II OSK 1446/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 152/06 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi na rzecz J. K. kwotę 52,20 (słownie: pięćdziesiąt dwa i 20/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt III SA/Łd 152/06 po rozpoznaniu skargi J. K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchylił w/w decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] i decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy : Wyrokiem z dnia 9 października 2003 r. w sprawie II SA/Łd 1897/00 Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę J. K., uchylił zaskarżoną decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi z dnia [...] października 2000 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] maja 2000 r. Nr 1 o braku podstaw do uznania rozpoznanych u J. K. zmian chorobowych za chorobę zawodową wskazując , iż Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. zaniechał przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego co do ewentualności zaistnienia choroby zawodowej u skarżącego, skutkiem czego nie doprowadził do uzyskania niezbędnych danych, o jakich mowa w § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zaniechanie przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego spowodowało, że ustaleniami wynikającymi z takiego dochodzenia nie dysponowały jednostki orzecznicze, wydające orzeczenia, ani organy orzekające obu instancji. Sąd powołując treść dwóch orzeczeń Poradni Chorób Zawodowych w Łodzi z dnia 6 marca 2000 r. wskazał na sprzeczność zawartych w nich wniosków co do tego, czy nadmierny wysiłek głosowy jest czynnikiem etiologicznym chorób nowotworowych krtani. W ocenie Sądu również stwierdzenie zawarte w orzeczeniu lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi z dnia 11 września 2000 r. iż brak jest podstaw do uznania związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem krtani a pracą zawodową, nie zostało w żaden sposób umotywowane. Ponadto Sąd, odnosząc się do stwierdzenia Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., że schorzenia chorobowe skarżącego nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych zwrócił uwagę, iż rozpoznano u skarżącego raka krtani oraz przewlekły nieżyt gardła suchy, a w załączniku do rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w pkt 6 do chorób zalicza się m.in. nieżyt błon śluzowych gardła, zaś w pkt 9 nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w wydanej ponownie decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...], podjętej w oparciu o orzeczenie lekarskie Nr [...] Poradni Chorób Zawodowych WOMP w Ł. oraz o orzeczenie lekarskie Nr [...] Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł., nie stwierdził u J. K. choroby zawodowej pod postacią nowotworu krtani powstałego w następstwie działania czynników rakotwórczych, występujących w środowisku pracy, wymienionej w poz. 9 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu podano, że J. K. został skierowany przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł., w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi Wydział II z dnia 9 października 2003r. sygn. akt II SA/Łd 1897/00, w celu ponownego rozpoznania choroby zawodowej pod postacią nowotworu krtani, powstałego w następstwie działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy. W wyniku przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich J. K. uzyskał dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, mające charakter opinii biegłego w myśl art. 84 § 1 k.p.a. Orzeczenie lekarskie Nr [...] zawiera informację, że u badanego rozpoznano raka krtani, który jest wymieniony w wykazie chorób zawodowych, jednak na stanowisku pracy J. K. nie stwierdzono, w oparciu o ocenę narażenia zawodowego dokonaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., narażenia na działanie czynników rakotwórczych chemicznych lub fizycznych, natomiast nadmierny wysiłek głosowy, na który był narażony J. K. w trakcie zatrudnienia, nie jest czynnikiem rakotwórczym. O rozpoznaniu choroby zawodowej, decyduje nie tylko typowy obraz kliniczny choroby, ale także praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego o działaniu kancerogennym mogącego tę chorobę wywołać. W tym przypadku ten drugi warunek nie został spełniony. Orzeczenie lekarskie Nr [...] potwierdziło informacje zawarte we wcześniej wymienionym orzeczeniu lekarskim. Rozpoznany u J. K. nowotwór ma etiologię pozazawodową. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. wskazał, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydał w oparciu o dokumentację z przebiegu pracy zawodowej oraz o orzeczenia lekarskie specjalistycznych, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych, jednostek organizacyjnych służby zdrowia. Ponadto w decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. nie stwierdził u J. K. choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym, wymienionej w poz. 7 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu podano, iż w wyniku przeprowadzonych specjalistycznych badań lekarskich J. K. uzyskał dwa orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, mające charakter opinii biegłego w myśl art. 84 § 1 k.p.a. Orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 13 października 2004r. zawiera informację, że u badanego rozpoznano przewlekły prosty nieżyt gardła i krtani, skrzywienie przegrody nosa, dysfonię hyperfunkcjonalną. Orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 4 października 2005r. zawiera informację, że u J. K. rozpoznano również przewlekły suchy nieżyt błony śluzowej krtani, dysfonię hyperfunkcjonalną. Organ wskazał, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych podstawą do uznania przewlekłej choroby narządu głosu za chorobę zawodową jest rozpoznanie guzków głosowych, zmian przerostowych bądź niedowładów fałdów głosowych, a tych zmian u badanego nie stwierdzono. Podstawą do rozpoznania choroby zawodowej nie jest tylko praca w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego (w tym przypadku nadmiernego wysiłku głosowego), ale również określone skutki zdrowotne wywołane jego działaniem, a ten drugi warunek w przypadku J. K. nie został spełniony. W żadnym z badań nie stwierdzono schorzeń wymienionych w wykazie chorób zawodowych, które mogłyby być podstawą do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. podał, iż decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydał w oparciu o dokumentację z przebiegu pracy zawodowej, gdzie uwzględniono narażenie zawodowe J. K. oraz o orzeczenia lekarskie dwóch specjalistycznych, uprawnionych do orzekania o chorobach zawodowych, jednostek organizacyjnych służby zdrowia, które nie rozpoznały u J. K. choroby zawodowej narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym. Na skutek odwołania J. K. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 12 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. Nr 90 z 1998 r. poz. 575 ze zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65 poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U, nr 132 poz. 1115) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, iż z analizy przebiegu zatrudnienia i narażenia zawodowego wynika, że J. K. był zatrudniony w latach 1960-1962 na stanowisku wychowawcy, a w latach 1962-1990 na stanowisku nauczyciela w pełnym wymiarze godzin w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy oraz w latach 1992-1997 (po przejściu w 1990 r. na emeryturę) na stanowisku nauczyciela w niepełnym wymiarze godzin w narażeniu na wysiłek głosowy. Ostatnie miejsce pracy na pełen etat - Zespół Szkół Mechanicznych Nr [...] w Ł. ul. W. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi, odnosząc się do rozpoznanego u odwołującego się raka krtani, wskazał, że nie może być on uznany za powstały w następstwie czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy, bowiem nadmierny wysiłek głosowy nie jest czynnikiem rakotwórczym w środowisku pracy i z tego powodu nie został umieszczony w wykazie będącym załącznikiem wydanym na podstawie art. 222 Kodeksu pracy tj. rozporządzenia MZiOS z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników rakotwórczych w środowisku pracy oraz nadzoru nad stanem zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki (Dz. U. z 1996 r. Nr 121, poz. 571), zmienionego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 280. poz. 2771). Zaś odnosząc się do rozpoznanego schorzenia krtani, organ odwoławczy wskazał, że nie wszystkie zmiany chorobowe narządu głosu, nawet mające związek z wykonywaną pracą, są uznane za choroby zawodowe, lecz jedynie te, które wymienione są w wykazie chorób zawodowych (poz. 7) tj. przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym (guzki śpiewacze, niedowłady strun głosowych, zmiany przerostowe). Zdaniem organu II instancji w ponownie przeprowadzonym postępowaniu usunięto niejasności, które wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku i wykazano ponad wszelką wątpliwość, że u J. K. brak jest podstaw do stwierdzenia schorzeń zawodowych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi wyjaśnił, iż wszystkie ewentualne choroby zawodowe były rozpatrywane w jednym postępowaniu, zatem nie zachodziła potrzeba wydania w sprawie dwóch odrębnych decyzji dla każdej z chorób. J. K. wniósł jedno odwołanie, w którym zaskarżył dwie decyzje wydane w sprawie przez PPIS w Ł. Z tych względów Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi uznał, iż uzasadnione jest rozstrzygnięcie odwołania jedną decyzją, odnoszącą się do obu zaskarżonych decyzji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. K. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że rozpoznane u niego schorzenia są wymienione w poz. 7 wykazu chorób zawodowych. Skarżący podał, iż ma trudności w wydawaniu dźwięków rano oraz okresy bezgłosu i chrypki. Leczy się w Poradni Laryngologicznej. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi wnosiło jej oddalenie. Na uzasadnienie stanowiska powołano argumenty podniesione w motywach zaskarżonej decyzji oraz dodatkowo wskazał, iż wprawdzie nieżyt błon śluzowych gardła jest wymieniony pod poz. 6 wykazu chorób zawodowych, aby jednak mógł być uznany za chorobę zawodową musi być wywołany działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym występującym w procesie pracy na danym stanowisku, a takie czynniki szkodliwe w procesie pracy nauczyciela nie występują. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , iż skarga jest zasadna. Sąd zauważył , że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 1983 r. Nr 65, poz. 294 ze zm.) Zgodnie z § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Wskazując na przepis art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd I instancji przypomniał , że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją decyzje wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 1897/00, w którym Sąd zarzucił organom administracji zaniechanie przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego, podważył zasadność orzeczeń lekarskich obu instancji z powodu braku odpowiedniego uzasadnienia oraz zarzucił organom administracji pominięcie w uzasadnieniach decyzji oceny zebranego materiału dowodowego. Sąd stwierdził także, iż domniemanie prawne wyprowadzone z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, ma charakter wzruszalny i może zostać obalone dowodem przeciwstawnym. Dla obalenia tego domniemania niezbędne jest wykazanie, że mimo wykonywania pracy w warunkach narażających na powstanie choroby zawodowej została ona spowodowana przyczynami pozazawodowymi lub że warunki szkodliwe nie mogły wywołać stwierdzonego u pracownika schorzenia. Okoliczności takich w sprawie nie ustalono. Uchylenie decyzji powyższym wyrokiem NSA z dnia 9 października 2003 r. wymagało więc uzupełnienia postępowania. Jak wynika z akt skarżący został poddany ponownym badaniom w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Łodzi. Orzeczenie tej jednostki odnosi się wyłącznie do choroby zawodowej określonej w poz. 9 wykazu chorób zawodowych. W ocenie Sądu I instancji, że skoro przeprowadzone, dochodzenie epidemiologiczne wykazało, iż praca skarżącego na stanowisku nauczyciela wykonywana była przez okres 30 lat w narażeniu na nadmierny wysiłek głosowy powodujący schorzenie narządu głosu (karta oceny narażenia zawodowego - k.18 akt administracyjnych), to Poradnia Chorób Zawodowych winna również wypowiedzieć się co do istnienia choroby zawodowej wymienionej w poz. 7 wykazu tj. przewlekłe choroby narządu głosu związane z nadmiernym wysiłkiem głosowym. Powyższe orzeczenie nie zawiera żadnego odniesienia także do chorób wskazanych w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, co nie czyni zadość wytycznym zamieszczonym w wyroku NSA z dnia 9 października 2003 r. Sąd I instancji podkreślił również, że organ administracji dopiero w odpowiedzi na skargę ustosunkował się do rozpoznanego u skarżącego nieżytu błon śluzowych krtani, wymienionego w poz. 6 wykazu i nie rozważył, czy skarżący prowadząc np. kółko fotograficzne (k.15 - akt administracyjnych) nie był narażony na działanie substancji uczulających. Ponadto, w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych brak jest odniesienia do wcześniej zgromadzonej dokumentacji lekarskiej skarżącego, co powoduje, iż orzeczenie nie odpowiada wymogom opinii w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Opinia biegłego oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych zebranych dowodów, zwłaszcza gdy wynikają z nich