IV SA/Wa 2431/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alina Balicka (spr.), Sędziowie sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant Hanna Parypa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości - oddala skargę - Wójt Gminy S. B. decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...], w wyniku kolejnego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt IV SA 3455/02 z dnia 21 kwietnia 2004 r. i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nr [...] z dnia [...] września 2005 r., działając na podstawie art. 36 ust. 3, 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 z późn. zm) w oparciu o uchwałę Rady Gminy S. B. z dnia [...] lutego 1998 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. J., B. L. i L. oraz art. 104 kpa, ustalił dla A. W. opłatę w wysokości 42.589 zł z tytułu wzrostu wartości zbytych działek nr ew. [...] o powierzchni 1160 m2 oraz nr ew. [...] o powierzchni 1159 m2. W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy wskazał, że przedmiotowe działki znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi B. J., B. L. i L., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy S. B. z dnia [...] lutego 1998 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Warszawskiego Nr 19, poz. 55 z 1998r. W uchwale tej ustalona została stawka procentowa - 25 % służąca naliczeniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe działki przed uchwaleniem planu stanowiły grunty rolne, natomiast po uchwaleniu planu przeznaczenie ich uległo zmianie i stanowią obecnie teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej. A. W. aktami notarialnymi z dnia [...] grudnia 1998 r. sprzedała działki nr ew. [...] i [...]. Wartość nieruchomości zarówno przed uchwaleniem planu jak i po jego uchwaleniu została określona przez rzeczoznawcę majątkowego. Wycena wykazała wzrost wartości nieruchomości, który przy zastosowaniu stawki 25% został ustalony przez rzeczoznawcę na kwotę 42.589 zł. Organ podniósł ponadto, iż nie znalazł podstaw do uznania, by strona poniosła jakiekolwiek nakłady na przedmiotowych działkach w okresie od uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do czasu sprzedaży tych nieruchomości. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w dniu [...] kwietnia 2006 r. A. W.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż została wydana z obrazą art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 36 ust. 7 tej ustawy, to jest po upływie 5 lat od dnia wejścia w życie planu miejscowego, a więc po ustaniu możliwości dochodzenia roszczenia o zapłatę renty planistycznej, a w przypadku uznania, że renta planistyczna jest należnością publicznoprawną również obrazę art. 59 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez wydanie jej po wygaśnięciu zobowiązania z tytułu renty planistycznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania A. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 36 ust. 3, ust. 6 i ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na wstępie organ wyjaśnił, iż przedmiotowa sprawa oceniana jest w świetle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na znaczenie przepisu art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, co do przedawnienia roszczenia do pobrania renty planistycznej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, iż warunki określone w art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym zostały spełnione. Bieg terminu określony w/w przepisem przez fakt wszczęcia postępowania w tej sprawie spowodował przerwanie biegu pięcioletniego okresu do możliwości pobrania opłat, o których mowa w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Fakt, że postępowanie do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone nie świadczy o tym, że upłynął termin uprawniający gminę do żądania wniesienia w/w opłaty. Kolegium stwierdziło ponadto, że nie podziela poglądu skarżącej, iż do spraw z zakresu opłat z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia zmiany przeznaczenia danej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, a obecnie w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy stosować przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał również, iż po ponownej weryfikacji ustaleń zawartych w załączonych do akt sprawy operatach szacunkowych nie stwierdził, by operaty te sporządzone zostały niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Przy określaniu zawartej w nich wartości przedmiotowych nieruchomości zostały uwzględnione wszystkie cechy mające wpływ na tę wartość, a ustalenia w nich zawarte odpowiadają ówczesnym wartościom nieruchomości występujących na lokalnym rynku nieruchomości. Zdaniem organu brak jest również dowodów potwierdzających, by w okresie od zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do czasu zbycia przedmiotowych nieruchomości skarżąca wykonała przyłącze wodne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła A. W.