IV SA/Wa 48/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia (...) sierpnia 2005r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego pozwolenia zintegrowanego - oddala skargę - IV SA/Wa 48/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia (...).08.2005 r. Minister Środowiska umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody (...). z dnia (...).06.2004 r. udzielającej pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do termicznego unieszkodliwiania stałych odpadów komunalnych, eksploatowanej na terenie Zakładu Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W., położonego przy ul. (...), w zakresie obejmującym: 1) wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza, 2) wytwarzanie odpadów, 3) wprowadzanie z powierzchni zredukowanej zakładu, wynoszącej 4 ha, wód opadowych do kanalizacji (...) Przedsiębiorstwa Handlu Opałem i Materiałami Budowlanymi z siedzibą w W., 4) emisję hałasu do środowiska. Odwołanie od decyzji udzielającej owego pozwolenia zintegrowanego złożyła, posiadająca w sąsiedztwie przedmiotowej Spalarni nieruchomość, S. Sp. z o. o., właściciel centrum biurowo-magazynowego. Zarzuciła wydanie tej decyzji z naruszeniem przepisów art. 186 w zw. z art. 141 ust 1 i 2 , art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627) oraz art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa. Stwierdziła, że Spalarnia (...) od czasu swego powstania w 2001 r. stanowi poważną uciążliwość dla sąsiednich nieruchomości, bowiem emituje zanieczyszczenia gazowe i pyłowe, a w szczególności okropny odór niemal uniemożliwiający Spółce funkcjonowanie na tym obszarze. Odwołująca się Spółka zauważyła, że wielokrotnie monitowała w tej sprawie, ale jak dotąd bezskutecznie. Nie powiodły się także podjęte przez nią starania o wstrzymanie działalności spalarni. Wskazała także na regulacje art. 186 ustawy - Prawo ochrony środowiska, z którego wynika, że organ odmawia wydania pozwolenia, jeśli nie są spełnione m. in. wymagania wynikające z art. 141 ust. 2, art. 143 oraz art. 204 ust. 1 tej ustawy lub też eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie dopuszczalnych standardów emisyjnych. Nadto powołując się na art. 141 ust. 2 zaznaczyła, że oddziaływanie takiej instalacji nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Mając na uwadze przytoczone przepisy Spółka podkreśliła, że wyniki kontroli przeprowadzonej w (...) w 2002 r. w zakresie pomiarów zanieczyszczeń generowanych przez ten podmiot wykazały przekroczenie warunków ustalonych stosowną decyzją w zakresie dopuszczalnych emisji. Z tego względu Spółka uznała, że wydanie pozwolenia zintegrowanego winno być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, czy stan emisji zanieczyszczeń uległ zmianie w czasie rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego. Zdaniem strony odwołującej się nie można było kwestii emisji zapachowych skwitować stwierdzeniem, że w aktualnym stanie prawnym nie ma możliwości oceny zapachowej jakości powietrza, z uwagi na brak przepisów w tym zakresie. Spółka nadmieniła także, iż Spalarnia zobowiązana została do wykonania instalacji do dezodoryzacji uciążliwych zapachów, jednakże nie uruchomiono jej w zakreślonym terminie a nawet ograniczono środki finansowe na jej realizację. Wobec wskazanych okoliczności S. Sp. z o. o. wyraziła przekonanie, iż Spalarni nie powinno być udzielone pozwolenie zintegrowane. Minister Środowiska po raz pierwszy rozpoznając to odwołanie postępowanie odwoławcze umorzył uznając, iż nie dotyczy ono interesu prawnego lub obowiązku S. SP. z o. o., nie istnieje bowiem przepis prawa materialnego, pozwalający zakwalifikować jej interes jako interes prawny. To rozstrzygnięcie Ministra zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11.03.