odmienne oceny. Dodatkowo, brak odniesienia się do wyników badań, którym poddawany był skarżący od 1985 r., powoduje, iż nie zostało wyjaśnione, czy nadmierny wysiłek głosowy nie był przyczyną powstania przewlekłych stanów zapalnych u skarżącego i nie spowodował takiego osłabienia funkcji ochronnych organizmu, które przyczyniło się do wyzwolenia choroby nowotworowej - raka krtani. W ocenie Sądu, nie wystarczy, że Instytut Medycyny Pracy w opinii z dnia 23 listopada 2004 r. powołał się w na rozporządzenie MZiOP z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników rakotwórczych w środowisku pracy oraz nadzoru nad stanem zdrowia pracowników zawodowo narażonych na te czynniki i lakoniczne stwierdził, że dochodzenie epidemiologiczne nie wykazało, iż skarżący był narażony na chemiczne i fizyczne czynniki rakotwórcze oraz że nadmierny wysiłek nie jest wymieniony w tym wykazie. Sąd uznał, że Instytut winien uwzględnić również inne przyczyny powstawania nowotworów krtani, w tym ustosunkować się do tych wskazanych przez Poradnię Chorób Zawodowych. Sąd I instancji zaznaczył również, że Instytut Medycyny Pracy w orzeczeniu z dnia 4 października 2005 r. wskazał wprawdzie, że orzeczenie oparto na analizie całej dokumentacji dołączonej do skierowania, w tym dokumentacji lekarskiej z Poradni Laryngologicznej w Łodzi oraz kart informacyjnych leczenia szpitalnego na Oddziale Laryngologicznym Szpitala im. Pirogowa w Łodzi oraz Regionalnego Ośrodka Onkologicznego w Łodzi. Brak jest jednak szerszego odniesienia do tej dokumentacji, co nie pozwala ocenić przyjętego toku rozumowania. Podsumowując, Sąd I instancji stwierdził, że zyskany w ten sposób materiał dowodowy nie jest jednoznaczny i nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przez organy administracji, zwłaszcza w kontekście wytycznych Sądu zawartych w wyroku z dnia 9 października 2003 r. i uzupełnionego materiału dowodowego, z którego wynika, że skarżący wykonywał pracę w warunkach narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Łodzi i zaskarżając go w całości zarzucił: naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni przepisów: § 1 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1 i 2, oraz § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, ( zwanego dalej rozporządzeniem), mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania polegające na naruszeniu przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołując się na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że błędna wykładnia przepisu § 1 ust 1 i 2 rozporządzenia polega na sprzecznym z treścią tego przepisu przyjęciu przez Sąd I instancji istnienia domniemania wystąpienia u J. K. choroby zawodowej narządu głosu wymienionej pod poz. 7 i 9 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia skoro skarżący pracował w warunkach narażających go na nadmierny wysiłek głosowy, a rozpoznane u niego schorzenia dotyczą narządu głosu. Tymczasem zgodnie z treścią § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się wyłącznie choroby wymienione w wykazie chorób zawodowych, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Oznacza. to, zdaniem strony skarżącej, że jeśli rozpoznana u pracownika (byłego pracownika) choroba nie jest wymieniona w tym wykazie to nie można rozpoznać jej jako "chorobę zawodową" nawet gdyby występował związek przyczynowy pomiędzy tymi schorzeniami a czynnikiem szkodliwym występującym w środowisku pracy. Oznacza to również, że jeżeli choroba wprawdzie jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, ale w środowisku pracy nie występował czynnik szkodliwy mogący ją spowodować to i wówczas nie można jej rozpoznać jako chorobę zawodową. Dla rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej istotne jest również, aby występujący w środowisku pracy czynnik szkodliwy występował w stopniu (stężeniu lub natężeniu) mogącym spowodować daną chorobę zawodową. Stanowi o tym przepis § 1 ust.2 rozporządzenia, który nakazuje uwzględniać przy ocenie działania czynnika szkodliwego m.in. stopień i czas narażenia zawodowego oraz bezpośredni kontakt z czynnikami powodującymi choroby nowotworowe. Oceny narażenia zawodowego dokonują w pierwszej kolejności lekarze uprawnieni do rozpoznawania chorób zawodowych zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wymienionych w § 7 ust. 1 rozporządzenia (zwanych dalej uprawnionymi jednostkami orzeczniczymi) posiadający specjalistyczną wiedzę z dziedziny medycyny pracy jak również doświadczenie w zakresie skutków