I SA/Kr 261/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędziowie: WSA Bogusław Wolas WSA Ewa Michna (spr) Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2005r. sprawy ze skargi A. Sz. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 6 stycznia 2003r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 689,20 zł (sześćset osiemdziesiąt dziewięć złotych 20/100). I SA/Kr 261/03 Uzasadnienie W dniu [...] września 2002r. Urząd Skarbowy wydał dla Al. Sz. w wyniku powtórnego postępowania w sprawie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000r. decyzję, w której określił wysokość tego podatku w kwocie 2 230,00zł, wysokość zaległości podatkowej w kwocie 2 230,00zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę kwocie 3 981,70zł. W decyzji zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów kwoty 20 920, 33zł. z tytułu wartości wydatków na wykończenie i wyposażenie lokalu mieszkalnego znajdującego się w W. przy ul. L. 15c/30, tj. wydatków poniesionych i wykazanych w prowadzonej przez A. Sz. książce przychodów i rozchodów ( w pierwotnie wydanej decyzji Urząd Skarbowy zakwestionował 50% wartości poniesionych kosztów). Zdaniem Urzędu Skarbowego wydatki te nie były związane z prowadzoną przez podatniczkę działalnością gospodarczą w zakresie m.in. usług psychoterapeutycznych, psychologicznych, poradnictwa, treningów i warsztatów psychologicznych. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Urząd Skarbowy ustalił, że A. Sz. uzyskiwała w 2000r. przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie określonym w zaświadczeniu o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz przychody z praw autorskich na podstawie umowy o dzieło. Jedynym kontrahentem A. Sz., zarówno zakresie uzyskiwanych przychodów z działalności gospodarczej, jak i przychodów z umów o dzieło, była spółka prawa handlowego z siedzibą w W., świadcząca usługi szkoleniowe personelu firm. Zakwestionowane zakupy mebli i sprzętu AGD nie były, zdaniem Urzędu Skarbowego, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a to z uwagi na fakt, że do wykonywania zleceń podatniczka przygotowywała się w swoim miejscu zamieszkania, a miejscem tym było w dacie ponoszenia wydatków, mieszkanie Dodatkowo A. Sz. wykazała w zeznaniu rocznym jako odliczenia od podatku m.in. wydatki mieszkaniowe związane z tym samym mieszkaniem w W. przy ul. L. 15c/30. Wydatków tych Urząd Skarbowy nie zakwestionował. Dnia 11 października 2002r. w złożonym odwołaniu pełnomocnik podatniczki zarzucił przede wszystkim naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych m.in. poprzez uznanie, że wydatki na zakup umeblowania i wyposażenia lokalu mieszkalnego nie mogą być kosztem uzyskania przychodu. Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podkreślając, że na podatniku ciąży obowiązek wykazania związku poniesionych wydatków z osiąganymi przychodami. Zdaniem Izby Skarbowej dokonywane w 2000r. zakupy sprzętu AGD oraz mebli do mieszkania, w którym zarejestrowano działalność gospodarczą dopiero w styczniu 2001 r. , a także fakt świadczenia przez podatniczkę wyłącznie usług na rzecz jednej firmy i co wynikało z zawartych umów, w siedzibie kontrahenta - wykluczało zaliczenie do kosztów poniesionych zakupów dotyczących wyposażenia lokalu mieszkalnego w W., w szczególności również dlatego, że w 2000r. podatniczka zamieszkiwała, a nie w W.. W złożonej dnia [...] lutego 2003r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skardze doradca podatkowy - pełnomocnik A. Sz. domagał się uchylenia decyzji i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego na rzecz skarżącej powołując się na dotychczasowe zarzuty, przytaczane przez niego w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi Izba Skarbowa podkreślała, że zakup chłodziarki, pralki, żelazka ego sprzętu nie wiąże się w żaden sposób z prowadzoną działalnością gospodarczą, a złożone w trakcie postępowania podatkowego wyjaśnienia wskazują, że usługi były wykonywane w siedzibie zleceniodawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Przedmiotem sporu jest możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodu wyposażenia lokalu mieszkalnego, w którym podatnik, osoba fizyczna, posiada lub będzie posiadać zarejestrowaną działalność gospodarczą. Organy podatkowe słusznie uznały, że z samego faktu zarejestrowania działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym, nie wynika możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu całości poniesionych wydatków na jego wyposażenie, w szczególności takich wydatków jak zakup chłodziarki, żelazka, pralki. Dodatkowo organy podatkowe słusznie uznały, że skoro podatniczka uzyskuje wyłącznie dwa typy przychodów od tego samego kontrahenta, a to przychody z działalności gospodarczej (wykonywanej głównie w jego siedzibie) i przychody z praw autorskich, w których koszty uzyskania przychodu rozliczane są ryczałtowo w wysokości 50%, to podatnik winien udowodnić związek poniesionych wydatków na wyposażenie lokalu mieszkalnego z uzyskiwanymi przychodami z działalności gospodarczej. Jednakże błędnym jest założenie organów podatkowych, że skoro usługi świadczone przez podatnika, wykonywane są w siedzibie kontrahenta - zleceniodawcy, to nie istnieje możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu jakichkolwiek wydatków na wyposażenie lokalu mieszkalnego wykorzystywanego do działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza, zdaniem orzekającego w niniejszej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, polega nie tylko na finalnym procesie wykonania konkretnych usług, ale też na ich przygotowaniu, prowadzeniu niezbędnej dokumentacji, w tym dokumentacji księgowej, podatkowej itp. W konkretnym przypadku podatniczka w sposób oczywisty wykonywała te czynności w 2000r. jeszcze w S.ale w przyszłości miała je wykonywać w W., skoro w W. znajdował się jej jedyny kontrahent i z przenosinami do W. wiązała swoje plany zawodowe. A.Sz.rozliczała się z podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie prowadzonej książki przychodów i rozchodów, zaliczając co do zasady w koszty uzyskania przychodu poniesione wydatki z momentem ich poniesienia tj. z zastosowaniem zasady wynikającej z art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zmianami). Ponoszone w 2000r. wydatki nie miały charakteru wydatków na nabycie środków trwałych i wiązały się, co najmniej w części, z prowadzoną działalnością gospodarczą i przyszłą siedzibą podatniczki. Należy podkreślić, że lokal mieszkalny w W. w rzeczywistości stanowił jeden pokój o powierzchni 37,4m2 z aneksem kuchennym, co powodowało, że niemożliwym było wydzielenie odrębnego gabinetu, a więc tylko w określonej części (procencie) poniesione wydatki na meble mogły być jednocześnie wykorzystywane w celach biurowych (np. półki na książki). W trakcie pierwotnie prowadzonego postępowania, w protokole kontroli z dnia 16 lipca 2001 r., A.Sz., określała udział wykorzystania lokalu mieszkalnego dla działalności gospodarczej jako 50%. Organy podatkowe winny rozważyć czy zaproponowany udział wykorzystania powierzchni mieszkalnej dla celów prowadzonej działalności gospodarczej odpowiada realnemu wykorzystaniu biorąc pod uwagę rzeczywisty charakter działalności gospodarczej, sposób jej wykonywania, jak również jednoczesne trojakie wykorzystywanie lokalu mieszkalnego dla celów osobistych (mieszkalnych), prowadzonej działalności gospodarczej oraz dodatkowej działalności chronionej prawem autorskim i korzystającej z 50% ryczałtowych kosztów uzyskania przychodu. Określenie udziału wykorzystania lokalu mieszkalnego dla celów prowadzonej działalności gospodarczej nawet w niewielkim procencie, nie może jednak wykluczać a priori zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu tej części wyposażenia lokalu, co do którego organ podatkowy nie potrafi uzasadnić braku możliwości wykorzystania go w działalności gospodarczej. W uzasadnieniach swoich decyzji organy II instancji akcentował brak związku z przychodem zakupów sprzętu AGD, pomijając w uzasadnieniu dlaczego nie uznał takiego związku przy zakupach wyposażenia meblowego. Takim postępowaniem Izba Skarbowa zarówno K. naruszyła zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego tj. przepisy art. 22 ust. 1 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także art. 121, 122 i 210 §1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zmianami). Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zmianami) stanowiącym, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami). W oparciu więc o art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji, orzekając jednocześnie o kosztach na zasadzie art. 200 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym określając koszty zastępstwa prawnego na zasadzie §2 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212 poz. 2075)