VIII SA/Wa 168/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur /sprawozdawca/, Asesor WSA Artur Kot, Protokolant Mariola Pronobis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. sprawy ze skargi P.Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r. , nr [...] w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] września 2006 r., nr [...]oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...]i decyzję Starosty P. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]Starosta P. na mocy art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 30 ust. 7 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207 poz. 2016 ze zm.), zwanej dalej Prawo budowlane wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez P.Ś. budowy zbiorników na gnojowicę i płyty na składowanie obornika na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości P. gm. K. i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta P. decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...]ponownie wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez P.Ś. budowy zbiorników na gnojowicę i płyty na składowanie obornika na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości P. gm. K.. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i oględzin ustalono, iż na działce o nr ewid. [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...] znajduje się budynek magazynowy. Powyższy budynek składa się z dwóch pomieszczeń tj. sortowni i chłodni, a w pomieszczeniu chłodni w czasie oględzin znajdowała się papryka. Nadto właściciel budynku przedłożył zaświadczenie wydane przez Wójta Gminy K. o prowadzeniu działalności gospodarczej w postaci sprzedaży hurtowej owoców i warzyw. Organ podniósł, iż Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...]ustalił dla P. Ś. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla budowy płyty obornikowej i zbiornika na gnojowicę. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdza się, iż planowana inwestycja musi spełniać warunki obowiązujące w przepisach, w tym muszą być zachowane odległości od budynków już istniejących między innymi od magazynów żywności. Z przedłożonego do zgłoszenia projektu zagospodarowania działki wynika, iż projektowana płyta na składowanie obornika znajduje się w odległości ok. [...] m od budynku magazynowego, tj. w strefie oddziaływania planowanych do realizacji obiektów, w których przechowywane są artykuły spożywcze. Odległość ta w myśl przepisów Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. powinna wynosić, co najmniej 50 m. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu [...] września 2006 r. Decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...]Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania P.Ś. od decyzji organu I instancji utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał i na skutek ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, iż na działce należącej do I. i Z.D. w odległości [...]m od granicy działki znajduje się budynek magazynowy (sortowania i chłodnia warzyw). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa z dnia 7 października 1997 r. odległość płyt na składowanie obornika od budynków przetwórstwa rolno – spożywczego i magazynów środków spożywczych powinna wynosić 50 m. Obecna odległość zgłoszonej do realizacji płyty na składowanie obornika w stosunku do tego budynku wynosi [...] m. W takiej sytuacji – zdaniem organu – wobec stwierdzonego w trakcie oględzin sposobu użytkowania budynku na działce sąsiedniej jako magazynu środków spożywczych, organ na podstawie obowiązujących przepisów odnoszących się do realizacji płyt na składowanie obornika, wniósł sprzeciw wobec zamierzonych robót związanych z lokalizacją płyty gnojowej na działce P.Ś. Organ podniósł ponadto, iż inwestor decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. uzyskał dla tej samej inwestycji warunki zabudowy, zatem winien również wystąpić z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, przedkładając do zatwierdzenia stosowny projekt. W ocenie organu postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. wstrzymującego I. i Z. D. użytkowanie części budynku garażowego jako sortowni, przechowalni i chłodni owoców i warzyw nie ma w powyższym przypadku wpływu na ostateczny wynik rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej zgłoszenia budowy płyty na składowanie obornika. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył inwestor wnosząc o uchylenie decyzji Starosty P. z dnia [...] września 2006 r. zgłaszającej sprzeciw w sprawie budowy płyty na składanie obornika na działce nr [...] w miejscowości P. gm. K. i utrzymującej jej w mocy decyzji Wojewody [...], jako wydanych z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż jest rolnikiem i od wielu lat prowadzi hodowlę krów mlecznych. W 1996 r. uzyskał on zgodę na budowę budynku gospodarczego o funkcji mieszanej – stodoły i obory na działce nr [...]