VI SA/Wa 299/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa w zw. z art. 3310 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., nr 123, poz. 1059-ze zm.) - po rozpoznaniu odwołania A. Z. od uchwały Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], uchylił częściowo - w zakresie liczby punktów - zaskarżoną uchwałę i ustalił, że A. Z. uzyskała podczas egzaminu konkursowego przeprowadzonego w dniu [...] lipca 2006 r. łącznie 189 punktów i w pozostałym zakresie utrzymał w/w uchwałę w mocy. Zajmując stanowisko w sprawie organ odwoławczy wskazał, iż dniu [...] lipca 2006 r. A. Z. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, rozwiązując test wyboru. Wymienioną uchwałą Komisja Egzaminacyjna ustaliła, że zdająca uzyskała z tego testu 188 punktów, w związku z czym wynik egzaminu jest negatywny - stosownie do art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych. W świetle tego przepisu pozytywny wynik z egzaminu konkursowego otrzymuje kandydat, który uzyskał co najmniej 190 punktów. Egzamin przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego (Dz. U. nr 258, poz. 2164 ze zm.). Z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej a uchwała Komisji podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z treści uchwały wynika, iż A. Z. uzyskała wynik 188 (sto osiemdziesiąt osiem) punktów. Minister Sprawiedliwości odniósł się też szczegółowo do zarzutów odwołania dotyczących pytań nr 76, 121, 202, 62 nie podzielając w tym zakresie stanowiska zainteresowanej. Omawiając pytanie nr 76 ("Przedmiotem umowy nazwanej przez stronę "umową zlecenia" było wykonanie chodnika asfaltowego. Strony zawarły umowę: A. o roboty budowlane; B. o dzieło; C. zlecenia") wskazał, iż prawidłową odpowiedzią jest odpowiedź B, a niewskazana przez odwołującą odpowiedź A. Pytanie nie zawierało żadnych elementów wskazujących na to, że może chodzić o roboty budowlane, a nie umowę o dzieło, podstawą prawna prawidłowej odpowiedzi jest art. 627 kodeksu cywilnego. Odnośnie pytania nr 121 ("Za zobowiązania spółki cywilnej powstałe przed dniem jej przekształcenia w spółkę jawną, wspólnicy odpowiadają po jej przekształceniu: A. tak, jak wspólnicy spółki jawnej, B. na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat, licząc od tego dnia, C. na dotychczasowych zasadach w każdym czasie") odpowiedź B jest prawidłową odpowiedzią na postawione pytanie (a nie A jak wskazała skarżąca), w szczególności w rachubę wchodzą tu także przepisy art. 574 i art. 584 k.s.h. normujące odpowiedzialność wspólników spółki przekształcanej za jej zobowiązania powstałe przed dniem przekształcenia. Ten ostatni przepis zamieszczony w rozdziale 5 działu III tytułu IV k.s.h. "Przekształcenie spółki osobowej w inną spółkę osobową" stanowi, że wspólnicy spółki przekształcanej odpowiadają za zobowiązania spółki powstałe przed dniem przekształcenia na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat licząc od tego dnia. Przepis ten niewątpliwie dotyczy także wspólników spółki cywilnej przekształconej w spółkę osobową, scilicet spółkę jawną. Odnosząc się do pytania 202 ( W postępowaniu egzekucyjnym w administracji mają odpowiednie zastosowanie przepisy: A. kodeksu postępowania cywilnego, B. ordynacji podatkowej, C. Kodeksu postępowania administracyjnego ) cytując treść art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mieszczącym się w rozdziale 1 zasady ogólne, działu 1 Przepisy ogólne wskazał, iż prawidłową odpowiedzią jest C, nie zaś wskazana przez zainteresowaną odpowiedź A. W ocenie ministra nieuzasadnione są także zarzuty zainteresowanej do pytania nr 62 ( "Strony w umowie pożyczki zastrzegły odsetki w wysokości 50 % w stosunku rocznym. Jakie odsetki należą się pożyczkodawcy ? A. ustalone w umowie: B. ustawowe; C. maksymalne") Prawidłowa odpowiedź brzmi C ( zainteresowana wskazała B ) i wymaga znajomości stopy kredytu lombardowego. Jednocześnie z urzędu Minister Sprawiedliwości uznał, iż pytanie nr 38 sformułowane zostało w sposób umożliwiający udzielenie dwóch poprawnych odpowiedzi, tj. C i A. Dogłębna analiza treści art. 291 § 1 Kodeksu karnego, art. 122 § 1 i art. 130 Kodeksu wykroczeń prowadzi do wniosku, iż za prawidłową można uznać także odpowiedź A udzieloną przez zainteresowaną, wobec czego za odpowiedź tę uzyskała ona dodatkowo 1 punkt. W konkluzji Minister stwierdził, iż A. Z. uzyskała podczas egzaminu konkursowego łącznie 