I SA/Kr 352/05

|Sygn. akt I SA/Kr 352/05 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lutego 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr), Sędziowie: WSA Ewa Długosz- Ślusarczyk, NSA Józef Gach, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2007r., spraw ze skarg T. W., M. W. - W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 14 stycznia 2005r. nr [...],, z dnia 5 maja 2005r. nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r., skargi oddala W dniu [...].2004r. małżonkowie M. W. - W. i T. W. złożyli wspólne zeznanie PIT-37 za rok 2003, w którym to zeznaniu oboje wykazali osiągane przychody, koszty, dochody i pobrany podatek z tytułu wypłaconych wynagrodzeń ze stosunku pracy. Dodatkowo, oboje małżonkowie wykazali odliczenia z tytułu darowizn, oraz wydatki na zakup przyrządów i pomocy naukowych, a także odliczenia z tytułu wydatków mieszkaniowych. Ponadto M. W. - W. wykazała odliczenia z tytułu wydatków na odpłatne dokształcanie zawodowe. M. W. - W. złożyła również w dniu [...].2004r. zeznanie PIT -28 o wysokości uzyskanego przychodu opodatkowanego ryczałtem ewidencjonowanym za 2003rok, w którym to zeznaniu wykazała "0" przychodów, kosztów i należnego podatku z tytułu działalności określonej w załączniku PIT-28/A jako "Prace ślusarskie, spawalnicze, usługi transportowe". W aktach podatkowych Urzędu Skarbowego znajdowało się również pismo z dnia [...].2000r., w którym M. W. - W. oświadczała, że od dnia 1 stycznia 2001r. zawiesza działalność swojej firmy handlowo - usługowej "P." do odwołania. W aktach urzędu znajdowały się również zeznania PIT-28 za rok 2001 i 2002, w których M. W. - W. deklarowała "zerowe" przychody, koszty, dochody i należne podatki (ryczałt ewidencjonowany), a także oświadczenie z dnia [...].2002r., w którym informowała urząd skarbowy, jako prowadząca działalność F.U.H "P." w zakresie usług transportowych i ślusarskich, że rozlicza się w 2002r. zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W oparciu o posiadane dokumenty, Naczelnik Urzędu Skarbowego dwoma decyzjami o nr [...] z dnia [...].2004r. oraz nr [...] z dnia [...].2004r. określił wysokość zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. odpowiednio M. W.- W. w wysokości [...] zł., a T. W. w wysokości [...] zł., co spowodowało powstanie nadpłaty u M. W.- W. w wysokości [...] zł., a u T. W. konieczność zapłaty dodatkowej kwoty [...] zł. W podobnie brzmiących uzasadnieniach obu decyzji, organ podatkowy I instancji wskazał, że art. 6 ust. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zmianami) wyklucza wspólne opodatkowanie małżonków, gdy chociażby do jednego z nich mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zdaniem organu podatkowego przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku miały zastosowanie do M. W.- W., pomimo, iż w 2003r. nie osiągnęła żadnych przychodów. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ podatkowy dodawał, że jak długo działalność M. W.- W. nie zostanie zlikwidowana lub nie zostanie zmieniony sposób opodatkowania, nadal będą miały zastosowanie przepisy o zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych. Od powyższych decyzji, M. W.- W. i T. W. złożyli podobnie brzmiące odwołania, w których zarzucili naruszenie ww. art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że pomimo braku osiągnięcia przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, M. W.- W. nadal podlega opodatkowaniu zryczałtowanemu. Zdaniem obojga małżonków, tyko osoba osiągająca dochody podlega opodatkowaniu, o czym świadczy treść art. 1 i art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze powołanej wyżej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, z których to przepisów wynika, że ustawę tę stosuje się do dochodów. W wyniku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...].2005r. nr [...] zwrócił sprawę decyzji wydanej dla M. W.- W. celem dokonania wymiaru uzupełniającego, a to z uwagi na fakt, że w odliczeniach z tytułu darowizny organ podatkowy I instancji uznał odliczenie z tytułu Komitetu Rodzicielskiego bez dowodu wpłaty na rachunek bankowy, jak również tytułem wydatków na zakup przyrządów i pomocy naukowych uznał wydatki na zakup zasilacza komputerowego na podstawie faktury VAT wystawionej dla T. W., a także uznał wydatki na zakup tuszu do drukarek, który to ostatni wydatek w ogóle nie mieścił się w katalogu dozwolonych odliczeń. W konsekwencji powyższego postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...].2005r. nr [...] ponownie określił M. W.- W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł., wskazując iż nadpłata wynosi [...] zł. Na powyższą decyzję M. W.