IV SA/Wa 2064/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Jakub Linkowski, Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi H. S. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. - oddala skargę - Skarżąca H. S. powołując się na art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / w związku z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. / zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchwałę [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. dla terenu ograniczonego [...], [...], południową granicą miasta, [...], [...], zachodnią granicą miasta i [...], która weszła w życie w dniu 23 lutego 2006r. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że jest właścicielką nieruchomości nr ewid. [...], która znalazła się pomiędzy liniami rozgraniczającymi drogi [...] a nieprzekraczalną linią zabudowy. Budowa nowej drogi wojewódzkiej zgodnie z projektem zawartym w planie spowoduje znaczne uciążliwości w postaci hałasu, spalin, co uniemożliwi korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób, jak również spadek jej wartości. Narusza to uprawnienia skarżącej jako właścicielki nieruchomości, wynikające z art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. /. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej uchwale niezgodność z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez następujące naruszenie prawa: 1. Naruszenie art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego zostało uchwalone przez Radę Miejską w B. uchwałą Nr [...] w dnia [...] czerwca 2003r. Obszar widoczny na graficznym załączniku do planu oznaczony jako [...], według § 11 ust. 2 pkt 24 planu przeznaczony jest pod tereny rolnicze. Ten sam obszar widnieje na graficznym załączniku do Studium jako obszar o wiodącej funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej. Taka bezpodstawna, dowolna zmiana przeznaczenia terenu jest sprzeczna z wymogiem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aby ustalenia studium były wiążące dla planu. Ponadto skarżąca podniosła, że w punkcie 2.2. Studium, jako cel rozwoju gminy wskazano m. in. "zmniejszenie i wyeliminowanie występujących uciążliwości w szczególności związanych ze wzrastającym ruchem samochodowym". Projekt nowej drogi wojewódzkiej stoi w sprzeczności z wyznaczonym w Studium celem. Dla skarżącej budowa drogi wojewódzkiej pogorszy jej warunki życiowe i sprawi, że korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób stanie się utrudnione. W planie natomiast nie przewidziano zapisów dotyczących zmniejszenia uciążliwości oddziaływania drogi wojewódzkiej na obszary przyległe. Niejasne jest również dla skarżącej, dlaczego Rada Miejska w B. z własnej inicjatywy uchwaliła plan w części ustalającej przebieg drogi wojewódzkiej, która jest inwestycją ponadlokalną, podczas gdy zgodnie z art. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa. Zgodnie z art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa wprowadza się do planu miejscowego po uprzednim uzgodnieniu terminu realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym i warunków wprowadzenia ich do planu miejscowego. Natomiast porozumienie pomiędzy Gminą B. a Zarządem Województwa [...] dotyczące realizacji drogi wojewódzkiej zostało zawarte w dniu 17 stycznia 2006r., tj. po uchwaleniu planu. 2. Naruszenie art. 17 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na to, że w trakcie uchwalania planu doszło do naruszenia przepisów szczególnych dotyczących sposobu sporządzania Prognozy oddziaływania na środowisko, które nastąpiło z naruszeniem art. 41 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska / Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm. /, a w szczególności ust. 2 pkt 8, który mówi o konieczności przedstawienia rozwiązań alternatywnych do rozwiązań zawartych w projektowanym dokumencie. Ponadto ostatnia wersja Prognozy oddziaływania na środowisko z sierpnia 2005r., wyłożona razem z planem do publicznego wglądu, różniła się od pierwszej wersji doręczonej organom uzgadniającym, w związku z tym organy te nie posiadały pełnej informacji koniecznej do właściwego zaopiniowania lub uzgodnienia projektu planu. 