189 punktów, a tym samym brak jest podstaw do podjęcia decyzji zmieniającej ( negatywny ) wynik egzaminu konkursowego, gdyż A. Z. nie uzyskała określonego ustawowo progu 190 punktów niezbędnych do uznania wyniku za pozytywny. W decyzji zostało zawarte pouczenie o możliwości jej zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. do sądu administracyjnego. W obszernej skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. Z., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie punktu II decyzji Ministra Sprawiedliwości, uchylenie w całości Uchwały Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] lipca 2006 r., orzeczenie, iż organ administracyjny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego, nakazanie przez Sąd organowi administracyjnemu dokonania ustalenia, iż skarżąca osiągnęła wynik pozytywny, co skutkuje nabyciem prawa do ubiegania się o wpis na listę aplikantów radcowskich oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Podniosła zarzuty naruszenia przepisów prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy i tak: 1) prawa materialnego poprzez naruszenie art. 339 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych przez uznanie, iż wskazane przez nią jako błędne cztery pytania testowe oraz stosowne odpowiedzi do nich zostały sformułowane w teście w sposób prawidłowy; 2) prawa procesowego - art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 kpa przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów w drodze zastosowania do ich oceny kryteriów niezgodnych z normami prawa procesowego oraz prawidłowych reguł oceny, a także brak wszechstronnego wyjaśnienia podstaw faktycznej i prawnej decyzji z dnia 31 października 2006 r., w szczególności brak wyczerpującego wytłumaczenia dlaczego organ administracyjny przyjął określoną wykładnię poszczególnych przepisów prawa materialnego, bądź też procesowego skoro skarżąca przedstawiła wykładnię odmienną. Uzasadniając przedstawione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego przytoczyła obszerną argumentację merytoryczną dotyczącą zakwestionowanych pytań egzaminacyjnych (nr 76, 121, 202, 62). Podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko w tej kwestii zajęte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. W szczególności wywodziła, iż odnośnie pytania nr 76 udzielona przez nią odpowiedź była odpowiedzią prawidłową uszczegóławiającą, której celem było dowiedzenie, że istnieje grupa umów o wykonanie dzieła, która ze względu na ich cechy winna zostać wyodrębniona w bardziej ścisłą kategorię. Udzielona przez skarżącą odpowiedź na pytanie nr 121 jest jedyną dopuszczalna odpowiedzią prawidłową na tak sformułowane pytanie testowe. Aktualne brzmienie przepisów art. 551 § 2 oraz § 3 Ksh wyłącza zastosowanie art. 584 Ksh co do oceny skutków przekształcenia spółki cywilnej w spółkę jawną, rozwiązanie przyjęte przez organ znajduje rację bytu tylko i wyłącznie pod rządami nieaktualnego stanu prawnego. Ponadto skarżąca wykazuje, iż na pytanie nr 202 wskazana przez nią odpowiedź jest również prawdziwą obok odpowiedzi wskazanej według oficjalnego klucza. Odnosząc się do pytania nr 62 podkreśliła, iż jego treść została sformułowana wysoce nieprecyzyjnie dając szerokie możliwości interpretacyjne, co spowodowało niemożność udzielenia przez osobę egzaminowaną jednoznacznej prawidłowej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Dodatkowo wyjaśnił, iż zadaniem osoby egzaminowanej podczas rozwiązywania testu konkursowego było wybranie spośród trzech zaproponowanych odpowiedzi tej, która jest prawdziwa w oparciu o dane zawarte tylko i wyłącznie w tymże pytaniu bez czynienia dodatkowych założeń. Pytania oparte były na przepisach prawa, z kontekstu treści i zaproponowanych odpowiedzi osoba egzaminowana mogła i powinna była wywnioskować, jaki jest jego sens i czego dotyczy. Organ administracyjny przed wydaniem decyzji zgromadził i zapoznał się z całym materiałem dowodowym istotnym dla wydania decyzji, a następnie dokonał wnikliwej analizy całości dokumentacji, a także szczegółowo odniósł się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów. Skarżąca nie wskazała, jakie dowody organ pominął przy wydawaniu skarżonej decyzji oraz na czym konkretnie polegało naruszenie art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Pismem datowanym dnia 5 kwietnia 2007 r. skarżąca wniosła replikę na odpowiedź Ministra