I SA/Gd 580/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski (spr.), Sędzia NSA Sławomir Kozik, Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 lutego 2007 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu zażalenia Spółki z.o.o. "A" z siedzibą w G., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] zawierające pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Podstawą podjętego rozstrzygnięcia był ustalony w sprawie, następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 25 listopada 2005r., uzupełnionym w dniu [...], Spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Spółka prowadząca w ramach działalności gospodarczej aptekę, udziela swoim klientom w różnej wysokości premie pieniężne mające charakter nagrody. Obrót za sprzedaż leków jest ewidencjonowany w kasie fiskalnej bez pomniejszania o udzieloną premię pieniężną. Przy czym, do kasy apteki wpływa kwota pomniejszona o wręczony klientowi bonus pieniężny. Apteka nie posiada regulaminu promocji oraz nie wydaje kart stałego klienta, które wiązałyby procentowo bonifikaty z ilością sprzedanego towaru w określonym czasie, zaś o kwocie udzielonej bonifikaty decyduje każdorazowo pracownik apteki. Wątpliwość Spółki dotyczyła możliwości zaliczania w koszty podatkowe udzielanych w ten sposób premii pieniężnych. Zdaniem Spółki udzielane premie (bonusy) pieniężne są kosztem uzyskania przychodów, ponieważ są to wydatki o charakterze marketingowym ponoszone w celu osiągnięcia przychodu. Wprowadzenie tego rodzaju zachęty ma istotne znaczenie dla utrzymania poziomu sprzedaży i jej wzrostu w momencie silnej konkurencji na rynku farmaceutycznym. Ponadto na skutek wprowadzenia premii, apteka pozyskała stałych klientów. Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe. Uzasadniając wskazał, iż udzielane przez aptekę bonifikaty (bonusy) nie będą stanowiły podatkowego kosztu uzyskania przychodu, natomiast będą zmniejszały przychody podatkowe. Spółka wniosła zażalenie, w którym zarzuciła, że odpowiedź udzielona przez Naczelnika nie jest odpowiedzią na zadane pytanie bowiem podatnik sformułował pytanie dotyczące możliwości ujmowania w podatkowych kosztach uzyskania przychodu bonusów pieniężnych udzielanych pacjentom kupującym leki w aptece. W ocenie pełnomocnika Spółki zalecane pomniejszanie ewidencjonowanego obrotu w kasie fiskalnej jest "prowokacją organu podatkowego". Ponadto zarzucono, iż postanowienie zostało doręczone po upływie przypisanego prawem terminu określonego w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, tym samym organ podatkowy pierwszej instancji związany jest stanowiskiem podatnika zawartym we wniosku bowiem przesłane postanowienie faksem w dniu 2 marca 2006 r. nie stanowi doręczenia, o którym mowa wart. 144 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując zażalenie stwierdził, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 z późno zm.) przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący osiągniętą w roku podatkowym nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Zgodnie z treścią art. 12 ust. 1 i ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przychodami (...) są w szczególności otrzymane pieniądze i wartości pieniężne. Za przychody związane z działalnością gospodarczą (...) osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont . W myśl art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera ścisłego katalogu wydatków, które mogą być traktowane jako koszty uzyskania przychodów. Aby móc zaliczyć poniesiony wydatek do kosztów uzyskania przychodów między tym wydatkiem, a osiągniętym przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy. Oznacza to, że poniesiony wydatek musi mieć bezpośredni lub pośredni wpływ na powstanie przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej. Podmioty prowadzące działalność gospodarczą w zakresie intensyfikacji sprzedaży swoich towarów podejmują różnorodne formy działania, w efekcie których dokonują wypłat kupującym towary tzw. premii pieniężnych. Premia pieniężna (tzw. bonus) przyznawana jest za określone działania podejmowane przez nabywcę. Nie wiąże się ona z żadną konkretną dostawą i stanowi nagrodę o charakterze motywacyjnym. Ma więc na celu podnoszenie efektywności współpracy pomiędzy kontrahentami, pozostając bez wpływu na cenę towaru i wysokość przychodu. Zatem w takich przypadkach wypłacona premia pieniężna jest wynagrodzeniem za świadczenie usług i u sprzedawcy towaru stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowić będzie koszt uzyskania przychodów. W przedstawionym stanie faktycznym Spółka nie wypłaca kupującym premii pieniężnych, lecz udziela bonifikat obniżając należność za nabyte leki. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiują pojęcia "bonifikata". W szerokim znaczeniu "bonifikata" to obniżka ceny przyznawana po dokonaniu transakcji, zwykle jako zachęta do zwiększenia zakupów albo forma rekompensaty z powodu faktycznie poniesionej lub przewidywanej straty kontrahenta. Jest to rodzaj obniżki ustalonej ceny określonego towaru wyrażonej procentowo lub kwotowo. Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego wyrażone w postanowieniu z dnia [...], że obniżka ceny leku udzielana przez Spółkę klientom nie mieści się w definicji "premii pieniężnej" i tym samym nie stanowi kosztu uzyskania przychodów. Jest ona natomiast bonifikatą, rabatem polegającym na obniżeniu ceny leków w momencie zakupu przez niektórych klientów. Bezzasadnym uznał zarzut pełnomocnika spółki, że odpowiedź Naczelnika Urzędu Skarbowego nie jest odpowiedzią na zadane pytanie dotyczące możliwości ujmowania w podatkowych kosztach uzyskania przychodu bonusów pieniężnych udzielanych klientom. Ponieważ zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych udzielone bonifikaty wyłączone są z należnego przychodu brak jest podstaw prawnych do wnioskowanego przez Spółkę zwiększenia o ich wartość kosztów uzyskania tego przychodu. Konsekwencją tego stanowiska Spółki byłoby, bowiem niezgodne z przepisami dwukrotne uwzględnianie wartości udzielonych bonifikat zarówno w przychodzie jak i w kosztach. Ponadto organ podniósł, że bezspornym jest, że kwestionowane zażaleniem postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego zostało wydane w dniu [...] w związku z wnioskiem z dnia 25 listopada 2005r. przesłanym w dniu 1 grudnia 2005r. do Urzędu Skarbowego. Jak wynika z akt sprawy wniosek ten wpłynął do Urzędu Skarbowego w dniu 5 grudnia 2005r. Wobec powyższego tylko wówczas, gdyby organ podatkowy nie wydał do dnia 5 marca 2006r. postanowienia byłby związany stanowiskiem podatnika zawartym we wniosku. Ponieważ w niniejszej sprawie otrzymany w dniu 5.12.2005r. wniosek został rozpatrzony postanowieniem wydanym w dniu [...] organ podatkowy nie jest związany stanowiskiem podatnika. Zgodnie z treścią cytowanego art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej fakt, że przedmiotowe postanowienie zostało doręczone dopiero w dniu 6.03.2006r. nie ma znaczenia. Pełnomocnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "A" z siedzibą w G., wniósł skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z powodu naruszenia przepisów prawa oraz wniósł o uchylenie decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 14 b § 3 w powiązaniu z art. 144 Ordynacji podatkowej, 2. naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej, 3. naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że w przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] postanowienie, które zostało doręczone podatnikowi w dniu 6 marca 2006 roku, czyli po terminie wskazanym w art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej. Tym samym organ podatkowy związany jest stanowiskiem podatnika wyrażonym we wniosku. Jako błędne uznał stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż konsekwencja związania organu podatkowego stanowiskiem podatnika powstaje dopiero wówczas, gdy organ podatkowy nie wyda decyzji w terminie. Jest to stanowisko naruszające art. 144 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Z kolei z art. 212 w powiązaniu z art. 219 Ordynacji podatkowej wynika, iż organ podatkowy, który wydał postanowienie jest nim związany od chwili doręczenia (chyba, że jak to ma miejsce w tym konkretnym przypadku związanym nim być nie może, ponieważ przepis szczególny obowiązujący w ramach tej samej ustawy tak stanowi - art. 14b). Prawidłowe doręczenie postanowienia skutkuje również w kwestii obliczenia terminu do wniesienia odwołania czy skargi. Zdaniem skarżącej, regulując w ten sposób ważną w postępowaniu podatkowym kwestię doręczenia pism w formie decyzji i postanowień ustawodawca nakazał organowi podatkowemu przestrzegać z urzędu prawidłowego trybu doręczenia. Strona nie może ponosić negatywnych skutków zaniedbania przez organ czynności prawidłowego doręczenia. Pełnomocnik strony wskazał na pismo Sekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 28 grudnia 2004 roku, zwracające uwagę Dyrektorom Izb Skarbowych na konieczność zapewnienia prawidłowego, czyli zgodnego z przepisami obiegu dokumentów w powyższej sprawie. Sekretarz Stanu podkreśla, iż wszelkie nieprawidłowości o charakterze formalno- technicznym mogą powodować poważne skutki materialne. Organ podatkowy wydając decyzję sprzeczną