I SA/Rz 455/04

Dnia 24 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Włoch (spr.) Sędziowie NSA Bożena Wieczorska Asesor Małgorzata Niedobylska Protokolant sek.sądowy Beata Janczewska po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi B. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].10.2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2001r. oddala skargę. I SA/Rz 455/04 Uzasadnienie Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia (...) października 2004r. nr (...), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U, nr 137, poz. 926 ze zm).; zwanej dalej Ord. pod., art. 2 ust. 1 i 3, art. 4 pkt 4, art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.); zwanej dalej u. p. t. u. oraz § 21 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. nr 119, poz. 1259 ze zm.; powoływane dalej jako: Rozporządzenie z 2000r.), po rozpatrzeniu odwołania B. F. prowadzącej działalność: "A" w Przemyślu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) maja 2004r. nr (...) zmienionej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) sierpnia 2004r. w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za czerwiec 2001r. wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 559zł-w tym do zwrotu na rachunek bankowy kwotę 559 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że B. F. w czerwcu 2001r. w deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług (Vat-7) wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w kwocie 287646 zł. w deklaracji tej uwzględniono- odliczono podatek akcyzowy w kwocie 232655,15 zł. Z tego względu Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia (...) sierpnia 2001r. znak (...) określił podatniczce za czerwiec 2001r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 287646 zł. w tym: - kwotę do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 15364 zł - kwotę do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 272282 zł. Organ I instancji dokonał kontroli prawidłowości deklarowanych kwot i stwierdził zgodność z dokumentami źródłowymi, jednakże zastosował podatniczce zwrot bezpośredni wynikający z regulacji z art. 21 ust 4 u. p. t. u. Od przedmiotowej decyzji podatniczka wniosła odwołanie, zarzucając, że zachodziła podstawa do zastosowania art. 21 ust 5 u. p. t. u. Decyzją z dnia (...) października 2001r. znak (...) Izba Skarbowa utrzymała w mocy tę pierwszą decyzję. Od tej ostatniej decyzji Organu Odwoławczego podatniczka wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2003r. sygn. akt SA/Rz 2536/01 uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że bezsporne było, iż papierosy zostały wyeksportowane do Mołdawii w wyniku sprzedaży, a sprzedaż ta opodatkowana według stawki 0% wpisana do ewidencji VAT. Niesporne było również, że w sprawie miał zastosowanie § 21 ust. 1 wyżej cyt. rozp. Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2000r. w sprawie podatku akcyzowego. Sporne było natomiast, czy w tak ustalonym stanie faktycznym miał zastosowanie art. 21 ust 4 u. p. t. u. jak twierdziły organy podatkowe, czy też art. 21 ust 5 jak twierdziła skarżąca. Sąd nakazał zbadać czy zachodził szczególny rodzaj działalności w rozumieniu art. 21 ust 5 u. p. t. u. i czy przepis ten mógł mieć zastosowanie. Decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2003r. znak (...) uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) sierpnia 2003r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy ustalono, że B. F. w maju 2001r. w Urzędzie Skarbowym w Z. kupiła 55454 paczki papierosów, zaś w Urzędzie Skarbowym w Ś. 16737 paczek papierosów oraz w Urzędzie Celnym w O. 101389 paczki papierosów- wszystkie bez znaków akcyzy RP. Ten pierwszy zakup udokumentowany został fakturą VAT nr 11/2001 z dnia 30 maja 2001r. i fakturą korygującą nr 12/2001 z dnia 25 czerwca 2001r., według których łączna wartość zakupu wyniosła 200458,10 zł, w tym podatek