I OSK 1012/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędzia NSA Irena Kamińska, Sędzia del. WSA Jerzy Solarski, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/06 w sprawie ze skargi A. L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 2 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1797/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. L. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...]. Decyzją tą Szef Agencji, po rozpatrzeniu wniosku A. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił swoją decyzję z dnia [...] nr [...], odmawiającą A. L. przyznania równoważnika za remont lokalu od [...] i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił: Zgodnie z art. 105 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) prawo do równoważnika pieniężnego za remont lokalu przysługuje funkcjonariuszowi, zaś nie stanowi on podstawy do przyznania takiego uprawnienia emerytowi bądź renciście Agencji. Także przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) nie dają podstaw do odmiennego wniosku, bowiem jej art. 29 stanowi jedynie o prawie emerytów do lokalu mieszkalnego, a art. 30 o prawie do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. Z kolei z art. 78 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. z 1999 r. Nr 51, po. 526 ze zm.), uprzednio obowiązującej, wynikało również, że prawo do równoważnika przysługuje wyłącznie czynnym funkcjonariuszom. Organ nie miał więc podstaw do przyznania A. L. równoważnika, a wprawdzie uchylenie przez zaskarżoną decyzję decyzji z dnia [...] i umorzenie postępowania naruszało przepisy stanowiące podstawę jej wydania, ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Reprezentowany przez adwokata, A. L. złożył skargę kasacyjną od tego wyroku, wnosząc o jego zmianę i uchylenie decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, bądź uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił: – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) w zw. z art. 105 i 111 ustawy o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu poprzez przyjęcie, że równoważnik pieniężny za remont lokalu nie przysługuje emerytom i rencistom UOP, – naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zgodnie z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym, który powinien stanowić podstawę przyznania świadczenia, funkcjonariusze zwolnieni ze służby mają prawo do lokalu mieszkalnego, co oznacza, że do tych mieszkań stosuje się odpowiednio przepisy dot. lokali dla funkcjonariuszy. Z kolei odpowiednie stosowanie tych przepisów – podkreślono – powoduje, że nie wszystkie uprawnienia będą przysługiwały emerytom, np. równoważnik za brak lokalu, bowiem to prawo jest ściśle związane z pełnieniem służby, ale jeśli idzie o równoważnik za remont lokalu, to do tego świadczenia emeryci są uprawnieni, bowiem to prawo nie wygasa wraz ze zwolnieniem ze służby. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych postaw. Jeśli idzie o zarzut naruszenia przepisów postępowania to jest on przytoczony nietrafnie, przez przepisy postępowania, których naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), rozumieć należy przepisy tej ustawy. Ten akt bowiem reguluje zasady postępowania przed sądami administracyjnymi, a nie kodeks postępowania administracyjnego. Te z kolei przepisy zawierają zasady postępowania, według których procedują organy administracji, w ich świetle wojewódzkie sądy oceniają działania organów, same bezpośrednio w swoim postępowaniu przepisów tych nie stosując. Zarzut naruszenia przepisów K.p.a. mógłby być wzięty pod uwagę tylko gdyby został powiązany, w podstawach skargi kasacyjnej, z odpowiednim przepisem procedury sądowoadministracyjnej., tj. P.p.s.a. Natomiast co do postawionego zarzutu naruszenia prawa materialnego, to art. 174 P.p.s.a. wymaga wskazania konkretnego przepisu aktu prawa materialnego. Artykuł 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji... (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.) dzieli się na niższe jednostki redakcyjne – ustępy, a wobec tego przytaczając jako podstawę skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, należało wskazać nie tylko sam artykuł, ale i niższą jednostkę redakcyjną. Jednakże z uzasadnienia skargi, które, zgodnie z art. 176 P.p.s.a., stanowi wraz z podstawami skargi jeden element, wynikało, iż skarżącemu chodzi o ust. 1 tego artykułu. Ten bowiem stanowi o uprawnieniu funkcjonariuszy zwolnionych ze służby do lokalu mieszkalnego, do którego to lokalu odpowiednio stosuje się przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Ten zarzut skargi kasacyjnej należało uznać za postawiony prawidłowo, jednak zgodzić się z nim nie można było. Skarżący uważa, że odpowiednie stosowanie przepisów dot. lokali mieszkalnych do funkcjonariuszy zwolnionych ze służby, uprawnionych do emerytury lub renty, oznacza, że emerytom i rencistom służą takie same prawa związane z lokalem jakie posiadają funkcjonariusze. Jednak wskazać trzeba, iż art. 29 ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym mówi o prawie do lokalu mieszkalnego z zasobów ABW, zatem odpowiednie stosowanie przepisów dot. lokali dla funkcjonariuszy jest związane z tym prawem, tj. do lokalu mieszkalnego w sensie zasad jego przydzielania. Gdyby emerytom miały służyć jeszcze inne uprawnienia związane z szeroko pojętym prawem do lokalu zostałoby to wyartykułowane w tej ustawie, tak jak to ma miejsce w art. 30. Na podstawie tego przepisu emerytom zapewniona jest pomoc na budownictwo mieszkaniowe, na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Zgodzić zatem należało się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie co do tego, że równoważnik pieniężny na remont lokalu służy funkcjonariuszom czynnym a nie emerytom i rencistom. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.