Sprawiedliwości na skargę powtarzając w zasadzie argumenty podniesione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach dalej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w tej sprawie podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu decyzji organ podał przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja odnosi się do istotnych w sprawie okoliczności faktycznoprawnych. Stosownie do przepisów art. 332 ust. 1 i 4 w/w ustawy o radcach prawnych Minister Sprawiedliwości każdego roku powołuje zespół do przygotowania pytań na egzamin konkursowy dla kandydatów na aplikantów radcowskich (zespół konkursowy), który przygotowuje jeden zestaw pytań w formie testu wyboru (test składa się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa; pozytywny wynik otrzymuje kandydat, który uzyskał z testu, co najmniej 190 punktów - por. art. 339 ust. 1 i 3 ustawy; uprawnia go to do złożenia wniosku o wpis na listę aplikantów radcowskich w ciągu 2 lat od ogłoszenia wyników egzaminu - por. art. 33 ust. 3 ustawy). Zgodnie z przepisami art. 331 ust. 1 i 2 ustawy egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powoływane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych; Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji. Jak stanowi natomiast art. 3310 ust. 1 i 2 ustawy, po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały. Od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości. W świetle powyższych uregulowań prawnych, może w pierwszej kolejności wyłonić się kwestia, czy na uchwałę komisji egzaminacyjnej dotyczącą ustalenia wyniku egzaminu osobie egzaminowanej służy odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Taką wątpliwość rodzi to, iż żaden z przepisów ustawy o radcach prawnych nie wskazuje terminu, w jakim odwołanie powinno być wniesione, a także brak jest przepisu kompetencyjnego odnośnie formy i treści rozstrzygnięcia, jakie władny jest wydać Minister Sprawiedliwości w następstwie wpłynięcia takiego odwołania. Niemniej, mimo wchodzących w grę wątpliwości, Sąd przychyla się do stanowiska, że odwołanie, o którym mowa w przepisie art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, jest odwołaniem, o którym mowa w art. 127 § 1 k.p.a. Na taką wykładnię może wskazywać treść przepisu art. 331 ust. 2 cytowanej ustawy, w myśl którego Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji egzaminacyjnej. Sformułowanie "organ wyższego stopnia", zawarte w tym przepisie, po pierwsze nadaje komisji egzaminacyjnej rangę organu administracji publicznej pierwszej instancji, a po drugie wyraźnie nawiązuje do treści art. 127 § 2 k.p.a., zgodnie z którym właściwym do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Zdaniem Sądu uchwała komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację, jako rozstrzygnięcie o charakterze władczym i jednostronnym, pozwala postępowanie egzaminacyjne traktować jako indywidualną sprawę administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 kpa. Toteż w sprawach nieuregulowanych w ustawie o radcach prawnych, a w szczególności w zakresie wymogów odwołania oraz rozstrzygnięć organu wyższego stopnia, mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kierunku zmierza zresztą i orzecznictwo sądowe. I tak, w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2006 r. II SA/Ol 119/06 (LEX nr 205607), w sytuacji gdy ustawodawca nie określi wyraźnie, w jakiej formie prawnej sprawa powinna być załatwiona, rozstrzygające znaczenie ma charakter sprawy oraz treść przepisów będących podstawą działania organu administracji publicznej, do którego właściwości należy załatwienie sprawy. Jeżeli z tych przepisów wynika, że w sprawie wymagane jest jednostronne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o wiążących konsekwencjach obowiązującej normy prawa administracyjnego dla indywidualnie określonego podmiotu i konkretnego stosunku administracyjnoprawnego, to oznacza to, że sprawa wymaga rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Za takim poglądem przemawiają również względy wykładni funkcjonalnej, a w szczególności względy wskazane w art. 33 ust. 2 ustawy o radcach prawnych. Zgodnie z tym przepisem aplikantem radcowskim może być osoba, która m.in. uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Stąd, w razie wniesienia odwołania od uchwały komisji egzaminacyjnej w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację, Minister