I FSK 819/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej L. H. a. s. w Z na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 marca 2007 r. sygn. akt I SA/Po 31/07 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi L. H. a. s. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 2 listopada 2006 r. w przedmiocie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych zharmonizowanych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Zarządzeniem z dnia 5 stycznia 2007 r. Skarżący został wezwany przez Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu do uiszczenia - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi - wpisu sądowego w sprawie ze skargi L. H. a. s. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 2 listopada 2006 r. w kwocie 1500 zł. Z kolei pismem z dnia 22 stycznia 2007 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Pierwszego WSA w Poznaniu, Strona została dodatkowo wezwana do usunięcia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania i pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez: 1) złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym, 2) złożenie dokumentu, wraz z tłumaczeniem na język polski, wskazującego prawo do reprezentacji osób udzielających pełnomocnictwa. Z potwierdzenia odbioru wynika, że oba ww. pisma zostały doręczone doradcy podatkowemu J. C. (podpisanemu na skardze do WSA) w dniu 24 stycznia 2007 r. Postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę strony na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej. Uzasadniając postanowienie Sąd I instancji wskazał, że termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął w dniu 31 stycznia 2007 r. Strona wprawdzie w dniu 1 lutego 2007 r. uiściła część wpisu sądowego w wysokości 1450 zł, jednakże – zdaniem Sądu – pismo procesowe nieopłacone w całości powinno być traktowane tak jak pismo w ogóle nie opłacone. Sąd wskazał również na nieuzupełnienie przez Stronę braku skargi w zakresie pełnomocnictwa w wyznaczonym terminie jako na przyczynę odrzucenia skargi. Pismem z dnia 11 kwietnia 2007 r. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną na ww. postanowienie WSA w Poznaniu, zarzucając naruszenie art. 49 § 1, art. 54 § 2 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Strona w szczególności stwierdziła, że wnosząc za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej skargę do WSA, dołączyła do niej wszelkie niezbędne dokumenty, w tym pełnomocnictwo, a potwierdzają to, zdaniem Strony, zapisy na ostatniej stronie skargi. Odrzucenie skargi przez Sąd I instancji z powodu braku pełnomocnictwa, zdaniem Skarżącego, stanowi naruszenie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., bowiem zaniechanie przeprowadzenia postępowania w zakresie prawidłowego wypełnienia przez organ celny zapisu art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi o naruszeniu przez Sąd przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Dalej, zdaniem Strony, skoro Sąd uznał, że brak jest pełnomocnictwa procesowego dla pełnomocnika, winien wezwać stronę do podpisania tej skargi. Odmienne działanie nie jest zgodne z treścią art. 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skarżący zarzucił także, że skoro Sąd stwierdził brak pełnomocnictwa w aktach sprawy, to powinien wezwać do uiszczenia wpisu sądowego bezpośrednio stronę. Ponadto, odnosząc się do kwestii uiszczenia wpisu sądowego, Skarżący uznał, że dokonał przelewu 1500 zł, ale bank potrącił 50 zł z tytułu dokonania przelewu, w związku z czym na rachunek Sądu wpłynęło tylko 1450 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zgodzić się z poglądem, że "Jeżeli wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego, czyli złożenia pełnomocnictwa, należy kierować do wnoszącego pismo pełnomocnika" (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. 2, Zakamycze 2006). Jeżeli bowiem strona decyduje się działać przez pełnomocnika, oznacza to, że z własnej woli, a często również z konieczności, postanawia współdzielić z pełnomocnikiem pewne prawa i obowiązki procesowe. W takiej sytuacji adresowanie bezpośrednio do strony wezwania, dotyczącego uzupełnienia braków formalnych, pod rygorem odrzucenia skargi, mogłoby narazić ją na niemożliwość sprostania w zakreślonym terminie obowiązkom wynikającym z wezwania. Z tych samych względów co wyżej należy uznać, że również wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego powinno być skierowane do pełnomocnika, który wniósł skargę. Nie można zgodzić się ze stwierdzeniem Strony, że z uwagi na to, iż tylko Strona była uprawniona do podpisania i wniesienia skargi, doszło do naruszenia art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. W tej kwestii należy bowiem mieć na uwadze, że działanie pełnomocnika w ramach umocowania jest de facto działaniem strony, którą ten pełnomocnik reprezentuje. Odnosząc się do kwestii nieuiszczenia wpisu sądowego w pełnej wysokości Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że wpis nieopłacony w pełnej wysokości powinien być traktowany tak samo, jak wpis w ogóle nieuiszczony. Niezależnie od powyższego należy uznać, że nieopłacenie wpisu w 7-dniowym terminie określonym w wezwaniu i opatrzonym rygorem odrzucenia skargi, stanowi uchybienie, które powinno skutkować odrzuceniem skargi, zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a. Powyższe powody, związane z nieuiszczeniem wpisu, stanowią wystarczającą podstawę do odrzucenia skargi. Z tego względu, niewyjaśnienie przez Sąd I instancji kwestii dołączenia do skargi pełnomocnictwa oraz ewentualnego nieprzekazania tego załącznika Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przez Dyrektora Izby Celnej nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem zarówno jeżeli pełnomocnictwo zostało faktycznie dołączone, jak i w sytuacji przeciwnej, skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieopłacony wpis sądowy, a więc postanowienie Sądu I instancji odpowiadało prawu. Biorąc zatem pod uwagę wskazane wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny – stosownie do art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.