3. Naruszenie art. 17 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z uwagi na możliwość roszczeń odszkodowawczych właścicieli na podstawie art. 36 tej ustawy. Skarżąca wskazuje, że art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje prawidłową kolejność działań przy uchwalaniu miejscowego planu. Sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 powinno nastąpić jeszcze przed uzyskiwaniem wymaganych opinii oraz przed jakimikolwiek uzgodnieniami. Natomiast w przedmiotowej procedurze planistycznej ostateczna wersja prognozy skutków finansowych została sporządzona dopiero po zakończeniu uzyskiwania opinii, uzgadniania projektu planu z odpowiednimi organami a nawet po wyłożeniu planu do publicznego wglądu i po publicznej dyskusji. Sporządzenie prognozy skutków finansowych nastąpiło również z naruszeniem przepisu § 11 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 4. Naruszenie art. 17. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska z uwagi na to, że opracowania ekofizjograficzne zostały sporządzone po ponad pół roku od rozpoczęcia sporządzania planu. Pomimo zaawansowanych prac nad sporządzaniem planu nie przygotowano jeszcze opracowań ekofizjograficznych, co Stawia pod znakiem zapytania poprawność przeprowadzonych w ciągu tego pół roku ustaleń. W ocenie skarżącej brak opracowań ekofizjograficznych jest powodempoważnej wadliwości ustaleń, z zakresu objętego art. 72 Prawo ochrony środowiska,dokonanych w czasie od rozpoczęcia opracowania planu do sporządzenia opracowania ekofizjograficznego. 5. Naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ organ sporządzający projekt planu przygotował plan w skali 1:2000 i nie uzasadnił w sposób wyczerpujący, dlaczego uznał to za dopuszczalne. 6. Naruszenie art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca wskazała, że przy ustalaniu sposobu przebiegu drogi wojewódzkiej [...], organ automatycznie przeniósł przebieg drogi ustalony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Na etapie sporządzania planu nie rozważano zatem różnych sposobów przebiegu drogi, nie analizowano, który z nich będzie najkorzystniejszy. Doszło tym samym do obejścia prawa, polegającego na ustaleniu szczegółowej lokalizacji drogi na etapie studium. Przenosząc ustalenia dotyczące nowoprojektowanej drogi wojewódzkiej ze studium do planu organ nie wprowadził żadnych zasad rozbudowy systemu komunikacyjnego. Plan ogranicza się jedynie do określenia szerokości linii rozgraniczających drogi oraz do wskazania nieprzekraczalnych linii zabudowy na 10 m od linii rozgraniczających drogi. Rada Miejska nie skorzystała z możliwości wprowadzenia nieprzekraczalnych linii zabudowy w większej odległości niż 10 m, która jest odległością minimalną. Nie wprowadzono do planu obowiązku zainstalowania ekranów akustycznych, nie ustalono obowiązku budowy dróg serwisowych jak również nie umieszczono takich dróg w planie. Nie ustalono granic obszarów ograniczonego użytkowania. Konieczność wprowadzenia tych wszystkich w/w ustaleń wynikała z prognozy oddziaływania na środowisko. 7. Naruszenie art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku ze sposobem rozpatrzenia uwag do planu przez Burmistrza jak i przez Radę Miejską oraz formą ich rozpatrzenia, tj. niezgodnie z załącznikiem nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie wiele jest uchybień w stosowaniu obowiązujących przepisów dotyczących zasad uchwalania planu. Gdyby nieprawidłowości te nie miały miejsca, a procedura planistyczna przebiegała prawidłowo, ostateczne ustalenia planu byłyby odmienne. Wniesienie skargi przez skarżącą poprzedzone zostało skierowaniem do Rady Miejskiej w B. wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to uchwałą Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] września 2006r. nie zostało uwzględnione. Odpowiadając na skargę Rada Miejska w B. wniosła o odrzucenie skargi lub, w przypadku nieodrzucenia skargi, o jej oddalenie. Organ podniósł, iż skarga skarżącej wpłynęła do Rady Miejskiej w B. w wyniku wykonania zarządzenia Sądu z dnia 29 września 2006r., w dniu 16 października 2006r, czyli z naruszeniem terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 12 października 2006r. Ponadto organ podniósł, że ustawa o samorządzie gminnym określa katalog podmiotów, które mają uprawnienie do wniesienia do Sądu Administracyjnego skargi o stwierdzenie nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy z powodu sprzeczności czy też niezgodności z prawem. Są to wyłącznie organy sprawujące nadzór nad działalnością organów gminy, czyli Wojewoda lub Regionalna Izba Obrachunkowa. Skarżącej takie uprawnienie nie przysługuje, gdyż pozostaje poza kręgiem podmiotów uprawnionych do składania tego typu skarg. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że skarżąca jest właścicielka działki nr ewid. [...], której fragment wraz z częścią domu według planu znajduje się między linią rozgraniczającą projektowanej drogi wojewódzkiej a ustaloną nieprzekraczalną linią zabudowy. Nieruchomość ta została zajęta częściowo pod realizację drogi wojewódzkiej. W planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B., który stracił ważność z mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. przebieg projektowanej drogi był taki sam jak w obecnym planie. Działka nr [...], w ocenie organu, pomimo zajęcia jej fragmentu pod pas drogowy nie straciła swej funkcjonalności jako działka budowlana. Przeznaczenie fragmentu działki pod drogę nie stanowi o jej całkowitym wyeliminowaniu z dotychczasowego sposobu użytkowania, zapewniona jest również możliwość rozbudowy budynku, choć z pewnymi ograniczeniami ( § 11 ust. 1 pkt 1 ), a rzeczywista uciążliwość ( hałas, spaliny) na etapie planu nie jest możliwa do określenia gdyż zależy od natężenia ruchu oraz zastosowania zabezpieczeń, których rodzaj i sposób będzie określony na etapie stosownych decyzji administracyjnych i opracowań. Organ nie wyklucza, że co do części działki należącej do skarżącej, zajętej pod pas drogowy, będą miały zastosowanie przepisy art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów niezgodności Uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawartymi w poszczególnych punktach skargi organ wyjaśnił: 1. Teren rolny w planie został pozostawiony na wniosek właścicieli. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wprowadzono obowiązek zainstalowania urządzeń technicznych chroniących tereny przyległe przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. Natomiast rozwiązania szczegółowe będą ustalane na etapie realizacji i eksploatacji drogi oraz w miarę postępu technicznego odnośnie stosowania różnego rodzaju zabezpieczeń akustycznych i przed zanieczyszczeniem powietrza. Organ przyznaje, że budowa drogi wojewódzkiej nie jest zadaniem własnym gminy, ale gmina ma prawo uczestniczyć i pomagać w miarę swoich możliwości w realizacji takiego przedsięwzięcia. Rada Miejska w B. widząc potrzebę rozwiązania problemu komunikacyjnego w mieście postanowiła wykonać plan zagospodarowania przestrzennego umożliwiający realizację tej drogi. Rozmowy z Marszałkiem Województwa były prowadzone wcześniej, a dopiero po zatwierdzeniu planu zostało podpisane porozumienie w sprawie sposobu realizacji i finansowania tego przedsięwzięcia. Nowy przebieg drogi wojewódzkiej w mieście B. będzie pełnił również funkcję obsługi komunikacyjnej miasta, nie tylko ruchu zewnętrznego. Co do prognozy oddziaływania na środowisko organ podniósł, że została ona wykonana zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska sprzed zmiany wprowadzonej do niej w dniu 28 lipca 2005r. Prognoza na wniosek Wojewody została poprawiona a następnie powtórnie wysłana do Wojewody, Urzędu Marszałkowskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W prognozie nie przewidziano rozwiązań alternatywnych dla przebiegu drogi, gdyż każdy inny przebieg nie był możliwy do realizacji z powodu niezgodności z ustaleniami studium. Odnosząc się do prognozy skutków finansowych organ wskazał, że została ona wykonana w terminie określonym w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli przed uzgodnieniami projektu planu. Po okresie wyłożenia projektu plan, ze względu na złożone wnioski mieszkańców, prognozę uzupełniono biorąc pod uwagę te wnioski. Zmian ta nie miała wpływu na uzgodnienia planu, w związku z tym projekt planu nie wymagał ponownych uzgodnień, a prognoza skutków finansowych stosownie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymaga uzgodnień, gdyż jest to dokument sporządzany na potrzeby gminy, obrazujący koszty, z jakimi musi liczyć się gmina po uchwaleniu planu. 4. Odnosząc się do naruszenia art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska organ podniósł, że wstępna koncepcja przestrzennego zagospodarowania obszaru objętego planem była opracowana na podstawie informacji z dziedziny uwarunkowań zawartych w Studium i dotyczyła tylko rozwiązań przestrzennych. Następnie zostało opracowane opracowanie ekofizjograficzne i dalsze prace projektowe odbywały się na podstawie tego opracowania. W związku z czym zapisy § 8, § 11 ust. 2 pkt 20,21,22, 28-32, § 15 planu odnośnie utrzymania równowagi przyrodniczej, gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych, komunikacji publicznej i kształtowania terenów zieleni, uwzględniały uwarunkowania środowiskowe wynikające z opracowania