Sprawiedliwości musi tę kwestię rozstrzygnąć merytorycznie, gdyż jest to istotna przesłanka ustawowa dla ubiegania się o wpis na listę aplikantów. Niezależnie od powyższego, gdyby nawet założyć, że rozstrzygnięcie Ministra Sprawiedliwości w sprawie ustalenia wyniku konkursowego na aplikacje nie zostało dokonane w ramach instytucji odwołania, o której mowa w art. 127 k.p.a., rozstrzygnięciu temu należałoby nadać charakter tzw. czynności materialnotechnicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Niewątpliwie rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację dotyczy uprawnień osoby egzaminowanej, które wyraźnie wynikają z powołanych wyżej przepisów ustawy o radcach prawnych. Rozstrzygnięcia o takim charakterze podlegają zaś kontroli sądu administracyjnego, co wynika z w/w przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Brak jest więc dostatecznych podstaw dla negowania administracyjnoprawnego charakteru rozstrzygnięcia Ministra Sprawiedliwości wydanego w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską, a tym bardziej stwierdzania nieważności wydanej decyzji w takiej sprawie, zwłaszcza w sytuacji nieprecyzyjnego w tym względzie stanu prawnego. Na marginesie powyższych wywodów można też odnotować, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, nie ma większych wątpliwości - przynajmniej na gruncie obsadzania stanowisk w drodze konkursu, że jego wynik jest rozstrzygnięciem o charakterze decyzji administracyjnej, podlegającym kontroli sądowej. I tak, w świetle wyroku NSA z dnia 27 lutego 2002 r. II SA 2629/01 (Pr. Pracy 2003/2/35), postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na stanowisko w służbie cywilnej jest postępowaniem w sprawie z zakresu administracji publicznej, a jego wynik podlega kontroli sądowej. Natomiast w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006 r. III PZP 1/06 (ZNSA 2006/6/93) wskazano na niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach z zakresu rozstrzygnięć konkursowych przy obsadzaniu wyższych stanowisk w służbie cywilnej. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał jednak, iż nie ma wątpliwości, że użyte w art. 45 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.) określenie "odwołanie" oznacza odwołanie od decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów k.p.a. W konsekwencji w dalszej perspektywie otwarta jest więc w tych sprawach droga sądowoadministracyjna. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, na wstępie należy wskazać, iż w myśl art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Zatem, w odniesieniu do pytań nr 76, 202, 62, skarżąca nie może co do zasady wywodzić, a to dla osiągnięcia korzystnych dla siebie skutków prawnych, że prawidłowe są zarówno odpowiedzi do testu przygotowane przez zespół konkursowy, o którym mowa w art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, jak i odpowiedzi wskazane przez skarżącą, gdyż takie podejście nie mieści się w ogólnym założeniu metodologicznym na jakim zbudowany jest przepis art. 332 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Przepis ten nie przewiduje bowiem sytuacji, aby prawidłowe mogły być dwie odpowiedzi, a tym bardziej, aby mógł być jednocześnie przyznany punkt za wskazanie jednej z dwóch odpowiedzi spośród trzech wymienionych w pytaniu. Toteż, jedyną możliwością dla wykazania, że skarżąca prawidłowo odpowiedziała na w/w pytania jest jednoczesne wykazanie, iż odpowiedź na dane pytanie, wskazana przez wspomniany zespół konkursowy, była błędna, a prawidłowa jest odpowiedź skarżącej. Jednakże, na tle tych pytań, takiego zarzutu skarżąca nie stawia; w szczególności nie twierdzi, aby błędne były odpowiedzi wskazane przez zespół konkursowy. Zarzut błędnej odpowiedzi, wskazanej przez zespół konkursowy, skarżąca postawiła - jak wynika z treści skargi - odnośnie pytania nr 121. Nie może ulegać wątpliwości, że pytanie egzaminacyjne powinno być zredagowane dostatecznie precyzyjnie, aby uniknąć wątpliwości ze strony osoby egzaminowanej co do zakresu przedmiotowego danego pytania. Wychodząc z tego punktu widzenia, przynajmniej w kontekście niniejszej sprawy, pytania opracowane przez zespół konkursowy nie nasuwają większych zastrzeżeń. W sumie skarżąca zakwestionowała 4 pytania. Dla pomyślnego złożenia egzaminu - stosownie do art. 339 ust. 3 ustawy wystarczyło z zestawu 250 pytań udzielić prawidłowej