II OSK 994/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Rzążewska Sędziowie NSA Zofia Flasińska NSA Jan Paweł Tarno ( spr.) Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2145/06 w sprawie ze skargi A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. G. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 ( sto osiemdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 marca 2007 r., VI SA/Wa 2145/06 oddalił skargę A. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...], nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Orzeczenie to zapadło w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z [...], Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z [...], Nr [...] cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.). Podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego była informacja, iż przeciwko A. G. prowadzone było postępowanie karne o przestępstwo z art. [...] Wyrokiem Sądu Rejonowego w Ś. z [...],[...] skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. [...] tj. przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie [...]oraz skazany na karę [...]miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary na okres [...] lat próby. Jednocześnie Sąd orzekł względem skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres [...] roku oraz świadczenie pieniężne w kwocie [...] zł na rzecz Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w S.. Wyrok jest prawomocny od dnia [...] Cofając pozwolenie na broń Komendant Wojewódzki Policji w G. uznał, iż zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 pozwolenie na broń nie może być wydane osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i przyjął, że skazanie strony prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne, stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż osoba, która dopuściła się czynu zabronionego w stanie nietrzeźwości, sprowadzając w ten sposób zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a co za tym idzie, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że broni może użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, iż nie zgadza się ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym w stosunku do strony skarżącej istnieje obawa, że posiadana przez nią broń mogłaby być użyta w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Swoje stanowisko skarżący motywował tym, iż nigdy nie był karany za żadne przestępstwo, a jako leśnik i myśliwy wielokrotnie nagradzany za solidną i rzetelną pracę cieszy się sympatią współpracowników. A. G. przedstawił swoją wersję wydarzeń, jaka miała miejsce w dniu zatrzymania przez Policję. Mianowicie wskazał, iż "tego dnia ok. godz. [...] wracając samochodem do domu wstąpił do sklepu spożywczego po zakupy. Przed sklepem spotkał kolegę, z którym wypili po jednej butelce piwa. Po kilkunastu minutach od wypicia alkoholu, wsiadł za kierownicę i pojechał do domu. Po wjeździe na teren posesji został wylegitymowany przez policjantów, którzy jechali za nim nieoznakowanym radiowozem. Skarżący podniósł ponadto, iż w jego odczuciu prawo działa wybiórczo, co potwierdza fakt, iż zna przypadki, w których inni myśliwi kierując pojazdem w stanie nietrzeźwości nie zostali pozbawieni pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji nie podzielił argumentów strony i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wskazał, iż rodzaj oraz okoliczności popełnionego przez skarżącego przestępstwa pozwalają uznać go za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym, pozwalają przyjąć, iż została spełniona dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, który to ma charakter obligatoryjny, a więc determinujący sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nakazuje on bowiem cofnięcie pozwolenia na broń osobie zaliczonej do kategorii osób, określonych w przywołanym art. 15 ust. 1 pkt 6. Organ wskazał ponadto, iż nie neguje licznych dowodów świadczących o pozytywnym postrzeganiu skarżącego w jego środowisku. Tym niemniej fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdu mechanicznego na drodze publicznej w stanie [...] powoduje, iż zachowanie skarżącego nie może zostać ocenione inaczej, niż jako: "szczególnie rażące lekceważenie podstawowych zasad porządku prawnego". W skardze na powyższą decyzję A. G. wniósł o uchylenie w całości decyzji Komendanta Głównego Policji. Zdaniem skarżącego, organ administracji publicznej dokonał błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji uznając, iż w stosunku do skarżącego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Na poparcie swojego stanowiska skarżący wskazał na swoją nienaganną postawę jako obywatela (zarówno w miejscu pracy oraz w rodzinnej miejscowości) i posiadacza broni myśliwskiej, którą posiada od dwudziestu lat. Dodał, że rygorystyczna polityka stosowana przez Policję powoduje, że jej organy dokonują nadinterpretacji prawa, nie badają przed wydaniem decyzji wszystkich okoliczności i nie podejmują jej indywidualnie, lecz według przyjętych rygorów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ dodał, że wbrew twierdzeniu strony organy obu instancji nigdy nie twierdziły, że skarżący użyje broni po spożyciu alkoholu, ale że mają one taką obawę, która jest uzasadniona faktem kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną. W uzasadnieniu stwierdził, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, czyli do osób co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zastosowanie powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do ww. kategorii osób. Sąd podzielił stanowisko Komendanta Głównego Policji, że skarżący dopuszczając się popełnienia przestępstwa z