. W planie zagospodarowania przedmiotowej działki naniesiona została również płyta do składowania obornika. Jak podnosi skarżący budynek został wybudowany i obecnie dla jego prawidłowego funkcjonowania stało się konieczne wykonanie płyty do składowania obornika i zbiornika na gnojowicę. Wobec tego skarżący złożył zgłoszenie wykonania robót budowlanych, zgodnie, z którym płyta była zlokalizowana w odległości [...] m od istniejącego na sąsiedniej działce budynku mieszkalnego i [...] m od budynków gospodarczych. W ocenie inwestora lokalizacja taka jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Skarżący twierdzi, iż decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. zawierającą sprzeciw nie uwzględnia całokształtu okoliczności sprawy. W ocenie inwestora organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że na działce sąsiada istnieje budynek, który może być używany jako magazyn środków spożywczych, nie ustosunkował się natomiast do nielegalnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku na magazyn środków spożywczych. Nadto organ nie wypowiedział się, co do okoliczności, iż wybudowana przez niego obora nie może funkcjonować bez płyty obornikowej, gdyż jest to niezgodne z przepisami ochrony środowiska. Skarżący podniósł, iż brak obiektów towarzyszących przy istniejącej oborze uniemożliwia jej prawidłowe funkcjonowanie, przez co pozbawia go możliwości kontynuowania hodowli krów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasową argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna o, tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Przedmiotem oceny Sądu pod względem legalności w toku niniejszego postępowania była decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2006 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty P. zgłaszającą sprzeciw w przedmiocie budowy przez P.Ś. budowy zbiorników na gnojowicę i płyty na składowanie obornika na działce o nr ewid. [...] położonej w miejscowości P. gm. K. Na uwagę zasługuje fakt, iż wniosek P.Ś., który wpłynął do organu I instancji w dniu [...] lipca 2006 r. był już przedmiotem rozpoznania przez ten organ, który decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. wniósł sprzeciw, co do przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta następnie została uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Ponowna decyzja Starosty P., w której zgłosił on sprzeciw, co do przedmiotowej inwestycji została wydana w dniu [...] września 2006 r. i doręczona inwestorowi [...] września 2006 r. Decyzja ta utrzymana następnie w mocy przez Wojewodę [...] została wydana w oparciu o art. 30 Prawa budowlanego. Ocena prawidłowości zaskarżonej decyzji wymaga więc wyjaśnienia uregulowanej w tym przepisie instytucji sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Zgodnie z art. 30 ust. 2 powołanej ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia, do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Przepis ten stanowi nadto, iż w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. Natomiast z treści art. 30 ust. 5 wynika, iż zgłoszenia zamiaru dokonania robót budowlanych należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Z powyższego wynika, iż inwestor ma prawo przystąpić do robót budowlanych, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia nie zostanie mu doręczona decyzja zawierająca sprzeciw organu. Tak więc brak aktywności organu w tym zakresie otwiera inwestorowi drogę do rozpoczęcia robót zgodnie z treścią dokonanego zgłoszenia. Instytucja ta stanowi pewne uproszczenie dla inwestora, który zamierzając wykonać roboty budowlane dokonuje jedynie prostej czynności faktyczno – prawnej polegającej na zgłoszeniu zamiaru, po czym przez okres 30 dni jest zobligowany do powstrzymania się od wykonywania robót, które może podjąć dopiero w przypadku milczenia organu we wskazanym okresie. Na marginesie tylko dodać trzeba, iż procedura ta dotycząca inwestycji o mniejszym ciężarze gatunkowym niesie też pewne ryzyko, iż organ nie zdąży poinformować inwestora o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, czy też innych przeszkodach w wykonaniu inwestycji. W doktrynie na tle omawianego przepisu zrodziły się liczne wątpliwości dotyczące sposobu obliczania wskazanego w nim terminu. Jest to o tyle istotne, iż określa on ramy czasowe, w których organ administracji jest uprawniony do korzystania ze swoich kompetencji. Sprzeciw dokonany po upływie 30 - dniowego terminu nie wywołuje skutków prawnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 329/2004, opubl. Rzeczpospolita 2005/80 str. C2). Dla prawidłowego ustalenia czy nastąpiło zachowanie przez organ 30-dniowego terminu konieczne jest ustalenie początkowego biegu