I OSK 34/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 września 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 321/06 w sprawie ze skargi J. K. na uchwałę Rady Miejskiej Łomży z dnia 28 grudnia 2005 r. nr 385/LIX/05 w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Rady Miejskiej w Łomży na rzecz J. K. kwotę 390 zł (trzysta dziewięćdziesiąt), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Zaskarżonym wyrokiem, z dnia 19 września 2006 roku sygn. akt II SA/Bk 321/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Łomży, Nr 385/LIX/05, z dnia 28 grudnia 2005 roku w przedmiocie scalenia i podziału nieruchomości. Rozstrzygniecie to zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Zaskarżoną uchwałą wymieniony wyżej organ, dokonał scalenia i podziału nieruchomości położonych w Łomży w obrębie ulic Mickiewicza i Sikorskiego oraz zatwierdził geodezyjny projekt scalenia i podziału nieruchomości, a także rejestr nieruchomości z wykazaniem stanu nowego po scaleniu i podziale, w tym nieruchomości przyznanych uczestnikom postępowania w zamian za nieruchomości będące ich własnością lub pozostające z użytkowaniu wieczystym przed scaleniem i podziałem oraz gruntów, które przechodzą z mocy prawa na własność Miasta Łomża, pod drogi. Rozstrzygnięto nadto kwestie dopłat gotówkowych, ustalono rodzaje i terminy budowy urządzeń infrastruktury technicznej, orzeczono o obowiązku uiszczenia opłat adiacenckich oraz rozpoznano wnioski uczestników postępowania, w tym – pozytywnie załatwiono wniosek J. K. w przedmiocie przyznania działki o nr [...]. Podstawę prawną uchwały stanowił art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Na powyższą uchwałę, w dniu 28 kwietnia 2006 roku, skargę wniósł J. K., zarzucając naruszenie art. 102 ust. 3 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podniósł, że w sprawie nie podjęto uchwały o wszczęciu postępowania scaleniowego ani też nie uzyskano jego zgody na objęcie scaleniem nieruchomości należącej do niego. Scalenie było zatem bezpodstawne. Nieruchomość jego jest zwarta, posiada regularny kształt oraz nie wpływa negatywnie na pozostałe działki. W ocenie skarżącego naruszono prawo własności oraz zasadę demokratycznego państwa prawnego. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łomży wniosła o jej oddalenie. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przyjął, iż Uchwała Rady Miejskiej w Łomży z dnia 9 kwietnia 1997 roku w sprawie wszczęcia postępowania ustalającego granice gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, została podjęta na wniosek 87 % właścicieli powierzchni scalanego terenu w nawiązaniu do obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia tego planu nakładały na przedmiotowym obszarze obowiązek dokonania regulacji granic i podziału nieruchomości w procesie scalania. Proces scalania został rozpoczęty w 1997 roku, ale nie został zakończony z uwagi na dokonanie na wniosek Rady Uczestników Scalania zmian w zakresie scalania, które w końcowym efekcie doprowadziły do podjęcia przez Radę Miejską w Łomży uchwały Nr 167/XXVIII/04, z dnia 17 marca 2004roku w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Łomży, w części dotyczącej terenów położonych w rejonie ulic Sikorskiego, Mickiewicza, Wyszyńskiego i Al. Legionów. Skoro do dnia wydania zaskarżonej uchwały postępowanie scaleniowe nie zostało zakończone, nie było potrzeby wydawania kolejnej uchwały o przystąpieniu do scalania. Nie doszło tym samym do naruszenia przepisu art. 102 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto, na podstawie przepisu art. 240 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, do spraw wszczętych i nie zakończonych w trybie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z 1985r., należy stosować przepisy o gospodarce nieruchomościami. Zasadnie zatem Prezydent Miasta na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawiadomił uczestników postępowania, w tym skarżącego, o wszczętym postępowaniu w sprawie scalania i podziału nieruchomości. Scalenie i podział działki skarżącego zostały dokonany zgodnie z założeniami przyjętymi w Uchwale Rady Miejskiej Łomży z dnia 17 marca 2004 roku w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Łomży. Rada Miejska w Łomży zobligowana była wydać uchwały wykonawcze wprowadzające w życie zapisy planu. Podjęcie uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości w przypadku określonym w art. 22 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 171 ze zm.) ma charakter obligatoryjny. Uchwała ta jest zależna od uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającej obszar objęty przyszłym scaleniem i podziałem oraz jego przeznaczenie. Będąc zainteresowana urzeczywistnieniem swojej uchwały w sprawie miejscowego planu, rada gminy zawsze powinna podjąć uchwałę uruchamiającą postępowanie scaleniowo-podziałowe, co też w sprawie nastąpiło w 1997r., na podstawie obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. W dalszym ciągu postępowanie to, toczyło się na podstawie zasad wyznaczonych w nowym planie miejscowym. Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że zabudowana część nieruchomości skarżącego nie została objęta scaleniem. Natomiast na niezabudowanej części istnieje sieć podziemna centralnego ogrzewania, co utrudnia pełne jej wykorzystywanie. W zamian za niezabudowaną część nieruchomości stronie przyznano zamienny pas gruntu, a za część przejętą pod drogi oraz za ogrodzenie i nasadzenia – odszkodowanie. Strona nie skorzystała z możliwości wniesienia zarzutów w procedurze planistycznej, a obecnie zarzuty te są spóźnione. Podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia stanowił przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p. p. s. a. Od powyższego wyroku J. K. w dniu 24 listopada 2006 roku wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 240 ust. 1 w związku z art. 233 oraz naruszenie art. 102 ust. 3 i art. 103 ust. 1 w związku z art. 233 (a contrario) ustawy o gospodarce nieruchomościami, co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Nadto zarzucił naruszenie art. 133 w związku z art. 134 § 1 p. p. s. a., które to naruszenie, w jego ocenie, miało istotny wpływ na wynik sprawy. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podał, że przepis art. 240 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie stanowi normy zezwalającej na to , by postępowanie scaleniowo – podziałowe, wszczęte na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości, mogło być kontynuowane na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami. Jedyna reguła kolizyjna, zawarta w art. 233 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy wyłącznie postępowań kończących się decyzją administracyjną i nie odnosi się do postępowań kończących się wydaniem uchwały o scaleniu i podziale nieruchomości. Wskazał także, że w aktach sprawy brak jest dokumentów potwierdzających fakt, iż uchwała z dnia 9 kwietnia 1997 roku w sprawie wszczęcia postępowania ustalającego granice gruntów przeznaczonych pod budownictwo jednorodzinne, wydana została na wniosek 87 % właścicieli powierzchni terenu scalanego. Uznanie tej okoliczności za udowodnioną spowodowało naruszenie art. 133 w związku z art. 134 § 1 p. p. s. a. W uchwale z dnia 9 kwietnia 1997 roku nie określono granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, co stanowi uchybienie dyspozycji art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczeniu nieruchomości, rzutujące na legalność kontynuowania procedury scaleniowo – podziałowej i w konsekwencji na nielegalność uchwały o scaleniu i podziale. Plan zagospodarowania przestrzennego nie zastępuje także uchwały rady gminy o ustaleniu tych granic, choć treść planu jest istotna dla ich ustalenia. Działka skarżącego położona jest na terenie, na którym w dniu podjęcia uchwały z dnia 9 kwietnia 1997 roku obowiązywały dwa plany zagospodarowania uchwalone pod rządami ustawy z dnia 12 lipca 1994 roku o planowaniu przestrzennym: miejscowy plan ogólny i plan szczegółowy. Ustalenia planu szczegółowego sprzeczne były z ustaleniami planu ogólnego, który na działce skarżącego nie przewidywał skoncentrowanego budownictwa jednorodzinnego, a teren ten przeznaczał pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne. Plany te z dniem wejścia ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 roku, Nr 15, poz. 139 ze zm.) stały się miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Ich wartość prawna zależała od tego, który z nich został uchwalony wcześniej. Podjęcie uchwały z dnia 9 kwietnia 1997 roku było niedopuszczalne, ponieważ obowiązujący na terenie objętym uchwałą plan miejscowy nie przewidywał budowy skoncentrowanego budownictwa jednorodzinnego. Wydanie uchwały o scaleniu i podziale musi być poprzedzone wszczęciem postępowania scaleniowo – podziałowego w sposób prawem określony, a nie dowolny. Obszar scalenia winien być wyznaczony ustaleniami planu miejscowego, co w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło, a Sąd pierwszej instancji okoliczności tej nie dostrzegł. W kontekście nowo ustalanego obszaru mającego być poddanym scaleniu i podziałowi, należało określić granice tego podziału. Także zawiadomienie z dnia 16 grudnia 2004 roku o wszczęciu postępowania scaleniowo – podziałowego wystosował Prezydent Miasta, a więc organ wykonawczy, a nie stanowiący. W zawiadomieniu nie nawiązano do ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wystosowanie przedmiotowego zawiadomienia narusza art. 103 ust. 1 w związku z art. 102 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dokumencie tym powołano się też art. 61 § 4 k. p. a., co sugeruje, iż w sprawie wydana miała być decyzja administracyjna. Obowiązujący plan miejscowy nie określa granic terenów, dla których wprowadzono obowiązek scalenia i podziału. Plan ten w § 22 pkt 3 określa, iż podział ma przebiegać według zasad wynikających z rysunku planu. Nadto skarżący podniósł, że sposób wyznaczenia działki o numerze ewid. 12561 narusza ustalenia planu miejscowego, zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w Łomży z dnia 17 marca 2004 roku. Z rysunku tego wynika, że zaplanowano przy ścianie budynku skarżącego dobudowę segmentu mieszkalnego w zabudowie bliźniaczej. Wyznaczenie nowej działki szerokości kilkunastu centymetrów powoduje, że nie będzie możliwe zlokalizowanie budynku bezpośrednio przy budynku skarżącego. Wydzielenie wąskiego pasa gruntu nie nadającego się do racjonalnego zagospodarowania narusza ustalenia § 22 pkt 3 w związku z § 4 pkt 8 planu miejscowego i wyklucza możliwość realizacji segmentu zabudowy bliźniaczej, co także narusza plan (§ 2 pkt 1 i 2). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzutom skargi nie można odmówić zasadności. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzutu naruszenia prawa materialnego, sprecyzowany przez stronę jako uchybienie dyspozycji art. 240 ust. 1 w związku z art. 233 oraz art. 102 ust. 3 i art. 103 ust. 1 w związku z art. 233 (a contrario) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 ze zm.) – zwanej dalej u. g. n. W tym miejscu należy wyjaśnić, iż wymienione przepisy zawarte są w akcie stanowiącym przepisy prawa materialnego poświęconego zasadom gospodarowania nieruchomościami w szerokim znaczeniu. W istocie jednak mają charakter proceduralny, bowiem regulują kolejność następujących po sobie czynności koniecznych dla dokonania scalenia oraz podziału nieruchomości przez organ gminy a także zawierają reguły intertemporalne i porządkujące. Zasadnicze znaczenie ma fakt, iż postępowanie scaleniowe w niniejszej sprawie toczyło się w okresie obowiązywania dwóch następujących po sobie aktów prawnych t.j. ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1991 roku, Nr 30, poz. 127 ze zm.) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, których uregulowania nie były tożsame. Ustawa o gospodarce nieruchomościami, mocą której uchylono z dniem 1 stycznia 1998 roku ustawę z 1985 roku, nie zawiera żadnych uregulowań intertemporalnych odnoszących się do postępowań scaleniowych wszczętych i nie zakończonych przed jej wejściem w życie. Nie można też uznać, by przepis art. 240 ust. 1 u. g. n. mógł stanowić podstawę do oceny kwestii intertemporalnych związanych z wejściem w życie nowego prawa. Przepis ten zawiera jedynie normę porządkującą, zobowiązującą do stosowania odpowiednich przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w miejsce uchylonych przepisów ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości z 1985 roku oraz ustawy z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), ilekroć obowiązujące przepisy prawa odsyłają do przepisów ustaw uchylonych. Nie rozstrzyga on żadnych kwestii międzyczasowych. W szczególności brak jest w art. 240 ust. 1 u. g. n. podnoszonego przez Sąd I instancji stwierdzenia, iż nakazuje się do spraw wszczętych, a niezakończonych w trybie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stosowanie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Normę o podobnym brzmieniu umieszczono natomiast w art. 233 u. g. n. Dotyczy ona jednak wyłącznie postępowań kończących się wydaniem decyzji administracyjnej, co oznacza, iż nie może ona mieć zastosowania w sprawie, kończącej się wydaniem uchwały przez radę gminy. Rekapitulując tę część rozważań, kierując się ogólnymi zasadami wykładni, stwierdzić należy, że od dnia wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami, do postępowań scaleniowych i podziałowych wszczętych na podstawie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, należy stosować przepisy nowej ustawy. Dla oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania konieczne zatem jest uwzględnienie treści przepisów zawartych w poprzednio i obecnie obowiązującej ustawach. Z przepisu art. 14 ust. 1 ustawy z 1985 roku wynika, iż podstawą uchwały w przedmiocie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne winien być odpowiedni zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustawą gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości postępowanie scaleniowe-podziałowe wymagało następujących czynności: wszczęcia postępowania (na podstawie art. 14 ust. 4 pkt 1 lub 2), w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek: wyboru rady uczestników scalenia i współpracy z nią nad projektem uchwały scaleniowej, rozstrzygnięcie przez radę gminy wniosków, uwag, zastrzeżeń uczestników postępowania (art. 14 ust. 5 i art. 15 ust. 3 – 4) oraz podjęcia przez radę gminy uchwały o ustaleniu granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne, zawierającej enumeratywnie wyliczone w art. 15 ust. 1 pkt 1- 6 elementy. Na gruncie obecnie obowiązującego stanu prawnego, podstawą postępowania scaleniowego także jest plan miejscowy (art. 102 ust. 1 u. g. n.). Scalenie i podział nieruchomości może nastąpić z urzędu albo na wniosek odpowiedniej ilości właścicieli lub użytkowników wieczystych powierzchni scalanych lub dzielonych gruntów. Koniecznymi czynnościami postępowania scaleniowego (poza ewentualnym wnioskiem) są: podjęcie przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, w której należy określić granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem (art. 102 ust. 3 u. g. n.), uzyskanie zgody właścicieli (użytkowników wieczystych) zabudowanych części nieruchomości, które mogą być objęte uchwałą (art. 102 ust. 4 u. g. n.), a w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek dodatkowo fakultatywny wybór rady uczestników scalenia i współpraca z nią nad projektem uchwały scaleniowej oraz rozstrzygnięcie wniosków, uwag i zastrzeżeń uczestników postępowania scaleniowego (art. 103 ust. 2 – 5 u. g. n.). Z przytoczonych powyżej unormowań wynika, iż zarówno na gruncie ustawy z 1985 roku jak i ustawy o gospodarce nieruchomościami, uchwały wszczynające postępowanie scaleniowo-podziałowe musiały i muszą znajdować oparcie w treści planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dacie ich podejmowania. Treść planów wyznacza zakres przedmiotowy i podmiotowy czynności podejmowanych w toku postępowania scaleniowo-podziałowego. Zasadnym jest wobec tego wniosek, że z chwilą utraty mocy obowiązującej planów zagospodarowania przestrzennego, stają się również bezskuteczne wszelkie czynności podejmowane w toku tego postępowania, jako że brak im umocowania we właściwym akcie prawa miejscowego. Należy pamiętać, iż podział i scalenie gruntów jest daleko posuniętą ingerencją w prawo własności, dopuszczalną tylko w granicach określonych przepisami prawa. Powyższa konstatacja, ma istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie, bowiem dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania scaleniowego koniecznym było podjęcie, na podstawie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego uchwały w trybie przepisu art. 102 ust. 3 u.g.n., w której winny zostać określone granice zewnętrzne gruntów objętych scaleniem i podziałem. W rozpoznawanej sprawie uchwała taka nie została podjęta. Brak przedmiotowej uchwały oznacza, iż postępowanie scaleniowe przeprowadzono niezgodnie z prawem, tj. wbrew dyspozycji wskazanego w skardze kasacyjnej przepisu art. 102 ust. 3 u. g. n., co trafnie zostało podniesione przez stronę skarżącą. Nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy są natomiast podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności dotyczące mocy wiążącej planów zagospodarowania przestrzennego w dacie podejmowania uchwały nr 222/XLII/97, z dnia 9 kwietnia 1997 roku, w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia granic gruntów przeznaczonych pod skoncentrowane budownictwo jednorodzinne. Spór, czy był to plan ogólny uchwalony w dniu 25 lutego 1988 roku, czy też szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miejską w Łomży w dniu 3 listopada 1993 roku, jest bezprzedmiotowy, bowiem zgodnie z treścią art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), z dniem 31 grudnia 2003 roku utraciły mocy obowiązującą wszystkie uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 roku miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, bez względu na podstawę prawną uchwalenia oraz charakter tych aktów (ogólny, szczegółowy). Ponadto, w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały, obowiązywał już plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Łomży z dnia 17 marca 2004 roku. Zgodzić się należy również z zarzutem skargi zawartym w jej uzasadnieniu, iż Sąd I instancji naruszył § 2 pkt 1 i 2 oraz w § 22 pkt 3 w związku z § 4 pkt 8 powołanej wyżej uchwały zatwierdzającej plan zagospodarowania przestrzennego, które to przepisy mają charakter materialnoprawny, przez to, że nie rozważył, czy wydzielenie działki oznaczonej numerem 12561 o powierzchni 22 m ² i przyznanie jej skarżącemu, zgodne jest z wymienionymi przepisami, zwłaszcza jeżeli uwzględni się, iż z treści planu wynika, że sąsiednia działka wydaje się być przeznaczona pod budowę obiektu zbliźniaczonego z budynkiem skarżącego. Odnosząc się do drugiego z postawionych zarzutów, t.j. naruszenia przepisów art. 133 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że uprawniona liczba osób wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenia postępowania scaleniowego w 1997r, mimo braku dowodu na tą okoliczność, stwierdzić należy, iż powołany przepis art. 133 p. p. s. a. składa się z kilku jednostek redakcyjnych, z których żadna nie została sprecyzowana w skardze kasacyjnej. Uniemożliwia to zatem odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do tak sformułowanego zarzutu. Braki w materiale dowodowym, czy też błędna jego ocena, nie mogą też być podstawą zarzutu naruszenia przepisu art. 134 §1 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uwzględni zatem dyspozycję art. 102 ust. 3 u. g. n. nakazującą przyjęcie przez organ gminy uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, należycie odniesie się do występujących kwestii intertemporalnych oraz uwzględni konieczność pełnego zbadania zaskarżonej uchwały pod kątem jej zgodności z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w chwili jej podjęcia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p. p. s. a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).