ekofizjograficznego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 16 ust. 1 dopuszcza stosowanie map w skali 1:2000 w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dot. to projektu miejscowego planu dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że plan wprowadza nieprzekraczalną linię zabudowy od linii rozgraniczającej drogi [...] w odległości 10 m, tj. dalej niż przewiduje ustawa o drogach publicznych, zgodnie z którą linia zabudowy może przebiegać w odległości min. 8 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. Jeżeli użytkownik chce zlokalizować budynki głębiej w obrębie działki niż według nieprzekraczalnej linii zabudowy, to plan na to zezwala. Zgodnie z art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska obszar ograniczonego użytkowania ustanawia Wojewoda lub Rada Powiatu po przeprowadzeniu analizy porealizacyjnej. Granice tego obszaru i zasady gospodarowania w nim wprowadza się do miejscowego planu. Nie ma więc możliwości ustanowienia takiego obszaru miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, stąd nie ma podstaw prawnych do wprowadzenia takiego obszaru dla drogi wojewódzkiej w przedmiotowym planie. W planie umieszczono zapisy dotyczące ochrony środowiska i ochrony przed uciążliwościami spowodowanymi eksploatacją drogi (§ 8 planu ), jak również zawarto wystarczające zasady do określenia układu komunikacyjnego parametrów dróg (§11 ust. 2 pkt 28, 29, 30, 31, 32 planu ), gdyż sposób rozwiązania technicznego dróg wynika z przepisów szczególnych. 7. Co do zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ podniósł, że rozpatrzenie uwag nastąpiło w prawidłowej formie, gdyż załącznik o sposobie rozpatrzenia uwag do palnu jest elementem obowiązkowym. W dokumentach planistycznych znajduje się tom opracowany tabelarycznie, w którym Burmistrz rozpatruje wszystkie uwagi do planu, część z nich postanawia uwzględnić, a część przekazuje Radzie do rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Działając na podstawie tego przepisu Sąd w przedmiotowej sprawie orzeka o legalności zaskarżonej uchwały pod względem jej zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie ocenia natomiast celowości, słuszności, czy też racjonalności przyjętych w planie rozwiązań planistycznych. Rozpoznając skargę w świetle tych kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...]stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. dla terenu ograniczonego ulicą [...], [...], południową granicą miasta, [...], [...], zachodnią granica miasta i [...]. Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym / Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. /, który skarżąca powołała jako podstawę skargi stanowi, że każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem przyjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia -zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Nie ulega wątpliwości, że uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., ingeruje w uprawnienia właścicielskie skarżącej odnośnie działki nr ewid. [...] objętej miejscowym planem, co daje jej podstawę (interes prawny) do zaskarżenia tej uchwały do sądu administracyjnego. Na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, a takim aktem jest uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., stronie służy skarga do sądu administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa - art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /. Zgodnie z art. 53 § 2 w/ w ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca pismem z dnia 18 lipca 2006r, które wpłynęło do organu 19 lipca 2006r, działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wezwała Radę Miejską w B. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B.. Rada Miejska w B. uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2006r. odmówiła uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r. wniesionego przez skarżącą. Odpis tej uchwały został doręczony skarżącej 11 września 2006r. W związku z tym termin do wniesienia skargi na uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B., wniesionej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym upłynął skarżącej w dniu 12 października 2006r. Skargę na powyższą uchwałę skarżąca złożyła w dniu 3 października 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z pominięciem organu, czym uchybiła art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga została przekazana Radzie Miasta B. i wpłynęła do tego organu w dniu 16 października 2006r. Jednakże przesyłka