III SA/Wa 211/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2007 r. sprawy ze skargi Biura Usług Turystycznych "W." s.c. – W.J Z. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W., działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 w związku z art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia Biura Usług Turystycznych W. s.c. W.J. i Z.J. z siedzibą w W., odmówił zmiany postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] w sprawie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wnioskiem z dnia 22 stycznia 2005 r. Biuro Usług Turystycznych W. s.c. W.J. i Z.J. zwróciło się o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. We wniosku Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług turystycznych związanych z wypoczynkiem i rekreacją oraz usług im towarzyszących, w tym również dotyczących kolonii dla dzieci i młodzieży. Zgodnie z art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 137, poz. 535) podstawą opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. W miesiącach lipiec i sierpień 2004 r. organizowała kolonie letnie dla Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w W. Spółka zawarła umowy z kadrą pedagogiczną, wynajęła ośrodek, w którym zamieszkali koloniści oraz zagwarantowała przejazdy, korzystając z usług innych firm, świadczących tego rodzaju usługi. Podniosła, że zgodnie z pismem Urzędu Statystycznego w W. z dnia [...] lutego 2000 r., będącym odpowiedzią na zapytanie o usługi organizowania kolonii polegające na zamówieniu bazy noclegowej i żywieniowej w wynajętym obiekcie, zatrudnienie personelu pedagogicznego, medycznego, zapewnienie właściwego programu wychowawczego, sportowego i rekreacyjnego, zapewnienie środków transportu oraz organizowanie wycieczek w trakcie trwania kolonii należy klasyfikować pod symbolem PKWiU 55.23.11.00.00 "Usługi świadczone przez obozowiska dla dzieci". Zdaniem Spółki usługi w zakresie organizacji kolonii, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług na podstawie załącznika nr 3 poz. 140 są opodatkowane podatkiem od towarów i usług w wysokości 7%. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...] stwierdził, że stanowisko przedstawione przez Spółkę jest nieprawidłowe. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego w przypadku, organizowania przez podatnika kolonii różnego typu dla dzieci, przy wykorzystaniu własnego majątku, np: zakwaterowania we własnym hotelu, wyżywienia w tym hotelu, przejazdu własnym autokarem zastosowanie będzie miał przepis art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli usługa będzie opodatkowana stawką 7% podatku VAT (zgodnie z poz. 140 załącznika nr 3 do ustawy). Natomiast w przypadku organizowania przez podatnika imprezy polegającej na zakupie całego pakietu świadczeń, np: zakwaterowania, wyżywienia, transportu stanowiących jedną usługę od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty zastosowanie będzie miał art. 119 ustawy, czyli usługa będzie objęta szczególną procedurą opodatkowania według stawki 22% i opodatkowaniu będzie podlegać marża. W zażaleniu wniesionym w dniu 14 marca 2005 r. Spółka zarzuciła, iż przedmiotowa interpretacja nie dotyczy stanu faktycznego opisanego we wniosku. Spółka nie dokonuje bowiem zakupu całego pakietu świadczeń... W celu zorganizowania wypoczynku dla dzieci Spółka zamawia u swoich kontrahentów pojedyncze usługi np. zakwaterowania, wyżywienia, transportu, wynajmuje na określony czas basen, zakupuje bilety do muzeum oraz materiały niezbędne do przeprowadzenia zajęć kulturalnych, zawiera umowy o świadczenie usług przewodnika. Dzieci i młodzież znajdują się pod opieką wykwalifikowanej kadry, z którą Spółka zawiera indywidualne umowy. W piśmie z dnia 11 maja 2005 r. Spółka podtrzymała swoje stanowisko w sprawie podnosząc, że w jej ocenie usługi przez nią świadczone są opodatkowane stawką 7%. Wynika to z art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz załącznika nr 3 do tej ustawy. Wskazała, iż w przedmiotowym przepisie nie ma zastrzeżenia, że stawki 7% nie można stosować, dokonując rozliczenia podatku zgodnie z art. 119 tej ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpoznaniu zażalenia wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystycznych jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przez marżę należy rozumieć różnicę pomiędzy kwotą należności, którą ma zapłacić podróżny za usługę turystyczną (z wyłączeniem kwoty VAT), a ceną nabycia zapłaconą przez biuro podróży za towary i usługi dostarczane przez innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi. Zalicza się do nich w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Zasady powyższe mają zastosowanie w przypadku, gdy podatnik (biuro podróży): ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; przy wykonywaniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi, czyli klienta biura turystycznego; prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści nabywcy usług oraz posiada dokumenty, z których wynikają te kwoty (art. 119 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług). Biurom podróży nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwoty podatku naliczonego od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi, czyli klienta tego biura. Reguły te podlegają pewnym modyfikacjom w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystycznej podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie. Są to tak zwane usługi własne biura podróży. W tym przypadku odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści klienta biura podróży. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych znajdują zastosowanie przepisy art. 29 ustawy o podatku od towarów i usług. Jako przykład usługi własnej organ wskazał: zaoferowanie klientom usługi przewozu do miejsca wypoczynku autokarem należącym do biura. W związku z powyższym biuro podróży zobowiązane jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy, a jaka na usługi własne. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22% z zastrzeżeniem przepisów wymienionych w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Zgodnie natomiast z brzmieniem przepisu art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług – dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 tej ustawy. W załączniku tym, pod pozycją 140 wymienione zostały usługi o symbolu (PKWiU ex 55.2) – usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca któtkotrwałego zakwaterowania, z wyłączeniem usług zakwaterowania w bursach, internatach i domach studenckich (PKWiU 55.23.15). Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z treści powołanego zapisu pozycji 140 załącznika nr 3 do ustawy wynika, iż 7 % stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie wyłącznie do usług sklasyfikowanych pod symbolem PKWiU 55.2, a świadczy o tym umieszczenie przed numerem 55.2 symbolu ex. Zgodnie z objaśnieniami do powołanego załącznika dotyczy to tylko danego wyrobu/usługi z danego grupowania. Zatem zgodnie z powyższą regulacją opodatkowaniu 7%-ową stawką podatku od towarów i usług podlegają wyłącznie usługi zakwaterowania świadczone przez obiekty noclegowe turystyki i inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. W myśl natomiast art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawowa stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1 tej ustawy. Świadczone przez Spółkę usługi podlegają zatem opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w wysokości 22% - stosownie do zapisu art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. złożyło Biuro Usług Turystycznych W. s.c. W.J. i Z.J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka podniosła, że Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie posiada uprawnień do dokonywania własnej interpretacji klasyfikacji statystycznej usług. Zgodnie z ustawą z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej organem uprawnionym do dokonywania interpretacji klasyfikacji statystycznych są odpowiednie oddziały Głównego Urzędu Statystycznego. W związku z wystąpieniem Spółki Urząd Statystyczny w W. w piśmie z dnia[...]marca 2000 r. stwierdził, że świadczone przez nią usługi należy klasyfikować pod symbolem PKWiU 55.23.11 "usługi świadczone przez obozowiska dla dzieci". Skarżąca wskazała, że w ramach grupy 55.2 "usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz miejsca krótkotrwałego zakwaterowania" mieści się między innymi podkategoria 55.23.11 "usługi świadczone przez obozowiska dla dzieci". Ponadto Skarżąca, powołując się na inne interpretacje dokonane przez różne urzędy skarbowe, podniosła, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest sprzeczne z tymi interpretacjami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał ponadto, że jak wynika z akt sprawy podatnik organizuje imprezy polegające na zakupie całego pakietu świadczeń, (np. zakwaterowania, wyżywienia, transportu) stanowiących jedną usługę od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Zastosowanie będzie więc miał art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług, czyli usługa będzie objęta szczególną procedurą opodatkowania, według stawki 22% i opodatkowaniu będzie podlegać marża. Natomiast stawkę 7% podatku VAT (zgodnie z poz. 140 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług) podatnik mógłby zastosować jedynie w przypadku, jeśli organizowałby kolonie różnego typu dla dzieci, przy wykorzystaniu własnego majątku, np. zakwaterowania we własnym hotelu, wyżywienia w tym hotelu, przejazdu własnym autokarem. Odnosząc się natomiast do przytoczonych w skardze interpretacji dokonanych przez różne urzędy skarbowe w kwestii opodatkowania stawką 7% usług sklasyfikowanych do grupy PKWiU 55.23.11, organ podniósł, że dotyczą one odmiennego stanu faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane zostały rozstrzygnięcia organów podatkowych podjęte