III SA/Gl 1054/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie WSA Małgorzata Jużków (spr.), Barbara Orzepowska, Asesor WSA, Protokolant st. ref. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. przy udziale- sprawy ze skargi Spółki A Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. orzeka, ze zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...] odmawiającą Spółce z o.o. A w K., stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie [...] zł za miesiące: styczeń [...]r. w kwocie [...]zł, luty [...]r. w kwocie [...]zł, marzec [...]r. w kwocie [...]zł, sierpień [...]r. w kwocie [...]zł, październik [...]r. w kwocie [...]zł, listopad [...]r. w kwocie [...] zł, grudzień [...]r. w kwocie [...]zł W podstawie prawnej decyzji powołał art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, w skrócie OP). W uzasadnieniu przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz argumentację prawną. W ramach tych wyjaśnił, że skarżąca Spółka wnioskiem datowanym [...]r., który wpłynął do Urzędu [...]r. zwróciła się do [...] Urzędu Skarbowego w K. o zwrot nadpłaty (podwyższonej o wskaźnik 3-krotności minimalnego wynagrodzenia na każdą z zatrudnionych osób niepełnosprawnych kwoty) w podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, sierpień, październik, listopad i grudzień [...]r. w wysokości łącznej [...]zł. Podstawą złożenia wniosku było opublikowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., sygn. akt K 45/01 (OTKA 2002/4/46), w którym to wyroku orzeczono o niezgodności art. 1 pkt 8 w związku z art.3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz. 1100, w skrócie ustawa o VAT) w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczania podatku od towarów i usług podlegające zwrotowi na rzecz zakładów pracy chronionej, przed upływem trzyletniego okresu, przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1999 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu obowiązującym 30 listopada 1999 r. zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku wyrażonymi w art. 2 Konstytucji oraz uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2005 r. –sygn. akt FPS 4/4 stwierdzającej i dającą możliwość ubiegania się o stwierdzenie przedmiotowej nadpłaty. Zgodnie z przedstawionymi przez stronę wyliczeniami nadpłatę stanowiła różnica pomiędzy deklarowanym podatkiem podlegającym wpłacie do urzędu skarbowego a podatkiem zwróconym przez urząd skarbowy w trybie postanowień art. 14a ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 95, poz.11, poz.50) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2000 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w K. przeprowadził kontrolę podatkową, której przedmiotem były ustalenia dotyczące realizacji inwestycji w latach 1999-2000, po czym decyzją z dnia [...]r. nr [...] odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za wskazane wyżej miesiące [...]r. w łącznej kwocie [...]zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Spółka uzyskała status zakładu pracy chronionej na okres od [...]1998 r. do [...]2001 r. na podstawie decyzji Pełnomocnika ds Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]r. nr [...], rozpoczęła w pierwszej połowie 1999 r. długookresową inwestycję polegająca na wykonaniu robót remontowo-budowlanych w budynku stanowiącym własność spółki w celu przystosowania tego obiektu dla potrzeb osób niepełnosprawnych, w okresie od [...] 1999 do [...] 2000 r. poniosła koszty robót w łącznej wysokości [...]zł udokumentowane fakturami i rachunkami uproszczonymi, ale ze względu na fakt zbycia przez stronę obiektu budowlanego będącego przedmiotem tych robót oraz fakt, że nie służyły one wyłącznie niepełnosprawnym odmówiono zwrotu nadpłaty w podatku VAT. Od decyzji tej Spółka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K., zarzucając jej: - iż rozstrzygnięcie podjęte w decyzji pozostaje w sprzeczności z materiałem dowodowym i stanem faktycznym sprawy, a podstawa odmowy zwrotu nadpłaty podatku VAT nie może być fakt późniejszego zbycia nieruchomości, w której prowadzone były roboty remontowo-budowlane i w związku z tym poniesionych wydatków długookresowych. Okoliczność ta nie przesadza bowiem o tym, czy prowadzona inwestycja miała charakter długookresowy, czy też charaktery takiego była pozbawiona. Podkreślono, że Spółka rozpoczęła roboty w I połowie 1999 r. i prowadziła je przez 18 miesięcy, do [...] 