II SA/Bk 787/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie naliczenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego oddala skargę Pismem z dnia 8 października 2004r. Powiatowy Zarząd Dróg zawiadomił Z. G. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] Sz.-J. – droga Nr [...] bez wymaganego zezwolenia, poprzez prowadzenie robót polegających na wykonaniu wykopów w poboczu i składowaniu ziemi na parkingu cmentarza wzdłuż działki nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] naliczono Z. G. karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego w okresie od 23 października 2004r. do 6 listopada 2004r. w wysokości 12.886,50 zł. Wnioskiem z dnia 8 lipca 2005r. A. S.- B. działając w imieniu Z. G. zażądała stwierdzenia nieważności decyzji naliczającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazała, że nie ma jednoznacznych, obiektywnych i przekonywujących dowodów na to, że strona zajęła pas drogowy. Wykonanie czynności pomiarowych bez odpowiedniego zawiadomienia o tym strony i bez jej udziału a także bez udziału geodety w sytuacji gdy doszło do sporu o przebieg granicy pomiędzy pasem drogowym a działką będą własnością strony stanowi naruszenie prawa procesowego w zakresie ustaleń faktycznych. Strona własnym działaniem przywracała naruszone posiadanie, dlatego też to działanie nie wymagało uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Działanie strony mieściło się w ramach dozwolonej prawem samopomocy, gdyż wykonawca drogi nie licząc się ze stanowiskiem właściciela wykonywał roboty budowlane poza pasem drogowym z naruszeniem granicy. Zatem przepisy art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych dotyczący kar za zajęcie pasa drogowego nie mógł mieć zastosowania. W związku z tym, iż w sprawie rażąco naruszono przepisy art. 7 i 77 §1 kpa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz opinii biegłego geodety, co do rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy pasem drogowym drogi powiatowej a gruntem stanowiącym własność strony dlatego też powinna być stwierdzona nieważność tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z dziennika budowy drogi powiatowej nr [...] wynika, że wyznaczenia granicy drogi powiatowej nr [...] Sz.- J. na gruncie dokonał w dniu 6 maja 2004r. uprawniony geodeta. Także z wypisu z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej inwestycji p.n. przebudowa drogi powiatowej nr [...] na odcinku Sz.- J. z dnia 26 lipca 2004r. wynika, że inwestycja została wykonana zgodnie z projektem budowlanym i pozwoleniem na budowę nr [...] z dnia [...] września 2003r. wydanym przez starostę ł., co potwierdzili: uprawniony geodeta, inspektor nadzoru ZDP w Ł. i kierownik budowy. Fakt, że pas drogowy bez wymaganego zezwolenia naruszył Z. G. wynika z ostatecznej decyzji Powiatowego Zarządu Dróg w Ł. z dnia [...] października 2004r. nr [...] która funkcjonuje w obrocie prawnym i jest wiążąca zarówno dla strony jak i dla organów administracji publicznej. Stąd też organ, twierdzenia pełnomocnika strony o braku dowodów świadczących, że strona naruszyła pas drogowy oraz, że własnym działaniem przywracała samowolnie naruszone posiadanie uznał za nieprawdziwe. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. nie zgodził się Z. G., który reprezentowany przez pełnomocnika A. S.-B. w dniu 16 września 2005r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku podniósł, że: - SKO nie odniosło się od zarzutu naruszenia art. 40 ust. 2 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych, -przy rozpoznawaniu sprawy pominięto, że współwłaściciel gruntu – A. S.- B., której posiadanie zostało naruszone przy wykonywaniu robót drogowych nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie dotyczącej naruszenia pasa drogowego jak również wcześniej o wykonywaniu przez geodetę czynności przy wyznaczaniu granicy pomiędzy pasem drogowym a gruntem stanowiącym współwłasność ze Z. G., - nie ma jednoznacznych dowodów na to, że strona zajęła pas drogowy, -wykonanie czynności pomiarowych zostało przeprowadzone bez odpowiedniego zawiadomienia wszystkich stron i bez ich udziału, - w postępowaniu o naruszenie pasa drogowego nie brał udziału biegły geodeta a czynności dokonane przez geodetę w postępowaniu inwestycyjnym nie mogą zastępować czynności ustalających w zupełnie innej sprawie, - działanie strony polegało na doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem własnej działki zabudowanej z naruszeniem granicy przy okazji remontu drogi powiatowej, co nie daje podstawy do zastosowania art. 40 ustawy o drogach publicznych, - nie nastąpiło zajęcie pasa drogowego przez stronę "na prawach wyłączności" tj. z zamiarem posiadania pasa drogowego dla siebie lub dla osób trzecich nie będących zarządcą drogi, - przy wydawaniu decyzji rażąco naruszono przepisy art. 7, 77 §1 kpa gdyż wydano ją bez przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz opinii biegłego geodety co do rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy drogą powiatową a gruntem stanowiącym własność strony. Decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2005r. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że zarzuty dotyczące nie zawiadomienia współwłaścicielki działki A. S. – B. o postępowaniu w sprawie wyznaczenia granicy pomiędzy pasem drogowym a gruntem stanowiącym współwłasność ze Z. G. oraz wykonania czynności pomiarowych bez odpowiedniego zawiadomienia wszystkich stron i bez ich udziału nie dotyczą przedmiotowej sprawy a mogły być podniesione w postępowaniu o rozgraniczenie działek lub w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę drogi powiatowej Sz. – J.. Odnośnie pozostałych zarzutów organ podniósł, że są one niezasadne, gdyż Z. G. nigdy nie zaprzeczał twierdzeniom Zarządu Dróg Powiatowych w Ł., że to nie on dokonał samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej Sz. – J. poprzez wykonanie wykopów w poboczu i składowanie ziemi na parkingu naprzeciw cmentarza wzdłuż działki nr [...]. Możliwość kwestionowania twierdzeń organu Z. G. miał po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego oraz w odwołaniu od decyzji organu I instancji zobowiązującej do przywrócenia do stanu poprzedniego zajętego bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego i decyzji naliczającej karę pieniężną za samowolne zajęcie pasa drogowego. Organ wskazał, że zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji dotyczącej naliczenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją SKO w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności Z. G. potwierdził fakt samowolnego zajęcia pasa drogowego nazywając to "działaniem w ramach dopuszczalnej prawem samopomocy". Nadto organ podniósł, że żaden z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku powoływania biegłego geodety w postępowaniu o naliczenie kar za zajęcie pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia. W ocenie organu błędne jest stanowisko strony, że art. 40 ustawy o drogach publicznych nie daje podstawy do naliczenia kary za zajęcie pasa drogowego, gdyż nie nastąpiło zajęcie pasa drogowego przez stronę "na prawach wyłączności" tj. z zamiarem posiadania części pasa drogowego dla siebie lub dla osób trzecich nie będących zarządcą dróg. Dokonana przez Z. G. "samopomoc w przywróceniu poprzedniego stanu władania gruntem" ma znamiona zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] Sz.-J. na prawach wyłączności. Skarżący jest przekonany, że grunt stanowiący pas drogowy jest jego własnością, zatem przywracając stan z okresu przed remontem drogi powiatowej zamierza władać tę częścią pasa drogowego na prawach wyłączności. Organ wskazał, że stosownie do przepisu art. 39 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy o drogach publicznych zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się: niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi, zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego. Zatem w sytuacji, gdy zarządca drogi ustalił, iż doszło do zabronionego przez prawo naruszenia pasa drogowego miał prawo nakazać winnemu przywrócenie naruszonego pasa drogowego do stanu poprzedniego, co wynika z art. 36 ustawy o drogach publicznych oraz miał obowiązek naliczenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie (naruszenie) pasa drogowego stosownie do przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 w/w ustawy. Użyte w przepisie art. 40 ust. 12 pkt 1 sformułowanie zarządca wymierza w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną za zajęcie pasa bez zezwolenia oznacza, że organ administracji ma obowiązek wymierzyć karę pieniężną w przypadku stwierdzenia stanu faktycznego wymienionego w tym przepisie. Powód zajęcia pasa i okoliczności, w jakich to nastąpiło, jest przy tym, co do zasady obojętny, tak samo jak subiektywne przekonanie podmiotu podlegającego karze o prawidłowości swoich działań. Skarżona we wniosku z dnia 12 września 2005 r. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nie narusza art. 7 i art. 77 KPA, ponieważ w spawie wydano decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji, gdyż ustalono brak przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, których katalog enumeratywnie wyliczony jest w art. 156 § 1 KPA. Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji opierał się na zarzucie, że decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. w sprawie naliczenia kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 KPA), ponieważ strona postępowania Z. G. oraz współwłaścicielka nieruchomości A. S.-B. bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym w/w decyzją a także, dlatego, że brak było jednoznacznych, obiektywnych i przekonujących dowodów na to, że to Z. G. zajął pas drogowy. Pierwszy z wymienionych zarzutów jest przesłanką do wznowienia postępowania wymienioną w art. 145§1 § pkt 4kpa, zatem nie może być uznany za rażące naruszenie prawa i nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast drugi z argumentów o braku dowodów na to, że Z. G. samowolnie naruszył pas drogowy został wykluczony na podstawie: twierdzeń zawartych we wniosku z dnia 8 lipca 2005 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. w sprawie naliczenia kar pieniężnych za samowolne, zajęcie pasa drogowego, w którym strona potwierdziła fakt samowolnego zajęcia pasa drogowego nazywając to "działaniem w ramach dopuszczalnej prawem samopomocy" oraz z akt sprawy zgromadzonych przez organ I instancji, z których wynika, że Z. G. nie kwestionował faktu zajęcia pasa drogowego. Końcowo organ wskazał, że istotnie w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. skład orzekający w tej sprawie nie odniósł się do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 40 ust. 2 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych, przy wydawaniu przez Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. decyzji Nr [...] z dnia [...] października 2004 r. w sprawie naliczenia kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] Sz.-J. w wysokości 12886,50 zł. Fakt ten nie stanowi jednak podstawy do uchylenia skarżonej decyzji, gdyż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. ponownie rozpatrując sprawę odniosło się do tego zarzutu w punkcie 4 uzasadnienia niniejszej decyzji. Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wywiódł Z. G. i zarzucił: - naruszenie art. 156§1 pkt 2 i 157 §1 kpa w zw. z art. 40 ust. 2 i 12 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do nałożenia na niego kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego i nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności wydanych z rażącym naruszeniem prawa decyzji, - art. 7 i 77 kpa poprzez małowszechstronne rozpoznanie okoliczności, jednostronne uznanie za w pełni wiarygodne tych dowodów, które usprawiedliwiały wydanie przez Zarząd Dróg krzywdzących stronę i naruszających prawo decyzji o nałożeniu kar za rzekome zajęcie pasa drogowego, - pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy, iż współwłaściciel gruntu, którego posiadanie zostało naruszone przy wykonywaniu robót drogowych i spowodowało przywrócenie utraconego posiadania, nie został poinformowany o toczącym się postępowaniu w sprawie naruszenia pasa drogowego, jak również wcześniej o wykonywaniu przez geodetę czynności przy wyznaczaniu granicy gruntów. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując generalnie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2006r. zawieszono postępowanie z uwagi na zachodzący związek przedmiotowej sprawy ze sprawą cywilną wszczętą przez pełnomocnika skarżącego w dniu 3 marca 2006r. przed Sądem Rejonowym w Ł. z powództwa A. S. –B. i Z. G. przeciwko Powiatowi Ł. – Zarząd Dróg Powiatowych w Ł. o wydanie pasa gruntu. Postępowanie cywilne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2006r. na podstawie którego oddalono powództwo o ochronę posiadania. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że to powodowie użytkują swoje pole w szerszym zakresie niż to wynika z ich prawa własności. Uprawy ich wchodzą w przyległy pas drogowy na szerokości 2m. Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2006r. sąd podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na ostateczne zakończenie toczącego się postępowania cywilnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 kpa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o treść pkt 2 §1 art. 156 kpa zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przez rażące naruszenie prawa, należy rozumieć oczywistą sprzeczność z przepisem prawa nie do pogodzenia z założeniami działania organu praworządnego państwa, z zasadą demokratycznego państwa prawnego, wymaganiami praworządności. Stwierdzone wady muszą być o szczególnym ciężarze gatunkowym i muszą mieć charakter rażący w sensie obiektywnym a nie subiektywnym. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o zwykłe uchybienia w działaniu organu, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Materialnoprawną podstawę orzeczenia Zarządu Dróg Powiatowych w Ł. stanowił art. 36 i art. 40 ust. 1, 2 pkt 1, ust. 3,4, 11 i 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych ( Dz.U. z 2004r., nr 204, poz. 2086). Pod pojęciem pasa drogowego rozumieć należy, zgodnie z legalną definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r.o drogach publicznych, wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w których są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z uwagi na treść powyższej definicji, ustawa o drogach publicznych generalnie zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego – art. 39 ust. 1 w/w ustawy. Powyższa zasada, sprowadzająca się w istocie do zakazu jakiejkolwiek ingerencji w przeznaczenie pasa drogowego nie jest jednak bezwzględna. Wynika to wprost z treści art. 40 ustawy o drogach publicznych, który zawiera definicję zajęcia pasa drogowego i wymienia jego szczególne rodzaje, tj. prowadzenie robót w pasie drogowym, umieszczanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, umieszczanie w pasie drogowym obiektów budowlanych, niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione powyżej przypadki – ust. 2 . W tym jednak przypadku zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 w zw. z art. 19 i art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, wymagane jest zezwolenie właściwego zarządcy drogi wydawane w drodze decyzji administracyjnej. Samowolne zajęcie pasa drogowego tzn. zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, przekroczenie terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub zajęcie większej powierzchni niż określona w zezwoleniu usankcjonowane jest karami pieniężnymi – art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, które organ administracyjny zobowiązany jest naliczyć. Skarżący kwestionując legalność decyzji naliczającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zarzucił, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie brał on wraz ze współwłaścicielką nieruchomości, bez własnej winy, udziału w toczącym się postępowaniu a także, dlatego, że brak było jednoznacznych, obiektywnych i przekonujących dowodów na to, że to on zajął pas drogowy bez zezwolenia. Wskazał, że jego działanie polegało na doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem, własnej działki – zabudowywanej z naruszeniem granicy, przy okazji remontu drogi powiatowej – przez wykonawcę tego remontu. Dlatego też jego działanie jako mieszczące się w ramach dozwolonej samopomocy, nie wymagało uzyskania zezwolenia zarządcy drogi. W ocenie Sądu podniesione zarzuty nie poważają legalności zaskarżonej decyzji albowiem są bezzasadne. Po pierwsze podnieść należy, że pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym, powodujące zaistnienie podstawy wznowienia postępowania określonej w art. 145§1 pkt 4 kpa nie może być uznane za wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nie jest dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji ( vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 maja 2005r., sygn. VII SA/Wa 826/04, LEX nr 168040). Po wtóre przeprowadzone przez Sąd uzupełniające postępowanie dowodowe potwierdziło prawidłowość ustaleń organu co do tego, że roboty skarżącego polegające na wykonywaniu wykopów w poboczu i składowaniu ziemi na parkingu cmentarza wzdłuż działki nr [...] stanowiły zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] Sz.- J. bez wymaganego zezwolenia. Powyższe wynika jednoznacznie i bezspornie z wyroku Sądu Rejonowego w Ł. - Wydział Cywilny z dnia 29 września 2006r. wydanego w sprawie [...] na podstawie którego oddalono powództwo Z. G. i A. S. – B. o wydanie i ochronę posiadania. W uzasadnieniu wyroku sąd powołując się na opinię biegłego, szkic i fotografie wskazał, że to skarżący użytkuje swoje pole w szerszym zakresie niż to wynika z jego prawa własności. Jego uprawy wchodzą w przyległy pas drogowy na szerokości 2m. W świetle powyższego bezpodstawne pozostaje twierdzenie skarżącego zgodnie z którym jego działanie polegało na doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem własnej działki, granice której zostały naruszone przy okazji remontu drogi powiatowej i w związku z tym nie wymagało zezwolenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.