tego terminu, jak również daty, z jaką termin wskazany w tym przepisie kończy bieg. O ile odpowiedź na pierwsze z postawionych pytań nie nasuwa wątpliwości, to sporna jest kwestia, kiedy możemy przyjąć, iż termin ten został zachowany. Przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego mówi wprost o "doręczeniu zgłoszenia", wobec tego słuszna jest teza, iż jako początkowy dzień biegu terminu należy przyjąć dzień następny po dniu, w którym nastąpiło dokonanie zgłoszenia. W ciągu następnych 30 dni organ ma prawo "wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji". Dla oceny czy "wniesienie sprzeciwu" było skuteczne należy również wyjaśnić jak należy interpretować to pojęcie. W ocenie Sądu czynność prawna wniesienia sprzeciwu nie może być rozumiana inaczej jak tylko doręczenie decyzji zawierającej sprzeciw, a więc dopiero poinformowanie inwestora o sprzeciwie w ciągu 30 dni od dokonania zgłoszenia należy uznać za skuteczne wniesienie sprzeciwu (podobnie wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 15.04.2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 555/04, Lex nr 169408; z dnia 7.10.2004 r., sygn. akt IV SA 1244/03, Lex nr 160775; z dnia 28.07.2004 r. IV SA 623/03 Lex nr 158859). Nieco inaczej kwestię tą ujął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. (sygn. akt II OSK 79/06), przyjmując, iż termin ten jest zachowany, jeżeli w ciągu 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a., a więc termin uważa się za zachowany, jeżeli przed upływem terminu pismo, a w tym przypadku decyzja wnosząca sprzeciw zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Na tle art. 30 Prawa budowlanego w orzecznictwie pojawiła się również wątpliwość, co do możliwości ewentualnego przedłużenia bądź zawieszenia terminu określonego w tym przepisie na skutek wydania postanowienia wzywającego inwestora do usunięcia braków formalnych zgłoszenia (art. 30 ust. 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego stanowi wyłączną podstawę uzupełnienia brakujących dokumentów w zgłoszeniu pod rygorem wniesienia sprzeciwu. Pogląd taki zgodny jest z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 99/04 ( LEX 2006 r. nr 189148). Przepis art. 30 ust. 2 stanowi wyłączną podstawę uzupełnienia brakujących dokumentów w zgłoszeniu pod rygorem wniesienia sprzeciwu, przy czym używa on sformułowania "w określonym terminie". Dlatego też wydaje się, iż maksymalnym terminem, który należałoby zakreślić jest termin siedmiodniowy, podobnie jak w art. 64 § 2 k.p.a. Niejednokrotnie jednak już z treści samego zgłoszenia wynikać będzie, iż inwestor nie jest w stanie uzupełnić zgłoszenia zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w takim przypadku wydanie postanowienia w trybie art. 30 ust. 2 będzie bezprzedmiotowe i nie ma przeszkód, aby organ od razu skorzystał z możliwości wniesienia sprzeciwu. Wobec nałożenia na inwestora obowiązków określonych w art. 30 ust. 2,3 i 4 Prawa budowlanego wydawanie postanowienia na podstawie art. 30 ust. 2 powinno być wyjątkiem sprowadzającym się do uzupełnienia oczywistych i podstawowych braków możliwych do uzupełnienia niezwłocznie, gdyż inwestor decydując się na uproszczoną formę rozpoczęcia procesu budowlanego poprzez zgłoszenie w przypadku wniesienia sprzeciwu z uwagi na braki zgłoszenia, może niezwłocznie po uzupełnieniu braków dokonać już prawidłowego i kompletnego zgłoszenia. Wobec tego pozycja inwestora jako strony w postępowaniu administracyjnym wszczętym na podstawie zgłoszenia nie jest narażona na ujemne skutki formalnoprawne. Należy podnieść, iż termin z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem zawitym i nie jest możliwe jego przedłużenie przez wydanie postanowienia zobowiązującego inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Literalna wykładnia powołanego wyżej przepisu nie nasuwa wątpliwości w tym zakresie, 31 dnia od chwili zgłoszenia, jeżeli nastąpiło milczenie organu, inwestor może rozpocząć roboty budowlane, przy czym bez znaczenia jest czy zgłoszenie jest kompletne, czy też zawiera braki, do których uzupełniania inwestor został wezwany. Zgłoszenie bowiem jest instytucją, mająca w myśl intencji ustawodawcy uprościć postępowanie związane z realizacją inwestycji w tych przypadkach, w których idzie o inwestycje drobniejsze. Funkcja sprzeciwu czy postanowienia o uzupełnieniu dokumentów nie może wiązać się z uzasadnionym oczekiwaniem na decyzję zawierającą sprzeciw, czy na postanowienie o uzupełnieniu dokumentów, mimo upływu wskazanego w ustawie terminu 30-dniowego. Powodowałoby to, bowiem stan niepewności dla inwestora, wykraczający poza ów termin 30-dniowy, a przy tym nieograniczony żadnym innym terminem, uniemożliwiający mu jakiekolwiek rozsądne planowanie inwestycji. W glosie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 prof. Janusz