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1/05. Sąd stwierdził wówczas, że organ nie rozważył, czy o istnieniu owego interesu nie przesądza wskazana przez skarżącego konieczność ochrony jego nieruchomości przed uciążliwością związaną w szczególności z emisją odorów przez Spalarnię. Sąd podkreślił, że fakt istnienia takiej emisji nie tylko nie został zakwestionowany w toku postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego, ale wręcz stał się przedmiotem regulacji decyzji pierwszoinstancyjnej, gdzie w pkt. IX zobowiązano wnioskodawcę do podjęcia działań zmierzających do ograniczenia emisji odorów w celu poprawy zapachowej jakości powietrza do (...).12.2004 r. Sąd zauważył nadto wówczas, iż Minister dopiero w odpowiedzi na skargę podjął próbę głębszej analizy legitymacji skarżącego w tej sprawie. S. Sp. z o. o. w złożonym następnie piśmie podtrzymała zarzuty i argumentację zawarte w jej odwołaniu i dodatkowo sformułowała zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Nadto wyjaśniła, że (...) do tej pory nie spełnił wymogów na niego nałożonych decyzją udzielającą pozwolenia zintegrowanego. Jednocześnie stwierdziła, że należące do niej obiekty w czasie powstawania spalarni już istniały, a wciąż unoszący się odór powoduje, iż najemcy lokali należących do Spółki stale interweniują i grożą zerwaniem umów najmu, żądając podjęcia stanowczych działań. Raz jeszcze rozpoznając wniesione odwołanie Minister Środowiska ponownie umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane przez Spółkę. W uzasadnieniu swej decyzji przedstawił pogląd, iż stronami postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego mogą być właściciele lub użytkownicy nieruchomości, na które szkodliwie oddziałuje instalacja będąca przedmiotem wniosku, ale tylko wówczas, gdy jej emisja do środowiska powoduje przekraczanie dopuszczalnych norm, określonych przepisami prawa, poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Może to jednakże mieć miejsce jedynie wtedy, gdy w postępowaniu o udzielenie pozwolenia przewiduje się legalizację powodowania ponadnormatywnych uciążliwości na terenach sąsiednich poprzez np. utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania. Dopiero wówczas też, zdaniem Ministra, w razie trudności z ustaleniem wszystkich stron należy sięgnąć do regulacji art. 185 ustawy- Prawo ochrony środowiska. Odnosząc się do podniesionych zarzutów Spółki Minister podkreślił, że ustalone w art. 4 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska uprawnienie każdego do powszechnego korzystania ze środowiska nie daje jednak osobie trzeciej praw strony w postępowaniu w przedmiocie udzielenia innemu podmiotowi pozwolenia na korzystanie ze środowiska w zakresie szerszym niż powszechne. Także odnośnie art. 141 ustawy - Prawo ochrony środowiska Minister stwierdził, że zawiera on skierowane do podmiotów eksploatujących instalację wymaganie dotrzymania standardów emisyjnych oraz oddziaływania w stopniu niepowodującym pogorszenia środowiska w znacznych rozmiarach ani zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Przepis ten jednak nie stanowi jednocześnie dla osoby trzeciej prawa podmiotowego, rozumianego jako przyznanie konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, nie może więc z tego przepisu Spółka wywodzić swego interesu prawnego w sprawie. Prawa tego, zdaniem Ministra, nie można także wywieść z art. 186 ustawy - Prawo ochrony środowiska, który zawiera listę przesłanek skutkujących odmową udzielenia pozwolenia na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, bowiem przekonanie S. Sp. z o. o., że organ niewłaściwie stosuje przepisy prawa w sprawie dotyczącej innej osoby, może być przedmiotem skargi wniesionej w trybie przepisów działu VIII Kpa, ale nie czyni ze Spółki strony postępowania o uzyskanie pozwolenia zintegrowanego na rzecz innego podmiotu. Nadto Minister wyjaśnił, że pozwolenie na korzystanie ze środowiska wymagane jest w przypadku istniejącej instalacji, decyzja ta nie rozstrzyga więc o samym prowadzeniu działalności. Kwestia ta bowiem rozpatrywana jest wcześniej w procesie inwestycyjnym, gdzie stronami postępowania jest zarówno inwestor, jak i właściciele sąsiednich nieruchomości. W ocenie Ministra wydanie pozwolenia, którego przedmiotem jest ta