art. [...], za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika z oceny, iż osoba, w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za takie właśnie osoby przepis nakazuje traktować tych, którzy zostali skazani prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub takich, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W pozostałych przypadkach organ zobowiązany jest każdorazowo dokonać oceny, czy dana osoba należy do kręgu osób wskazanych w wyżej cytowanym przepisie, czy też, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności dotyczących tej osoby, a istotnych ze względu na możliwość dalszego korzystania z reglamentowanego prawa, jakim jest posiadanie broni, nie można jej do takiej kategorii zaliczyć. Przestępstwo objęte przepisem art. [...] usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka, o czym nierzadko świadczą tragiczne skutki tych przestępstw. Ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska, jakim jest prowadzenie auta po użyciu alkoholu powoduje, że Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, która jest organem doradczym Rady Ministrów, przygotowuje co roku szeroko zakrojoną kampanię społeczną przeciwko prowadzeniu samochodu po spożyciu alkoholu. Taka kampania była prowadzona również w latach 2003 – 2005, a więc przed dniem dopuszczenia się przez skarżącego przestępstwa. Koncept kreatywny kampanii opiera się na tym, że jedyne bezpieczne rozwiązanie to nie pić alkoholu, jeżeli planuje się prowadzić samochód; nie proponować alkoholu osobie, która zamierza prowadzić i nie dawać się namówić do jazdy samochodem z kierowcą, który pił alkohol. W konsekwencji celem akcji jest wykształcenie nawyku nieprowadzenia samochodu po spożyciu alkoholu i wyboru alternatywnego środka transportu. Kampania prowadzona jest w mediach (radio, TV, prasa), a także w formie spotów kinowych, bilboardów oraz plakatów i ulotek o charakterze edukacyjnym. Nierzadko wykorzystywane są w niej elementy o charakterze drastycznym (pokazywane są tragiczne skutki wypadków). Pomimo tak szeroko prowadzonych działań prewencyjnych, skarżący dopuścił się przestępstwa umyślnego z art. [...]. Jego zachowanie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżący nie gwarantuje, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Sąd podzielił powyższe stanowisko zwłaszcza w kontekście wyjaśnień złożonych przez stronę w toku postępowania administracyjnego, odnośnie przebiegu przedmiotowego zdarzenia. Skarżący mianowicie opisuje: "w dniu [...]. ok. godziny [...] wracałem samochodem marki [...] z hali [...] w miejscowości S. do domu, gdzie mieszkam. Po drodze zatrzymałem się przed miejscowym sklepem w celu dokonania zakupów. Po dokonaniu zakupów w sklepie spotkałem kolegę, który zaproponował wypicie piwa. Przy zmęczeniu przystałem na jego propozycję i wypiliśmy po 1 butelce piwa. Po 10 minutach wsiadłem do samochodu i udałem się w kierunku domu (ok. [...] m.)" (vide: pismo skarżącego z dnia [...]. k. [...] akt adm.). Jak wynika z powyższego opisu, A. G. podjął decyzję o wypiciu alkoholu zdając sobie sprawę, że za moment będzie prowadził auto. Skoro tak szeroko zakrojona coroczna kampania społeczna o skutkach wypadków spowodowanych przez nietrzeźwych kierowców nie przekonała strony a nagłaśnianie w mediach spraw w związanych ze skutkami tragicznych wypadków nie przemówiły do wyobraźni skarżącego, uzasadnione jest twierdzenie organu, że nie ma gwarancji, iż skarżący po raz kolejny zlekceważy obowiązujące przepisy. Nie bez znaczenia dla oceny cech osobowościowych A. G. jest również to, że skarżący przystał na propozycję wypicia alkoholu w sytuacji, gdy czuł się zmęczony (v. cytowane wyjaśnienia strony). Opisane zachowanie dodatkowo wzmacnia argumentację prezentowaną przez organ, że skarżący nie daje gwarancji, iż w podobnych warunkach (wypicie alkoholu w sytuacji, gdy będzie czuł się zmęczony) nie sięgnie po broń stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu, mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, takiej obawy nie można wykluczyć a ze względu na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje użycie broni, organ trafnie dał prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem strony. W rozpatrywanej sprawie świadome godzenie się przez skarżącego na ewentualne następstwa kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym daje podstawę do oceny postępowania strony jako osoby należącej do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stanowisko organu odwoławczego zasługuje na aprobatę, gdyż organ ten dokonał oceny w kontekście okoliczności popełnionego czynu oraz cech osobowościowych skarżącego. Powyższej ocenie nie przeczy fakt, że A. G.i jest leśnikiem, posiada doskonałą opinię a jako sprawca przestępstwa przyznał się do jego popełnienia oraz dobrowolnie poddał się karze. Wskazane okoliczności nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla uznania racji skarżącego, gdyż A. G. - co jeszcze raz należy podkreślić - zaprezentował lekceważącą postawę wobec podstawowych norm prawnych regulujących wyjątkowo istotną dziedzinę życia społecznego tj. kwestię bezpieczeństwa na drodze co uzasadnia twierdzenie, że słusznie został zaliczony do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, zaś uzasadnienie decyzji w pełni odpowiada wymogom zawartym w art. 107 § 3 k.p.a. A. G. zaskarżył powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na: 1) naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że w wyniku ewidentnego naruszenia zasad określonych w art. 7, 8, 10, 77, 80 k.p.a. sprawa nie została wyjaśniona w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie. Powołując się na wskazane powyżej zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że prowadzenie pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu nie może być zachowaniem akceptowalnym społecznie i ustawodawca kryminalizując tego rodzaju zachowania, nawet w przypadku bezwypadkowej jazdy, dał wyraz swojej determinacji w walce z tego rodzaju zachowaniami na drogach publicznych. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na liczne kampanie prowadzone w mediach uświadamiające skutki jazdy pod wpływem alkoholu. Jednak zarówno w decyzjach organów administracji, jak i uzasadnieniu wyroku Sądu, argumentacja dotycząca walki z prowadzącymi pojazdy w stanie nietrzeźwym jest nadrzędna nad treścią i sensem art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Norma tego przepisu ma za zadanie, chronić społeczeństwo przed osobami, których zachowanie nie daje rękojmi zgodnego zasadami interesu bezpieczeństwa oraz porządku publicznego używania broni. Ustawodawca wskazuje w tym przepisie, jakie zachowania uważa za szczególnie niebezpieczne, przez co uniemożliwiające ich sprawcom uzyskania dostępu do broni. Wskazane są w nim przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu oraz mieniu. Ponieważ katalog zawarty w art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter katalogu otwartego powoduje to, iż organ administracji może w przypadku złamania norm innych, niż opisane w rozdziałach XIX i XXXV Kodeksu karnego, uznając za osobę za nie dającą gwarancji zgodnego zasadami interesu bezpieczeństwa oraz porządku publicznego, jednak w tym przypadku organ powinien zachować szczególną ostrożność przy orzekaniu uwzględniając wszelkie okoliczności sprawy. Przestępstwo z art. [...] jest czynem szczególnie społecznie piętnowanym i może stanowić przesłankę negatywna w rozumieniu art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w dostępie sprawcy takiego czynu do posiadania broni. Jednak prawidłowe zastosowanie tej normy wymaga zbadania także innych elementów stanu faktycznego pozwalających naświetlić prawdziwy charakter osoby, wobec której toczy się postępowanie administracyjne. Takimi elementami są: opinia o charakterze osoby, wiedza o sposobie, w jaki do dej pory obchodziła się z bronią, a także wymiar kary oraz okoliczności, w jakich dopuścił się czynu przestępczego. Wykładnia art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji sprowadzająca się, do rozumowania, iż popełnienie każdego przestępstwa, z którym aktualnie prowadzona jest wzmożona walka prowadzona przez organy ścigania, z pominięciem innych przesłanek związanych z cechami osobowymi i dotychczasowym postępowaniem, stanowi podstawę do praktycznie automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń, należy uznać za błędne i ważące na wynik rozstrzygnięcia Sądu. Taka wykładnia powoduje, iż cofnięcie pozwolenia na broń staje się karą dodatkową, a nie środkiem kontroli administracyjnej nad użytkownikami broni. Istotną wadą natury procesowej było zdawkowe potraktowanie przez Sąd oraz organy administracyjne argumentacji dotyczącej dotychczasowej postawy A. G., sposobu w jaki do tej pory obchodził się z bronią palną. Dopiero analiza dotychczasowej postawy Skarżącego w powiązaniu z incydentalnym wydarzeniem, na skutek którego w stosunku do niego zapadł wyrok skazujący i wymiarem kary, może doprowadzić do wydania prawidłowego orzeczenia w jego sprawie. Nieuwzględnienie tych czynników w procesie orzekania, stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego tj. zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady zaufania obywateli (art. 8 k.p.a.), zasady wysłuchania stron (art. 10 k.p.a.), zasady wyczerpującego rozpatrywania materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.) oraz zasady rozpatrywania całości materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz o zasądzenie na rzecz Komendanta Głównego Policji kosztów postępowania według norm przepisanych. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna, choć formalnie odpowiada przedstawionym wymogom, to jednak podniesionych w niej zarzutów nie można uznać za usprawiedliwione. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Trafnie wywiódł, Sąd I instancji, że zgodnie z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. [...], a więc nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie. Statystyki dowodzą, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców. Po drugie, skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Jako kierowca, a więc osoba znająca przepisy ruchu drogowego (zdał egzamin na prawo jazdy), wiedział on doskonale o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Mimo to usiadł za kierownicą, bo nie do końca zdawał sobie sprawę z tego, co czyni, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że A. G. podjął decyzję o wypiciu alkoholu zdając sobie sprawę, że za moment będzie prowadził auto, co dowodzi, że świadomie zlekceważył sobie obowiązujące normy. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem. Tym samym, zostały spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej, wskazane w art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym stanie rzeczy Sąd I instancji trafnie uznał, że nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, jak i społecznym nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może zmienić faktu, że jest on osobą nieodpowiedzialną. Skoro Sąd I instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej wykładni mających w niej zastosowanie przepisów prawa materialnego, to jest rzeczą oczywistą, że postawione przez skarżącego zarzuty naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na zasadzie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.