II OSK 1211/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia WSA del. Małgorzata Włodarska Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 76/07 w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 76/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską . Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy : Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] cofającą A. O. pozwolenie na broń palną myśliwską. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazano , iż decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach wydał A. O. zgodę na posiadanie czterech sztuk broni myśliwskiej na czas nieokreślony w celu uprawiania łowiectwa. Natomiast dnia [...] stycznia 2006 r. organ powziął wiadomość, iż przeciwko A. O. prowadzone jest postępowanie karne o czyny z art. 286 § 1 i 218 § 1 Kodeksu karnego. Następnie w dniu [...] czerwca 2006 r. poinformowano A. O. , iż wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia w/w zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej wskazując jako podstawę art. 18 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004 r., poz. 525 ze zm.). W toku postępowania A. O. reprezentowany przez pełnomocnika , wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Grodzki w T. na okoliczność treści zeznań złożonych przez świadków w w/w sprawie karnej. Postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił uwzględnienia wniosku pełnomocnika strony o przeprowadzenie powyższego dowodu. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji Śląski Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach cofnął A. O. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko A. O. toczy się postępowanie karne m.in. o popełnienie czynów określonych w art. 286 § 1, 284 § 2 Kodeksu karnego, a więc przestępstw przeciwko mieniu. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć przedmiotowe pozwolenie. Użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt.6 zwrotu "w szczególności" przesądza zdaniem organu , iż w stosunku do osób wymienionych w powyższym przepisie ,wobec których toczy się postępowanie karne o przestępstwa tam wymienione, istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Odnosząc się do wniosków dowodowych pełnomocnika strony organ wskazał, że badanie przez organ administracji kwestii zastrzeżonych dla sądu, przed którym toczy się postępowanie karne wykracza poza ramy postępowania administracyjnego, a ponadto jak konkludowano byłoby prawnie niedopuszczalne. Od powyższej decyzji A. O. wniósł odwołanie zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego. Ponadto zarzucił także naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 kpa polegające na bezzasadnym oddaleniu wniosku strony o dopuszczenie dowodu z akt toczącego się przeciwko skarżącemu postępowania karnego oraz nieprzeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków, którzy zostali przesłuchani w tym charakterze w w/w postępowaniu oraz art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, polegające na niepodjęciu decyzji o zawieszeniu postępowania w przypadku zaistnienia w sprawie przesłanki nakazującej organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust.1 pkt.2 w związku z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji instancji. W uzasadnieniu wskazał, że dyspozycja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji eliminuje potrzebę wnikania przez organy policji, w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia pozwolenia na broń, w szczegóły toczącego się postępowania karnego. Z samego bowiem faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego jednoznacznie wynika, iż zalicza się ona do kategorii osób, o których mowa w tym przepisie. W ocenie organu nie występuje w przypadku niniejszego postępowania konieczność jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa ponieważ w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależałby wynik postępowania administracyjnego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję A. O. . W uzasadnieniu skargi ponowił argumentację podniesioną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał , iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalił ją w trybie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za niesporne uznał Sąd pierwszej instancji , że przeciwko skarżącemu A. O. było prowadzone w momencie wydawania decyzji przez organy obu instancji, postępowanie karne o popełnienie czynów określonych w art. 286 § 1 oraz 284 § 2 Kodeksu karnego tj. o przestępstwa przeciwko mieniu. Fakt ten jak wykazano znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach kopiach postanowień o przedstawieniu skarżącemu zarzutów oraz w wydrukach z Centralnej Bazy KSIP. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Wyjaśniono , iż zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie jak podniesiono ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje wobec nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu zdaniem Sądu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to zdaniem Sądu w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądzał, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji jakiegokolwiek postępowania dowodowego w oparciu o materiały zgromadzone w postępowaniu karnym, o co wnioskował skarżący, mającego na celu udowodnienie niezasadności stawianych mu zarzutów karnych uznano w świetle powyższych rozważań za niedopuszczalne. Wyjaśniono , że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. Stąd też uznano, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń, przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. Sąd także uznał brak podstaw do ewentualnego zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia procesu karnego gdyż jak zaznaczono rozstrzygnięcie procesu karnego w świetle cytowanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji nie stanowi w niniejszej sprawie administracyjnej zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Wydanie bowiem decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie nie zależało od wydania prawomocnego wyroku przez sąd karny. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wniósł A. O. zaskarżając go w całości. Zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art.18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, polegające na błędnym przyjęciu, iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego, - naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku bez uwzględnienia całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W motywach skargi kasacyjnej podkreślono , że z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz argumentacją zawartą w uzasadnieniu tego orzeczenia nie sposób się zgodzić bowiem okoliczności toczącego się postępowania karnego nie są obojętne dla wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Wyjaśniono , iż z przepisu art.18 ust.1 pkt.2 w zw. z art.15 ust.1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji wynika, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec , których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przyznano, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwa z art.286 §1 k.k., art.284 §2 k.k. oraz 218 §1 k.k. Powyższa okoliczność nie może jednak sama przez się stanowić przyczyny cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej przez w/w. Zdaniem skarżącego, z cytowanych przepisów ustawy wynika, iż okoliczności sprawy będącej przedmiotem postępowania karnego nie pozostają bez znaczenia dla toczącego się postępowania administracyjnego dotyczącego cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Uznano, iż ratio legis w/w przepisów ustawy było doprowadzenie do sytuacji, w której dostęp do broni palnej mają wyłącznie osoby, które dają gwarancję jedynie zgodnego z prawem jej używania. Pierwszorzędne znaczenie ma w tym kontekście pierwsza część art. 15 ust.1 pkt.6 ustawy, tj. stwierdzenie, iż pozwolenie na posiadanie broni cofa się w stosunku do osób "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." Zdaniem skarżącego, dokonana przez Sąd pierwszej instancji oraz orzekające w sprawie organy administracji interpretacja przedmiotowego przepisu całkowicie pomijająca w/w sformułowanie, jako dokonana contra legem, jest oczywiście nieprawidłowa. Zamiarem ustawodawcy zdaniem skarżącego nie było pozbawienie możliwości posiadania broni palnej przez każdego, przeciwko komu wszczęte zostało postępowanie karne. Pozwolenie na posiadanie broni należy cofnąć jedynie tym osobom postawionym w stan oskarżenia, co do których istnieje w/w uzasadniona obawa. Brak takiej obawy w konkretnym przypadku powoduje, iż wydanie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną jest w świetle cyt. przepisu nieuzasadnione. Podkreślono , iż odmienna interpretacja ustawy o broni i amunicji w powyższym zakresie prowadziłaby do całkowitego zniweczenia zasady domniemania niewinności, zagwarantowanej zarówno ustawą (art.5 §1 k.p.k.), jak i Konstytucją. Przyjęta w zaskarżonym orzeczeniu wykładnia prowadzi bowiem do wniosku, iż istnieje domniemanie, że każda osoba, której postawiono zarzuty (nawet najbardziej absurdalne, jak w niniejszej sprawie) jest winna popełnienia zarzucanego jej czynu. Oczywistym jest, iż rozumowanie takie jest nie do przyjęcia na gruncie obowiązującego prawa, a co za tym idzie, okoliczności prowadzonej sprawy karnej powinny być brane pod uwagę w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Co więcej, zbadanie przez Sąd pierwszej instancji przedmiotowych okoliczności pozwoliłoby na stwierdzenie, iż postawione skarżącemu zarzuty w najmniejszym nawet stopniu nie czynią prawdopodobnym, iż w/w mógłby użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślono, iż gdyby w sprawie dopuszczono dowód z akt prowadzonej równolegle sprawy karnej, pełnomocnik skarżącego mógłby załączyć do akt przedmiotowej sprawy wyrok wydany w sprawie o ten sam czyn przeciwko temu samemu oskarżonemu, który zapadł przed tym samym Sądem, a którym to umorzono postępowanie z uwagi na przedawnienie. Wydając zaskarżone orzeczenie jak podkreślono , Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w ogóle do cytowanego przez skarżącego orzecznictwa sądowoadministracyjnego, dotyczącego opisywanej materii. Natomiast z wyroków sądów administracyjnych wynika, iż analiza okoliczności popełnienia przestępstwa, będącego podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, stanowi obowiązek organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Co więcej, przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym albowiem w takim przypadku niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym czynem i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Biorąc powyższe argumenty pod uwagę skarżący podkreślił , iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany został w oparciu o niepełny materiał dowodowym albowiem skarżącemu odmówiono możliwości przeprowadzenia dowodu z akt prowadzonego postępowania karnego. Dopuszczenie dowodu z akt sprawy karnej, a następnie przesłuchanie występujących w sprawie osób w charakterze świadków pozwoliłoby natomiast na ustalenie, że postawione skarżącemu zarzuty mają charakter absurdalny, natomiast nieprzeprowadzenie takiego dowodu stanowi uchybienie procesowe, niedopuszczalne w postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Niezależnie od powyższego podniesiono, iż nietrafne jest stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym rozstrzygnięcie, które zapadnie w sprawie karnej nie stanowi w niniejszej sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 §1 pkt.4 k.p.a. Zdaniem skarżącego, wydanie przez Sąd Rejonowy w T. wyroku miałoby decydujący wpływ na przebieg i wynik niniejszego postępowania. Brak zawieszenia niniejszego postępowania spowodował, iż strona została pozbawiona możliwości zweryfikowania stanowiska organu w powyższym zakresie, zanim zapadło merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie. Zdaniem skarżącego już , analiza akt sprawy karnej wskazuje na dużą dozę prawdopodobieństwa, iż skarżący zostanie uniewinniony. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz Komendanta Głównego Policji zwrotu kosztów postępowania według norm przypisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw , co sprawia , że nie zasługuje na uwzględnienie . W myśl art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach : 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie , 2) naruszeniu przepisów postępowania , jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednakże związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej , o którym mowa w art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , wymaga prawidłowego sformułowania zarzutów w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa , którym zdaniem skarżącego Sąd uchybił , uzasadnienie ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo , że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi obliguje sporządzającego kasację do wskazania naruszonych w postępowaniu sądowoadministracyjnym , przepisów proceduralnych , a także do wskazania , iż podniesione uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny kontrola kasacyjna obejmuje wyłącznie stosowanie prawa procesowego przez sąd administracyjny. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowania prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni , w sytuacji , gdy skarżący w ramach podstawy kasacyjnej zarzuci sądowi pierwszej instancji naruszenie stosownych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mimo zarzutów zawartych w skardze , naruszenia przez organy wskazanych w niej przepisów . W skardze kasacyjnej mimo , że podniesiono zarzut naruszenia prawa procesowego to jednak w tym kontekście nie wskazano jakiegokolwiek przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . W petitum skargi jedynie w sposób opisowy zarzucono naruszenie prawa procesowego , które mogło mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku bez uwzględnienia całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego . Takie sformułowanie zarzutu jest nieskuteczne , albowiem Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać zakresu zaskarżania i bez wskazania konkretnej normy prawa procesowego oceniać zarzutu naruszenia prawa procesowego. Wprawdzie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jedynym przepisem procesowym jaki został tam powołany to norma art. 97 § 1 pkt. 4 kpa lecz przepis ten wskazany został nie w kontekście uczynionego zarzutu lecz polemiki ze stanowiskiem Sądu : cytat " iż nietrafne jest stwierdzenie Sądu , zgodnie z którym rozstrzygniecie , które zapadnie w sprawie karnej nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa " – koniec cytatu. Poza tym nawet gdyby teoretycznie uznać , że to ta norma Kodeksu postępowania administracyjnego dotycząca zawieszenia postępowania administracyjnego została zakwestionowana w skardze kasacyjnej w formie zarzutu naruszenia przepisów postępowania to jest on nieusprawiedliwiony albowiem podniesiony zarzutu naruszenia dotyczy przepisu kpa , który w postępowaniu przed Sądem administracyjnym nie był stosowany. Tym samym , wobec braku skutecznego podważania skargą kasacyjną stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji , Naczelny Sąd Administracyjny związany był tym stanem faktycznym. Konstrukcja skargi kasacyjnej w zakresie redakcji zarzutów w niej zawartych pozwala zatem jedynie na ustosunkowanie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji polegający na błędnym przyjęciu , iż powołane przepisy obligują organ administracji do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej bez konieczności badania okoliczności toczącego się postępowania karnego. Punktem wyjścia dla Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę jest przekonanie , że prawo posiadania broni nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji R.P. Prawa tego nie gwarantują przepisy prawa międzynarodowego , w tym również prawa europejskiego. Prawo do posiadania broni jest ściśle reglamentowane w zakresie udzielania pozwolenia na broń jak też w okresie korzystania z przyznanego już decyzją administracyjną uprawnienia. W związku z tym , zarówno organy właściwe do wydawania pozwoleń na posiadanie broni jak i sądy administracyjne muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela , ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego . Jednakże podniesiony zarzut skargi kasacyjnej dot. błędnej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozostaje chybiony. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 cyt. wyżej ustawy. Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt wszczęcia i prowadzenia postępowania karnego o popełnienie czynu z art. 286 § 1 i art. 284 § 2 Kodeksu karnego. Przestępstwa te są przestępstwami przeciwko mieniu zamieszczonymi w rozdziale XXXV Kodeksu karnego – Przestępstwa przeciwko mieniu. Tym samym organy administracyjne miały obowiązek zaliczyć skarżącego do kategorii osób, którym nie wydaje się pozwolenia na broń, a jeżeli już je posiadają, to należy je im cofnąć (art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy). Tym samym to sam ustawodawca przesądził w treści przepisu art. 15 ust. 2 pkt 6 cyt. ustawy, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub wobec której toczy się postępowanie karne o taki czyn z mocy samej ustawy należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest to domniemanie niewzruszalne. Dlatego też w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji , trafnie wywiódł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie , wobec niespornego stanu faktycznego w tej sprawie , iż skarżący w dacie decyzji ostatecznej był osobą wobec , której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu , a ten fakt już przesądzał , że należy on do kręgu osób , które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami . Wystarczającą przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń było zatem samo prowadzenie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu co sprawia , iż zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w tym zakresie uznać należy za nieusprawiedliwione . Na marginesie czynionych rozważań podkreślić należy , że organy policji nie są uprawnione w prowadzonym postępowaniu w oparciu o przepisy o broni i amunicji do weryfikacji zasadności przedstawionych podejrzanemu zarzutów w postępowaniu przygotowawczym , czego domagał się skarżący w toku całego postępowania. Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy , iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji wyroku .