odpowiedzi na 190 pytań. Istniała więc stosunkowo duża liczba pytań (60), na które dopuszczalne było udzielenie błędnej odpowiedzi, tak z powodu niewiedzy zdającego, jak i nieprawidłowego zrozumienia pytania. Skarżąca przekroczyła ten limit. Poprawna odpowiedź na testowe pytanie, w zakresie o którym mowa w art. 339 ust. 1 ustawy, musi pozostawać w zgodności z kontekstem pytania. Zatem należy odrzucić istnienie innej prawidłowej odpowiedzi poza wskazaną przez zespół konkursowy, jeżeli powodowałoby to potrzebę wyjścia poza granice zakreślone pytaniem. Jeżeli więc odpowiedź jest właściwa wyłącznie dla konkretnej sytuacji nieopisanej w pytaniu z testu wyboru, bądź wychodzi poza jednoznacznie zakreślony kontekst i logikę pytania, to znaczy nie jest to na użytek w/w egzaminu odpowiedź prawidłowa. Odpada też w takiej sytuacji zarzut opracowania testu wyboru z naruszeniem przepisów ustawy. Wychodząc z tego założenia - w ocenie Sądu - nie zachodzi w sprawie sytuacja, aby na tle stanów faktycznych przedstawionych w zakwestionowanych przez skarżącą pytaniach dało się obronić istnienie dwóch poprawnych odpowiedzi. Poza tym wymaga podkreślenia, że sąd administracyjny nie jest organem, który niejako w trzeciej instancji dokonuje sprawdzenia testu. Jak już wskazano uprawniony jest wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym. W przypadku dokonywania kontroli decyzji Ministra Sprawiedliwości wydanych na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 3310 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, Sąd ma w pierwszym rzędzie zbadać, czy organ uczynił zadość obowiązkowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a więc czy dokonał powtórnej analizy akt sprawy pod kątem ustalonego, a kwestionowanego przez stronę postępowania (kandydata) wyniku egzaminu oraz czy to rozpatrzenie nie ma charakteru skrótowego, pobieżnego, czy nie zawiera sprzeczności albo oczywistych błędów, gdy idzie o ocenę zgromadzonych dowodów. Organowi nie można - zdaniem Sądu - postawić zarzutu, że sprawę załatwił z naruszeniem norm procesowych. Jak wynika z obszernego i szczegółowego uzasadnienia decyzji, organ przeanalizował całość dokumentacji związanej z przeprowadzonym egzaminem i ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącej, które ukierunkowały jego działanie. Ostatecznie nie stwierdził, iż w sprawie miały miejsce uchybienia, które mogłyby zaważyć na indywidualnym wyniku konkursu. Odnośnie pytania nr 76 organ wyczerpująco uzasadnił stanowisko, że odpowiedź B, jako prawidłowa, wynika wprost z art. 627 kodeksu cywilnego. W pytaniu nr 202 nie może być większych wątpliwości co do tego, że prawidłowa jest odpowiedź "C". Wskazuje na to wyraźnie przepis art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosownie do tego przepisu, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie zaś Kodeksu postępowania cywilnego, jak to zakreśliła skarżąca. Odpowiedź (C według klucza) na pytanie 62 uzasadniona jest treścią art. 359 § 2(1) kodeksu cywilnego. Gdy idzie o pytanie nr 121, skarżąca zakwestionowała prawidłowość odpowiedzi z klucza - B, uznając, że prawidłowa jest wskazana przez nią odpowiedź A. Odpowiedź "B" wskazaną jako prawidłowa na to pytanie, zgodnie z którą wspólnicy przekształconej spółki cywilnej w spółkę jawną odpowiadają za zobowiązania powstałe przed dniem przekształcenia na dotychczasowych zasadach przez okres trzech lat, licząc od tego dnia, organ oparł w szczególności na treści przepisu art. 584 k.s.h. Według skarżącej, przepis ten nie ma zastosowania w stanie faktycznym zadanego pytania. Odmienne zapatrywanie na ten temat organ obszernie uzasadnił w zaskarżonej decyzji, z powołaniem się na przepisy k.s.h., posiłkując się poglądem komentarza w tym względzie. Sąd nie dopatrzył się przesłanek, które prowadziłyby do wniosku, że argumentacja organu jest oczywiście wadliwa. W sytuacji gdy organ szczegółowo rozważył zagadnienie odpowiedzi na pytanie nr 121 i zajął stanowisko względem całości argumentacji skarżącej, nie ma podstaw, aby stawiać organowi procesowy zarzut niewyjaśnienia sprawy w tym zakresie. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa zaskarżoną decyzją. Uzasadnienie tej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i odnosi się do wszystkich zarzutów skarżącej w tej sprawie. Dlatego Sąd z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę uznając, że jest bezpodstawna.