z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do Rady Miejskiej w B. wraz ze skargą została nadana na poczcie w dniu 11 października 2006r., a więc przed upływem terminu do wniesienia skargi, który upłynął w dniu 12 października 2006r. Zgodnie z art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Ponieważ zgodnie z art. 54 § 1 wyżej cyt. ustawy skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, to z treści powyższych przepisów należy wywieźć, że skoro skarga, którą wniosła skarżąca została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 11 października 2006r., to skarżąca zachowała ustawowy termin do jej wniesienia. Tak, więc zarzut organu, że skarga została złożona z uchybieniem ustawowego terminu jest niezasadny. Jak już wyżej wskazano, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wynika z tego, że skarżąca może zaskarżyć uchwałę Rady Miejskiej w B. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r. tylko w takim zakresie, w jakim uchwała ta narusza interes prawny lub uprawnienie samej skarżącej. O ile nie budzi wątpliwości uprawnienie skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały w części dotyczącej zaprojektowanej nowej drogi wojewódzkiej [...] w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...], która przebiega przez część nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...] stanowiącej własność skarżącej, o tyle brak jest naruszenia takiego interesu po stronie skarżącej w przypadku kwestionowania zapisów planu w odniesieniu do § 11 ust. 2 pkt 24, który dotyczy terenów o przeznaczeniu rolniczym o symbolu R. Nieruchomość skarżącej nie znajduje się na tym terenie. Tak więc kwestionowany zapis nie narusza interesu prawnego skarżącej, a tylko w przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżąca mogłaby skutecznie podważać ten zapis planu jako niezgodny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego. Skarżąca podnosi, że budowa nowej drogi wojewódzkiej zgodnie z projektem zawartym w planie spowoduje znaczne uciążliwości w postaci np. hałasu, spalin, co uniemożliwi korzystanie z nieruchomości w dotychczasowy sposób, jak również spadek jej wartości. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Oznacza to, że plany zagospodarowania przestrzennego, będące prawem miejscowym, w sposób pośredni bądź bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Oceniając zakres tej ingerencji w prawo własności skarżącej należy stwierdzić, że po odjęciu z nieruchomości części zajętej pod realizację drogi wojewódzkiej, pozostała część nieruchomości nie straci parametrów działki budowlanej i będzie spełniać parametry działki budowlanej dla zabudowy mieszkaniowej, o których mowa w § 13 pkt 2 planu. Tak więc nie uniemożliwi to skarżącej korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. W przypadku zajęcia części nieruchomości pod pas drogowy, skarżąca będzie mogła ubiegać się o odszkodowanie zgodnie z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do uciążliwości w postaci hałasu i spalin należy wskazać, że będą one minimalizowane, co przewiduje zapis § 8 pkt 7 planu, zgodnie z którym na etapie realizacji drogi głównej [...], w liniach rozgraniczających drogi należy zrealizować urządzenia techniczne chroniące tereny przylegające do linii rozgraniczającej drogi przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. Natomiast, jakie będą to konkretnie urządzenia techniczne będzie ustalane na etapie realizacji inwestycji i jej eksploatacji. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Natomiast kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w województwie, w tym uchwalanie planu zagospodarowania przestrzennego województwa, należy do zadań samorządu województwa - art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana droga wojewódzka [...] niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego o charakterze ponadlokalnym i musi się znaleźć w planie zagospodarowania przestrzennego województwa. Ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego województwa w zakresie inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym w trybie art. 44 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza się do planu miejscowego. Niewątpliwie taki tryb miałby miejsce gdyby miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. już wcześniej byłby uchwalony i obowiązywał a inwestycja ta byłaby po raz pierwszy zaplanowana. Natomiast w przedmiotowej sprawie nie możemy zapominać, że przebieg planowanej drogi wojewódzkiej w obecnym planie był taki sam jak w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta B., który stracił ważność z mocy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. Przebieg tej drogi jest zgodny również z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. i gminy B. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2003r. W tej sytuacji w toku procedury planistycznej organ zainteresowany był wyznaczeniem przebiegu drogi celem dokonania rezerwy terenowej dla tej inwestycji zwłaszcza, że jednocześnie toczyły się rozmowy z marszałkiem województwa, które zakończyły się podpisaniem w dniu 17 stycznia 2006r. porozumienia pomiędzy Gminą B. a Zarządem Województwa [...] dotyczącego realizacji drogi wojewódzkiej. Przepisy art.17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym normują szczegółowo tryb sporządzania miejscowych panów zagospodarowania przestrzennego. Jednym z etapów tego postępowania jest zgodnie z art. 17 pkt 4 sporządzenie projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko, uwzględniając ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Elementy treści prognozy oddziaływania na środowisko zostały ujęte w art. 41 ustawy Prawo ochrony środowiska w wersji sprzed zmiany wprowadzonej do dniej 28 lipca 2005r. / Dz. U. z 2001 r.Nr 62, poz. 627, ze zm. /. Szczegółowe warunki, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2002r. / Dz. U. Nr 197, poz. 1667 /. Zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy, zgodnie z pkt 4 art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględniać ustalenia gminnego studium. Również rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 listopada 2002r. w sprawie szczegółowych warunków, jakim powinna odpowiadać prognoza oddziaływania na środowisko dotycząca projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego w § 5 ust. 1 pkt 2 nakazuje uwzględnić w prognozie informacje zawarte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz dotychczas obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Biorąc pod uwagę treść w/w przepisów, zgodnie z którymi projekt planu miejscowego musi uwzględniać ustalenia studium, w prognozie oddziaływania na środowisko nie mógł być przedstawiony inny wariant przebiegu projektowanej drogi wojewódzkiej bo byłby on sprzeczny ze studium. Skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy Prawo ochrony środowiska przy sporządzaniu prognozy oddziaływania na środowisko z uwagi na brak w prognozie rozwiązań alternatywnych do rozwiązań zawartych w projekcie planu. Jednakże do zarzutu tego trudno się odnieść, gdyż skarżąca nie precyzuje, jakich rozwiązań miałoby to dotyczyć. Art. 41 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi, że prognoza powinna zawierać informacje, o których mowa w pkt od 1 do 12. Określenie prognoza powinna zawierać, nie oznacza, że musi zawierać wszystkie informacje z pkt od 1 do 12. Należy również zauważyć, że prognoza oddziaływania na środowisko nie ma charakteru normatywnego. W toku procedury planistycznej organ uzyskał wszystkie opinie o projekcie planu i uzgodnienia projektu planu, o których mowa w art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Faktem jest, że na wniosek Wojewody [...] Prognoza oddziaływania na środowisko została poprawiona i ponownie wysłana do Wojewody [...], Urzędu Marszałkowskiego i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Jednakże w związku z tym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że skoro organom uzgadniającym doręczono tylko pierwszą wersję prognozy, to organy te nie posiadały pełnego, odpowiedniego zestawu informacji niezbędnych do właściwego zaopiniowania lub uzgodnienia projektu planu. W ocenie Sądu nie sposób zgodzić się z wnioskiem skarżącej, gdyż jeżeli właściwe organy opiniujące i uzgadniające projekt planu faktycznie nie miałyby niezbędnych informacji potrzebnych im do właściwego zaopiniowania lub uzgodnienia projektu planu nie wydałyby pozytywnych opinii i nie dokonałyby pozytywnych uzgodnień. Jednym z etapów procedury planistycznej, zgodnie z art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest sporządzenie prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36 w/w ustawy. Szczegóły dotyczące prognozy skutków finansowych określa § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U. Nr 164, poz. 1587 /, zgodnie z którym prognoza ta powinna zawierać w szczególności: 1). prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na dochody własne i wydatki gminy, w tym na wpływy z podatku od