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła m.in. naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z brakiem zrealizowania wytycznych, co do dalszego toku postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt IV SA 3455/02, naruszenie art. 36 ust. 3, ust. 5, ust. 6, ust. 7, ust. 9, ust. 14 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w przypadku ww. art. 36 ust. 14 w związku z przepisami dotyczącymi wyceny nieruchomości zawartymi w przepisach ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i w przepisach wykonawczych do tej ustawy w związku przede wszystkim z brakiem dokonania jakiejkolwiek wykładni tego zespołu przepisów prawa, naruszenie art. 5 i art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, w zw. z art. 68 § 1 lub art. 70 § 1, w związku z art. 2 § 1 pkt 1, w zw. z art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 3 lit. c, art. 3 pkt 8, art. 6, w zw. z art. 13 § 1 pkt 1 tej ustawy wobec braku ustalenia, że zobowiązanie publicznoprawne powstające i konkretyzowane w decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w okolicznościach określonych art. 36 ust. 3 i 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest zobowiązaniem podatkowym, a w konsekwencji jego powstanie i ustanie regulowane jest ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, oraz naruszenie art. 121 § 1 i § 2, 122, 187,191, 210 § 3 tej ustawy, lub w przypadku podtrzymania tezy o niestosowaniu Ordynacji podatkowej w sprawach o ustalenie zobowiązania z tytułu renty planistycznej - naruszenie art. 7, 8, 9, 11, 77 §1, 80, 107 § 3 kpa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących braku odniesienia się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartych w wyroku z dnia 21 kwietnia 2004 r. sygn. akt IV SA 3455/02 wyjaśniło, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniosło się do wszystkich zaleceń tego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 /, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną/art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Art. 61 § 1 kpa stanowi, że postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w zakresie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku ze wzrostem jej wartości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostało wszczęte z urzędu. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają normy prawnej ustalającej moment, który należy uznać za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu. W tej sytuacji orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowało pogląd, zgodnie z którym za datę wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu należy uznać dzień pierwszej czynności urzędowej dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę /postanowienie NSA z 4.03.1981r., S.A. 654/81 ONSA 1981, Nr 1, poz. 15/. Przy czym przyjmuje się, że nie może to być czynność przygotowawcza organu zmierzająca do ustalenia, czy postępowanie ma być wszczęte z urzędu a musi być to czynność dokonana wobec strony. Zatem jeżeli pierwszą czynnością organu administracji publicznej będzie zawiadomienie strony o wszczęciu postępowania z urzędu, za datę wszczęcia postępowania uznać należy dzień doręczenia tego zawiadomienia stronie. W przedmiotowej sprawie jak wynika z akt administracyjnych, Wójt Gminy S. B. decyzją z dnia [...] lutego 2001 r., wydaną bez formalnego wszczęcia postępowania administracyjnego ustalił dla skarżącej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] lutego 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w decyzji z dnia [...] maja 2001 r. wydanej na skutek odwołania skarżącej od decyzji Wójta Gminy S. B. z dnia [...] lutego 2001 r. stwierdził, iż organ I instancji naruszył art. 61 § 4 kpa, gdyż nie zawiadomił osób będących stronami w sprawie o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Jak wynika z akt sprawy pierwszym dokumentem doręczonym stronie postępowania w sprawie była zaskarżona decyzja Wójta Gminy S. B. z dnia [...] lutego 2001 r. Wprawdzie po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2001 r. organ I instancji ponownie prowadząc postępowanie wystosował do skarżącej zawiadomienie, iż na podstawie art. 61 § 1 kpa wszczyna z urzędu postępowanie w sprawie określenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Zawiadomienie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] czerwca 2001 r. Jednak w warunkach przedmiotowej sprawy należy uznać, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] lutego 2001 r., kiedy skarżącej została doręczona decyzja Wójta Gminy S. B. z dnia [...] lutego 2001 r., którą należy traktować jako pierwszą czynność organu wobec strony. W dacie tej, tj. [...] lutego 2001 r. obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym /1. jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 /. Nowa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. / Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. / zgodnie z art. 89 weszła w życie w dniu 10 lipca 2003r. i z tą datą ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc. Jednakże zgodnie z przepisami przejściowymi nowej ustawy, tj. art. 85 ust. 1 do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż postępowanie administracyjne zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zostało zakończone ostateczną decyzją dopiero w dniu [...] października 2006r. Tak, więc zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawą prawną wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie jest art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym, jeżeli wartość nieruchomości wzrosła, w związku z uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę, określoną, w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. Przepis art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym reguluje kwestie związane z wzajemnymi rozliczeniami pomiędzy gminą a właścicielem nieruchomości / użytkownikiem wieczystym /, w związku ze wzrostem wartości nieruchomości, w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmianą. Istota obowiązku uregulowanego w cytowanym powyżej przepisie sprowadza się do konieczności uiszczenia przez dotychczasowego właściciela lub użytkownika wieczystego w/w jednorazowej opłaty w przypadku łącznego wystąpienia dwóch przesłanek, tj. * wzrostu wartości nieruchomości w następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany; * zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w odniesieniu do w/w przesłanek, Sąd doszedł do przekonania, iż słusznie organy orzekające w niniejszej sprawie uznały, iż w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. J., B. L. i L. zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. B. nr [...] z dnia[...] lutego 1998r. nastąpił wzrost wartości nieruchomości stanowiących działki oznaczone nr ew. [...] i [...]. Z akt sprawy wynika, że według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. J., B. L. i L. przedmiotowe działki nr ew. [...] i [...] położone są na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo -usługową. Przed zmianą planu nieruchomości położone były na obszarze przeznaczonym na cele rolne. Wobec powyższego, kierując się dyspozycją art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym organ w celu ustalenia, czy wartość nieruchomości wzrosła w związku z uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołał biegłego rzeczoznawcę. Sporządzone przez biegłego dla celów niniejszego postępowania, na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /tekst jednolity Dz. U. Nr 46 z 2000r., poz. 543 ze zm./ oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lipca 1998r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego / Dz. U. Nr 98, poz. 612 / operaty szacunkowe wskazują na wzrost wartości przedmiotowych nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...] i nr [...] położone we wsi B. J.. Operaty szacunkowe zostały opracowane w celu określenia wzrostu wartości nieruchomości z tytułu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. Zmiana polega na położeniu nieruchomości z terenu rolnego na teren przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowo-usługowe. W ocenie Sądu niezasadny jest zarzut skarżącej, że operaty uwzględniają ceny rynkowe nieruchomości, jakie funkcjonowały w obrocie nie bezpośrednio po wejściu w życie planu miejscowego, lecz dwa lata później, gdyż ceny nieruchomości przyjętych do porównania zostały w operatach odpowiednio skorygowane w tym do poziomu cen na datę sprzedaży przedmiotowych działek tj. na dzień 9 grudnia 1998r. Postępowanie dowodowe w sprawie nie wykazało, ażeby w okresie pomiędzy uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a dniem zbycia przedmiotowych działek, skarżąca dokonała nakładów, które miały wpływ na wzrost wartości tych nieruchomości. Słusznie organy obu instancji uznały, że do nakładów, o których mowa w art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie mogą być zaliczone wydatki skarżącej związane z podziałem nieruchomości i formalnym oraz prawnym wyodrębnieniem działek będących przedmiotem sprzedaży. Kolejną przesłanką warunkującą możliwość żądania uiszczenia renty planistycznej przez byłego właściciela, zbytej nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany, jest zgodnie z art. 36 ust. 6 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgłoszenie przez organ roszczenia w tym zakresie w terminie pięciu lat od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego / por. wyrok NSA z dnia 7 października 2005r. sygn. akt II OSK 93/05 / przyjmuje się, iż wnoszenie roszczeń wymaganych w trybie publicznoprawnym oznacza nic innego jak wszczęcie postępowania administracyjnego. Dochodzenie powyższego roszczenia jest, zatem ograniczone czasowo. Termin rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiana stały się obowiązujące i biegnie przez okres pięciu lat. A zatem zbycie nieruchomości, której wartość wzrosła w wyniku uchwalenia planu lub jego zmiany po tym okresie wyłącza możliwość wymierzenia renty planistycznej od zbywcy. Jak wynika z akt sprawy uchwała Nr [...] Rady Gminy S. B. z dnia [...] lutego 1998r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. J., B. L. i L. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z dnia [...] kwietnia 1998r. i obowiązuje po 14 dniach od publikacji, tj. od dnia [...] kwietnia 1998r. A zatem pięcioletni termin upływał w dniu [...] marca 2003r. Skarżąca dokonała zbycia przedmiotowych nieruchomości umowami zawartymi w formie aktów notarialnych w dniu [...] grudnia 1998r. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zaś wszczęte z urzędu w dniu [...] lutego 2001 r., a zatem jeszcze przed upływem w/w terminu. Wobec powyższego organ odwoławczy prawidłowo uznał, że roszczenie gminy z tytułu wzrostu wartości nieruchomości nie uległo przedawnieniu. W świetle powyższego przyjąć należy, iż w rozpoznawanej sprawie, spełnione zostały przesłanki warunkujące wymierzenie skarżącej renty planistycznej, której wartość procentowa, zgodnie z art. 37 uchwały Nr [...] Rady Gminy S. B. z dnia [...] lutego 1998r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. J., B. L. i L. wynosi 25 %. Taką też stawkę przyjął organ pierwszej instancji przy obliczaniu opłaty, kierując się przy tym również wartością działki. Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.). Opłata na rzecz gminy jest szczególnego rodzaju dochodem gminy, o jakich mowa w art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przepis ten w ust. 1 pkt 1 stanowi, że dochodami gminy są podatki, opłaty i inne wpływy określone w odrębnych ustawach, jako dochody gminy. Przedmiotowa opłata na rzecz gminy (renta planistyczna) ma cechy podatku. Jest świadczeniem publicznoprawnym, przymusowym i bezzwrotnym na rzecz jednostki samorządu terytorialnego. Jednak według art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - podatek stanowi świadczenie wynikające z ustawy podatkowej. Z art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika, że ustawa podatkowa to ustawa dotycząca podatków opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określająca podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie zobowiązania podatkowego oraz regulująca prawa i obowiązki organów podatkowych podatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Takich cech nie ma ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym, trudno zatem ją uznać za ustawę podatkową. Ponadto najważniejszą cechą prawną podatku jest brak ekwiwalentności tego świadczenia pieniężnego, nakładanego przez władzę publiczną. Oznacza to obowiązek świadczenia podatkowego, któremu nie towarzyszy wzajemne świadczenie władzy publicznej (Komentarz do ordynacji podatkowej B. Adamiak, J. Borkowski, R. Martalski, J. Zubrzycki, 2004 r. Unimex Oficyna Wydawnicza). Tymczasem opłata planistyczna nosi cechy świadczenia ekwiwalentnego. Jest wymierzana tylko wtedy, gdy na skutek działań gminy, polegających na uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wzrośnie wartość danej nieruchomości. Gdyby ustawodawca chciał nadać opłacie status podatku czy też innej należności podatkowej, uczyniłby to wprost lub przynajmniej zobowiązałby do stosowania w tych sprawach Ordynacji podatkowej. Jeżeli tego nie zrobił, to takiego faktu nie można domniemywać. W sprawie opłaty planistycznej mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, które mają charakter norm powszechnie stosowanych w postępowaniach administracyjnych, a nie przepisy Ordynacji podatkowej. Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny -Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi w sprawie II SA/Łd 1826/02 w wyroku z dnia 25 września 2003 r. Stanowisko to podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 września 2004 r. rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego wyroku (sygn. OSK 520/04) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 marca 2005r. sygn. akt IVSA/Wa 40/05. W sprawie niniejszej Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowisko to podziela. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. /. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.