biologicznych, jakie mogą powstać w zdrowiu pracownika wykonującego pracę w narażeniu na określony czynnik szkodliwy. Jeżeli zatem zaobserwowane w medycynie pracy dane epidemiologiczne nie wskazują, aby dany czynnik szkodliwy występujący w określonym środowisku pracy powodował określony ujemny skutek zdrowotny to nie można uznać w wysokim stopniu prawdopodobieństwa, że dana choroba spowodowana została przez ten czynnik. Za jedyny czynnik szkodliwy, który występuje w środowisku pracy nauczyciela uznano w medycynie pracy nadmierny wysiłek głosowy związany ze sposobem wykonywania pracy. W orzeczeniu WOMP nr [...] podkreślono natomiast, że brak jest danych epidemiologicznych potwierdzających, że nadmierny wysiłek głosowy jest czynnikiem etiologicznym chorób nowotworowych krtani. Zaś w orzeczeniu IMP nr [...] wskazano, że za czynniki rakotwórcze w środowisku pracy, które mogą stanowić podstawę do rozpoznania nowotworu złośliwego jako chorobę zawodową, uznaje się wyłącznie czynniki wymienione w załączniku do rozporządzenia MZiOS z dnia 11 września 1996 r. w sprawie czynników rakotwórczych w środowisku pracy (Dz. U. Nr 21 poz.571) a nadmierny wysiłek głosowy nie jest wymieniony w tym załączniku i nie jest uznany za czynnik o działaniu rakotwórczym i dlatego brak jest podstaw do uznania, że u J. K. występuje choroba zawodowa określona pod poz.9 wykazu chorób zawodowych. Natomiast błędna, zdaniem strony skarżącej interpretacja § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, doprowadziła Sąd do nieuprawnionej oceny, że "nie można przyjąć, iż powołanie się wyłącznie na wykaz czynników rakotwórczych zamieszczonych w powołanym przez Instytut rozporządzeniu jest wystarczające dla oceny przyczyn wywołujących nowotwór - raka krtani" i że należy rozważać jako przyczynę wystąpienia u skarżącego raka krtani jedno z wymienionych jedynie przykładowo w orzeczeniu WOMP nr [...] innych czynników mogących mieć działanie rakotwórcze tj. częste przewlekłe stany zapalne błon śluzowych zwłaszcza postacie przerostowe. Strona skarżąca podniosła również, że Sąd bezpodstawnie przyjął, iż istotne w sprawie jest wyjaśnienie " czy nadmierny wysiłek głosowy nie był przyczyną powstania przewlekłych stanów zapalnych u skarżącego i nie spowodował takiego osłabienia funkcji ochronnych organizmu, które przyczyniło się do wyzwolenia choroby nowotworowej- raka krtani" Taka ocena Sądu I instancji stoi w sprzeczności nie tylko z opisem choroby zawodowej wymienionej pod poz. 9 wykazu gdzie wskazano, że może być ona spowodowana jedynie działaniem czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy (czyli działaniem czynników wymienionych w wydanym z upoważnienia zawartego w art. 222 § 2 Kodeksu pracy rozporządzeniu MZiOS z dnia 11 września 1996r.), ale także stoi w sprzeczności z opisem chorób zawodowych wymienionych pod poz. 7 wykazu, czyli przewlekłych chorób narządu głosu spowodowanych nadmiernym wysiłkiem głosowym, gdzie nie wymieniono raka krtani jako choroby związanej z nadmiernym wysiłkiem głosowym , natomiast wymieniono inne przewlekłe choroby narządu głosu (stanowią one katalog zamknięty), które mogą być uznane za zawodowe, jeśli zostały spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, a których u skarżącego nie ujawniono w badaniach przeprowadzonych przez uprawnione jednostki orzecznicze. Tak, więc uznanie przez Sąd I instancji, że występujący u skarżącego rak krtani może być wynikiem narażenia zawodowego na nadmierny wysiłek głosowy i w konsekwencji nakazanie - w zaskarżonym wyroku - organom inspekcji sanitarnej i jednostkom orzeczniczym ustalenie " czy nadmierny wysiłek głosowy nie był przyczyną powstania przewlekłych stanów zapalnych gardła i krtani i czy mgło to doprowadzić do wyzwolenia choroby nowotworowej krtani stanowi obrazę przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia. Natomiast naruszenie przepisu § 7 ust.4 rozporządzenia przez błędną jego wykładnię polega na przyjęciu przez Sąd I instancji, że lekarze uprawnionych jednostek orzeczniczych zobowiązani są w wydanym orzeczeniu lekarskim szczegółowo odnieść się (skomentować) dostarczoną przez skarżącego dokumentację medyczną i zawarte w niej wyniki badań przeprowadzonych w innych niż uprawnione jednostkach medycznych. Tymczasem z przepisu tego wynika, że uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki orzecznicze wydają orzeczenie lekarskie m.in. na podstawie wyników przeprowadzonych (w uprawnionej jednostce orzeczniczej) badań lekarskich i dokumentacji medycznej pracownika, co