nieruchomości i inne dochody związane z obrotem nieruchomościami gminy oraz na opłaty i odszkodowania, o których mowa w art. 36 ustawy; 2). prognozę wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na wydatki związane z realizacją inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy; 3). wnioski i zalecenia dotyczące przyjęcia proponowanych rozwiązań projektu planu miejscowego, wynikające z uwzględnienia ich skutków finansowych. Prognoza skutków finansowych uchwalenia planu nie jest załącznikiem do planu, lecz do projektu planu przedkładanego radzie gminy do uchwalenia. Prognoza ta nie ma charakteru wiążącego, normatywnego, pełni jedynie funkcję analizy ekonomicznej. Nie podlega ona opiniowaniu i uzgadnianiu przez właściwe organy zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym. Art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska /Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm./ nakazuje zapewnić w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, w szczególności przez: 1) ustalanie programów racjonalnego wykorzystania powierzchni ziemi, w tym na terenach eksploatacji złóż kopalin, i racjonalnego gospodarowania gruntami, 2) uwzględnianie obszarów występowania złóż kopalin oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tych złóż, 3) zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych i komunikacji publicznej oraz urządzania i kształtowania terenów zieleni, 4) uwzględnianie konieczności ochrony wód, gleby i ziemi przed zanieczyszczeniem w związku z prowadzeniem gospodarki rolnej, 5) zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych, 5a) uwzględnianie potrzeb w zakresie zapobiegania ruchom masowym ziemi i ich skutkom, 6) uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza, wód, gleby, ziemi, ochrony przed hałasem, wibracjami i polami elektromagnetycznymi. W studium oraz w planach zagospodarowania przestrzennego, przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia ( art. 72 ust. 2 ). W studium oraz w planach zagospodarowania przestrzennego określa się także sposób zagospodarowania obszarów zdegradowanych w wyniku działalności człowieka, klęsk żywiołowych oraz ruchów masowych ziemi ( art. 72 ust. 3 ). Wymagania, o których mowa w art. 72 ust. 1-3 ustawy Prawo ochrony środowiska, określa się na podstawie opracowań ekofizjograficznych, stosownie do rodzaju sporządzanego dokumentu, cech poszczególnych elementów przyrodniczych i ich wzajemnych powiązań. Przez opracowanie ekofizjograficzne rozumie się dokumentację sporządzaną na potrzeby m. in. studium i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 72 ust. 5). Szczegółowe warunki, jakim powinny odpowiadać opracowania ekofizjograficzne dotyczące projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002r. w sprawie opracowań ekofizjograficznych /Dz. U. Nr 155, poz. 1298/. Opracowania ekofizjograficzne na potrzeby projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządza się przed podjęciem prac nad projektem tego planu ( § 3 ust. 1 rozporządzenia ). Na potrzeby projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. zostało sporządzone opracowanie ekofizjograficzne dla Gminy B. z października 2004r. Przy opracowywaniu wstępnej koncepcji przestrzennego zagospodarowania obszaru objętego planem w zakresie rozwiązań przestrzennych było wykorzystane opracowanie ekofizjograficzne sporządzone na potrzeby Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta B. i gminy B. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] czerwca 2003r. W tej sytuacji brak jest podstaw do twierdzenia, że część prac projektowych nad planem została dokonana bez opracowań ekofizjograficznych. Nie ma podstaw do uznania, że opracowania ekofizjograficzne sporządzone na potrzeby studium nie mogły być częściowo wykorzystane przy pracach nad projektem planu, skoro zostały one sporządzone przed podjęciem prac nad projektem planu. Podniesienie przez skarżącą ogólnego zarzutu, że brak opracowań ekofizjograficznych jest powodem poważnej wadliwości ustaleń z zakresu objętego art. 72 Prawa ochrony środowiska, dokonanych w czasie od rozpoczęcia opracowywania projektu planu do sporządzenia opracowania ekofizjograficznego, bez wskazania konkretnych wadliwości, czyni ten zarzut niezasadnym. Opracowanie całościowego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odbyło się po sporządzeniu opracowania ekofizjograficznego na potrzeby projektu planu. Zapisy planu zwarte w § 8, § 11 ust. 2 pkt 20, 21, 22, 28-32, § 15 dotyczące utrzymania równowagi przyrodniczej, gospodarki wodnej, odprowadzania ścieków, gospodarki odpadami, systemów transportowych, komunikacji publicznej i kształtowania terenów zieleni, zostały opracowane przy uwzględnieniu uwarunkowań środowiskowych wynikających z opracowania ekofizjograficznego. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1.000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2.000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5.000. Przepis ten określa ścisłe wymogi w zakresie graficznej postaci planu. Wprowadza podstawową skalę map miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1:1000 oraz dopuszcza w szczególnie uzasadnionych przypadkach skale 1:500, 1:2000 i 1:5000, co wynika ze zwiększonej szczegółowości planów. Prawidłowość sporządzenia planu podlega kontroli w zakresie zgodności z prawem. Skoro organ odstąpił od zasady sporządzenia planu w skali 1:1000, należy zbadać, czy wystąpił w tym przypadku ten szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego / Dz. U. Nr 164, poz. 1587 / w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2.000. W tej sytuacji organ miał podstawę do sporządzenia planu w skali 1:2000. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. W § 8 pkt 7 planu ustalającym zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego ustalono, że na etapie realizacji drogi głównej [...], w liniach rozgraniczających drogi należy zrealizować urządzenia techniczne chroniące tereny przylegające do linii rozgraniczającej drogi przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. Tym samym na etapie realizacji inwestycji, obowiązek wynikający z tego zapisu planu będzie musiał być zrealizowany np. poprzez zainstalowanie urządzeń technicznych chroniących tereny przyległe przed uciążliwościami akustycznymi i zanieczyszczeniem powietrza. W § 11 ust. 1 pkt 1 ustalono odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od linii rozgraniczającej ulicy o symbolu [...] na 10 m, co jest zgodne z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych /1. j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 /. Zgodnie z tym przepisem obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni co najmniej 8 m w przypadku drogi wojewódzkiej w terenie zabudowy. Tak więc w planie skorzystano z możliwości wprowadzenia nieprzekraczalnej linii zabudowy w większej odległości niż minimalna, tj 10 m. Ponadto w § 11 ust. 2 pkt 28, 29, 30, 31 i 32 zostały ustalone zasady i warunki zagospodarowania poszczególnych kategorii dróg. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że nie było podstaw prawnych do wprowadzenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego użytkowania dla drogi wojewódzkiej. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, jeżeli w postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, z analizy porealizacyjnej albo z przeglądu ekologicznego wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem m. in. trasy komunikacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Obszar ograniczonego użytkowania tworzy wojewoda lub rada powiatu ( art. 135 ust. 2 i 3 ). Organy te tworząc obszar ograniczonego użytkowania, określają granice obszaru, ograniczenia w zakresie przeznaczenia terenu, wymagania techniczne dotyczące budynków oraz sposób korzystania z terenów wynikające z postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko lub analizy porealizacyjnej albo przeglądu ekologicznego. Jak wynika z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy uchwala rada gminy, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Zgodnie z art. 17 pkt 14 w/w ustawy Burmistrz Miasta i Gminy B. przedstawił Radzie Miejskiej w B. projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag do tego projektu. Rada Miejska w B. swoje stanowisko w przedmiocie tych uwag zawarła w Uchwałach od Nr [...] do Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006r. Do Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...]stycznia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został złożony załącznik nr 2 w przedmiocie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w dokumentacji planistycznej znajduje się wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. sporządzony zgodnie wzorem załącznika nr 9 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała naruszenia zasad, istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie, co wyklucza zastosowanie sankcji, o których mowa w art. 28 ust. 1 w/w ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.