2000 r., kiedy to ze względu na trudna sytuację finansowa Spółki (strata finansowa, utrata płynności), chcąc utrzymać stan zatrudnienia osób niepełnosprawnych na dotychczasowym poziomie zmuszona była sprzedać część majątku. Bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że wykonywane roboty remontowo-budowlane miały miejsce w budynku spełniającym m.in. funkcja siedziby Spółki, gdyż wykonywane prace służyły osobom niepełnosprawnym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając przedstawioną tam argumentację i podkreślając, że prowadzone roboty polegały głównie na poprawie estetyki budynku i podniesienia jego standardu, co nie miało bezpośredniego związku z zatrudnianymi w firmie pracownikami niepełnosprawnymi, a tym samym poniesione nakłady nie stanowiły wydatków, o których mowa w przywoływanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K., podnosząc naruszenie prawa materialnego przez niezastosowanie art. 190 ust.4 Konstytucji w związku z art. 74 ordynacji podatkowej oraz błędną wykładnie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K 45/01, a w konsekwencji stwierdzenie, że skarżąca nie spełnia wszystkich przesłanek uprawniających ją do dochodzenia zwrotu nadpłaconego podatku od towarów i usług, naruszenie przepisów postępowania, art. 191 ordynacji podatkowej przez uznanie, iż w toku postępowania podatkowego skarżąca nie udowodniła przesłanek uprawniających ja do zwrotu podatku VAT. W uzasadnieniu powielając argumenty odwołania podkreślono, że organy podatkowe ograniczyły się do uznania, że poniesione przez skarżącą wydatki na remont należącego do Spółki budynku nie miały związku z zatrudnionymi w niej osobami niepełnosprawnymi, chociaż żaden z przepisów prawa nie definiuje pojęcia "przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych". Przyjęta przez organ podatkowy, wąska interpretacja tego pojęcia jest niezasadna. Prowadzony remont budynku, z uwagi na konieczność przeniesienia siedziby z jednej jego części do drugiej obejmował remont dachu, remont c.o., wykonanie instalacji odgromowej, malowanie pomieszczeń, parapetów, okien, drzwi i rynien spełniał wymóg realizacji przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych, gdyż budynek ten stanowił bezpośrednie miejsce pracy dla zatrudnionych w Spółce niepełnosprawnych. Bezspornym jest, że część robót i poniesionych w związku z ich wykonaniem wydatków nie służyła wyłącznie niepełnosprawnym (remont dachu), to jednak większość z nich związana była z koniecznością dostosowania budynku do potrzeb niepełnosprawnych i wymogów ustawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odpowiadając na zarzut naruszenia art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa zauważył, że poddano ocenie wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, a strona skarżąca nie przedstawiła (poza fakturami) dowodów przeciwnych, potwierdzających wykonanie umowy z [...]r., która określała ogólny zakres robót w obiekcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Nie kierują się zasadami słuszności, czy sprawiedliwości społecznej. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zatem skargę należało uwzględnić. Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. sygn. akt K 45/Ol (Dz. U. Nr 100, poz. 923) dotyczył skarżącej Spółki, a w konsekwencji, czy Spółka ta uregulowała zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń, luty, marzec, sierpień, październik, listopad i grudzień [...]r. w wysokości wyższej niż podatek należny za wskazany okres rozliczeniowy. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy skarżąca Spółka znalazła się w grupie podmiotowo i przedmiotowo wyodrębnionych podatników, wobec których przepis art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów usług oraz o podatku akcyzowym utracił swą moc prawną w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Przypomnieć należy, że uprawnienia podatników prowadzących zakłady pracy chronionej w zakresie zwolnień podatkowych uległy zasadniczej zmianie po ogłoszeniu wydanego przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 25 czerwca 2002 r. wyroku sygn. akt K 45/01. W sentencji tego wyroku (pkt 1) Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w zakresie, w jakim zmienia zasady wyliczania kwoty podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi na rzecz zakładu pracy chronionej, przed upływem trzyletniego okresu, przewidzianego w art. 30 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) jest niezgodny z zasadą ochrony praw nabytych i zasadą ochrony interesów w toku, wyrażonymi w art. 2 Konstytucji, w zakresie, w jakim nie przewiduje regulacji przejściowych niezbędnych dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy - w zaufaniu do dotychczasowych przepisów - rozpoczęli realizację długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Wyrok