oznacza, że wnioskowanie zawarte w orzeczeniu winno być oparte również na analizie dostarczonej dokumentacji medycznej pracownika co wcale nie uprawnia do twierdzenia, że w orzeczeniu tym należy skomentować tę dokumentację medyczną. Z przepisu § 10 ust. 1 rozporządzenia, wynika bowiem, że inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie wyników dodatkowego dochodzenia epidemiologicznego a w szczególności na podstawie orzeczenia, o którym mowa w § 8 rozporządzenia. Oznacza to, że dane zawarte w tym orzeczeniu lekarskim są wiążące dla inspektora sanitarnego. Nie wspomina się w przepisie § 10 ust. 1, aby inspektor wydawał decyzję również na podstawie dokumentacji medycznej pracownika, co oznacza, że tej dokumentacji ani nie może żądać, ani jej oceniać, gdyż uprawnienie to przyznano jedynie jednostkom orzeczniczym w toku postępowania rozpoznawczego. W ocenie strony skarżącej Sąd I instancji naruszył również przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że opinia czy wyniki badań innej jednostki medycznej niż wymienionej w rozporządzeniu może być uznana za podstawę kwestionowania opinii podmiotów uprawnionych, podczas gdy z przepisu tego jasno wynika, że tylko lekarze zatrudnieni w jednostkach orzeczniczych wymienionych w rozporządzeniu są właściwi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania inni zaś lekarze mogą jedynie zgłaszać podejrzenie choroby zawodowej. Strona skarżąca podniosłą ponadto, że Sąd naruszył przepis § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia przyjmując, że sąd administracyjny uprawniony jest do zobowiązania organów inspekcji sanitarnej do wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie stwierdzenia także innej choroby zawodowej niż ta która była przedmiotem ocenianego przez Sąd postępowania administracyjnego i to pomimo braku zgłoszenia przez uprawniony podmiot podejrzenia występowania danej choroby zawodowej u skarżącego. Tymczasem z przepisów ust. 1 i 2 § 3 rozporządzenia wynika, że podejrzenie o chorobę zawodową mogą zgłosić wyłącznie podmioty tam wymienione i są to głównie lekarze (nawet pracownik może dokonać zgłoszenia jedynie za pośrednictwem jednostki medycznej), bowiem aby móc powziąć racjonalne podejrzenie, że dana choroba może być związana z warunkami pracy badanego pacjenta potrzebna jest wiedza medyczna w zakresie prawdopodobnych czynników etiologicznych tej choroby i możliwość oceny czy podawane przez badanego czynniki szkodliwe występujące w jego środowisku pracy wymieniane są w medycynie, jako co najmniej prawdopodobne czynniki sprawcze tej choroby. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte na podstawie skierowania wystawionego przez Przychodnię Specjalistyczną Poradnię Laryngologiczną w Ł. przy ul, T. (informacja zawarta w orzeczeniu WOMP nr [...] z dn. 6 czerwca 2000 r.) w związku z rozpoznanym i leczonym u skarżącego rakiem krtani i narażeniem zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy. Natomiast nie dokonano zgłoszenia podejrzenia o chorobę zawodową wymienioną pod poz. 6 wykazu chorób zawodowych, czyli przewlekłego zanikowego, przerostowego lub alergicznego nieżytu błon śluzowych gardła, krtani czy tchawicy wywołanej działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym, a więc nie było podstaw do rozpatrywania tej choroby przez jednostki orzecznicze ani do wszczęcia postępowania w tym zakresie przez organ inspekcji sanitarnej. Bezpodstawny jest również zarzut postawiony przez Sąd I instancji, że na podstawie wcześniej wydanego w tej sprawie wyroku z dnia 9 października 2003r. II SA/Łd 1897/00 Sąd nakazał organom odnieść się do chorób wskazanych w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2003r. Sąd, odnosząc się do treści pisma Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia 8 czerwca 2000 r., w którym zawarte było stwierdzenie, że schorzenia skarżącego nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych, polemicznie wskazał, że w pkt 6 wykazu do chorób zawodowych zalicza się m.in. nieżyty błon śluzowych gardła zaś pkt 9 do tych chorób zalicza nowotwory złośliwe powstałe w następstwie działania czynników rakotwórczych występujących w środowisku pracy. Jednakże w żadnym miejscu tego wyroku Sąd nie nakazał organom przy ponownym rozpatrywaniu sprawy odniesienia się do schorzeń rozpoznanych u skarżącego jako choroby zawodowej wymienionej w pkt 6 wykazu. Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , strona skarżąca wskazała, że naruszenie przez Sąd I instancji szeregu przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez błędną ich wykładnię doprowadziły ten Sąd do błędnej oceny, że organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania i nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i że mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taka błędna ocena materiału dowodowego dokonana przez Sądu I instancji miała istotny wpływ na zaskarżone niniejszą skargą rozstrzygnięcie. Nawet gdyby uznać, że organy rzeczywiście nie wyjaśniły wszystkich okoliczności podniesionych przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku to niewątpliwie organy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy administracyjnej, a zatem skarga J. K. winna być oddalona. J. K. na rozprawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania . Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ; 2) naruszenie przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej , bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej , biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania . Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze . Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd , uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo , że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy . Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności . Ze względu na to , że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim ( art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) . Opiera się on na założeniu , że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny . Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie , którejkolwiek z przesłanek nieważności , w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie . Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Łodzi oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt . 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd ( porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 11 ) . Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także , że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej ( porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany ) . Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymaganiom jak też podniesione w niej zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie . W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut . Dopiero bowiem po przesądzeniu , że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo , że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego . Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu administracyjnego pierwszej instancji wynika , że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Natomiast pełnomocnik skarżącego w petitum skargi jak i jej uzasadnieniu wskazał w tym zakresie na naruszenie wyłącznie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wadliwe przyjęcie , że wskazane w zaskarżonym wyroku uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej . Sąd kasacyjny nie może jednakże podjąć polemiki z tymi wywodami . Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego , nie jest bowiem wystarczające do podważenia zaskarżonego wyroku w zakresie zarzutu naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , gdyż ten przepis nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej . Zarzut naruszenia wskazanego przepisu podnieść można jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem procedury administracyjnej , czego w tej sprawie nie uczyniono . "Inne naruszenie przepisów postępowania " - o jakim mowa w przytoczonym przepisie musi zatem dotyczyć oceny konkretnych przepisów postępowania administracyjnego dokonanej przez Sąd I instancji , nie może polegać jedynie jak wskazano w skardze na zakwestionowaniu ustaleń tego Sądu a w konkluzji wykazywaniu , że gdyby uznać nawet , że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności , to niewątpliwie nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy administracyjnej . Ponadto sporną kwestią jest czy nawet błędne uwzględnienie skargi na tej podstawie może polegać na niewłaściwym zastosowaniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W orzecznictwie prezentowany jest pogląd , że błąd ten popełnia Sąd we wcześniejszej fazie tj. w fazie kontroli decyzji poprzedzającej wydanie orzeczenia . Błędne rozstrzygnięcie w takim razie jest jedynie następstwem błędu zasadniczego , polegającego na wadliwym wykonaniu funkcji kontrolnej o której mowa w art. 1 § 2 ustawy z dnia 20 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1269 ). Tym samym przedstawione wyżej wywody prowadzą do wniosku , iż wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego . Tym samym brak wskazania prawidłowej podstawy zarzutu naruszenia prawa procesowego sprawia , iż nie można skutecznie w okolicznościach przedmiotowej sprawy podważyć stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji . Ten zaś przede wszystkim uznał , iż uzyskany w sprawie materiał dowodowy nie jest jednoznaczny i nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji przez organ administracji , zwłaszcza iż Sąd wskazując na normę art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi podnosił , iż jest związany wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku z dnia 9 października 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 1897/00 . Należy tym samym zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji , że w szczególności organy orzekające ponownie rozpoznając sprawę , całkowicie pominęły kwestę choroby zawodowej o jakiej mowa w pkt. 6 wykazu chorób zawodowych – przewlekłe zanikowe , przerostowe i alergiczne nieżyty błon śluzowych nosa, gardła ,krtani i tchawicy wywołane działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym lub uczulającym. Powołując się w wyroku z dnia 9 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny ukierunkował organ w zakresie uzupełnienia postępowania co wiąże tenże organ. Zawarcie dopiero w odpowiedzi na skargę rozważań w tym zakresie nie spełnia wymogów prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie tej jednostki chorobowej , albowiem odpowiedź na skargę nie może zastępować ani też skutecznie uzupełniać zaskarżonej decyzji przez dokonywanie rozważań i ocen , które zgodnie z art. 107 § 3 kpa powinno zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie decyzji administracyjnej . Ponadto zauważyć należy , iż skarga kasacyjna zawiera zarzut naruszenia prawa materialnego a to § 1 ust. 1 i 2 , § 3 ust. 1 i 2 oraz § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych poprzez ich błędna wykładnię . Tak sformułowany zarzut naruszenia prawa materialnego co należy podkreślić nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych , bowiem nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego , iż w/w zarzuty naruszenia prawa materialnego nakierunkowanie są na zwalczenie ustaleń Sądu I instancji , a próba ta mogłaby ewentualnie co już wyżej podniesiono odnieść skutek wyłącznie w ramach zarzutu z art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , czego skutecznie nie uczyniono w rozpoznawanej skardze kasacyjnej . Natomiast naruszenie prawa materialnego przez błędna jego wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej . Zarzut taki zatem można skutecznie zgłaszać tylko wtedy gdy ustalony stan faktyczny , będący przedmiotem badania legalności działania organów administracji publicznej , a co za tym idzie zaskarżonego orzeczenia nie nasuwa wątpliwości . W rozpoznawanej sprawie jak już wyżej wskazano Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględniając skargę i uchylając zaskarżone decyzje uczynił to na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej wobec przyjęcia innego naruszenia przepisów postępowania , jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania . Tym samym wątpliwości Sądu I instancji co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego spowodowały uwzględnienie skargi wniesionej do tego Sądu . Jest niespornym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż podstawa uchylenia zaskarżonych decyzji wskazuje na to , że nie doszło w tym postępowaniu do procesu subsumcji wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego . Dlatego też nie można tym samym skutecznie uznać , że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dokonał wadliwej wykładni tych przepisów w rozpoznawanej sprawie skoro ich nie zastosował a tym samym nie przedstawiał wykładni wskazanych norm prawa . W orzeczeniu z dnia 22 października 2004 r. sygn. akt . akt FSK 624/04 niepublikowane Naczelny Sąd Administracyjny skonstatował , iż ocena zasadności naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy , nie zaś na podstawie stanu faktycznego , który skarżący uznał za prawidłowy . Dlatego też mając powyższe na uwadze przyjąć należy , iż skarga kasacyjna jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw nie zasługiwała na uwzględnienie. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i 205 § 1 w związku z art. 204 pkt. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji .