III SA/Wa 566/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2006 r. sprawy ze skarg J.. Sp. z o.o. w W. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. 1. nr [...] 2. nr [...] 3. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty należności podatkowych w podatku od towarów i usług oddala skargi Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2005 r., nr[...] oraz nr[...] (odpowiednio w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 566/06 oraz III SA/Wa 568/06), wydanymi na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ord. pod." oraz art. 11 ust. 2, art. 11c ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT z 1993 r.", Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołań J. sp. z. o.o., zwanej dalej "Skarżącą", od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia : - [...] listopada 2004 r., nr[...], - [...] listopada 2004 r., nr[...], które określały podstawę opodatkowania oraz kwotę należności podatkowych w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości, uchylił decyzje organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego, jako dotyczącej kwestii już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a w pozostałej części utrzymał te decyzje w mocy. W przypadku zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., nr[...] (w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 567/06) Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ord. pod., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., nr[...]. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca dokonała w grudniu 1999 r. zgłoszeń celnych importowanych farmaceutyków. Naczelnik Urzędu Celnego w W. decyzjami: - z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] oraz nr[...], - z dnia [...] listopada 2002 r., nr[...], uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości celnej towaru. Skarżąca dokonywała bowiem importu towarów, podając wartość celną importowanych towarów obliczoną według cen zakupu, określonych w fakturach dostawcy, bez dokonywania obniżenia ceny o należne rabaty. Według tak obliczonej wartości celnej Skarżąca obliczała i uiszczała także podatek VAT należny z tytułu importu towarów. Decyzje te zostały utrzymane w mocy decyzjami Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. i [...] czerwca 2003 r. Następnie, w wyniku wszczętych postępowań podatkowych, Naczelnik Urzędu Celnego w W. wydał wymienione na wstępie uzasadnienia decyzje, które określały podstawę opodatkowania oraz kwoty należności podatkowych w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. W decyzjach tych wskazano, iż konsekwencją określenia wartości celnej było określenie prawidłowej kwoty podatku wynikającej z poszczególnych zgłoszeń celnych. Pismami z dnia 14,15 i 29 grudnia 2004 r. Skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Celnej w W. odwołania od powyższych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W., zarzucając tym decyzjom naruszenie: - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 120 ord. pod. poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 11 ust. 2 oraz art. 11c ust. 2 i ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., tj. bezpodstawne zastosowanie tych przepisów, mimo ich nieobowiązywania w dacie wydania decyzji; - art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., poprzez nieprawidłowe określenie przez organy celne podstawy opodatkowania w imporcie towarów w oparciu o błędne ustalenia organu celnego dotyczące zgłoszenia celnego, które zostały zamieszczone w decyzjach naruszających : - art. 65 § 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "Kodeks celny", w związku z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa wprowadzająca", ponieważ decyzje organu celnego utrzymujące w mocy decyzje organu pierwszej instancji o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zostały wydane po upływie 3 lat od przyjęcia zgłoszenia celnego, czyli po upływie terminu do wydania takiej decyzji, - art. 2 Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), powoływanego dalej jako "Akt akcesyjny", poprzez obniżenie wartości celnej wskazanej przez Skarżącą w zgłoszeniu celnym, które było niezgodne z regułami odnoszącymi się do ustalania wartości towarów dla potrzeb celnych, - art. 23 § 1 i § 9 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego, w związku z art. 26 ustawy wprowadzającej, poprzez przyjęcie, że otrzymany po dokonaniu sprzedaży i przyjęciu zgłoszenia celnego upust miał wpływ na wartość celną importowanego towaru, - § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. - Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej (Dz. U. Nr 80, poz. 908 z późn. zm.), poprzez niezastosowanie opinii 15.1 Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, zgodnie z którą upust przyznany wstecz nie może zostać wzięty pod uwagę przy ustalaniu wartości celnej importowanego towaru. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach zaskarżonych decyzji Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził, że prawidłowo podał jako podstawę prawną art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. dający uprawnienie organom celnym do określania wysokości podatku od towarów i usług. Stwierdzając to, przytoczył treść art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302), zgodnie z którym postępowania w sprawach podatkowych wszczęte i niezakończone ostatecznym rozstrzygnięciem w danym trybie przed dniem wejścia w życie ustawy, przejmują organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie ustawy, przy czym wszystkie podjęte w postępowaniu czynności pozostają w mocy. Dodatkowo w art. 31 ust. 4 tej ustawy postanowiono, iż w sprawach wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną, stwierdzenia nieważności oraz uchylenia lub zmiany takiej decyzji, właściwe są organy właściwe w takich sprawach po dniu wejścia w życie ustawy, przy czym wszystkie już podjęte czynności pozostają w mocy. W świetle powyższych wyjaśnień, organ odwoławczy stwierdził, iż Naczelnik Urzędu Celnego był uprawniony do określenia podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, którego obowiązek uiszczenia powstał przed dniem 1 września 2003 r. Odnośnie podstawy opodatkowania Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż za podstawę opodatkowania towarów przyjął wartość celną towaru określoną w decyzjach Naczelnika Urzędu Celnego w W. wydanych w odrębnych postępowaniach. Strona w ramach postępowania odwoławczego od tych decyzji miała możliwość podnoszenia zarzutów odnoszących się do określonej wartości celnej towaru. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w odwołaniu. Zarzut naruszenia art. 2 Aktu akcesyjnego uzupełniła poprzez wskazanie, iż organy orzekające naruszyły też art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 145 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 2454/93", poprzez brak uwzględnienia przepisów prawa wspólnotowego przy ustalaniu wartości celnej towarów. Ponadto wskazała na naruszenie następujących przepisów prawa procesowego: - art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ord. pod. przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie przejawiające się w braku merytorycznego ustosunkowania się do postawionego przez Skarżącą w odwołaniach od decyzji wydanych przez organ pierwszej instancji zarzutu oparcia rozstrzygnięć wydanych przez organ pierwszej instancji na wartości celnej towaru ustalonej w sposób wadliwy, tj. z naruszeniem art. 23 § 1 i § 9, art. 65 § 5 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego, art. 2 Aktu Akcesyjnego, a także § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999 r.- Wyjaśnienia dotyczące wartości celnej. Zdaniem Skarżącej, zaskarżone decyzje oraz decyzje organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego zostały wydane bez podstawy prawnej. Organy celne jako podstawę prawną wydania decyzji przyjęły bowiem przepisy prawa, które nie obowiązywały w dacie rozstrzygania. Zgodnie z art. 175 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa o VAT z 2004 r.", z dniem 1 maja 2004 r. utraciła moc poprzednia ustawa o VAT z 1993 r. Oznacza to, w ocenie Skarżącej, że począwszy od dnia 1 maja 2004 r. przepisy ustawy o VAT z 1993 r. przestały obowiązywać, a zatem norma wynikająca z art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. nie mogła być podstawą działania organu celnego przy wydawaniu rozstrzygnięć w datach wydania zarówno zaskarżonych decyzji, jak i utrzymanych nimi w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Według Skarżącej, przepis art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. należał do kategorii przepisów prawa procesowego, określając zakres uprawnień organu celnego przy orzekaniu o należnościach z tytułu podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę, że ustawa o VAT z 2004 r. nie zawiera żadnej regulacji intertemporalnej dotyczącej stosowania uchylonych przez nią przepisów prawa, organy administracji powinny po jej wejściu w życie działać w oparciu o nowe przepisy prawa, tj. stosować nowe przepisy o postępowaniu w zakresie orzekania o należnościach z tytułu podatku od towarów i usług. Skarżąca wskazała ponadto, iż rozstrzygnięcia organów celnych dotyczące wartości celnej zostały wydane z naruszeniem prawa, a ustalenia z nich wynikające nie mogą stanowić podstawy dla określenia jej podatku należnego z tytułu importu towarów w wysokości innej niż zadeklarowana przez nią w zgłoszeniach celnych. Na potwierdzenie tej okoliczności Skarżąca wskazała na brzmienie art. 23 § 1 i § 9 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego. Podniosła także, iż zarówno Wspólnotowy Kodeks Celny, jak i rozporządzenie nr 2454/03 są w chwili obecnej (i były w chwili wydawania