w związku z wystąpieniem Biura Usług Turystycznych W. s.c. W.J. i Z.J. z siedzibą w W. o udzielenie pisemnej interpretacji podatkowej. Stosownie do treści art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej pisemna interpretacja podatkowa udzielana jest w oparciu o stan faktyczny przedstawiony we wniosku o jej udzielenie. Przede wszystkim należy wskazać, że we wniosku z dnia 22 stycznia 2005 r. Skarżąca Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług turystycznych związanych z wypoczynkiem i rekreacją oraz usług im towarzyszących, w tym również dotyczących kolonii dla dzieci i młodzieży. Powołując się na art. 119 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podała, że podstawą opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Przy tak przedstawionym stanie faktycznym należało zatem przyjąć, że Skarżąca jest podatnikiem, do którego mają zastosowanie szczególne procedury przy świadczeniu usług turystyki określone w powołany przepisie art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. Podkreślić należy, że zasady opodatkowania określone w tym przepisie, bez względu na to kto nabywa usługę, stosuje jedynie podatnik świadczący usługi turystyki, który: - ma siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; - działa na rzecz nabywcy usługi we własnym imieniu i na własny rachunek; - przy wykonywaniu usługi nabywa towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści nabywcy usługi, czyli klienta biura turystycznego; - prowadzi ewidencję, z której wynikają kwoty wydatkowane na nabycie towarów i usług od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści nabywcy usług oraz posiada dokumenty, z których wynikają te kwoty (art. 119 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług)... Podatnik, który spełnia te warunki jest zobligowany do stosowania tej formy opodatkowania w zakresie wyczerpującym te przesłanki (J. Zubrzycki: Leksykon VAT 2006, tom I, Oficyna Wydawnicza Unimex, s. 848). Podatnik, który nie spełnia łącznie tych przesłanek podlega natomiast opodatkowaniu na zasadach ogólnych, czyli opodatkowaniu podlega obrót a nie marża. Wskazać należy, że z tej formy opodatkowania nie mogą korzystać agenci, którzy działają w imieniu i na rzecz innych podmiotów, tzn. w charakterze pośredników otrzymujących wynagrodzenie prowizyjne, które podlega u nich opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług – podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, z zastrzeżeniem ustępu 5. Istotą tej szczególnej procedury jest więc przyjęcie, że podstawą opodatkowania przy wykonywaniu usług turystyki jest kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku. Wprowadzenie tej szczególnej procedury opodatkowania działalności organizatorów turystyki jest wynikiem przeniesienia do polskiej ustawy postanowień art. 26 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów prawnych państw członkowskich w zakresie podatku obrotowego – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG). Zgodnie z przepisem art. 26 tej Dyrektywy imprezy (pakiety i usługi turystyczne), oferowane przez organizatorów turystyki, winny być opodatkowane według specjalnej procedury, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem VAT podlega naliczana przez organizatora turystyki marża handlowa. Stosowanie tej specjalnej procedury korzystne jest dla organizatorów turystyki w przypadkach, gdy stanowiące zazwyczaj znaczącą część usługi turystycznej i pakietu turystycznego – usługi zakwaterowania, gastronomiczne, transportowe itp. opodatkowane są stawką preferencyjną (niższą od podstawowej), a oferowanie pakietów i usług turystycznych opodatkowane jest stawką podstawową. Dzięki tej specjalnej procedurze organizatorzy turystyki unikają przy ustalaniu zobowiązania podatkowego z tytułu VAT odliczania niskiego podatku zawartego w fakturach otrzymanych z hoteli oraz obiektów krótkotrwałego zakwaterowania i naliczania znacznie wyższego podatku, należnego od całej kwoty pobieranej od nabywcy pakietów lub usług turystycznych. Przez marżę rozumie się bowiem różnicę między kwotą należności, którą ma zapłacić nabywca usługi, a ceną nabycia przez podatnika towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie (art. 119 ust. 2). Podstawę opodatkowania stanowi zatem w tych przypadkach jedynie marża uzyskana przez organizatora turystyki (biuro usług turystycznych), a nie cała wartość wykonywanej przez niego usługi turystycznej. Jeżeli przy organizacji imprezy turystycznej biuro usług turystycznych nabywa usługi od innych podmiotów (transport, wyżywienie, zakwaterowanie), podstawę opodatkowania tej usługi stanowi różnica pomiędzy ceną uzyskaną przez biuro turystyczne od nabywców usługi a kosztami jej zorganizowania, na które składać się będą nabyte usługi obce. Tak wyliczona różnica (marża) zawiera w sobie podatek należny od tej usługi. Przy stosowaniu tej formy opodatkowania podatnikowi nie służy jednak prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony od towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty. Zasada opodatkowania marży naliczanej przez organizatora turystyki może być stosowana bez względu na to, kto nabywa usługę turystyki. Nabywcą tej usługi może więc być zarówno inna firma, jak i osoba fizyczna. Stosownie do treści ust. 5 art. 119 – w przypadku, gdy przy świadczeniu usługi turystyki podatnik oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty część świadczeń w ramach tej usługi wykonuje we własnym zakresie, zwanych "usługami własnymi", odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29. Reasumując: w świetle przepisu art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług – szczególny tryb opodatkowania marży przy świadczeniu usług turystycznych może być stosowany przez podatnika świadczącego usługi turystyczne (organizatora turystyki) pod warunkiem, że przy wykonywaniu swojej usługi nabywa on towary i usługi od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Chodzi w tym przypadku o nabywane przez organizatora turystyki (biuro usług turystycznych) usługi transportowe, zakwaterowania, wyżywienia, ubezpieczenia czy przewodnika, które w całości składają się na usługę turystyczną świadczoną przez organizatora turystyki. Jeżeli bowiem przy świadczeniu tych usług podatnik wykorzystuje swój własny majątek (hotel, autokar itp.), czyli wykorzystuje "usługi własne", wówczas musi odrębnie ustalić podstawę opodatkowania dla usług własnych (opodatkowanie na zasadach ogólnych – art. 29 ustawy) oraz w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. Należy podkreślić, że opodatkowanie marży jest wyjątkiem od zasad ogólnych i ma stanowić udogodnienie dla podmiotów świadczących usługi turystyczne, spełniających łącznie warunki zawarte w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. Stawka VAT od kwoty marży od świadczenia usług turystyki wynosi 22%, a jeżeli usługi te są świadczone na terytorium krajów trzecich, tj. spoza Wspólnoty stawka podatku wynosi 0% (art. 41 ust. 1 w związku z art. 119 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług). Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie przewidują innej stawki preferencyjnej do opodatkowania marży, o której mowa w art. 119 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Do kwoty marży od świadczenia usług turystyki nie ma zastosowania 7% stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Stawkę tę stosuje się dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. W załączniku tym, pod pozycją 140 wymienione zostały usługi o symbolu (PKWiU ex 55.2) – usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki oraz inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania, z wyłączeniem usług zakwaterowania w bursach, internatach i domach studenckich (PKWiU 55.23.15). Z treści powołanego zapisu pozycji 140 załącznika nr 3 do ustawy wynika, iż 7 % stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie wyłącznie do usług z grupy PKWiU 55.2, a świadczy o tym umieszczenie przed numerem 55.2 symbolu ex. Zgodnie z objaśnieniami do powołanego załącznika dotyczy to tylko danego wyrobu/usługi z danego grupowania. Zatem zgodnie z powyższą regulacją opodatkowaniu 7%-ową stawką podatku od towarów i usług podlegają wyłącznie usługi świadczone przez obiekty noclegowe turystyki i inne miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Podkreślić należy, że uregulowanie to jest wynikiem implementacji Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów prawnych państw członkowskich w zakresie podatku obrotowego – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EWG). Załącznik H do tej Dyrektywy zawiera wykaz dostaw towarów i usług, które mogą podlegać obniżonym stawkom VAT. Wśród usług, które mogą podlegać obniżonym stawkom wymieniono: "usługi zakwaterowania w hotelach i podobnych obiektach, łącznie z zakwaterowaniem w obiektach wypoczynkowych oraz wynajem miejsc kempingowych i miejsc do parkowania". W rozpoznawanej sprawie – jak już wcześniej wskazano – Skarżąca we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego, wskazała iż świadczyła usługi turystyczne w ramach, których w lipcu i sierpniu 2004 r. organizowała kolonie letnie dla dzieci. Wskazała również, że podstawę opodatkowania usług świadczonych przez Spółkę stanowiła kwota marży pomniejszona o kwotę należnego podatku, o której mowa w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, iż z treści wniosku nie wynika aby usługa ta była świadczona na terytorium krajów trzecich, tj. spoza Wspólnoty, tym samym nie miała zastosowania stawka podatku 0%. A zatem zastosowanie miała stawka podstawowa 22%. Podkreślić należy, że opodatkowanie marży od świadczenia usług turystyki jest wyjątkiem od zasad ogólnych i ma stanowić udogodnienie dla podmiotów świadczących usługi turystyczne (organizatorów turystyki), spełniających łącznie warunki zawarte w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.