z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa naruszył art. 120 Ordynacji podatkowej określający podstawową zasadę postępowania podatkowego tj. zasadę praworządności. Organ podatkowy naruszając zasadę praworządności naruszył również art. 121 Ordynacji, nakazującej prowadzić postępowanie podatkowe w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ponadto pełnomocnik zwrócił uwagę, że nawet zakładając iż organ podatkowy wydałby w przedmiotowej sprawie decyzję tej samej treści w prawidłowym terminie, to byłaby to decyzja wydana z naruszeniem tych samych przepisów prawa podatkowego. Organ podatkowy nie odpowiedział na zadane pytanie. Odpowiedź została udzielona bez zapoznania się z tekstem pytania złożonego przez podatnika, co wynika, jego zdaniem, z samej treści udzielonej odpowiedzi. Organ podatkowy pierwszej instancji, a w ślad za nim organ odwoławczy nakazuje podatnikowi zaniżanie poziomu obrotu ze sprzedaży, poprzez ewidencjonowanie w kasie fiskalnej kwot pomniejszonych o udzielony rabat. Udzielenie takiej odpowiedzi, według oceny pełnomocnika, jest możliwe tylko bez zaznajomienia się z przedstawionym stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej w dalszej części "P.p.s.a" – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt FPS 1/06, przesądził, iż sąd administracyjny – sprawując na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrolę działalności administracji publicznej, w sprawach skarg na decyzje administracyjne, wydane na podstawie art. 14b § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia Ordynacją podatkową – jest obowiązany do kontroli takich decyzji również z punktu widzenia poprawności merytorycznej dokonanych w nich interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W uzasadnieniu cytowanej uchwały NSA stwierdził między innymi, że skoro do istoty sądownictwa administracyjnego należy ochrona praw podmiotowych jednostki, to obowiązek kontroli działalności administracji publicznej przy wydawaniu interpretacji przepisów podatkowych zostanie zrealizowany jedynie wówczas, gdy orzeczenie sądu ujawni wszystkie przypadki naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji. Stosując się do treści cytowanej uchwały, Sąd rozpoznając niniejszą sprawę dokonał pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 14 b § 3 w związku z art. 144 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że jest on w stanie faktycznym sprawy nieuzasadniony. Należy bowiem przypomnieć, że Spółka pismem z dnia 25 listopada 2005r. (data stempla pocztowego – 1 grudnia 2005r.) Spółka zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Wobec wątpliwości co do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, organ podatkowy zwrócił się Spółki o jego uzupełnienie. Skarżąca Spółka uzupełniła wniosek przesyłając pismo w dniu [...] (poprzez fax). W tym stanie faktycznym należy rozważyć jak określić termin do załatwienia wniosku strony. Zgodnie z art. 14b § 3 zd. 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym w 2006r., w przypadku niewydania przez organ postanowienia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14a § 1, uznaje się, że organ ten jest związany stanowiskiem podatnika zawartym we wniosku. Z powyższego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział skutki prawne dla sytuacji uchybienia przez organ 3 miesięcznemu terminowi do udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. W przypadku niewydania interpretacji w przewidzianym prawie terminie, organ zostaje związany stanowiskiem podatnika zawartym we wniosku. Przepisy dotyczące wydawania interpretacji nie zawierają natomiast szczegółowych uregulowań odnośnie określenia początku biegu terminu oraz jego momentu końcowego. Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotowy spór za słuszne uznał stanowisko zaprezentowane przez autorów komentarza do art. 14b Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, termin należy liczyć od momentu faktycznego otrzymania stosownego wniosku przez organ podatkowy, a nie od momentu złożenia przez podatnika wniosku w urzędzie pocztowym. W przypadku, gdy organ podatkowy wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku, wówczas termin na wydanie interpretacji należy liczyć od momentu uzupełnienia wniosku (A. Bartosiewicz, R. Kubacki, Swoboda działalności gospodarczej. Zmiany w podatkach. Komentarz, Zakamycze, 2004.). W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, wniosek podatnik uzupełnił w dniu [...], stąd termin do wydania postanowienia rozpoczął swój bieg z tym właśnie dniem. Skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie również w dniu [...], które doręczył podatnikowi w dniu 6 marca 2006 r., nie uchybił terminowi do wydania interpretacji określonemu w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. W związku z powyższym bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostaje spór dotyczący interpretacji pojęcia " wydanie postanowienia", choć niewątpliwie dopiero doręczenie aktu administracyjnego powoduje, że znajduje się on w obrocie prawnym. Odnosząc się do zawartości merytorycznej zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że odpowiada ona prawu. Nie sposób zgodzić się za skarżącą Spółką, iż organ nie udzielił odpowiedzi na zadanie pytanie. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że podatnik sformułował pytanie dotyczące możliwości ujmowania w kosztach uzyskania przychodów bonusów pieniężnych udzielanych pacjentom kupującym leki w aptece. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wyraźnie stwierdził, że obniżka ceny leku udzielana przez Spółkę jej klientom nie mieści się w pojęciu "premii pieniężnej" i tym samym nie stanowi kosztu uzyskania przychodu. Z powyższego wynika, że organy wprost udzieliły odpowiedzi na zadane przez podatnika pytanie. Określając charakter "bonusu" organy doszły jedynie do przekonania, że ma on charakter bonifikaty obniżającej cenę leku. Z powyższego wywiodły, powołując się na art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), zwanej w dalszej części ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, iż udzielane przez Spółkę bonifikaty nie stanowią przychodu w rozumieniu cytowanej ustawy. Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały udzielane upusty cenowe jako bonifikatę, i udzieliły Spółce prawidłowej odpowiedzi. Jak wynika bowiem ze stanowiska skarżącej, apteka udziela "premii pieniężnych" klientom kupującym leki. Premia jest udzielana w różnej wysokości różnym klientom i ma charakter nagrody. Klient zostaje w ten sposób wyróżniony za fakt wyboru tej właśnie apteki do zakupu leku. Obrót w aptece ewidencjonowany jest w kasie fiskalnej. Nie jest on pomniejszany o udzieloną premię. Do kasy wpływa natomiast kwota pomniejszona o wręczony klientowi bonus. Należy zauważyć, że w obrocie gospodarczym funkcjonują różnego rodzaje formy motywujące klientów do zakupu towarów i usług, m.in są nimi udzielane bonifikaty (rabaty) oraz przyznawane premie pieniężne (bonusy). Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych używając określenia bonifikata nie zawiera definicji tego pojęcia. Stąd wobec braku definicji legalnej "bonifikaty" należy posłużyć się znaczeniem językowym tego pojęcia. Na gruncie języka polskiego określenie bonifikata oznacza zniżkę od ustalonej ceny towaru (Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 1978 r., tom I). Z kolei jak zasadnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, premia pieniężna (bonus), nie wiąże się z obniżeniem ceny, a przyznaniem nagrody o charakterze motywacyjnym, nie związanym z konkretną transakcją. Ponadto premia pieniężna jest w różnej formie wypłacana klientowi, stanowi zatem wydatek firmy. Jeżeli natomiast premia (bonus) jest wydatkiem może być rozstrzygana kwestia zasadności zakwalifikowania jej do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 1 zd. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym nie mamy do czynienia z kosztem (wydatkiem), a z sytuacją, w której następuje obniżenie ceny (bonifikata) w konkretnej transakcji sprzedaży leków. Jest to typowy przykład udzielenia bonifikaty zmniejszającej cenę towaru. Jak zasadnie zauważyły organy podatkowe w takiej sytuacji bonifikaty pomniejszają obrót uzyskany ze sprzedaży. W myśl art. 12 ust. 3 zd. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, za przychody związane z działalnością gospodarczą i działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Stąd prawidłowe jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, zgodnie z którym, udzielane przez Spółkę bonifikaty (nazwane bonusem), pomniejszają należne przychody ze sprzedaży. Sąd za bezzasadne uznał również zarzuty skarżącej Spółki dotyczące naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi brak jest argumentacji uzasadniającej stawiane zarzuty. Sąd nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.) nie stwierdził aby w sprawie doszło do naruszenia powołanych przepisów. Wydana decyzja nie jest sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Brak jest także podstaw do stwierdzenia, że organy podatkowe naruszyły swoim postępowaniem zasadę prowadzenia go w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji nie stwierdził także innych naruszeń prawa, które powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.