zaskarżonych decyzji) powszechnie obowiązującymi przepisami prawa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym rozporządzenie nr 2454/93 precyzuje ogólne postanowienia Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Sąd administracyjny jako sąd Państwa Członkowskiego Wspólnoty Europejskiej winien więc, zdaniem Skarżącej, rozważyć, podczas orzekania w niniejszych sprawach, znaczenie przepisów wspólnotowych dla sprawy zawisłej przed nim, w szczególności podczas oceny legalności wydania zaskarżonych decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz art. 145 ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93. Mając to na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz decyzji je poprzedzających. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o oddalenie skarg przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po połączeniu spraw do łącznego rozpoznania a także rozstrzygnięcia na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", zważył, co następuje. Skargi są niezasadne. W rozpatrywanych sprawach Skarżąca zarzuciła organom celnym wydanie decyzji bez podstawy prawnej, ze względu na nieobowiązywanie, w dniu wydania zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W., art. 11 ust. 2 oraz art. 11c ust. 2 i 4 ustawy o VAT z 1993 r. Powyższa kwestia sprowadza się do oceny dopuszczalności określenia przez Naczelnika Urzędu Celnego podatnikowi podatku od towarów i usług wysokości zobowiązania w tym podatku z tytułu importu towarów, w związku ze zmianą stanu prawnego polegającą na utracie mocy obowiązującej ustawy o VAT z 1993 r. i wejściu w życie ustawy o VAT z 2004 r. Odnosząc się do tego zarzutu, zdaniem Sądu, trzeba zauważyć, że podatek od towarów i usług określony przepisami ustawy o VAT z 2004 r. stanowi kontynuację podatku od towarów i usług wprowadzonego do polskiego systemu podatkowego ustawą o VAT z 1993 r. Ustawodawca uchwalając ustawę o VAT z 2004 r. przewidział w tej ustawie, w zakresie dotyczącym opodatkowania importu towarów, analogiczne uprawnienie dla organów celnych, jak w poprzedniej ustawie o VAT z 1993 r., w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw (...). Świadczą o tym uregulowania zawarte w dziale VII ustawy o VAT z 2004 r. zatytułowanym "zasady wymiaru i poboru podatku z tytułu importu towarów", a zwłaszcza w art. 33 ust. 2, który zawiera analogiczne rozwiązanie prawne jak art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. Jak słusznie wskazuje Skarżąca, przepisy art. 11 ust. 2 i art. 11c ust. 2 i 4 ustawy o VAT z 1993 r. należały do kategorii przepisów prawa procesowego, określając jednocześnie zakres uprawnień organu celnego przy orzekaniu o należnościach z tytułu podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę wskazywany także przez Skarżącą brak w ustawie o VAT z 2004 r. regulacji intertemporalnych odnoszących się do możliwości dalszego stosowania tych przepisów, organy celne po wejściu w życie ustawy o VAT z 2004 r., istotnie powinny działać w oparciu o nowe przepisy procesowe, dotyczące orzekania o wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Uznać więc należy, iż wobec braku przepisów przejściowych, nie ma przeszkód do przyjęcia bezpośredniego działania nowego prawa w zakresie norm proceduralnych i kompetencyjnych, także w odniesieniu do zdarzeń, w tym przypadku importu towarów, zaistniałych pod rządami poprzedniej ustawy. Jak już wskazano wyżej, uprawnienie organu celnego w tym zakresie, które zawarte było w art. 11 ust 2 ustawy o VAT z 1993 r., istnieje nadal, tyle że umieszczone zostało w art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. Zatem, mimo zmiany przepisów, organy celne miały uprawnienie do określania zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w stanie faktycznym mającym miejsce w rozpoznawanych sprawach. Identyczność stanu prawno-podatkowego pod rządami obu ustaw przesądza, że jest to takie same uprawnienie organu celnego do określania zobowiązania podatkowego. Jego konkretyzacja powinna się więc odbyć na podstawie prawnej obowiązującej w dacie wydania decyzji. Tym samym stwierdzić należy, iż organy celne błędnie wskazały w podstawie prawnej wydawanych decyzji art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r., zamiast art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. Jednakże, pomimo błędnego wskazania przepisu, nie można się zgodzić ze stanowiskiem Skarżącej, iż decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, a więc że są dotknięte wadą kwalifikującą je do stwierdzenia nieważności w trybie art. 247 § 1 pkt 2 ord. pod. Wprawdzie, jak słusznie podniesiono w skardze, zawarte w nich rozstrzygnięcia zostały oparte na normie nieobowiązującego art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r., niemniej podstawa prawna obiektywnie istniała, tyle że wynikała z art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r. Powyższe