II SA/Wr 814/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2007 r. przy udziale - na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Wojewody D. z dnia 16 października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru budowy pomieszczenia gospodarczego przy ul. O. [...] we W. postanawia odrzucić skargę. Pełnomocnik S. C. - adwokat K.U. - wniósł w jego imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody D. z dnia 16 października 2006 r., Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia 16 sierpnia 2006 r., Nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru budowy pomieszczenia gospodarczego dobudowanego do istniejącego budynku gospodarczego na działce przy ul. O. [...] we W., ponieważ zgłoszenie dotyczy budowy objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Zgodnie z przyjętymi zasadami proceduralnymi nieuiszczenie wpisu traktowane jest jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedstawiona zasada doznaje jednak częściowego ograniczenia w przypadku, gdy pismo wnoszone jest przez profesjonalnego pełnomocnika. W myśl art. 221 przywołanej wyżej ustawy, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Wpis stały pobiera się zaś we wszystkich sprawach w których przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne (art. 231 powoływanego aktu). Wyjaśniać również należy, że do dnia 17 marca 2006 r. obowiązywała zasada, zgodnie z którą, w przypadku skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszczano na wezwanie (...) po przekazaniu skargi sądowi - § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniach sądowych (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Od dnia 17 marca 2006 r. w związku z ogłoszeniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., SK 11/05 (Dz. U. Nr 45, poz. 322) sytuacja uległa jednak istotnej zmianie. W przywołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł bowiem, że przepis § 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia jest niezgodny z art. 2 Konstytucji oraz z art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji z dniem ogłoszenia tego orzeczenia, a więc z dniem 17 marca 2006 r., stracił moc wiążącą § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. i z tą datą obowiązek uiszczania należnej opłaty stałej, bez wezwania, dotyczy również skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego do sądu pierwszej instancji. Rozpoznawana obecnie skarga wniesiona została po dniu 17 marca 2006 r. przez profesjonalnego pełnomocnika. Przedmiotem zaskarżenia nie są należności pieniężne a zatem podlega ona opłacie stałej. Stosownie do treści § 2 ust.3 pkt 1 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały wynosi, w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu budownictwa i architektury 500 zł. Opłata ta, po myśli art. 221 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powinna być uiszczona przez profesjonalnego pełnomocnika, bez wezwania sądu, w terminie jaki dopuszczalny jest dla złożenia danego pisma (por. postanowienie SN z dnia 16 maja 1969 r., IIICRN 136/69, LEX nr 6505; postanowienie SN z dnia 25 września 1970 r., III CZP 58/70, OSNCP 1971, Nr 9, poz. 146). Jak wskazują akta sprawy opłaty w ogóle nie uiszczono a zatem warunek ten nie został dopełniony. Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje przedstawiony wyżej przepis art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten, z jednej strony, zwalnia przewodniczącego od obowiązku wzywania do uiszczenia opłaty sądowej, z drugiej strony, obliguje pełnomocnika do uiszczenia należnej opłaty w takim terminie jaki dopuszczalny jest do złożenia danego pisma. Uwzględniając zatem, że przedmiotowa skarga nie została należycie opłacona w terminie właściwym do wniesienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując przepis art. 221 w związku z art. 220 § 3 powołanej wcześniej ustawy, postanowił o jej odrzuceniu.