akcyzowy 133810,22 zł. Drugi zakup udokumentowany został fakturą VAT nr 01/EGZ/2001 z dnia 29 maja 2001r., według której wartość zakupu wyniosła 49876,26zł w tym podatek akcyzowy 40670,91 zł. Natomiast trzeci zakup udokumentowany został fakturą VAT nr 46 /L/01 z dnia 15 maja 2001r. , według której wartość zakupu wyniosła 101389 zł , w tym podatek akcyzowy 58174,02 zł. Przedmiotowe papierosy według dokumentów sporządzonych przez B. F. zostały sprzedane Firmie Handlowej D. I. - Mołdawia, K. ulica w dniach : 25 maja 2001r. według faktury nr 07/05/01 Exp z dnia 25 maja 2001r. , do której to transakcji wystawiono dokument JDA SAD z dnia 25 maja 2001r. nr E 18 200100/00/008475 zaewidencjonowany w Oddziale Celnym w H. pod numerem E 19 100600/02/021673 za kwotę 27375,03 zł oraz w dniu 30 maja 2001 r. na podstawie faktury nr 08/05/01 Exp, z dnia 30 maja 2001 r., do której wystawiony został dokument JDA SAD z dnia 30 maja 2001 r. nr E18110200/00/009610 zaewidencjonowany w Oddziale Celnym w H. pod numerem E19100600/02/021674za kwotę 41 148,87 zł. Organ odwoławczy wskazał dalej, że możliwość obniżenia podatku należnego o kwotę podatku akcyzowego przewiduje przepis § 21 Rozporządzenia z 2000r., który stanowi iż w przypadku gdy eksportowany wyrób akcyzowy został nabyty po cenach zawierających podatek akcyzowy kwotę tego podatku zwiększa u eksportera podatek naliczony, o którym mowa w art. 19 ust. l i 2 u. p.t. u. (przepis ten nie dotyczy eksportu wyrobów akcyzowych oznaczonych znakami skarbowymi akcyzy). W myśl art. 4 pkt 4 u. p. t. u. pod pojęciem "eksportu towaru" należy rozumieć potwierdzony przez graniczny urząd celny wywóz towarów z polskiego obszaru celnego w wykonaniu czynności określonych w art. 2 ust. l i ust. 3 u. p. t. u. Wymaga to obok potwierdzenia wywozu przez graniczny urząd celny (co jest niesporne w sprawie) wykazania, że wywóz towarów z polskiego obszaru celnego nastąpił w wykonaniu czynności określonej w art. 2 ust. l i ust. 3 u. p. t. u. . Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż w świetle dowodów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym brak podstaw do przyjęcia, że wywóz przedmiotowych papierosów z polskiego obszaru celnego nastąpił wskutek wykonania czynności, o którym mowa w art. 2 ust. l i 3 u. p. t. u. W toku postępowania ustalono bowiem, że firma, która wg twierdzeń B. F. była kupującym papierosy, nie istnieje i nie istniała w okresie kiedy miano zawrzeć stosowne umowy i dokonywano eksportu papierosów (informacje zawarte w piśmie Mołdawskiego Centrum do Walki z Przestępstwami Gospodarczymi i Korupcją z dnia 23 sierpnia 2002r., nr 2-173, ref: WWM-083-54/02/285/MSK i w piśmie Wydziału Ekonomiczno-Handlowego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Republice Mołdowy z dnia 7 czerwca 2002r. nr WEH/RH/02/30). Z powołanych wyżej dokumentów wynika, że firma "D. I." K.nie jest ujęta w rejestrze na terytorium Republiki Mołdowy i brak też wpisów o likwidacji lub reorganizacji tego przedsiębiorstwa. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że w sprawie brak jest dowodów, iż sprzedaż eksportowa faktycznie została dokonana. B. F. posiada jedynie dokument celny, z którego wynika, że towar opuścił granice RP. Nie zawierano umowy sprzedaży papierosów na piśmie; nie złożono zamówienia; zapłaty za papierosy kontrahent zagraniczny nie dokonywał za pośrednictwem banku; nie zawierano umowy na przewóz papierosów z kraju do odbiorcy. B. F. nie przedstawiła żadnego dokumentów, jak również nie wniosła o przeprowadzenie dowodu, z którego wynikałoby, że D. I. jest osobą, która rzeczywiście istnieje i prowadziła z nią interesy. B. F. podała, że przyjmowała pieniądze od kontrahenta w dniu zapłaty za zakupione papierosy w urzędzie celnym, co jednak - przy jednoczesnym braku potwierdzenia przez kontrahenta - nie dowodzi faktycznego przekazania pieniędzy, a tym samym nie dowodzi, że transakcja sprzedaży miała miejsce. Organ odwoławczy podał także, że mąż B. F. tj. H. Fu. wskazał jedynie, że papierosy były ładowane do samochodów kontrahentów zagranicznych. Tymczasem w dniu 30 marca 2004r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo Ministerstwa Finansów Departament Kontroli Celnej z dnia 19 marca 2004r. znak: KC-V-8612-742/03/MAG informujące, że na podstawie ustaleń dokonanych przez mołdawską administrację celną, Firma Handlowa D. I. K. ul. Z. nie występuje w bazie danych wyspecjalizowanego centrum informacyjnego "VAMA". Potwierdzeniem tego są informacje uzyskane z Izby Celnej zawarte w piśmie z dnia 2 lutego 2002r. nr 13-PO-07061-82/03, z którego wynika, iż według danych Zachodniego Regionalnego Urzędu Celnego we Lwowie papierosy różnych marek odprawione w procedurze wywozu na rzecz firmy Usługi Transportowe Handel Export-Import "A" B. F. ul. D. P. nie figurują w komputerowych bazach danych Urzędu Celnego w R. R.. Zaś z informacji Ukraińskich Służb Celnych wynika, że przejście graniczne Hrebenne-Rawa Ruska nie znajduje się na liście przejść granicznych dopuszczonych do wwozu wyrobów tytoniowych na Ukrainę. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że faktura i dokument SAD, mimo spełnienia wymogów formalnych przewidzianych w przepisach nie są "absolutnymi" dowodami zdarzenia gospodarczego i można im przeciwstawić inne dowody. W przypadku powzięcia wątpliwości co do tego czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury z tym zdarzeniem. Przeprowadzone postępowanie, również przy uwzględnieniu, że przewóz papierosów do granicy państwa odbywał się pod konwojem, wykazało że wywóz przedmiotowych towarów z polskiego obszaru celnego nie nastąpił w wykonaniu czynności sprzedaży, ani żadnej innej wymienionej w art. 2 ust. li 3 u. p. t. u., a więc nie nastąpił eksport towarów w rozumieniu art. 4 pkt 4 tej ustawy, co z kolei powoduje brak podstaw do zastosowania § 21 Rozporządzenia z 2000r. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skargę złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pełnomocnik skarżącej. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy w szczególności art. 121, 122,180 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej , a w konsekwencji rozstrzygnięcie sprawy w drodze dowolnego uznania administracyjnego. 2. naruszenie prawa materialnego, w szczególności : art. 535 i n KC , art. 21 ust 5, art. 38 ust. 1 w zw. z art. 6 i art. 4 pkt 4 Ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz § 21 ust. 1 i 2 Rozp. Min. Fin. z dnia 22.12.2000r. w sprawie podatku akcyzowego - przez błędną wykładnię tych przepisów. W oparciu o powyższe zarzuty domagał się : stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...).10.2004r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) sierpnia. 2004r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego . W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że otrzymane przez organy podatkowe pisma stwierdzające, że Firma Handlowa D. I. nie jest zarejestrowana w bazie danych nie mogą stanowić żadnego dowodu w sprawie, skoro z dokumentów SAD wynika, że towar został wywieziony za granicę RP. Wobec czego podatnikowi służy prawo zwrotu podatku VAT i podatku akcyzowego od towarów odsprzedanych w eksporcie. Polskiemu prawu podatkowemu nie są znane takie warunki bądź ograniczenia sprzedaży eksportowej. Całość towaru została wydana, a kupujący otrzymał w całości cenę, przez co czynność wyczerpała znamiona umowy sprzedaży z art. 535 Kc. W piśmie z dnia 13 września 2005r. pełnomocnicy skarżącej dodatkowo zarzucili naruszenie art. 14a, art. 24a, art. 120 Ord. pod. oraz art. 2, art. 5 art. 13, art. 15, art. 18, art. 19, art. 20, art. 21, art. 27 u.p.t.u. W piśmie tym podniesiono, że bezsprzecznie papierosy zostały wywiezione poza polską granicę, co dokumentują SAD-y. Są to dokumenty urzędowe i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone w rozumieniu art. 194 Ord. pod. Organy podatkowe nie obaliły dokumentów SAD żadnymi innymi dowodami. Nie wykazały też, iż nie było drugiej strony transakcji, a jedynie wykazały, iż nie jest ona zarejestrowana we właściwym rejestrze Mołdawi. Nie zgłoszenie firmy do rejestracji nie jest jednak równoznaczne z nieistnieniem podmiotu kupującego. W piśmie z dnia 14 grudnia 2005r. pełnomocnik skarżącej podniósł, że do przedmiotowo istotnych elementów umowy sprzedaży- esentialia negotii należy zaliczyć: oznaczenie przedmiotu transakcji, oznaczenie zbywcy oraz ceny. Zatem oznaczenie nabywcy nie ma i nie może mieć żadnego wpływu na ważność umowy sprzedaży. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. l § l i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1169) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie Sąd nie jest związany zarzutami i wioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. nr 153 poz. 1170 ze zm. - powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Wyjaśnić należy, że sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie jest sądem merytorycznym w tym znaczeniu, iż sam zakreśla granice postępowania dowodowego, dokonuje oceny zebranych dowodów, a następnie wskutek tej oceny dokonuje ustaleń faktycznych, a w końcu dokonuje subsumcji prawnej. Kompetencje Sądu bowiem ograniczają się do kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, a więc Sąd bada czy postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji jest wolne od takich wad, które obligowałyby Sąd do wyeliminowania danego aktu z obrotu prawnego, a także czy taka powinność nie wynika z naruszenia przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga również, że Sąd dokonuje oceny legalności zaskarżonej decyzji biorąc pod uwagę stan istniejących dowodów na dzień wydania zaskarżonej do Sądu decyzji oraz stan prawny, w zakresie prawa materialnego co do zasady, mający zastosowanie do zdarzeń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem na rozprawie w dniu 24 stycznia 2006r. pełnomocnicy skarżącej złożyli wniosek o dopuszczenie dowodu z kopii oryginału oświadczenia I. D. złożonego w dniu 23 stycznia 2006r. przed polskim notariuszem B. C. w R. na okoliczność, że D. I. istnieje i kupował papierosy od skarżącej, jak również z kopii i kserokopii jego paszportu oraz wyjaśnień I. D. złożonych przed notariuszem ukraińskim S. W. w dniu 17 stycznia 2006r. Jednakże zauważyć należy że wniosek pełnomocników w istocie zmierzał do przedstawienia pisemnych zeznań I. D.. Tymczasem art. 106 § 3 P. p. s. a. stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. W dodatku art. 106 § 5 P. p. s. a. stanowi że do postępowania dowodowego o którym mowa w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy k. p. c. Na gruncie przepisów k. p. c .zasady bezpośredniości i ustności wyłączają możliwość zeznań świadków na piśmie. Obowiązujące prawo nie przewiduje dowodu z prywatnych świadectw pisemnych - dowodem mogą być tylko zeznania tych osób w charakterze świadka złożone osobiście i ustnie przed sądem (por. Orzeczenie SN z dnia 28 marca 1950r. WaC378/49-opubl. NP. 1951 nr 1 , poz. 61 ). Z tych względów powyższy wniosek dowodowy został oddalony. Zważywszy, że powyższe dokumenty zostały sporządzone i pojawiły się już po wniesieniu skargi do sądu, nie istniały w chwili rozpatrzenia sprawy przez organy a więc nie mogły one być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Ich wartość procesową można jedynie oceniać w aspekcie potencjalnego postępowania wznowieniowego, co jednak pozostaje poza kompetencją Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę. Przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać należy, iż z jej redakcji wynika, że skarżąca kwestionuje m.in. pełność postępowania dowodowego i trafność dokonanej oceny dowodów przez organy. Sąd nie podziela tego zarzutu. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania w sposób wystarczający zebrano dowody dostępny w sprawie, a skarżąca, mimo wyczerpania trybu z art. 200 Ordynacji podatkowej, nie wskazywała na potrzebę uzupełnienia postępowania dowodowego. Zasadą jest. że to organ podatkowy dokonuje swobodnej oceny dowodów, a w sensie procesowym oznacza to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji winno wskazywać powody, dla których organ określone dowody uznał za wiarygodne, zaś innym odmówił wiarygodności. Analiza uzasadnienia zaskarżonej do Sądu decyzji wskazuje, że zebrane dowody zostały poddane swobodnej ocenie. Poddano analizie twierdzenia skarżącej oraz jej męża H. F. i wykazano dlaczego ich treść nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie. Ta ocena jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i logiki. Wskazano np. dlaczego nie dano wiary zeznaniom H. F. poprzez odniesienie tego dowodu do treści innych dowodów. Nie można przypisać tej ocenie cech dowolności. Na podstawie zebranych i ocenionych dowodów, organy w sposób uprawniony ustaliły, że Firma D. I. nie istniała w chwili, kiedy miała zawierać umowę z B. F. i kiedy następował wywóz papierosów z terytorium RP. Skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania podatkowego treści opisanych informacji z Mołdawskiego Centrum do Walki z Przestępstwami Gospodarczymi i Korupcją oraz z Ambasady RP w Republice Mołdowy. Sąd więc dokonując oceny zgodności z prawem przeprowadzonego postępowania dowodowego i oceny zebranych dowodów nie stwierdza naruszenia przepisów, które skutkowałyby wadliwością postępowania. W konsekwencji nie można kwestionować więc ustaleń dokonanych w toku postępowania podatkowego, że wywóz przedmiotowych papierosów z polskiego obszaru celnego nie nastąpił wskutek wykonania umowy sprzedaży, a więc jednej z czynności wymienionych w art. 2 ust. 1 i 3 u. p. t. u. Sąd podziela wykładnię prawa dokonaną przez organy rozpatrujące sprawę, w tym organ odwoławczy, że dla przyjęcia eksportu towaru w rozumieniu art. 4 ust. 4 u. p. t. u. niezbędnym jest zaistnienie dwóch przesłanek, a więc potwierdzenie wywozu towarów poza granicę RP przez graniczny urząd celny oraz, że ten wywóz został dokonany w wykonaniu czynności wymienionych w art. 2 ust. l i 3 u. p. t. u. Z uwagi, że nie nastąpił wywóz towaru w wykonaniu sprzedaży, to nie miał miejsca eksport towarów, a to prowadzi do wniosku, że brak jest przesłanek do zastosowania § 21 Rozporządzenia z 2000r. Zauważyć należy, iż oznaczenie nabywcy towaru nie jest konieczne na gruncie prawa cywilnego dla istnienia i ważności umowy sprzedaży, ale odnosi się to do transakcji związanych z drobnymi sprawami życia codziennego np.: kupno produktów spożywczych w sklepie. Natomiast umowa zobowiązująca do przeniesienia własności nieruchomości i przenosząca własność powinna być zgodnie z art. 158 k.c. zawarta w formie aktu notarialnego, co już łączy się z koniecznością precyzyjnego określenia nabywcy. Ponadto definicja sprzedaży w rozumieniu prawa cywilnego nie może być automatycznie wykorzystywana na potrzeby prawa podatkowego, które ma swoje odmienności np.: art. 32 ust. 1 u.p.t.u. wymaga wprost wystawienia faktury stwierdzającej sprzedaż towarów, jej datę, cenę, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Zaś ocena prawna wyrażona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 5 sierpnia 2003 r. sygn. akt SA\Rz 2536/01, nie może wiązać Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na podstawie art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.), ponieważ przedmiotowy wyrok wydany został na podstawie bezspornego stanu faktycznego, który uległ jednak zmianie, ponieważ w trakcie rozpatrywania skargi, organ I instancji otrzymał materiały dowodowe z Prokuratury Okręgowej w Przemyślu, którymi do tej chwili nie dysponował. Mając na uwadze powyższe Sąd skargę oddalił przy zastosowaniu art. 151 P.p.s.a.