II OSK 988/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bożena Walentynowicz po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 37/07 odrzucające skargę S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2006 r., Nr [...] w przedmiocie dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 27 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Sz 37/07, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", odrzucił skargę S. Sp. z o.o. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] listopada 2006 r. w przedmiocie dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze strony. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że postanowienie Prezydenta Miasta K. nie rozstrzyga sprawy co do istoty ani nie kończy postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, a zatem nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła S. Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 § 1 pkt 2 ppsa polegające na przyjęciu, iż na przedmiotowe postanowienie Prezydenta Miasta K., o odmowie dopuszczenia skarżącego do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, nie służy skarga do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu podniesiono, że postanowienie o dopuszczeniu skarżącego do udziału w sprawie administracyjnej jest odrębnym postępowaniem od postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Ponadto stwierdzono, że postanowienie wydane przez Prezydenta Miasta K., którego, w ocenie strony, istotą było rozstrzygnięcie o prawie bądź jego braku wzięcia udziału w sprawie, zostało rozstrzygnięte co do istoty poprzez odmowę przyznania prawa do wzięcia udziału w postępowaniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg, między innymi, na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydane w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stanowi tak zwane postanowienie incydentalne i wbrew stanowisku skarżącej Spółki nie jest postanowieniem rozstrzygającym merytorycznie sprawę albo ją kończącym. W tej sytuacji nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, a w konsekwencji nie może być przedmiotem kontroli Sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi, wniesionej do Sądu I instancji, jest prawidłowe skoro skarga jest niedopuszczalna od tego rodzaju postanowień. Nie znajdując usprawiedliwionych podstaw zarzutów skargi kasacyjnej należało ją oddalić. Na marginesie dodać tylko należy, iż w toku postępowania o pozwolenie na budowę organ, w oparciu o przepisy szczególne (art. 3 pkt. 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118/) dokonał ustalenia stron tego postępowania z uwagi na przesłanki wynikające z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, które jednoznacznie określają przymiot strony występującej w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Stosownie do powołanego przepisu stroną jest podmiot znajdujący się w obszarze oddziaływania inwestycji. Skarżąca Spółka w tym obszarze nie występuje. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.182 § 1 ppsa.