powyższy nie spowodował bezwarunkowej utraty mocy obowiązującej art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a więc nie wyeliminował całkowicie tego przepisu z systemu prawnego. Przepis ten i wprowadzone nim zmiany, zachowały moc obowiązującą w stosunku do tych podatników, którzy do dnia 30 listopada 1999 r. (data ogłoszenia ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. i określona w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego) nie rozpoczęli nowej inwestycji, tzn. nie ponieśli wydatków w celu realizacji długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach. Wobec tej grupy podatników nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, iż odnoszą się do nich konsekwencje, jakie wynikały z zasady ochrony interesów w toku z przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja tych podatników prowadzących zakłady pracy chronionej, których ustawa z 20 listopada 1999 r. zastała w trakcie prowadzenia długookresowych przedsięwzięć na rzecz zatrudnianych osób niepełnosprawnych. Kontynuowanie takich długookresowych inwestycji miało następować w nowych mniej korzystnych warunkach podatkowych, a to mogło oznaczać poważne ograniczenie środków finansowych i postawić pod znakiem zapytania możliwość dokończenia podjętych przedsięwzięć. Zasadniczym źródłem finansowania takich przedsięwzięć był bowiem, zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych, gdyż na ten cel prowadzący zakład pracy chronionej miał obowiązek przekazywać 90 % środków uzyskanych z tytułu zwolnień z podatków. Do tej grupy podatników będzie, więc miała zastosowanie część wyroku Trybunału Konstytucyjnego, o niekonstytucyjności art. 1 pkt 8 w związku z art. 3 ustawy z dnia 20 listopada 1999 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wobec faktu, iż nie wydane zostały przepisy zawierające regulacje przejściowe niezbędne dla zapewnienia ochrony interesów prowadzących zakłady pracy chronionej, którzy w zaufaniu do dotychczasowych przepisów rozpoczęli długookresowe przedsięwzięcia na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w ich zakładach, konieczna jest potrzeba badania każdej sprawy z uwzględnieniem jej indywidualnych okoliczności. Przenosząc to uregulowanie na stan faktyczny w rozpatrywanej sprawie, należy zauważyć, że w dniu 30 listopada 1999 r. skarżąca Spółka posiadała status zakładu pracy chronionej i jak stwierdziły to organy podatkowe, przed tą datą rozpoczęła remont obiektu zlokalizowanego przy ulicy [...] w K., pełniącego funkcję siedziby Spółki. Przedmiotem sporu jest uznanie przez organy celne wykonanych robót remontowych, za długookresowe przedsięwzięcie, ale nie na rzecz osób niepełnosprawnych. Zdaniem organów podatkowych brak jest bezpośredniego związku wydatków poniesionych na remont budynku z zatrudnionymi w Spółce osobami niepełnosprawnymi. Dowodem wykluczającym ten związek jest fakt prowadzenia remontu przez 18 miesięcy, a następnie sprzedaż tego obiektu aktem notarialnym z [...]r. (umowa przedwstępna sprzedaży z [...]r.), co dowodzi, że budynek nie mógł służyć osobom niepełnosprawnym, a tym samym nie był realizacją przedsięwzięcia na rzecz tychże osób i nie stanowił przesłanki uprawniającej do żądania zwrotu nadpłaty podatku VAT. Rozważania powyższe uprawniają do wniosku, że do skarżącej Spółki zastosowanie miał przepis art. 31 ustawy rehabilitacyjnej, brzmieniu obowiązującym w dniu 30 listopada 1999r., a więc przed zmianą jego treści wynikającej z art. 3 ustawy zmieniającej. Taka konstatacja wynika przede wszystkim z treści art. 14 a ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym - w brzmieniu obowiązującym w miesiącu listopadzie 1999 r. - zgodnie z którym, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust. 2 — 6. Z kolei na mocy art 31 ustawy rehabilitacyjnej, prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej zwolniony jest w stosunku do tego zakładu z podatków, z zastrzeżeniem ust. 2. Z treści tego przepisu, w oparciu o uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2001 r. sygn. akt FPS 7/01, organy podatkowe wysnuły wniosek, że przepis ten reguluje zwolnienie z podatków w oparciu o kryterium podmiotowo-przedmiotowe i uznając, że skarżąca nie spełniła drugiego z kryteriów, gdyż poniesione wydatki nie finansowały działań na rzecz osób niepełnosprawnych, odmówiły stwierdzenia wnioskowanej nadpłaty. Sąd zauważa, że w pełni podziela pogląd prawny wyrażony we wskazanej uchwale, nie akceptuje jednak automatycznego przeniesienia jego treści na rozpatrywany stan faktyczny. Po pierwsze należy zauważyć, że orzeczenie to dotyczyło innego podatku, tj. podatku od