III SA/Wr 654/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant Paulina Rosiak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi C. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 27 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania samochodu osobowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 27.09.2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania C. K. i T. K. od decyzji Starosty Ś. z dnia 21.08.2006 r. o odmowie zarejestrowania samochodu osobowego marki Ford Fiesta 1,8 D nr nadwozia [...] sprowadzonego z zagranicy, działając na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, § 3 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22.07.2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, iż T. i C. K. w dniu 29.06.2006 r. złożyli do Starosty Ś. wniosek o zarejestrowanie samochodu osobowego marki Ford Fiesta, sprowadzonego z zagranicy. Organ ustalił, iż do wniosku o dokonanie rejestracji dołączono następujące dokumenty: fakturę VAT Nr [...] z dnia 06.06.2006 r., dowód rejestracyjny pojazdu wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka niemieckiego, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] z dnia 22.03.2006 r. wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu zarejestrowanego pierwszy raz za granicą, dokument z Urzędu Celnego w K. z dnia 28.04.2006 r. potwierdzający zapłatę akcyzy, książkę pojazdu Farzeugbrief, wraz z uwierzytelnionym tłumaczeniem z języka niemieckiego, postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Nr [...] z dnia 29.06.2006 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zapłatę podatku od towarów i usług, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 04.12.2003 r. (kopia). W dniu 03.07.2006 r. Starosta Ś. wezwał wnioskodawców do przedłożenia dodatkowych dokumentów – zaświadczenia wydanego przez właściwy organ, potwierdzającego uiszczenie przez sprowadzającego ten pojazd z zagranicy podatku od towarów i usług od ww. pojazdu, lub zaświadczenia potwierdzającego brak takiego obowiązku, oraz dowodu wpłaty opłaty recyklingowej, pod rygorem pozostawienia wniosku o rejestrację pojazdu bez rozpoznania. W dniu 26.07.2006 r. C. K. przedłożył rejestr Sprzedaży VAT z korektami i rejestr VAT wystawiony przez A w P., z którego wynikało, iż pod pozycją 129 sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT ujęto wartość faktury wystawionej dla B Ś., a w pozycji 170 księgi ujęto wartość należnego podatku od sprzedaży. Wnioskodawcy złożyli również wniosek o zawieszenie prowadzonego w sprawie rejestracji samochodu postępowania, do czasu uzyskania przez nich stosownego zaświadczenia w przedmiocie zapłaty podatku VAT. Postanowieniem z dnia 28.07.2006 r. organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie, zgodnie ze złożonym wnioskiem. Jak wyjaśniało dalej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., w dniu 3.08.2006 r. Pan C. K. złożył do Starostwa pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr [...] z dnia 2.08.2006 r., w którym organ podatkowy stwierdził, że wystawiona przez Pana B. M. w dniu 6.06.2006 r. faktura VAT nr [...] spełnia warunki określone w art. 106 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, która została wykazana w urządzeniach księgowych przez podatnika i przez niego rozliczona w miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, w związku z czym, zdaniem organu podatkowego zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zapłatę podatku VAT z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego przedmiotowego środka transportu. Z przedłożonego przez stronę pisma organu podatkowego wynikało, iż powyższa faktura została ujęta w rejestrze sprzedaży przez podatnika pod poz. 129 i rozliczona w deklaracji dla podatku VAT za miesiąc czerwiec 2006 r. Ponadto organ stwierdził, że w oparciu o § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zmian.) zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 5 lit. a może być zastąpione fakturą z wyszczególnioną kwotą podatku od towarów i usług. Strona złożyła ponadto pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. nr [...] skierowane do Pana B. M. informujące, że Pan B. M. w dniu 25.07.2006 r. złożył deklarację VAT-7 za miesiąc czerwiec 2006 r. wykazując w niej sprzedaż opodatkowaną wg stawki 22%, w której ujął podatek należny od tego samochodu, jednakże w związku z nadwyżką podatku naliczonego nad podatkiem należnym, podatnik nie miał obowiązku zapłaty podatku VAT. W dniu 10.08.2006 r. organ I instancji na wniosek strony z dnia 10.08.2006 r. podjął zawieszone postępowanie administracyjne. Jednocześnie Pan C. K. przedłożył dowód opłaty recyklingowej Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, iż zgodnie z przepisem art. 72. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym rejestracji dokonuje się na podstawie; 1) dowodu własności pojazdu lub dokumentu potwierdzającego powierzenie pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 5; 2) karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) wyciągu ze świadectwa homologacji albo odpisu decyzji zwalniającej pojazd z homologacji, jeżeli są wymagane; 4) zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu, jeżeli jest wymagane; 5) dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 6) dowodu odprawy celnej przywozowej, jeżeli pojazd został sprowadzony z terytorium państwa trzeciego i jest rejestrowany po raz pierwszy; 7) dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy na terytorium kraju, jeżeli samochód osobowy został sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego i jest rejestrowany po raz pierwszy; 8) zaświadczenia wydanego przez właściwy organ potwierdzający: a) uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub b) brak obowiązku, o którym mowa w lit. a jeżeli sprowadzany pojazd jest rejestrowany po raz pierwszy, 9) dowodu wpłaty, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, lub oświadczenia o podleganiu obowiązkowi zapewniania sieci zbierania pojazdów, o którym mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, albo faktury zawierającej takie oświadczenie, jeżeli pojazd rejestrowany jest po raz pierwszy. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie ze wspomnianym art. 1 a powołanej ustawy, w przypadku, gdy sprowadzany pojazd, który nie był zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub nie podlegał obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego, jest przedmiotem dostawy dokonanej przez podatnika podatku od towarów i usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed dokonaniem pierwszej rejestracji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 lit. a, może być zastąpione fakturą z wyszczególnioną kwotą podatku od towarów i usług potwierdzającą dokonanie tej dostawy przez tego podatnika, pod warunkiem, że odsprzedaż pojazdów stanowi przedmiot działalności tego podatnika. Jak wywodził organ odwoławczy, z powołanych przepisów wynika, iż zaświadczenie, o którym mowa w pkt. 8a i b w/w przepisu dotyczy rozliczenia się z podatku od towarów i usług należnego w związku ze sprowadzeniem pojazdu z państw Unii Europejskiej, z tzw. wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Natomiast z przepisu art. 105 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535) wynika, że naczelnik urzędu skarbowego jest zobowiązany, dla celów rejestracji środków transportu do wydania zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie podatku VAT-w przypadkach, o których mowa w art. 103 ust. 3 i 4 tej ustawy, tj. uiszczonego przez podatnika, do którego doszło w terminie 14 dni od dnia powstania zobowiązania podatkowego, lub brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ II instancji wywodził, iż C. i T. K. nie dopełnili obowiązku przedstawienia zaświadczenia o którym mowa. Zdaniem SKO, dowodzi tego treść pisma z dnia 2.08.2006 r. nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., z którego wynika, że Pan B. M. dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportowego - samochodu osobowego marki Ford Fiesta o numerze nadwozia [...], który na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia 6.06.2006 r. wystawionej przez w/w został sprzedany Panom T. K. i C. K. ze Ś. Powyższą fakturę podatnik, B. M. zobowiązany był wykazać w swoich urządzeniach księgowych i rozliczyć w miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy tj. za miesiąc, w którym została wystawiona, co zostało przez niego uczynione, o czym dowodzi prowadzony rejestr sprzedaży VAT pod poz. 129, i co dowodzi, że sprzedaż samochodu osobowego marki Ford Fiesta została rozliczona przez podatnika z deklaracji VAT. Zdaniem organu, nie można jednak z pisma tego wnioskować, iż sprzedawca przedmiotowego pojazdu rozliczył się z tytułu podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, a temu właśnie służyć ma zaświadczenie, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ wywodził, iż przedstawione przez strony pismo z dnia 2.08.2006 r. nr [...] nie ma formy zaświadczenia wynikającego z przepisu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie określenia wzoru zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie przez podatnika podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu lub braku obowiązku uiszczenia tego podatku z tytułu przywozu środka transportu nabytego na terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 84, poz. 786), co wskazuje, że nie występuje w niniejszej sprawie sytuacja opisana w przepisie art. 105 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, a zatem podstawę do jego wydania należałoby szukać w art. 306a Ordynacji podatkowej, to jednak z jego treści winno wynikać, a nie wynika, że opisany w tym piśmie sposób rozliczenia podatku VAT stanowi potwierdzenie wykonania przez podatnika obowiązków w zakresie ustawy o VAT z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportowego. Powołując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi oraz wyjaśnienia Dyrektorów Izb Skarbowych, opartych o wyjaśnienia Ministra Finansów, Kolegium podniosło, iż takiego stwierdzenia może dokonać jedynie właściwy urząd skarbowy poprzez wydanie