instalacja nie modyfikuje sytuacji prawnej Spółki, a zatem nie daje podstaw do uznania, że postępowanie to dotyczy jej interesu prawnego, bowiem udzielone Spalarni pozwolenie zintegrowane realizowane zgodnie z prawem nie narusza praw i obowiązków innych podmiotów. Samo domniemanie naruszenia warunków, na jakich oparta została decyzja nie może natomiast stanowić podstawy do przyznania uprawnień strony postępowania innemu podmiotowi niż temu, który jest adresatem decyzji. Okoliczność, że oddziaływanie spalarni odpadów komunalnych, zwłaszcza zapachowe jest uciążliwe i zagraża interesom ekonomicznym Spółki należy, zdaniem Ministra, zakwalifikować jako interes faktyczny, a nie prawny, co nie pozwalało Spółce wnieść odwołania od decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej instalacji. W skardze S. Sp. z o. o. przede wszystkim zarzuciła Ministrowi pominięcie oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 11.03.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1/05. Spółka przedstawiła także odmienną od przyjętej przez Ministra interpretację pojęcia interesu prawnego, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz stanowisko doktryny. S. SP. z o. o. stwierdziła, że nie sprowadza się on tylko do uprawnień lub obowiązków, które w wyniku postępowania administracyjnego mają zostać skonkretyzowane w sferze prawnej danego podmiotu, a więc do korzyści tylko w wymiarze proceduralnym. Zdaniem Skarżącej Minister całkowicie pominął okoliczność, że przedmiotowa decyzja udzielająca pozwolenia zintegrowanego rodzi po stronie Spółki obowiązek prawny respektowania stanu rzeczy tą decyzja ukształtowanego. Z tego punktu widzenia S. Sp. z o. o. niewątpliwie posiada status strony niniejszego postępowania, który pośrednio wywodzi z art. 144 Kc. W przekonaniu strony skarżącej Minister powinien rozważyć sytuację spółki poddawanej ciągłym, negatywnym oddziaływaniom (...) i ocenić w jaki sposób zaistniały stan przekłada się na możność wykonywania przez nią własnych uprawnień wobec nieruchomości i realizacji prawnych obowiązków wobec osób trzecich. Nierozważnie tych okoliczności w przekonaniu skarżącej naruszyło art. 7, 77 § li 107 §3 Kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji odmawiającej S. SP. z o. o. przymiotu strony postępowania o udzielenie pozwolenia zintegrowanego Zakładowi Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W. i z tego względu umarzającej postępowanie odwoławcze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jest to zatem kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak -stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a. - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto należy podkreślić, iż w myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów uznać trzeba, że nie może ona zostać uwzględniona. Przede wszystkim należy zauważyć, iż uprzednia decyzja organu odwoławczego z dnia (...)10.2004 r. umarzająca postępowanie odwoławcze została uchylona wyrokiem WSA z dnia 11.03.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1/05. W wyroku tym szczególnie podkreślono ogromną lakoniczność uzasadnienia uprzedniej decyzji Ministra Środowiska, nieklarowność jej wywodu, bo też uzasadnienie jej zajmowało niecałą jedną stronę. Sąd wówczas zauważył, iż próba głębszego przeanalizowania kwestii legitymacji skarżącego w sprawie podjęta została dopiero w odpowiedzi na skargę, co nie mogło sanować wadliwości zaskarżonej decyzji Ministra z dnia (...) 