nieruchomości, z istoty swej zasadniczo różnego od podatku od towarów i usług, gdyż przedmiotem opodatkowania w pierwszym z nich jest posiadane prawo majątkowe, a nie rezultat działalności, jakim jest obrót. O ile w przypadku opodatkowania nieruchomości fakt nie wykorzystywania jej do prowadzenia zakładu pracy chronionej np. poprzez jej wynajęcie innemu podmiotowi przesądza o braku wykorzystywania jej do działalności gospodarczej prowadzącego zakład pracy chronionej, poprzez utratę związku funkcjonalnego z tą działalnością, to w żadnym razie nie można wyprowadzić takiego wniosku, w odniesieniu do podatku od towarów i usług w sytuacji, gdy podmiot będący zakładem pracy chronionej, wykazywał obrót z działalności gospodarczej, będącej przedmiotem działalności tego zakładu. Organy skoncentrowały swoją uwagę na zakresie prac remontowych nieruchomości, wskazując, że remont miał charakter ogólny, mający na celu poprawę estetyki budynku i podniesienie jego standardu, a nie szczególny, uwzględniający potrzeby osób niepełnosprawnych, jak tworzenie nowych miejsc pracy i ich wyposażenie, nakłady na rehabilitację, tworzenie odpowiedniej infrastruktury. Podatnik, nie wykazał w jaki sposób, po remoncie, poprawiły się warunki pracy niepełnosprawnych. Z przedstawionym poglądem organów podatkowych nie sposób się zgodzić, gdyż trudno uznać, że remont dachu, remont c.o. czy wyburzenie ścianek działowych w celu swobodnego poruszania się i dostępu do wszystkich pomieszczeń zakładu osobom niepełnosprawnym nie był wydatkiem na rzecz osób niepełnosprawnych. Należy się zgodzić ze stwierdzeniem skarżącej, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "długookresowych przedsięwzięć na rzecz osób niepełnosprawnych". Z tego też powodu, zdaniem Sądu orzekającego, nie można pomijać zapisów w aktach prawnych dotyczących niepełnosprawnych, które określają wymagania dla obiektów i pomieszczeń dla niepełnosprawnych, jak ustawa z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz.776), czy rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 31 grudnia 1998 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 1999 r., Nr 3, poz.220), które określało na jakie cele można wykorzystać te środki. Wśród nich wymieniono roboty budowlane dotyczące obiektów budowlanych zakładu, związane z poprawą warunków pracy i rehabilitacji, wyposażenie i dostosowanie pomieszczeń zakładu stosownie do potrzeb osób niepełnosprawnych. Skarżąca przedstawiła umowę z [...]r. z firmą B Z. P., której przedmiotem był remont budynku będącego jej własnością w celu przystosowania pomieszczeń do potrzeb zakładu pracy chronionej, zgodnie z wymogami art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych oraz wyeliminowania zagrożenia dla życia i zdrowia osób niepełnosprawnych. Potwierdzeniem wykonania robót i poniesionych wydatków były przedłożone organom podatkowym faktury za konkretnie wykonane roboty. Okoliczności tej organy podatkowe nie kwestionują. Podnoszą tylko, że nie jest to dostateczny dowód potwierdzenia ich wykonania i ich związku z zatrudnieniem przez skarżącą osób niepełnosprawnych na stanowiskach: elektronik samochodowy, specjaliści od windykacji, pielęgniarki, sprzątaczki i pracownicy ochrony. Reasumując, Sąd stwierdza, że przy takim ustaleniu stanu faktycznego, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, tj. stwierdzeniu, że podatnik posiadał status zakładu pracy chronionej i że kontynuował przedsięwzięcie długofalowe na rzecz pracowników niepełnosprawnych, rozpoczęte w 1999 r. we własnym obiekcie należy przyjąć, iż spełniał on przesłanki wynikające z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 25 czerwca 2002 r. Sąd nie podziela poglądu organu podatkowego, że remont dachu czy pomieszczeń sanitarnych nie służy osobom niepełnosprawnym, a fakt sprzedaży remontowanego budynku celem utrzymania działalności gospodarczej i zatrudniania osób niepełnosprawnych wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o zwrot nadpłaconego podatku. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, działając w oparciu o art. 152 ustawy. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi że: "W razie uwzględnienia skargi, sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku". Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę winien uwzględnić powyższe rozważania i dokona oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem kryterium wykonanych prac remontowych ze względu na wyłączną poprawę warunków pracy osób niepełnosprawnych (np. remont dachu, instalacja odgromowa), gdyż takiego kryterium ustawodawca nie zawarł w żadnym z przywołanych wyżej aktów prawnych.