II OSK 492/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. S.A. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2007r. sygn. akt IV SA/Wa 1893/06 o odrzuceniu skargi P. S.A. w P. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2006r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej postanawia: - oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2007r., sygn. akt IV SA/Wa 1893/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. S.A. w P., reprezentowanego przez radcę prawnego, na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2006r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej. Skarga nie została bowiem należycie opłacona. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji podniósł, że w niniejszej sprawie natomiast rodzaj i wysokość wpisu od skargi określa § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zgodnie z którym wpis stały w sprawach skarg nieobjętych wpisem stosunkowym z zakresu ochrony środowiska i przyrody wynosi 200 zł. W związku z powyższym skarga została odrzucona na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarżąca Spółka uiściła jedynie opłatę w wysokości 100 zł. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie powinien być uiszczony wpis stały, bowiem decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej określa min. wysokość (stawkę) kary biegnącej w stosunku dobowym i termin, od którego kara ta będzie naliczana. Ustalona zaskarżoną decyzją kwota 261,73 zł to dobowy wymiar kary biegnącej, naliczanej od 1 stycznia 2004r., co oznacza, że stawki tej nie można określić mianem należności pieniężnej objętej aktem, stanowiącym przedmiot zaskarżenia. W związku z tym w sprawie ze skargi na tę decyzję nie pobiera się wpisu stosunkowego. Od powyższego postanowienia P. S.A. w P. złożył skargę kasacyjną, w której zarzucił Sądowi I instancji naruszenie § 1 i § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 216, art. 221 u art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącej Spółki wskazał, że decyzja w sprawie kary biegnącej jest decyzją o nałożeniu należności pieniężnej. Określona dobowo kara biegnąca jest stała i niezmienna. Zmienna jest jedynie wysokość kary łącznej, jako uzależniona od liczby dni, za które nalicza się karę biegnącą. W ocenie skarżącej Spółki ustalenie wysokości kary biegnącej determinuje wysokość kary łącznej. Nie jest to więc wartość "wyjściowa", "narastająca" i "zmienna", lecz wartość (należność pieniężna) stała, która jest podstawą do obliczenia wysokości kary pieniężnej. Stosownie zaś do art. 216 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W sprawie powinien być zatem zastosowany przepis art. 231 zdanie pierwsze, a nie art. 231 zdanie drugie powołanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Stosownie do regulacji art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie przepis ten został prawidłowo zastosowany przez Sąd I instancji, bowiem zaistniały określone w nim przesłanki obligujące Sąd do odrzucenia nieopłaconej skargi. W nawiązaniu do zarzutów skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo wywiódł, że zaskarżona decyzja nie ustala "należności pieniężnej" w rozumieniu art. 231 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie została skonkretyzowana żadna należność pieniężna, natomiast zaskarżona decyzja jedynie daje podstawę do naliczenia kary w przyszłości. Skoro zatem przedmiotem zaskarżonej decyzji nie jest należność pieniężna, to stosownie do art. 231 wpis od skargi na tę decyzję jest wpisem stałym. Nie podważa tego stanowiska argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej, bowiem gdyby przyjąć prezentowane w tej skardze stanowisko, to przy braku szczegółowych regulacji prawnych, nie byłoby możliwe ustalenie wysokości wpisu stosunkowego od skargi na decyzję o ustaleniu wymiaru kary biegnącej. Stwierdzić zatem należy, iż Sąd prawidłowo ustalił charakter i wysokość wpisu w niniejszej sprawie, zatem nie znajdują potwierdzenia wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który określa wysokość opłaty. W tej sytuacji skoro skarga podlegała opłacie stałej i nie została należycie opłacona, a skarżąca Spółka była reprezentowana przez radcę prawnego, to skarga ta podlegała odrzuceniu na podstawie art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.