10.2004 r. Jednocześnie WSA nakazał organowi rozważenie, czy o istnieniu interesu prawnego skarżącego nie przesądza wskazana konieczność ochrony jego nieruchomości przed uciążliwością związaną w szczególności z emisją odorów przez spalarnię. Fakt ten bowiem stał się przedmiotem regulacji przedmiotowej decyzji o wydaniu pozwolenia zintegrowanego. W decyzji tej zobowiązano wnioskodawcę do podjęcia działań zmierzających do ograniczenia emisji odorów zakreślając stosowny termin realizacji tego obowiązku. Na Ministrze przy ponownym rozpatrzeniu odwołania spoczywał zatem obowiązek rozważenia tej kwestii i Minister z obowiązku tego się wywiązał, przy czym trafna jest w ocenie Sądu zaprezentowana przez niego argumentacja, wskazująca przyczyny, dla których nie można przyjąć, iż stronie skarżącej przysługiwał przymiot strony postępowania o wydanie pozwolenia zintegrowanego dla przedmiotowej spalarni. Należy zaznaczyć, iż stronami postępowania o wydanie pozwolenia w szczególnych przypadkach mogą być właściciele lub użytkownicy nieruchomości, na które szkodliwie oddziałuje instalacja będąca przedmiotem wniosku. Może mieć to miejsce tylko wówczas, gdy jej emisja do środowiska powoduje przekraczanie dopuszczalnych norm, określonych przepisami prawa, poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. W dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał art. 185 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (zwanej dalej P.o.ś.) w brzmieniu sprzed zmiany tego przepisu, dokonanej art. 1 ustawy z dnia 18.05.2005 r. o zmianie ustawy -Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 113, poz. 954 ze zm.), bowiem ustawa ta w art. 24 stanowiła, że w sprawach o wydanie pozwoleń na wprowadzanie do środowiska substancji lub energii, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy zmienianej (P.o.ś.) wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed wejściem w życie ustawy zmieniającej, stosuje się przepisy art. 180-229 w brzmieniu dotychczasowym, z pewnymi wyłączeniami, które w niniejszej sprawie nie znalazły zastosowania. Zaznaczyć przy tym należy, że art. 181 P.o.ś. zawiera unormowanie pozwalające organowi ochrony środowiska udzielić pozwolenia m. in. zintegrowanego, jak wynika z ust. 1 pkt 1 tego artykułu. Przepis art. 185 P.o.ś. w brzmieniu przed ową zmianą stanowił, że jeżeli w postępowaniu o wydanie pozwolenia zachodzi prawdopodobieństwo, że w sprawie mogą być jeszcze inne strony nieznane organowi administracji, informację o wszczęciu należy podać do publicznej wiadomości, co czyni zadość obowiązkowi zawiadomienia stron w rozumieniu Kpa. Jednakże nie można podzielić przekonania strony skarżącej, co też uczynił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, iż art. 185 P.o.ś. znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Dzieje się tak z racji treści pozwolenia zintegrowanego udzielonego Zakładowi Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W. - decyzji Wojewody (...) z dnia (...).06.2004 r. Otóż decyzja ta w żadnym miejscu nie dopuszcza emisji do środowiska, poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, powodujących przekraczanie dopuszczalnych norm, określonych przepisami prawa, jak wywiódł organ odwoławczy. Eksploatacja tej instalacji nie będzie zatem powodowała przekroczenia granicznych wielkości emisyjnych. Określenie w decyzji tych warunków ma na celu przeciwdziałanie zanieczyszczeniu środowiska. Wobec tego przestrzeganie przez Zakład Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W. warunków tego pozwolenia zintegrowanego nie może naruszać interesu prawnego strony skarżącej. Przesądza to o braku jej interesu prawnego pozwalającego na przyjęcie, iż jest stroną tego postępowania o udzielenie pozwolenia zintegrowanego. Co więcej w decyzji tej zabezpieczono interes faktyczny skarżącej Spółki poprzez nałożenie na Zakład Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W., a więc prowadzącego instalację wymóg podjęcia działań zmierzających do ograniczenia emisji odorów w celu poprawy zapachowej jakości powietrza zakreślając stosowny termin. Podkreślenia wymaga zatem szczególny charakter pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do termicznego unieszkodliwiania stałych odpadów komunalnych. Zakład Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W. chcąc nadal, wobec zmiany obowiązujących przepisów, prowadzić w sposób legalny dotychczasową działalność musiał posiadać stosowne pozwolenie zintegrowane, aby jego dalsza działalność mogła odpowiadać standardom ochrony środowiska. Istotą tego pozwolenia było ustalenie podmiotowi prowadzącemu instalację warunków korzystania ze środowiska. Oczywistym jest, że prowadzenie eksploatacji instalacji z zachowaniem tych warunków nie powoduje przekraczania standardów emisyjnych z instalacji, nie narusza też standardów jakości środowiska, ani nie narusza wymagań ochrony środowiska. Pozwolenie zintegrowane nie konkretyzuje zatem wobec S. Sp. z o. o. żadnych nowych obowiązków, a jedynie niejako ujmuje w ramy prawne dotychczas prowadzoną działalność spalarni. Podmiot, który uzyskał pozwolenie zintegrowane jest zobowiązany do przestrzegania jego ustaleń, w przeciwnym razie naraża się na stosowne sankcje. Dopiero wobec nieprzestrzegania postanowień tego pozwolenia podmiotom, których interes prawny zostaje naruszony poprzez takie działanie prowadzącego instalację, przysługują stosowne środki prawne mające doprowadzić do działania zgodnego z obowiązującym prawem. Odwołać się tu należy do art. 194 P.o.ś. przewidującego możliwość cofnięcia pozwolenia lub ograniczenia bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Z kolei eksploatacja instalacji bez pozwolenia jest naruszeniem prawa skutkującym sankcjami, którymi są podwyższona opłata za korzystanie ze środowiska oraz odpowiedzialność karna i administracyjna. Wydając przedmiotowe pozwolenie zintegrowane, jak zaznaczył organ odwoławczy, zabezpieczono także interes faktyczny skarżącej Spółki poprzez nałożenie na Zakład Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W. wymogu podjęcia działań zmierzających do ograniczenia emisji odorów, który to wymóg został już spełniony, jak oświadczył pełnomocnik Zakładu na rozprawie. Wobec przytoczonych okoliczności należy podkreślić, iż organ odwoławczy wypełnił wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w wyroku WSA z dnia 11.03.2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 1/05, a jego ustalenia w tym zakresie odpowiadają prawu. Sąd podziela ustalenia Ministra odnośnie charakteru art. 4 ust. 1, 141 oraz 186 P.o.ś. i uznaje, iż z przepisów tych nie można było wyprowadzić posiadania przymiotu strony niniejszego postępowania o udzielenie pozwolenia zintegrowanego przez skarżącą Spółkę. Służyć temu nie mogły również wskazane normy Konstytucyjne. Decyzja o udzieleniu pozwolenia zintegrowanego nie narusza bowiem interesu prawnego Spółki, który może zostać naruszony dopiero w drodze nieprzestrzegania przez prowadzącego instalację warunków udzielonego pozwolenia. Odnośnie uciążliwości zapachowych przedmiotowej instalacji, na marginesie należy zauważyć, iż ust. 3 art. 86 P.o.ś. dający możliwość Ministrowi Środowiska określenia w drodze rozporządzenia standardów zapachowej jakości powietrza i metod oceny zapachowej jakości powietrza został uchylony z dniem 28.07.2005 r. przez art. 1 pkt 39 lit. b ustawy z dnia 18.05.2005 r. o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 113, poz. 954 ze zm.), a zatem uciążliwości te mogą być rozpatrywane jedynie w aspekcie wprowadzania do powietrza szkodliwych substancji, co uwzględniono w owym pozwoleniu zintegrowanym. Instalacja do termicznego unieszkodliwiania stałych odpadów komunalnych eksploatowana jest na terenie Zakładu Unieszkodliwiania Stałych Odpadów Komunalnych w W. od dłuższego czasu. Nie jest to działalność nowa, która ukształtowana zostałaby dopiero wydaniem pozwolenia zintegrowanego. Zatem wydanie decyzji zawierającej pozwolenie zintegrowane dla tej instalacji nie stworzyło nowego stanu prawnego, który mógłby rodzić po stronie skarżącej Spółki obowiązek respektowania nowego stanu rzeczy. Argumentacja podniesiona przez skarżącą Spółkę mająca wykazać, iż w postępowaniu o udzielenie owego pozwolenia zintegrowanego przysługiwał jej przymiot strony, w istocie zdaje się dowodzić, iż winna ona mieć prawo strony w ewentualnym postępowaniu o cofnięcie pozwolenia lub ograniczenie go bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie będzie należycie eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, na co wskazuje art. 194 P.o.ś. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.