzymywała alimentów, nie osiągała innych niż zawartych w zeznaniach dochodów, a do 1995 roku były one niskie i wynosiły po kilkanaście tysięcy złotych. Po 1996 roku dochody te wzrosły i wynosiły po odliczeniach po dwadzieścia kilka tysięcy złotych. Jednak w tym roku nabyła samochód za 11.000 złotych, nadto samotnie utrzymywała dwóch synów, oraz swoją matkę K.F., która miała bardzo małe dochody. Na jej pomoc powoływała się synowa A.K., wskazując iż uczestniczyła ona w pokryciu kosztów ślubu i wesela syna. Tak więc jest niewiarygodne aby posiadała jeszcze środki na darowizny dla syna. K.K. jak wskazał że otrzymywał od matki kilkaset złotych miesięcznie, jednak takie kwoty zdaniem organu podatkowego musiały być wydatkowane na jego utrzymanie. A.K. po ukończeniu szkoły średniej w 1995 roku od następnego roku prowadziła samodzielne gospodarstwo i była na własnym utrzymaniu. W latach 1996 - 1997 roku otrzymywała niskie wynagrodzenie w wysokości od 300 - 600 złotych. Za pokój płaciła 120 - 140 złotych. Jej sytuacja uległa poprawie w 1998 roku, bo oprócz dochodów z pracy otrzymała spadek po babci w wysokości 25.000 złotych Dochód wykazany w PIT - 30 po odliczeniu zaliczek na podatek dochodowy i wydatków mieszkaniowych wynosił 3.243,59 złotych a dochód ze spadku po opłacie kosztów aktu notarialnego i podatku od spadku wyniósł 23.041 złotych. A.K. w tym roku przez 8 miesięcy prowadziła jednoosobowe gospodarstwo domowe, a przez 4 miesiące zamieszkiwała wspólnie z K.K. i jego babcią. Tak więc koszty utrzymania wyniosły 9.023 złotych. Organ podatkowy I instancji ustalił koszty na kwotę 8.214,35 złotych, strona nie wniosła zastrzeżeń co do tego organ że przyjął taką kwotę jako koszty utrzymania. Nadto poniosła wydatek w 1998 roku na zakup kompletu wypoczynkowego w wysokości 886,41 złotych, tak więc mogła zaoszczędzić w tym roku kwotę 17.183,83 złote. Co do darowizn organ II instancji wskazał że małżonkowie winni zgłaszać darowizny do opodatkowania, czego jednak nie czynili. Nadto średnie miesięczne emerytury były bardzo niskie w porównaniu do dokonanych zdaniem strony darowizn, co czyni ich twierdzenia niewiarygodne. Wskazano również iż twierdzenia co do trzymania pieniędzy w domu nie są wiarygodne bowiem ze względu na wysoką inflacje w owym okresie, wartość pieniądza spadała w krótkim okresie czasu. Dziadkowie nadto utrzymywali chorego syna co czyniło przy ich dochodach niemożliwym czynienie darowizn na rzecz strony. W związku z zawarciem związku małżeńskiego należało podzielić wydatki i przychody strony na dwa okresy przed zawarciem i po zawarciu związku małżeńskiego. A.K. na dzień zawarcia związku małżeńskiego mogła zgromadzić oszczędności w kwocie 15.967,05 złotych, a K.K. w kwocie 23.589,50 złotych. Z wyjaśnień małżonków wynika iż zgromadzone przez nich odrębnie oszczędności / majątki odrębne / zostały przeznaczone na zakup nieruchomości, który nastąpił z majątku dorobkowego, tak więc zasadnym jest przyjęcie że wniesiono je do majątku wspólnego. Tak więc kwota 39.556,55 złotych mogła być źródłem pokrycia poniesionych wydatków po zawarciu związku małżeńskiego. Organ odwoławczy również uznał za wiarygodne że koszty ślubu i przyjęcia weselnego ponieśli matka K.K. i ojcowie małżonków w kwocie 8.000 złotych. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła strona zarzucając : - naruszenie przepisu art. 187 w związku z art. 191 ordynacji podatkowej poprzez dokonanie w toku postępowania błędnych ustaleń dotyczących wysokości osiągniętych dochodów z tytułu pracy za granicą w latach poprzedzających 1999 rok i przyjęcie że dochody te wynosiły jedynie 10.200 DEM co pozwalało ustalić organowi stan oszczędności na początek 1999 roku w wysokości 23.589,50 złotych chociaż dochody te były znacznie wyższe. - naruszenia przepisu art. 180 w związku z art. 188 ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenia w znacznym zakresie postępowania dowodowego w przedmiocie ustalenia dochodów z pracy za granicą i nie przeprowadzenia pomimo wniosku stron dowodu w postaci wystąpienia do niemieckich organów podatkowych celem ustalenia dochodów