VI SA/Wa 2256/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor Agnieszka Łąpieś –Rosińska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2007 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej oddala skargę Pismem z dnia 14 lutego 2005 r. skarżący Z. S. wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia na posiadanie 6 egzemplarzy broni palnej sportowej, w tym: 2 egzemplarzy broni bocznego zapłonu, 2 egz. broni centralnego zapłonu i 2 egz. broni gładkolufowej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych. Pismem z dnia 4 maja 2005 r. Z. S. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję organu II instancji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd wyrokiem z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1362/05 uwzględnił skargę Z. S. i uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2005 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Głównego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. Akta przedmiotowej sprawy administracyjnej wraz z wyrokiem zostały zwrócone do organu I instancji w dniu 13 lutego 2006 r. Uwzględniając orzeczenie Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. Nr [...], w której po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 14 lutego 2005 r. o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych odmówił wydania przedmiotowego pozwolenia. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniósł Z. S. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Skarżący Z. S. pismem z dnia 16 sierpnia 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu administracji skargę na ww. ostateczną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., której zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 1, 3 oraz 53 b ust. 2 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie ogólnych zasad postępowania, w tym dyspozycji zawartych w art. 6, 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. W związku z tym, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Strona skarżąca podniosła w skardze, iż zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawnej jej wydania a jedynie argumenty, które w żaden sposób nie uzasadniają odmowy wydania pozwolenia na przedmiotową broń. Ponadto zostało wskazane, że organ zaniechał obowiązku pełnego udokumentowania okoliczności, które stały się faktyczną podstawą negatywnej decyzji. Zdaniem skarżącego podnoszenie przez organ argumentu interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego jest przekroczeniem granic swobodnego uznania. Interes społeczny i słuszny interes obywateli są prawnie równorzędne. Strona skarżąca podniosła, iż jedynie Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest uprawniony do oceny kto spełnia warunki występowania okoliczności o których jest mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji do otrzymania pozwolenia na broń w celach wymienionych w art. 10 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy. Prowadzone w sprawie postępowanie dotyczące dokumentów potwierdzających zaangażowanie w sport strzelecki i osiąganych wyników oraz poziomu sportowego było merytorycznie nieuzasadnione bo leży to wyłącznie w gestii PZSS, a nie Policji. Ponadto w skardze zostało wskazane, że argument uprawiania strzelectwa sportowego przy użyciu broni klubowej jest całkowicie nietrafny bowiem tzw. broń obiektowa to broń praktycznie nienadająca się do właściwego treningu i rywalizacji sportowej. Korzystanie z niej jest faktycznie niemożliwe, gdyż kluby nie posiadają własnych strzelnic w terenie w miejscach magazynowania broni. Procedura przewożenia broni jest bardzo restrykcyjna i przewozić ją może tylko osoba uprawniona. Prowadzi to do sytuacji, że chcąc ewentualnie skorzystać z tzw. broni obiektowej trzeba zapewnić sobie każdorazowo osobę towarzyszącą. W takiej sytuacji również codzienny trening symulacyjny w domu jest niemożliwy. W praktyce oznacza to, że korzystanie z broni w celach sportowych jest niemożliwe. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi z dnia 16 sierpnia 2006 r. Organ wskazał, że zarzut błędnej wykładni przepisów, na które powołała się strona skarżąca w skardze jest bezpodstawny. Organem właściwym do wydania skarżącemu pozwolenia na broń sportową jest – na podstawie art. 9 ustawy o broni i amunicji – wyłącznie właściwy organ Policji, tj. Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Jedynie zatem właściwy organ Policji jest w świetle tej ustawy upoważniony do oceny zasadności wydania pozwolenia na broń służącą celom sportowym, a nie żaden inny podmiot, a w szczególności Polski Związek Strzelectwa Sportowego. W żadnej mierze nie zmienia tego powyższego faktu to, iż na podstawie art. 53 b ustawy o kulturze fizycznej Polski Związek Strzelectwa Sportowego wydaje zaświadczenie stwierdzające posiadanie kwalifikacji sportowych do uprawiania strzelectwa sportowego. Należy zauważyć, że tego rodzaju dokument PZSS został uwzględniony w postępowaniu administracyjnym jako dowód posiadania przez skarżącego odpowiednich kwalifikacji do uprawiania strzelectwa sportowego. Organ podkreślił, iż w kontekście art. 10 ust. 1 oraz innych przepisów ustawy o broni i amunicji przedstawienie takiego dokumentu nie stanowi okoliczności wystarczająco uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń w celach sportowych. Zatem ww. zaświadczenie nie może więc mieć dla organu Policji znaczenia wiążącego. Jego przedstawienie nie skutkuje powstaniem po stronie organu obowiązku wydania pozwolenia na broń. Organ wskazał, że w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na broń sportową przepisy ustawy o kulturze fizycznej mają jedynie pomocnicze znaczenie. Natomiast należy pamiętać, że przedstawienie wspomnianego zaświadczenia jest niezbędnym warunkiem umożliwiającym wydanie przedmiotowego pozwolenia. Wnioskodawca musi zatem oprócz takiego dokumentu przedstawić szczególne okoliczności, które obiektywnie dowodzą, iż w jego przypadku posiadanie broni jest zasadne. Zdaniem organu skarżący nie dowiódł potrzeby posiadania broni palnej sportowej do celów sportowych. Komendant Główny Policji zaprzeczył również zarzutowi naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazał, iż szczegółowo został oceniony całokształt okoliczności wskazanych przez skarżącego, jak również wszystkie zebrane w sprawie dowody. Ponadto organ nie zgodził się z zarzutem, iż nie wykazał, by wpływ na rozstrzygnięcie miał wzgląd na interes publiczny. Podniósł, że wobec ścisłej, mającej wyraźne ustawowe podstawy reglamentacji pozwoleń na broń palną – przy uwzględnieniu założenia, iż wyłącznie wyjątkowe okoliczności mogą uzasadniać wydanie pozwolenia na broń – wydanie takiego pozwolenia na podstawie okoliczności nie tworzących ku temu bezsprzecznie klarownej, oczywistej podstawy faktycznej byłoby rozstrzygnięciem wystawionym na zarzut niezgodności z interesem porządku publicznego. Organ wskazał również, że sprawy organizacyjne klubów sportowych nie są rozważane w jakichkolwiek kategoriach przez organ Policji w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na broń. W związku z tym, ewentualne problemy klubów strzeleckich nie mogą być traktowane przez organy Policji jako okoliczności uzasadniające wydanie skarżącemu pozwolenia na ww. broń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych w liczbie 6 egzemplarzy. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie regulują przepisy art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 oraz art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r., Nr 53, poz. 549 z póź. zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ww. ustawy właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ust. 3 pkt 3 ww. art. 10 stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, iż wydanie takiego pozwolenia jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia, przy jednoczesnym przestrzeganiu zasady, że może to nastąpić w sytuacjach szczególnych. Sąd stanął na stanowisku, że organy Policji nie mogą kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń. Mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego, przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. W wyroku z dnia 12 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1515/01 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia, przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej. Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji. Organy te mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Ponadto należy zauważyć, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują także przepisy prawa europejskiego obowiązujące w RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być zatem w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na uwadze powyższe oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego należy stwierdzić, iż wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. Organ powinien się w takim wypadku kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawcy. Sąd podziela pogląd, że wśród wykazujących rzeczywiste potrzeby posiadania broni sportowej można wymienić działającego instruktora sportu strzeleckiego w klubie sportowym lub stowarzyszeniu strzeleckim, a także osobę, która wykaże ponadprzeciętną potrzebę posiadania broni sportowej. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1999 r. sygn. akt III SA 2854/99. W związku z tym, w ocenie Sądu nie można postawić zarzutu naruszenia prawa przez wadliwą interpretację art. 10 ustawy o broni i amunicji w sytuacji, gdy organ ustalił, że skarżący uprawia strzelectwo od 2004 r. wyłącznie w obszarze klubowym oraz zaangażował się w sport i wspieranie kariery sportowej dzieci w dyscyplinach narciarskich. Ponadto podkreślić należy, że uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r. sygn. akt III SA 1863/01. W związku z powyższym, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2006 r., jak również poprzedzająca ją decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów k.p.a., a w szczególności art. 6, 7, 8, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.