naruszenie prawa, w ocenie Sądu, nie mogło mieć jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ de facto istniał przepis prawa dający organom celnym prawo do określenia wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w przypadku nieprawidłowego wykazania kwoty tego podatku przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Zarówno w piśmiennictwie podatkowym jak i w orzecznictwie powszechnie akceptowany jest pogląd, iż przesłanka z art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej nie zachodzi, gdy w decyzji nie powołano podstawy prawnej albo powołano ją błędnie. Istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie przepisu, który podstawę taką stanowi, choćby nie został on w decyzji wskazany (por. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1999 r., sygn. akt III SA 5540/98 oraz Ordynacja Podatkowa, Komentarz - S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 634-635). W rozpatrywanych sprawach w dacie wydawania zaskarżonych decyzji obowiązywał art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r., który uprawniał organy celne do wydania decyzji określającej podatek w prawidłowej wysokości, jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo. Tak więc błędne powołanie w zaskarżonych decyzjach nieobowiązującego w dacie ich wydania przepisu art. 11 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r., przyznającego organom celnym takie same uprawnienia jak art. 33 ust. 2 ustawy o VAT z 2004 r., który powinien być powołany, nie oznacza braku podstawy prawnej do wydania decyzji. Nie można też podzielić stanowiska Skarżącej odnośnie naruszenia przez organy celne art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r. Zgodnie z tym przepisem, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Skoro wartość celna i dług celny zostały określone odrębnymi decyzjami ostatecznymi, co jest niesporne, organy orzekające w niniejszych sprawach zobowiązane były do podstawy opodatkowania przyjąć wielkości wynikające z tych decyzji. Nie wystarczy do podważenia prawidłowości wysokości podstawy opodatkowania opinia Skarżącej, według której rozstrzygnięcia organów celnych dotyczące wartości celnej, zostały wydane z naruszeniem prawa. Tylko zmiana ostatecznej decyzji lub jej wyeliminowanie z obrotu prawnego może wywrzeć skutek prawny, a nie ocena prawidłowości decyzji dokonana przez stronę. W sytuacji, gdy obydwa elementy składające się na podstawę opodatkowania zostały określone w decyzjach wydanych przez ten sam organ celny w odrębnych postępowaniach, tj. postępowaniach celnych i decyzje te są ostateczne, to korzystają one z domniemania legalności, a organ celny jest nimi związany. Dopóki więc decyzje te istnieją w obrocie prawnym, samo subiektywne przekonanie Skarżącej co do ich wadliwości, nie może stanowić podstawy do dokonywania przez organy celne ustaleń, które zmierzałyby do odmiennego, niż w tych decyzjach, określenia wartości celnej. Zarówno postępowanie celne, w ramach którego określana była wartość celna, jak również postępowanie podatkowe, którego celem jest określenie prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, odnosiły się do tego samego zdarzenia, tj. importu określonych towarów, dlatego nie jest dopuszczalne, aby ten sam element ustalony w decyzji ostatecznej w postępowaniu celnym, mógł być w sposób odmienny ustalany dla potrzeb określenia podstawy opodatkowania w ramach postępowania podatkowego. W konsekwencji nietrafny jest zarzut skarg, dotyczący niewyjaśnienia przez organy celne przyczyn, z powodu których nie podzieliły one argumentacji Skarżącej w zakresie naruszenia art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r. Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonych decyzjach wskazał bowiem przyczynę, dla której zobowiązany był wydać decyzje określające inną wysokość zobowiązania podatkowego niż wykazana przez Skarżącą w zgłoszeniach celnych, wyjaśnił też, w jaki sposób przyjął podstawę opodatkowania. Niezadowolenie Skarżącej z uzasadnienia decyzji wynika raczej z tego, że dążyła ona do dokonania przez organ celny ponownej oceny prawidłowości określenia wartości celnej w ramach postępowania w sprawie podatku od towarów i usług. Przedstawiając powyższą ocenę zarzutów Skarżącej odnoszących się do naruszenia art. 15 ust. 4 ustawy o VAT z 1993 r., tylko ubocznie można jeszcze dodać, iż skoro sama Skarżąca nie kwestionuje zastosowania do importu towarów mającego miejsce w 1999 r., obowiązujących w dacie tego zdarzenia, a więc w czasie powstania obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, przepisów materialnych dotyczących również kwestii wartości celnej, to choćby już z tej przyczyny organy celne nie mogły w rozpatrywanych sprawach naruszyć wskazywanych przez Skarżącą przepisów wspólnotowych regulujących te kwestie. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.