osiąganych legalnie za granicą w latach poprzedzających 1999 rok, - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie że dochody osiągnięte z pracy za granicą w 1994 roku w kwocie 5.785,93 DEM zostały w całości przeznaczona na zakup w tym samy roku samochodu [...] i nie mogły być traktowane jako oszczędności na początek 1999 roku, podczas gdy zakup samochodu w 1994 roku dokonany został z środków otrzymanych ze sprzedaży samochodu marki [...], - błędne ustalenia organu polegające na całkowitym pominięciu przy ustalaniu oszczędności na początek 1999 roku, kwot oszczędności jakie podatniczka A.K. posiadała na początku 1999 roku w związku z otrzymaniem darowizn od D.K. i K.F. i przyjęcie że darczyńcy nie posiadali środków finansowych wystarczających na dokonanie jakichkolwiek darowizn i nie przeprowadzenie pomimo wniosków stron żadnego dowodu w tym zakresie. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem strony niedopuszczalne jest aby gdy organ podatkowy nie chcąc prowadzić postępowania dowodowego kończy postępowanie, przed zdobyciem tych dowodów przez stronę. Strona nie może ponosić konsekwencji bierności organu w poszukiwaniu dowodów i nie może być jej zamknięta droga do wykazania swoich racji. Jest to rażące naruszenie art. 122 ordynacji podatkowej. Organ błędnie przyjął co do oszczędności uzyskanych z pracy za granicą w latach 1994 - 1998 że przeznaczono te środki na zakup samochodu [...], podczas gdy w toku postępowania dowodowego wyjaśniono że K.K. posiadał od 1992 roku samochód marki [...] i samochód ten został sprzedany w 1994 roku bezpośrednio przed nabyciem następnego pojazdu t.j. [...]. Organ pominął w tym zakresie wyjaśnienia, a winien zdaniem strony w tej części wezwać stronę aby w określonym terminie przedłożyła dowody potwierdzające jej argumenty. Co do dochodów uzyskiwanych w Niemczech organ był zobowiązany w trybie art. 188 ordynacji podatkowej do przeprowadzenia dowodu na żądanie strony. W toku postępowania skarżący złożył pismo z dnia 25.07.2006 roku w którym wskazał iż mimo złożenia dwóch wniosków dowodowych celem ustalenia czy K.F. posiadała środki pieniężne na lokatach bankowych organ podatkowy zaniechał dokonania w tym zakresie czynności bezpośrednio narażając mnie na straty. Dowodu tego jego zdaniem skarżący nie mógł przedstawić gdyż nie był spadkobiercą i banki nie udzieliłyby mu informacji. Obecnie uzyskanie takiej informacji nie jest możliwe, lecz w tym zakresie skarżący nie ponosi winy. Nadto wniósł o dołączenie jako materiału dowodowego dwóch dokumentów dotyczących rachunków bankowych K.F. w banku potwierdzających że osoba ta posiadała na rachunku ROR środki finansowe. Skarżący nadto wniósł o dołączenie do materiału dowodowego zaświadczenia z Wydziału Komunikacji UM potwierdzającego posiadanie samochodu [...]. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy II instancji wniósł o oddalenie skargi i wskazał co następuje : Nie można zdaniem organu podzielić zarzutów skargi co do pracy za granicą, bowiem skarżący przedstawił tylko dowody na pracę w 1994 i 1997 roku. W pierwszym z tych lat zakupił samochód więc dochód z pracy nie mógł być przechowywany do 1999 roku, natomiast zarobki za 1997 roku w całości przeszły na rok 1999 roku jako oszczędności. Nadto okoliczność iż skarżący posiadał samochód [...] po raz pierwszy ujawnił dopiero w skardze, a gdyby skarżący przedstawił dowody lub wnioski w tym zakresie w postępowaniu przed organem podatkowym zostałyby one uwzględnione. Skarżący nie podał kiedy i w jakim zakresie podawał informacje w zakresie posiadania samochodu marki [...]. Skarżący zdaniem organu nie ma racji wskazując iż organ był zobowiązany do wezwania go do przedstawienia dowodów w tym zakresie, kiedy nie przedstawił w tym zakresie swoich twierdzeń. Dodał iż w postępowaniu w zakresie nieujawnionych źródeł dochodów ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na skarżącym. Mimo przedstawienia twierdzenia w skardze nawet teraz skarżący nie podaje kiedy i za jaką cenę nabył samochód [...] i kiedy za ile i komu go sprzedał. Organ wskazuje również na bezzasadność twierdzeń skarżącego w zakresie ustalenia gdzie pracowała stron i wysokości zarobków na terenie Niemiec w sytuacji gdy nie określa niemieckiego pracodawcy. Organ nie ma obowiązku przeprowadzania wszystkich dowodów bowiem przeprowadzane są wnioski dowodowe które zmierzają do wyjaśnienia sprawy, natomiast wnioski nie zawierające podstawowych informacji / brak danych personalnych i adresu pracodawcy / nie mogą być przeprowadzone bowiem spowodowałoby tylko przedłużenie postępowania. Organ dodał iż skarżący winien wykazać swoje dochody osiągnięte w Niemczech czego nie uczynił, a co ułatwiłoby czynności dowodowe w tym zakresie. Nadto podtrzymał swoją argumentację zawartą w decyzji co do darowizn od D.K. i K.F.. Co do lokat bankowych które posiadały babcie stron organ podatkowy wskazał iż skarżący tylko przypuszcza iż posiadały one lokaty bankowe, nadto nie oznacza to nawet w przypadku ich posiadania że zostały one przekazane stronom. K.K. wnosił o przeprowadzenie dowodu co do lokat bankowych K.F., nie może więc odnosić tego również do dziadków A.K.j, ponieważ nie byli oni stroną postępowania dlatego też jego przeprowadzanie nie było możliwe. W zakresie natomiast ich sytuacji materialnej przeprowadzono kilka dowodów, przeanalizowano zeznania podatkowe i zarzut nie przeprowadzenia żadnego dowodu jest bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga okazała się nie uzasadniona. Zdaniem Sądu nie zachodzą podstawy do stwierdzenia że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została z naruszeniem prawa które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałoby jej uchylenie. Podkreślić należy iż Sąd dla potrzeb niniejszego rozstrzygnięcia dokonał kontroli postępowania odnoszącego się do A.K. jak i K.K., bowiem jak ustaliły organy podatkowe zasoby majątkowe zgromadzone przez w / w przed zawarciem związku małżeńskiego zostały przeznaczone na zakup nieruchomości w czasie trwania związku małżeńskiego, czego strony nie kwestionowały, a co ma wpływ na wysokość podatku od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach ustalonego w odniesieniu do A.K.. Zadaniem organów podatkowych było ustalenie czy A.K. i K.K. posiadali zasoby, oszczędności zgromadzone w latach poprzednich przed rokiem 1999 które mogłyby stanowić pokrycie dla wydatków poniesionych prze niego w 1999 roku. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywające czasowo na tym terytorium w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Ustawa powyższa określa katalog źródeł uzyskania przychodów określając w art. 10 ust. 1 pkt. 9 w / w ustawy iż do tych źródeł należy zaliczyć również inne źródła nie wskazane w art. 10. Zgodnie z art. 20 ust. 3 w / w ustawy wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym, oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Tak więc zgromadzone mienie mogące być pokryciem wydatków musi dotyczyć przychodów opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania, niezależnie od okresu z jakiego pochodzi. W toku postępowania organ podatkowy winien wykazać wysokość poniesionych przez podatnika wydatków i zgromadzonego mienia. Natomiast ciężar wykazania iż wydatki poczynione w danym roku podatkowym / w tym wypadku w roku 2000 / znajdują pokrycie w mieniu zgromadzonym w roku w którym poczyniono wydatki jak również w latach poprzedzających spoczywa na podatniku / skarżącym /. Skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 187 w zw. z art. 191 ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie ustaleń co do dochodów uzyskanych za granicą w latach poprzedzających 1999 rok i przyjęcie iż wynosiły one 10.200 DEM, co pozwalało przyjąć iż stan oszczędności na początek 1999 roku wynosił 23.589 PLN, choć zdaniem skarżącego były one wyższe, a także naruszenie art. 180 i w zw. z art. 188 ordynacji podatkowej poprzez nie przeprowadzenie na wniosek strony dowodu w postaci wystąpienia do niemieckich organów podatkowych i ustalenia legalnych dochodów w latach poprzedzających 1999 rok i zamknięcie postępowania dowodowego i uniemożliwienie skarżącemu przestawienia stosownych dowodów. Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest uzasadniony. Pokreślić należy że to strona ma obowiązek wykazać iż wydatki w danym roku podatkowym znajdują pokrycie w zgromadzonym mieniu. Oznacza to że to strona winna zgłaszać wnioski dowodowe, które organ podatkowy obowiązany jest przeprowadzić i w tym zakresie należy uznać rację skarżącego. Jednakże aby dowód ten mógł być przeprowadzony, zgłoszony wniosek dowodowy winien zawierać podstawowe dane które umożliwią nie tylko jego przeprowadzenie, ale również uzyskanie informacji które będą przydatne dla potrzeb postępowania, niezależnie od tego czy udowadniać będą twierdzenia skarżącego czy organu podatkowego. Organ podatkowy bowiem w postępowaniu winien kierować się zasadą określoną w art. 122 ordynacji podatkowej. Do danych tych należy m.in. podanie twierdzenia które ma być danym dowodem wykazane, określenie dowodu który ma być przeprowadzony, w przypadku gdy ma być to informacja udzielona przez organy państwa obcego skarżący winien podać informacje które umożliwią udostępnienie przez organ danych, a więc w niniejszym przypadku skarżący winien podać w jakim okresie pracował u jakiego podmiotu, jego adres, okres w jakim ta praca była wykonywana itp. Brak podania tych danych zdaniem Sądu uniemożliwia przekazanie informacji o pracy wykonywanej przez skarżącego, bowiem organ podatkowy nie jest w stanie tych danych ustalić samodzielnie. Natomiast uwzględnienie powyższego żądania sprowadzałoby się do poszukiwania niezbędnych danych do uzyskania informacji przez organ podatkowy w sytuacji gdy nie jest obowiązkiem organu podatkowego wykazanie czy wydatki mają pokrycie w zgromadzonym mieniu. Fakt iż K.K. sam wystąpił on do organów niemieckich o udzielenie informacji, nie uzasadnia również tego zarzutu. Należy bowiem wskazać iż ogólne określenie w piśmie z dnia 8.11.2005 roku do ambasady Niemiec w Warszawie, że skarżący w 1998 roku pracował u rolnika przy zbiorze ogórków nie jest spełnieniem warunków co do zasadności wniosku dowodowego, nie gwarantuje również udzielenia informacji w tym zakresie, bowiem na tak sformułowany wniosek żaden z organów w sposób odpowiedzialny odpowiedzieć nie może. Nadto należy wskazać iż organy podatkowe uznały za wiarygodne dowody skarżącego co do dochodów za 1994 i 1997 roku z tytułu pracy w Niemczech, tak więc przeprowadzanie ponownie dowodu w tym zakresie jest bez celowe. Nadto zdaniem Sądu to K.K. winien wskazać adres zamieszkania pożyczkodawcy D.M., bowiem bez podania adresu zamieszkania przeprowadzenie np. dowodu z przesłuchania w /w nie jest możliwe. Nie jest natomiast rolą organu ustalanie adresu zamieszkania D.M., bowiem ciężar dowodu w zakresie wykazania iż wydatki znajdują pokrycie w zgromadzonym majątku spoczywa na skarżącym. Zważyć należy iż skarżący skierował pismo co do ustalenia adresu zamieszkania w / w osoby pismem z dnia 8.11.2005 roku i do dnia wydania wyroku które miało miejsce w 2007 roku, nie przedstawił dowodu iż takie pismo zostało rzeczywiście wysłane, nie wskazał również adresu w / w osoby, nie podał również informacji czy otrzymał czy też nie, odpowiedź w tym zakresie od ambasady Niemiec. Należy podkreślić iż postępowanie toczy się od lipca 2004 roku i skarżący miał możliwość ustalenia adresu zamieszkania świadka, czego jak można wnosić z ustaleń organów podatkowych do dnia dzisiejszego nie uczynił. Niezasadny jest również zdaniem Sądu zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie iż kwota uzyskana z pracy za granicą w 1994 roku została przeznaczona na zakup w tym roku samochodu [...], bowiem zakup tego samochodu dokonany został z środków uzyskanych ze sprzedaży wcześniej posiadanego samochodu marki [...] który został nabyty w 1992 roku i sprzedany w 1994 roku. Wskazać należy że Sąd Administracyjny dokonuje kontroli legalności decyzji, nie dokonuje natomiast ponownej oceny merytorycznej w zakresie dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów. Ujawnienie nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi I i II instancji wydających decyzję, nie może stanowić podstawy do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawą uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji jest stwierdzenie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, Dlatego też ujawnienie nowych dowodów, nie może być podstawą uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie jest to naruszenie prawa. Nowe dowody mogą być ewentualnie jedynie podstawą wznowienia postępowania. Okoliczność iż skarżący posiadał samochód marki [...] w 1992 roku, który sprzedał w 1994 roku, jest nowa okolicznością którą skarżący wbrew swoim twierdzeniom nie podnosił w toku postępowania przed organami podatkowymi, tak więc nie może być przesłanką do uchylenia decyzji. Nadto wbrew zarzutom skarżącego był on wzywany do złożenia wszelkich pozostałych dowodów źródłowych co do uzyskanych przychodów jak i poniesionych wydatków za rok 1999 rok m.in. w dniu 14.01.2005 roku i 17.03.2005 roku. Skarżący zarzucił również że organ podatkowy błędnie ustalił że skarżący nie posiadał oszczędności na początku 1999 roku z tytułu darowizn od darczyńców, bowiem darczyńcy nie posiadali środków na dokonanie jakichkolwiek darowizn, oraz że nie przeprowadził żadnego dowodu w tym zakresie mimo wniosku stron. Sąd uznał również że zarzut ten również nie jest uzasadniony. Ustalenia organów podatkowych co do poczynionych darowizn są w pełni poparte analizą zeznań podatkowych darczyńców, ich dochodami, wydatkami koniecznymi dla własnego utrzymania i zasadne z punktu widzenia zasad logicznego myślenia. Rzeczą skarżącego było wykazanie i podważenie wywodów uzasadnienia organów podatkowych. Zdaniem Sądu skarżący nie podważył zasadnych twierdzeń zawartych w uzasadnieniu decyzji. Należy przypomnieć iż to skarżący winien wykazać iż posiadał środki na pokrycie swoich wydatków. Tak więc wniesienie wniosku o stwierdzenie nabycia spadku w 2006 roku, celem uzyskania informacji z banków, wobec toczącego się postępowania od 2004 roku nie może znaleźć uzasadnienia. Nie jest zasadny zarzut skarżącego iż organ winien wezwać do wykazywania konkretnych okoliczności świadczących o tym iż skarżący posiadał majątek wystarczający na pokrycie wydatków / np. czy posiadał samochód [...] /, choćby z tego powodu iż organ podatkowy nie posiada wiedzy co do powyższych okoliczności, o ile skarżący nie zasygnalizuje choćby tego i dlatego też wezwania o wykazanie iż skarżący posiada majątek wystarczający na pokrycie wydatków musi mieć charakter ogólny. Takie też wezwania były kierowane do skarżącego. Dodać należy żę informacje których domaga się uzyskania z inicjatywy organu nie były dostępne dla organów podatkowych już w 2004 roku ze względu choćby na okres ich przechowywania w bankach. Wskazać należy iż wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci zwrócenia się do banków o udzielenie informacji dotyczącej rachunków bankowych, podmiotów nie będących stroną postępowania został oddalony postanowieniem z 12.01.2006 roku. Sąd podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu tego postanowienie odnoszącą się do przeprowadzenia tego dowodu, bowiem zgodnie z art. 182 § 1 ordynacji podatkowej bank jest zobowiązany do udzielenia informacji / i to nie wszystkich / odnoszących się tylko do strony postępowania. Tak więc nie było to możliwe w odniesieniu do babci podatnika, bowiem zgodnie z art. 104 ust. 1 prawa bankowego informacja o osobie nie będącej stroną postępowania stanowi tajemnicę bankową / T. Bukiet - Nagórska "Ujawnianie tajemnicy bankowej" Pr. Bankowe nr 4 / 50 / 2005 /. Przedłożenie natomiast wyciągu z banku K.F. za 2000 roku jest bez znaczenia dla Sądu bowiem dowód ten winien być przedstawiony w postępowaniu przed organami podatkowymi i nie przesądza o tym iż jakiekolwiek środki były gromadzone i darowane w latach wcześniejszych przez darczyńców. Przypomnieć należy że ujawnienie nowych dowodów, nie może być podstawą uwzględnienia skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż nie nastąpiło naruszenie prawa. W tych okolicznościach, nie znajdując podstaw dla uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Sędzia WSA K. Skowrońska-Pastuszko Sędzia WSA S. Kowalczyk Asesor B. Rennert