odpowiedniego zaświadczenia i nie może go zastąpić ocena przedłożonych przez wnioskodawców dokumentów, nie będących zaświadczeniem, dokonana przez organy dokonujące rejestracji pojazdów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu C. i T. K. podnieśli, iż wnosząc o dokonanie rejestracji pojazdu dopełnili wszelkich niezbędnych czynności i przedłożyli wymagane prawem dokumenty, natomiast z powodu "sporu interpretacyjnego" pomiędzy Starostą Ś. a Urzędem Skarbowym w P., podjęta została decyzja uniemożliwiająca im dokonanie rejestracji zakupionego samochodu. Wskazali, iż w toku postępowania administracyjnego przedłożyli wszystkie dokumenty, które jako posiadacze pojazdu byli w stanie skompletować. W odpowiedzi na skargę, strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności, przewidziane w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.], jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sformułowane w skardze zarzuty oraz mające je wesprzeć argumenty nie mogą skutecznie podważyć kwestionowanej decyzji, gdyż znajduje ona dostateczne podstawy w obowiązującym prawie materialnym, jej zaś wydanie zostało poprzedzone postępowaniem przeprowadzonym z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ocenę legalności kwestionowanej decyzji należy rozpocząć od przypomnienia, że zbiór dokumentów niezbędnych do rejestracji pojazdu został wskazany w art. 72 ustawy z dnia 20.06.1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908), przy czym zawarty w tym unormowaniu katalog jest wyczerpujący i nie może być rozszerzony ani zawężany przez organy prowadzące postępowanie rejestracyjne (zob. R. A. Stefański, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2005, wyd. II). Trzeba także podkreślić, że obowiązek przedstawienia tych dokumentów ciąży na składającym wniosek o zarejestrowanie pojazdu. Stąd też w judykaturze przyjęto, że w razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, tj. nieprzedłożenia wymaganych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Dokumenty te muszą być nie tylko zgodne ze stanem faktycznym, ale także być prawdziwe w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, w przewidzianej prawem formie, tzw. "formalna autentyczność dokumentu", (zob. wyroki NSA z dnia 12 marca 1998 r., II SA 32/98, LEX Nr 41680 oraz z dnia 25 stycznia 2000 r. II SA 2506/99, LEX Nr 55319). W ustawowym katalogu dokumentów niezbędnych do rejestracji znalazło się także zaświadczenie wydane przez właściwy organ potwierdzający uiszczenie podatku od towarów i usług od pojazdów sprowadzanych z państw członkowskich Unii Europejskiej lub brak obowiązku uiszczania tego podatku. Analogiczny wymóg ustanawia rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów – Dz. U. Nr 133, poz. 1123 ze zm.). Przy czym żadne ze wskazanych źródeł prawa nie dopuszcza możliwości wykazania spełnienia obowiązku podatkowego w inny sposób, niż przedłożenie zaświadczenia. Zarówno przepisy ustawy jak i aktu wykonawczego posługują się konsekwentnie jedynie pojęciem "zaświadczenie". Natomiast samo zaświadczenie, zarówno jego treść jak i forma, uregulowane zostało w ustawie z dnia 11.04.2004 r. – o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), zwanej dalej jako "Ustawa o VAT". Stosownie do art. 105 powołanej ustawy, naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających uiszczenie przez podatnika podatku (w przypadkach, gdy obowiązek ten występuje), lub brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. Jednocześnie, w ust. 2 przywoływanego przepisu postanowiono, iż w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego. W wykonaniu delegacji ustawowej przewidzianej w art. 105 ust. 6 ustawy o VAT Minister Finansów w drodze rozporządzeń z dnia 21.04.2004 określił wzory odpowiednich zaświadczeń (rozporządzenie w sprawie określenia wzoru zaświadczenia potwierdzającego uiszczenie przez podatnika podatku od towarów i usług z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu lub brak obowiązku uiszczenia tego podatku z tytułu przywozu środka transportu nabytego z terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. Nr 84, poz. 786 oraz rozporządzenie w sprawie określenia Określenie wzoru wniosku o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu nabytego z terytorium innego państwa członkowskiego niż terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – Dz. U. Nr 84, poz. 785). Łączna analiza powołanych aktów prawnych wskazuje, iż naczelnicy urzędów skarbowych są obowiązani do wydania na druku VAT – 25 zaświadczeń potwierdzających uiszczenie przez podatnika podatku od towarów i usług, w terminie 14 dni od powstania obowiązku podatkowego. Podstawą zaś do wydania zaświadczenia są przedłożone naczelnikowi: informacja o nabywanych środkach transportu (VAT-23), kopia faktury potwierdzająca jego nabycie oraz dowód zapłaty (art. 103 ust. 6 Ustawy o VAT). Naczelnicy ci, również dla celów związanych z rejestracją środków transportu, są obowiązania do wydawania zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium innego państwa członkowskiego pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju – tzn. gdy nie są to nowe środki transportu w rozumieniu art. 2 pkt. 10 ustawy o VAT. W takim przypadku, zaświadczenie wydaje się na wniosek zainteresowanego (por. Leksykon VAT 2006, Janusz Zubrzycki, wyd. Unimex). Zgodzić należy się zatem z twierdzeniem, iż w niniejszej sprawie konieczne było przedstawienie – celem dokonania rejestracji pojazdu – jednego z zaświadczeń, o których mowa w art. 72 pkt. 8 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Bezsprzecznie wnioskodawcy zaświadczenia takiego nie przedłożyli. Co prawda, powoływany przepis art. 72 ustawy, jako wyjątek dopuszcza możliwość dokonania rejestracji samochodu, bez obowiązku przedłożenia jednego z dwu zaświadczeń (o uiszczeniu podatku, lub braku obowiązku jego uiszczenia), lecz – jak zasadnie wywiódł organ administracyjny - jedynie w sytuacji gdy sprowadzany pojazd nie był wcześniej w ogóle zarejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego lub nie podlegał obowiązkowi rejestracji w celu dopuszczenia do ruchu drogowego. Wówczas tylko, zaświadczenie o którym mowa powyżej, może być zastąpione fakturą z wyszczególnioną kwotą podatku od towarów i usług, potwierdzającą dokonanie tej dostawy przez tego podatnika, pod warunkiem przez odsprzedaż pojazdów stanowi przedmiot działalności tego podatnika. Z akt administracyjnych w rozpoznawanej sprawie, w szczególności z dokumentów złożonych przez wnioskodawców jako załączniki do wniosku o rejestracje pojazdu (dowód rejestracyjny i książka pojazdu) wynika, iż zakupiony przez T. i C. K. samochód Ford Fiesta był wcześniej rejestrowany w celu dopuszczenia do ruchu drogowego. A zatem wyjątkowy przypadek przewidziany przez ustawodawcę, wyłączający obowiązek przedłożenia zaświadczenia, w niniejszej sprawie nie zachodzi. C. i T. K., w miejsce zaświadczenie, jakiego nie uzyskał sprzedawca samochodu, do wniosku o rejestrację pojazdu dołączyli postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. o odmowie wydania zaświadczenia oraz pisma tegoż organu, kierowane w odpowiedzi na kolejne wnioski podatnika. Skarżący wywodzili, iż z treści przedłożonych pism wynika, iż podatek VAT, do zapłaty którego zobowiązany był M. B., jako ewentualnie dokonujący wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu, został przez niego należycie rozliczony, a zatem cel przepisu art. 72 został osiągnięty. Z takim stanowiskiem skarżących nie można się zgodzić. Jak zaznaczono powyżej, art. 72 ustawy z dnia 20.06.1997 r. przewiduje wyczerpujący i zamknięty katalog dokumentów, na podstawie których organ może dokonać rejestracji. Obowiązujące regulacje nie stwarzają podstaw prawnych ku temu, ażeby spór dotyczący spełnienia obowiązku podatkowego mógł być rozstrzygnięty przez niekompetentny w takich sprawach organ administracji publicznej, prowadzący postępowanie administracyjne o rejestrację określonego pojazdu mechanicznego. Nie jest bowiem rzeczą organu rejestrującego dokonywanie na podstawie pism organu skarbowego oceny, czy podatek został uiszczony we właściwym czasie i wysokości, w szczególności zaś wyprowadzanie z takiego dokumentu wniosków, które nie wynikają wprost z jego treści. Takich działań nie można od niego wymagać. Konstytucyjna zasada podziału kompetencji pomiędzy organami administracji państwowej i samorządowej wyklucza zresztą taką możliwość. Rzeczą starosty w przypadku wniosku o rejestrację pojazdu jest jedynie zbadanie czy złożone zostały wszelkie wymagane ustawą dokumenty i ewentualna ocena tych dokumentów, dokonana pod kątem czy są one wiarygodne, tzn. czy ich prawdziwość nie wzbudza uzasadnionych wątpliwości. Skoro w rozpoznawanej sprawie, wnioskodawcy nie złożyli wraz z wnioskiem wszystkich wymaganych ustawą załączników, to na akceptację zasługuje stanowisko organów pierwszej i drugiej instancji, iż w zakresie wskazanego wyżej obowiązku, wnioskodawcy nie spełnili ustawowych przesłanek wymaganych do zarejestrowania pojazdu. Jednocześnie, wskazać w tym miejscu należy, iż wbrew twierdzeniom skargi, postępowanie organów rejestracyjnych nie stwarza dla skarżących sytuacji, w której niemożliwym jest zarejestrowanie zakupionego samochodu. Skarżący winni bowiem uzyskać od właściwego organu podatkowego, stosowne zaświadczenie, o jakim mowa w art. 103-105 ustawy o podatku od towarów i usług, a następnie ponowić wniosek o dokonanie rejestracji samochodu. Przy czym należy mieć na uwadze, iż stosownie do art. 306 c ustawy z dnia 29.08.1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60), odmowa wydania zaświadczenia następuje w drodze postanowienia na które służy zażalenie. W przypadku zatem ponownej odmowy wydania zaświadczenia, wnioskującemu o jego wydanie przysługują środki prawne, z których winien skorzystać. Skoro wszczęte skargą T. i C. K. postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia organom administracji publicznej zarzutu naruszenia prawa materialnego lub reguł postępowania administracyjnego według art. 145 § 1 u.p.p.s.a., przeto – stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji wyroku.