-W. złożyła ponownie odwołanie, w którym powtórzyła dotychczasowe zarzuty dotyczące stanowiska organu podatkowego co do niemożności wspólnego rozliczenia, nie negując przy tym ustaleń w zakresie odliczeń podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją nr [...] z dnia 5 maja 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję argumentując w odpowiedzi na zarzuty odwołania, że zgodnie z art. 9 powołanej ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego, natomiast podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Za likwidację działalności, zdaniem organu podatkowego II instancji, uznać należało zaprzestanie wykonywania tej działalności, co w sferze podatkowej, należało utożsamić z decyzją o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej. Samo zgłoszenie zawieszenia działalności gospodarczej nie oznaczało ustania bytu przedsiębiorcy, a jedynie przerwę w wykonywaniu działalności. W konsekwencji, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, skoro M. W.- W. jedynie zawiesiła działalność z dniem 1 stycznia 2001r., nie likwidując działalności gospodarczej - podlegała przepisom ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a co za tym idzie nie mogła złożyć wspólnego zeznania podatkowego ze swoim mężem. Natomiast, co do T. W., Dyrektor Izby Skarbowej po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją nr [...] z 14 stycznia 2005r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, co do zasady, uznał za prawidłowy pogląd prawny organu pierwszej instancji, co do niemożności wspólnego opodatkowania małżonków z uwagi na podleganie M. W.- W. przepisom ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - argumentując przy tym identycznie jak w ww. decyzji nr [...] z dnia 5 maja 2005r. Niemniej jednak zmiana wymiaru zobowiązania podatkowego, jaka nastąpiła na korzyść odwołującego się, spowodowana była odliczeniem (tytułem odliczeń na zakup przyrządów i pomocy naukowych) wydatku na zakup zasilacza do komputera na podstawie faktury VAT wystawionej na T. W. (który to wydatek został zakwestionowany w rozliczeniach M. W.- W.). Na powyższe decyzje oboje małżonkowie złożyli odrębne skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej. Obie skargi zawierały identyczne zarzuty dotyczące wyłącznie zakwestionowania przez organy podatkowe możliwości złożenia za rok 2003 wspólnego rocznego zeznania podatkowego, w sytuacji, gdy jedno z małżonków posiadało wpis do gminnej ewidencji działalności gospodarczej, przy czym w roku 2003 w ogóle nie prowadziło działalności z uwagi na zgłoszone w latach poprzedzających zawieszenie tej działalności, co do której w okresie jej prowadzenia, wybrano zryczałtowaną formę opodatkowania. W skargach oboje małżonkowie domagając się uchylenia w całości zaskarżonych decyzji oraz orzeczenia o kosztach postępowania, zarzucili naruszenie art. 6 ust. 8 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 1 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne na skutek błędnego przyjęcia przez organ podatkowy, że przepisy tejże ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne znajdują zastosowanie do M. W.- W. przy pominięciu dokonania wykładni przepisów stosowanych ustaw podatkowych oraz braku wykazania podstaw zastosowania hipotezy przepisów "rozważanych norm prawa opisanych na gruncie wskazanych przepisów ustaw podatkowych oraz że podpada tym samym pod dyspozycję tychże norm". Zdaniem obojga Skarżących organy podatkowe nie zwróciły uwagi na fundamentalny, ich zdaniem, dla rozważanych kwestii zapis art. 1 cyt. ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, który wskazuje, że ustawa dotyczy wyłącznie osób osiągających przychody (dochody) tzn. osiągających realnie przychody kwalifikujące się do opodatkowania. Zdaniem Skarżących skoro organy podatkowe przyznały w wydanych przez siebie decyzjach, że M. W.- W. nie osiągnęła w 2003r. żadnych przychodów, to ich ustalenia dotyczące podlegania przepisom ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne godzą w wolę ustawodawcy. Na poparcie swoich twierdzeń Skarżący przytoczyli orzeczenia sądów administracyjnych, a to wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 19 maja 1999r. sygn. I SA/Lu 1106/98 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 28 stycznia 1999r. sygn. I SA/Sz 483/98. W odpowiedziach na obie skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie, powtarzając dotychczasową argumentację zawartą w treści uzasadnienia zaskarżonych decyzji. Dodatkowym pismem z dnia [...].2006r. T. W., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, powtórzył praktycznie dotychczasowe zarzuty, wskazując, że "organ nie rozumie przepisów prawa podatkowego, którymi operuje", co jego zdaniem wynika wprost z błędnych twierdzeń organu, który usiłuje udowodnić, że skoro ww. art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie wspomina o osiągnięciu przychodów, to z tego właśnie powodu - zdaniem organu- znajduje zastosowanie w rozważanej sytuacji do M. W.