I OSK 915/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie NSA Marek Stojanowski (spr.) NSA Roman Ciąglewicz Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 64/07 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 64/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], na podstawie art., 6f, art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.),oraz na podstawie § 1 ust. 1 pkt 3c Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120 poz. 1029), zawiesił Z. S. (detektywa Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w B.) w czynnościach służbowych na okres od dnia 25 listopada 2003 r. do dnia 25 lutego 2004 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że Prokurator Prokuratury Okręgowej w O. w dniu [...] listopada 2003 r. przedstawił Z. S. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 228 § 1 i 3 w związku z art. 12 k.k. Rozkazem personalnym Komendant Powiatowy Policji w B. z dnia [...] nr [...], przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Komendant Powiatowy Policji w B. orzeczeniem z dnia [...] nr [...], uznał winnym Z. S. naruszenia dyscypliny służbowej stanowiącej jednocześnie znamiona przestępstwa i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Komendant Wojewódzki Policji w O. orzeczeniem z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...]. Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], z dniem [...] czerwca 2004 r. zwolnił ze służby w Policji Z. S.. Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w O. postanowieniem z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 145 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu żądania Z. S. przywrócenia do służby w Policji, wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia Z. S. ze służby w Policji, zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., , uchylił swoją decyzję z dnia [...] nr [...] oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia Z. S. ze służby w P. z dniem [...] czerwca 2004 r. Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 42 ust. 1 art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), z dniem 24 listopada 2005 r. przywrócił Z. S. do służby w Policji na stanowisko równorzędne detektywa Zespołu Operacyjno – Rozpoznawczego Sekcji Kryminalnej Komendy Powiatowej Policji w B.. Organ wskazał, że prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia [...] października 2005 r., sygn. akt [...] uchylone zostało orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...], na podstawie którego został wydany rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. W konsekwencji powyższego, Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] nr [...], uchylił rozkaz personalny z dnia [...] nr [...] w sprawie zwolnienia Z. S. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2004 r. Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w B. przyznał Z. S. za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przez zwolnieniem za jeden miesiąc. Komendant Wojewódzki Policji w O. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...]. W dniu 22 maja 2006 r. Z. S. złożył prośbę o zwolnienie go ze służby w Policji, wnosząc jednocześnie o ustalenie jego prawa do zaopatrzenia emerytalnego. Komendant Powiatowy Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z ar. 45 ust. 3 powołanej ustawy o Policji, zwolnił ze służby w Policji Z. S. z dniem [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 182/06, uchylił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] nr [...] i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. Komendant Powiatowy Policji w B. decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz.U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.) przyznał Z. S. świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za okres sześciu miesięcy. Organ powołując się na wskazany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 czerwca 2006r., podał, że zgodnie ze stanowiskiem Sądu, jeżeli policjant został zwolniony ze służby, a potem został do niej przywrócony, to za ten okres przysługuje mu świadczenie pieniężne, przy czym okres wypłaty świadczenia nie może być krótszy niż miesiąc i nie dłuższy niż sześć miesięcy. W związku z tym organ stwierdził, że Z. S. przysługuje przedmiotowe świadczenie za okres 6 miesięcy, ponieważ pozostawał on poza służbą od dnia [...] czerwca 2004r. do dnia przywrócenia do służby, tj. do dnia [...] listopada 2005r. Komendant Wojewódzki Policji w O. postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Komendant Wojewódzki Policji w O. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił postanowienie nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ podniósł, że iż świadczenie pieniężne wypłacane na podstawie art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji stanowi swoistą rekompensatę za okres pozostawania poza służbą, przy czym rekompensata ta powinna być równa uposażeniu otrzymywanemu przez policjanta przed zwolnieniem i w granicach określonych omawianym przepisem. Wskazano jednak, że świadczenie to nie może być wyższe od uposażenia, jakie otrzymywałby pozostający nadal w służbie policjant zawieszony w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego. Zaznaczono, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że policjant pozostawał poza służbą od dnia 17 czerwca 2004 r. (zwolnienie ze służby rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...]) do dnia [...] listopada 2005 r. (przywrócenie do służby w Policji rozkazem personalnym Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...] nr [...]). W związku z tym, w sytuacji pozostawania poza służbą przez okres przekraczający sześć miesięcy, przyznanie za okres pozostawania poza służbą świadczenia pieniężnego równego uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem za sześć miesięcy jest zasadne i zgodne z art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji w O. zwrócił także uwagę, iż w rozpatrywanym przypadku wysokość uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem jest efektem uprzedniego zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych z dniem 25 listopada 2003 r. do czasu ukończenia postępowania karnego będącego powodem tego zawieszenia, którego wynikiem było zawieszenie płatności 50% ostatnio należnego przed zawieszeniem uposażenia oraz niepodwyższenie tego uposażenia o obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 21 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Ol 64/07, uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...], oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, w przedmiocie świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy administracyjne dokonały błędnej wykładni art. 45 ust. 5 powołanej ustawy o Policji, który to przepis stanowi, że jeżeli policjant został zwolniony ze służby, a potem został do niej przywrócony, to za ten okres przysługuje mu świadczenie pieniężne. Ustawodawca zakreślił granice przedmiotowego świadczenia, ustalając, iż nie może być ono niższe, niż jednokrotność miesięcznego uposażenia na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem i wyższe niż jego sześciokrotność. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż Z. S. przysługuje świadczenie w maksymalnej wysokości, tj. za okres 6 miesięcy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie nie wzięły pod uwagę, że okoliczność zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie pozostaje w związku z sytuacją określoną w art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji i tym samym nie ma w ogóle znaczenia przy ustalaniu wysokości, przysługującego na tej podstawie świadczenia pieniężnego, które to świadczenie jest jedynie formą rekompensaty za okres pozostawania poza służbą, w związku z niezgodnym z prawem zwolnieniem policjanta ze służby. Nie ma tutaj znaczenia, w jakiej faktycznej wysokości policjant otrzymywałby uposażenie, będąc w służbie. W sprawie o to świadczenie bierze się pod uwagę jedynie fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu ze służby z powodu jej wadliwości, fakt pozostawania poza służbą i fakt przywrócenia do służby. Spełnienie tych przesłanek skutkuje obowiązkiem przyznania świadczenia za okres pozostawania poza służbą w granicach określonych w art. 42 ust. 5 powołanej ustawy. W ocenie Sądu skarżący ma rację, iż brak jest podstawy prawnej do zawieszenia wypłaty części przedmiotowego świadczenia, nie jest ono bowiem uposażeniem, a świadczeniem za czas pozostawania poza służbą. Sąd pierwszej instancji podniósł także, iż decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. nr [...] z dnia [...], nie odpowiada prawu również z przyczyn formalnych, została bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania. Organ odwoławczy wznowił postępowanie w sprawie przyznania Z. S. przedmiotowego świadczenia pieniężnego, mimo braku podstaw ku temu. Podkreślono, że niezbędną przesłanką do zastosowania tej instytucji jest zakończenie postępowania administracyjnego decyzją ostateczną, natomiast przymiotu ostateczności nie może mieć decyzja, od której w ustawowym terminie zostało złożone odwołanie, a co do którego wydano wadliwe postanowienie o uchybieniu terminu do jego wniesienia. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2007 r., skargę kasacyjną złożył Komendant Wojewódzki Policji w O., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 roku Nr 43 poz. 277), przez przyjęcie, iż zawarta w tym przepisie zasada ustalania wysokości świadczenia nie odnosi się do uposażenia faktycznie otrzymywanego na stanowisku przed zwolnieniem i pozostaje niezależna od faktu zawieszenia płatności 50 % uposażenia dokonanego na podstawie art. 124 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy w związku z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że w niniejszej sprawie policjant przed zwolnieniem ze służby, zgodnie z treścią art. 124 ust. 1 powołanej ustawy o Policji, był uprawniony do otrzymywania jedynie połowy pierwotnego uposażenia i ta połowa stanowiła jego uposażenie. Pozostała część była natomiast w zawieszeniu do czasu zaistnienia ewentualnych przesłanek do wypłacenia tejże części. Zdaniem organu podstawą do określania wysokości świadczenia na podstawie art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji, jest uposażenie faktycznie wypłacane, zaś pozostała część świadczenia nie podlega zawieszeniu. Natomiast w przypadku zaistnienia przesłanek wypłacenia zawieszonej części uposażenia (art. 124 ust. 2 ustawy), zaistnieje także podstawa do zmiany prawomocnej decyzji w przedmiocie przyznanego świadczenia. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., przyjęcie przeciwnego poglądu skutkowałoby tym, iż doszłoby do ominięcia przepisu o zawieszeniu uposażenia w praktyce stosowania prawa, bowiem policjant będąc w zawieszeniu zarówno przed zwolnieniem, jak i po przywróceniu do służby, na skutek korzystnego dla niego wyroku sądu administracyjnego, w istocie otrzymałby świadczenie jako rekompensatę za wadliwe rozwiązanie stosunku służbowego ustalone w wysokości oderwanej od uposażenia przysługującego mu w okresie zawieszenia. Zdaniem organu, szczególnego znaczenia nabiera to w stanie faktycznym dotyczącym skarżącego, który został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego i w związku z tym zaistniała trwale negatywna przesłanka do wypłacenia zawieszonej części uposażenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Z. S. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga ta nie spełnia wymagań określonych w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem w jej uzasadnieniu nie ma odniesienia do pełnej treści przedmiotowego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tj. zarzutu, że zaskarżona decyzja, która była przedmiotem postępowania sądowego narusza oprócz prawa materialnego również przepisy postępowania. Podniesiono także, iż nie nabiera szczególnego znaczenia fakt, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego i w związku z tym zaistniała trwale negatywna przesłanka do wypłacenia zawieszonej części uposażenia, gdyż skarżący nie ubiega się o zawieszoną część uposażenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i jednocześnie niewłaściwe zastosowanie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277). Zdaniem strony, Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 42 ust. 5 powołanej wyżej ustawy przyjmując, iż zawarta w tym przepisie zasada ustalania wysokości świadczenia nie odnosi się do uposażenia faktycznie otrzymywanego na stanowisku przed zwolnieniem i pozostaje niezależna od faktu zawieszenia płatności 50 % uposażenia dokonanego na podstawie art. 124 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy w związku z zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych. Niezależnie od sposobu sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać naruszenia prawa w powyższym zakresie. Naruszenie prawa materialnego (podstawa skargi kasacyjnej określona w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. W wydanym wyroku Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że wysokość świadczenia pieniężnego za okres pozostawania funkcjonariusza poza służbą należy ustalać w oparciu o grupę zaszeregowania stanowiska zajmowanego przez policjanta przed zwolnieniem, posiadanego wówczas stażu pracy, stopnia policyjnego oraz innych należnych funkcjonariuszowi dodatków o charakterze stałym. Dokonana w zaskarżonym orzeczeniu wykładnia przepisu art.42 ust. 5 ustawy o Policji jest w pełni prawidłowa. Wynika z konstytucyjnej zasady praworządności, ustanowionej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że "Organy władzy publicznej działają na podstawie i granicach prawa". Reguła ta ma w pełni zastosowanie w postępowaniu administracyjnym (art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego). Autorytatywna konkretyzacja praw lub obowiązków jednostki w formie decyzji administracyjnej jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy dają temu podstawy przepisy materialnego prawa powszechnie obowiązującego. Przepisy materialnego prawa administracyjnego określają sytuację prawną jednostki. Jeżeli przepis prawa nie wprowadza innej formy czynności prawnej organu administracji publicznej, konkretyzacji tej organ dokonuje, jak już wspomniano, w formie decyzji administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 42 ust. 5 w/w ustawy o Policji należy widzieć w kontekście treści art.42 ust. 1 tej ustawy. Według bowiem brzmienia art. 42 ust. 1 powołanej ustawy o Policji "Uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne". Tak więc art. 42 ust. 1 powołanej ustawy o Policji z mocy prawa kształtuje przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne. W tym zakresie obowiązujące przepisy powołanej ustawy o Policji nie wprowadzają żadnych rozwiązań, od spełnienia których uzależnione jest przywrócenie do służby. Poza sporem pozostaje to, że Z. S. przysługuje świadczenie w maksymalnej wysokości, tj. za okres 6 miesięcy, co zostało stwierdzone wcześniejszym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Jak wynika z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w sprawie Z. S. został przywrócony do służby na podstawie treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie uchylającego orzeczenie dyscyplinarne o wydaleniu skarżącego ze służby w Policji. Z uwagi na fakt uchylenia przez Sąd orzeczenia organu administracji mają tu zastosowanie przytoczony wyżej przepis art.42 ust. 1 i ust.5 ustawy o Policji. Jednakże organy administracyjne wydając decyzje nie wzięły pod uwagę tego, iż okoliczność zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych nie pozostaje w związku z sytuacją unormowaną w art. 42 ust. 5 powołanej ustawy o Policji. Tym samym nie ma w ogóle znaczenia przy ustalaniu wysokości przysługującego na tej podstawie świadczenia pieniężnego. Na podkreślenie jednakże zasługuje to, że przedmiotowe świadczenie ma charakter odszkodowawczy (jest więc formą rekompensaty) za okres pozostawania poza służbą, za niezgodne z prawem zwolnienie policjanta ze służby. Nie ma także tutaj znaczenia w jakiej faktycznej wysokości policjant otrzymywałby uposażenie, będąc w służbie, ponieważ, jak wyraźnie stanowi powołany wyżej przepis, uposażenie dotyczy wyłącznie stanowiska i jest z nim związane. W związku z tym należy podzielić pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie mówiący o tym, że brak jest podstawy prawnej do zawieszenia wypłaty części przedmiotowego świadczenia, bowiem nie jest ono uposażeniem, lecz świadczeniem za czas pozostawania poza służbą. W takiej sytuacji nie ma podstaw prawnych do tego, aby ograniczać to świadczenie w jakikolwiek inny sposób, niż określony w treści art. 42 ust. 5 w/w ustawy o Policji. Przy tym, zawarte w tej normie sformułowanie, o czym już była wyżej mowa, "równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem" należy rozumieć jako uposażenie, które przysługiwało policjantowi na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby, w wysokości odpowiadającej jego uposażeniu zasadniczemu i należnym mu dodatkom o charakterze stałym. Nie należy zaś tego sformułowania, jak to przyjmuje organ, odnosić do uposażenia faktycznie otrzymywanego. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.