Borkowski stwierdza, iż " po uzupełnieniu dokumentów w terminie wyznaczonym przez organ, zgłoszenie staje się kompletne w rozumieniu prawa i z treści art. 30 ust. 2 zdanie trzecie wynika, że organ nie może wnieść sprzeciwu z powodu wadliwości formalnej samego zgłoszenia". Z powyższego wynika, iż wykluczona jest powtórna kontrola zgłoszenia przez organ i wypełnienie warunków wydanego zgłoszenia przez inwestora powoduje skuteczność zgłoszenia. Jest to, więc jeszcze jeden argument potwierdzający "uproszczoną" formę postępowania administracyjnego wszczętego na podstawie zgłoszenia. Powyższe uwagi jakkolwiek nie w pełni znajdują zastosowanie na tle niniejszego stanu faktycznego, to jednak są konieczne dla wszechstronnego wyjaśnienia instytucji sprzeciwu i terminu do jego zgłoszenia. Na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż również w tym przypadku organ nie dochował terminu przewidzianego w art. 30 Prawa budowlanego. Charakter terminu określonego w tym przepisie jak również uproszczona procedura zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nadają instytucji sprzeciwu formę stosunkowo rygorystyczną. W ocenie sądu nie jest, więc dopuszczalne wydanie decyzji zawierającej sprzeciw z naruszeniem 30-dniowego terminu nawet wówczas, gdy decyzja ta wydana została na skutek ponownego rozpoznania sprawy w wyniku uchylenia pierwotnej decyzji zawierającej sprzeciw wydanej i doręczonej inwestorowi z zachowaniem 30-dniowego terminu. Skoro, więc organ wydając pierwszą decyzję zawierającą sprzeciw (doręczoną inwestorowi w dniu [...] sierpnia 2006 r.) dopuścił się naruszenia przepisów proceduralnych, wskutek czego decyzja ta została uchylona przez organ wyższej instancji to okoliczność ta nie może rodzić negatywnych skutków dla inwestora, który w takim przypadku nie może oczekiwać na prawomocne zakończenie postępowania w przedmiocie sprzeciwu, gdyż pozbawia go to jego podstawowego uprawnienia określonego w art. 30 Prawa budowlanego, a mianowicie prawa do rozpoczęcia robót budowlanych z upływem 30 dni od dnia zgłoszenia zamiaru ich wykonania. Uchylenie pierwotnej decyzji zawierającej sprzeciw, powoduje jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, jednakże nie można przyjąć, iż jednocześnie powoduje ono zawieszenie bądź wstrzymanie biegu 30-dniowego terminu, jak również powrót do sytuacji wyjściowej, a więc chwili zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych. Twierdzenie takie nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Tylko organ ponosi odpowiedzialność za błędne przeprowadzenie postępowania administracyjnego i ryzyko ewentualnego uchylenia wadliwej decyzji. Wobec tego stwierdzić należy, iż ponowna decyzja zawierające sprzeciw została wydana i doręczona inwestorowi z przekroczeniem 30 dniowego terminu, bowiem po upływie ponad 2 miesięcy od dnia zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych (doręczenie decyzji nastąpiło [...] września 2006 r.). Tym samym organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 30 Prawa budowlanego. Także nieuprawnione jest stanowisko organu, iż bez znaczenia dla przedmiotowej inwestycji jest kwestia samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działce nr [...] przez uczestników postępowania. Dopóki problem samowolnej zmiany użytkowania budynku nie zostanie w sposób ostateczny zalegalizowany dopóty należy uwzględniać jego pierwotne przeznaczenie. Nie można akceptować sytuacji, iż osoba w wyniku sprzecznego z prawem działania może blokować działanie znajdujące oparcie w przepisach prawa, taka sytuacja jest niedopuszczalna w państwie prawa, jakim jest zgodnie z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej a także jest sprzeczna z inną zasadą określoną w art. 32 Konstytucji a mianowicie z równością obywateli Rzeczpospolitej Polskiej wobec prawa. Osoba łamiąca zasady prawne nie może być w uprzywilejowanej sytuacji wobec osoby przestrzegającej tych zasad a wręcz organ administracji z uwagi na art. 7 k.p.a. ma obowiązek bronić interesów jednostki działającej zgodnie z prawem, nie może powoływać się na stan faktyczny niezgodny z przepisami prawa i z tego tytułu ograniczać działanie inwestora zgodne z przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdza naruszenia przez inwestora przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 7 października 1997 r. mając na uwadze oczywiście zakres użytkowania budynków gospodarczych na działce nr [...] zgodny z przepisami prawa a nie istniejący faktycznie. Zatem również wniesienie sprzeciwu z przytoczonych wyżej argumentów było niezasadne. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. i decyzję Starosty P. z dnia [...] lipca 2006 r. Na podstawie art. 152 i 153 p.p.s.a. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku, a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.