- W. ustawa o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, a przez to i wspomniany art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na wyznaczonej rozprawie w dniu 6 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy obydwu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest możliwość złożenia przez małżonków wspólnego rocznego zeznania podatkowego dotyczącego rozliczenia podatku dochodowego za rok 2003, w sytuacji, gdy jedno z małżonków nie dokonało formalnego wykreślenia wpisu z ewidencji działalności gospodarczej, przy czym w roku 2003 nie osiągało w ogóle jakichkolwiek przychodów, składając za rok 2003 "zerowe" zeznania PIT-28 z tytułu działalności, co do której w okresach poprzedzających złożono w urzędzie skarbowym oświadczenie o zawieszeniu działalności, a także co do której wybrano zryczałtowaną formę opodatkowania podatkiem dochodowym. W oparciu o ustalony przez organy podatkowe bezsporny stan faktyczny sprawy, orzekający Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie dokonał oceny zaskarżonych decyzji pod kątem ich zgodności z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami prawa materialnego a także prawa procesowego. Na wstępie należy wskazać, iż w zaskarżonych decyzjach, Dyrektor Izby Skarbowej w swoich rozstrzygnięciach, jako podstawę materialnoprawną przywołał (cytując go w całości) przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), który stanowi, że "pisemne oświadczenie o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych za dany rok podatkowy podatnik składa naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania podatnika nie później niż do dnia 20 stycznia roku podatkowego, natomiast podatnik rozpoczynający działalność gospodarczą w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych". Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, przytoczona treść drugiego zdania art. 9 ust. 1 wskazuje na zasadność stanowiska, iż przychody osiągnięte przez skarżącego w 2003 r. podlegały opodatkowaniu ryczałtem ewidencjonowanym, nawet w sytuacji gdy faktycznie przychody te nie wystąpiły. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Na wstępie należy zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2003r. weszła w życie nowelizacja spornego pomiędzy stronami art. 6 ust. 8 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych polegająca na zastąpieniu dotychczasowego brzmienia "Zasada wyrażona w ust. 2 i 4 (tj. możliwość złożenia wspólnego zeznania przez małżonków lub rodzica samotnie wychowującego dziecko - przypis Sądu) nie ma zastosowania, jeżeli chociażby jeden z małżonków, osoba samotnie wychowująca dzieci lub jej dziecko uzyskały dochody (przychody) opodatkowane na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 i z 2000 r. Nr 104, poz. 1104), zwanej dalej -ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym-" na "Sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 2 i 4, nie ma zastosowania w sytuacji, gdy chociażby do jednego z małżonków, osoby samotnie wychowującej dzieci lub do jej dziecka mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930, z 2000 r. Nr 104, poz. 1104 i Nr 122, poz. 1324, z 2001 r. Nr 74, poz. 784, Nr 88, poz. 961, Nr 125, poz. 1363 i 1369 i Nr 134, poz. 1509 oraz z 2002 r. Nr 141, poz. 1183), zwanej dalej -ustawą o zryczałtowanym podatku dochodowym-." (nowelizacja wprowadzona art. 1 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw -Dz.U. Nr 141 poz. 1182). W praktyce nowelizacja polegała na zastąpieniu słów "..uzyskały dochody (przychody) opodatkowane..." słowami "...w sytuacji, gdy (...) mają zastosowanie przepisy...". Z nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych równolegle znowelizowano przepisy ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne poprzez wprowadzenie nowego brzmienia cytowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej ww. art. 9 ust. 1. (art. 1 pkt 6 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. (Dz.U. Nr 141 poz.1183). Przepis ten, a właściwie zdanie ostatnie o brzmieniu: "Jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych", z jednej strony zwalniał podatników, którzy wybrali formę opodatkowania z corocznego obowiązku powiadamiania, o tym fakcie organu podatkowego, z drugiej zaś strony w ten sposób wprowadzał fikcję prawną prowadzenia w dalszym ciągu opodatkowanej ryczałtem ewidencjonowanym działalności gospodarczej w sytuacji gdy nie wybrano innej formy opodatkowania lub nie zlikwidowano działalności gospodarczej. Sposób wprowadzenia nowelizacji obu ww. art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 9 ust 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dowodzi, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, że prawidłowy jest pogląd prawny Dyrektora Izby Skarbowej wyrażony w zaskarżonych decyzjach, że jeżeli do dnia 20 stycznia roku podatkowego podatnik nie zgłosił likwidacji działalności gospodarczej lub nie dokonał wyboru innej formy opodatkowania, uważa się, że nadal prowadzi działalność opodatkowaną w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Za likwidację działalności, zdaniem organu podatkowego II instancji, uznać należało zaprzestanie wykonywania tej działalności, co w sferze podatkowej, należało utożsamić z decyzją o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej. W konsekwencji, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ustawodawca zmieniając dotychczasowe brzmienie art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (obowiązujące do 31 grudnia 2002r.) zrezygnował z opcji wystąpienia faktycznego dochodu, jako przesłanki pozbawiającej podatników możliwości wspólnego opodatkowania, na rzecz przesłanki "stosowania" ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne. Zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, "stosowanie" ustawy zgodnie z ww. art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należy utożsamić z zniesieniem obowiązku corocznego wyboru formy opodatkowania na zasadach ciągłości skutków złożonego w latach poprzednich oświadczenia o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania i to także w sytuacji gdy nie wystąpiły dochody (z jakichkolwiek przyczyn, np. czy to z uwagi faktycznego niedziałania, braku likwidacji firmy, zawieszenia działalności, czy też ponoszenia wyłącznie kosztów działalności). Reasumując powyższe rozważania, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, do podatników, którzy zawiesili przed 1 stycznia 2003r. działalność gospodarczą, a przed zawieszeniem wybrali zryczałtowana formę opodatkowania na zasadzie przepisów ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - przepisy te nadal miały do nich zastosowanie, co uniemożliwiało złożenie wspólnego zeznania podatkowego zgodnie z ww. art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na marginesie rozstrzyganej sprawy należy zauważyć, że Skarżącym najprawdopodobniej znane były skutki wprowadzonej nowelizacji obu ustaw z dniem 1 stycznia 2003r., a to z uwagi na fakt, że jeszcze w 2002r. (rok po zawieszeniu działalności gospodarczej) M. W.- W. składała oświadczenie o rozliczaniu się zryczałtowanym podatkiem. Oświadczenia takiego nie złożyła natomiast w 2003r., kiedy to przepisy przewidywały kontynuację skutków poprzednich oświadczeń o wyborze formy opodatkowania. Skarżąca M. W.- W. postępowała też tak jakby nadal prowadziła działalność, składając rokrocznie (również za 2003r.) zeznania PIT-28. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarg co do braku dokonania w zaskarżonych decyzjach wykładni stosowanych przepisów to, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, organy podatkowe prawidłowo wskazały właściwe w sprawie przepisy wyjaśniając w sposób prosty i logiczny, jak ich zdaniem, należy je rozumieć. Zarzuty skarg właściwie zarzucają jedynie w sposób ogólny naruszenia przepisów procesowych, przy czym zdają się całkowicie pomijać fakt, że w decyzjach organów podatkowych opisano stan faktyczny mający znaczenie dla sprawy, wskazano właściwe w sprawie przepisy, uzasadniając dlaczego i w jakim zakresie znajdują one zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargi na wymienione powyżej decyzje Dyrektora Izby Skarbowej i badając sprawę zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami) tj. w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawę skarg na wszystkie ww. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 §2 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we wszystkich zaskarżonych decyzjach jedynym elementem spornym była możliwość wspólnego opodatkowania obojga Skarżących, a zarzuty obu skarg były identyczne w swej treści - stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy obiema sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111§2, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw.