II OSK 1458/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 74/07 w sprawie ze skargi Z. i E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez E. i Z. K. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2006 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że [...] Sp. z o.o. w W. wniosła do Prezydenta m. st. Warszawy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] na dachu budynku usytuowanego przy ul. [...] w W.. Podała, iż powierzchnia zabudowy wyniesie 24 m2, natomiast maksymalna wysokość 27,80 m. Prezydent m. st. Warszawy decyzją z [...] kwietnia 2006 r., nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla w/w inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) dokonano wyznaczenia wokół działki, której dotyczy wniosek, obszaru analizowanego i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W efekcie stwierdzono, iż w obszarze analizowanym zabudowa nie przekracza 18 m wysokości. Zdaniem organu nie jest więc możliwe zlokalizowanie na działce objętej wnioskiem zabudowy o wysokości ok. 27,8 m, albowiem zachodzi brak kontynuacji parametrów zabudowy. Zatem należało uznać, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717, ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor wskazał, iż wnioskowana inwestycja polegająca na zamontowaniu anten nadawczo-odbiorczych sektorowych oraz anten parabolicznych linii radiowych na maszcie umieszczonym na dachu budynku nie spowoduje zmiany dotychczasowego zagospodarowania terenu, ani sposobu użytkowania obiektu budowlanego, a także nie wymaga zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) pozwolenia na budowę. Zatem w świetle art. 50 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy winno zostać umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] października 2006 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskowana inwestycja, w świetle ustawy prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie została objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, tym samym nie wymaga przeprowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Stosownie do brzmienia art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych - urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga zgłoszenia właściwemu organowi w trybie art. 30 Prawa budowlanego. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego (który to przepis ma odpowiednie zastosowanie przez odesłanie w art. 59 ust. 1 do postępowania o warunkach zabudowy) roboty budowlane m. in. niewymagające pozwolenia na budowę. Organ zwrócił także uwagę na fakt, iż inwestycja objęta wnioskiem nie może być przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy, bowiem jest to inwestycja celu publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do sądu administracyjnego E. i Z. K. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając brak rozróżnienia pomiędzy pojęciem "instalowanie urządzeń", dla którego obowiązuje uproszczony tryb, tzn. tylko zgłoszenie zamiaru zainstalowania urządzenia, od "wybudowania stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z masztem umieszczonym na dachu budynku", czyli rzeczywistego celu, który zamierza osiągnąć [...] Sp. z o.o.. Zdaniem skarżących instalowanie urządzenia odnosi się do czegoś drobnego w sensie technicznym np. anteny telewizyjnej lub anteny CB Radio, natomiast wnioskowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga budowy potężnego masztu o wysokości 27 metrów, na którym ma być zainstalowanych 13 anten sektorowych oraz parabolicznych, a wraz z masztem ma być wybudowana pełna infrastruktura tj. szafy z aparaturą sterująco-zasilającą. Realizacja opisanego przedsięwzięcia wiąże się z użyciem ciężkiego sprzętu (dźwigów), pracą zespołu robotników o różnych kwalifikacjach, itd. Identyczne obiekty często są budowane na wyodrębnionych działkach i ich wybudowanie wymaga uzyskanie pozwolenia na budowę. Nadto skarżący zauważyli, iż w zaskarżonej decyzji mówi się o "rozbudowie istniejącej stacji bazowej", co mogłoby sugerować, iż inwestor wnosił o rozbudowę stacji bazowej, podczas gdy obecnie, ani nigdy wcześniej, w tej lokalizacji nie było i nie ma żadnej stacji bazowej, ani nawet jej fragmentu, dach budynku jest pusty, tak więc nie istnieje przedmiot do rozbudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że postępowanie administracyjne toczyło się w ramach procedury właściwej dla ustalenia warunków zabudowy, na podstawie przepisów art. 59 - 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tej sytuacji nawet gdyby przyjąć, że owa procedura była prawidłowa, decyzja organu odwoławczego, z racji uznania, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie wymaga pozwolenia na budowę, została wydana z naruszeniem prawa. Stosownie do przepisu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 - który w pkt 2 stanowi, iż nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę - stosuje się odpowiednio. Zaś według ust. 2 artykułu 59, przepis ust. 1 stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę, z wyjątkiem tymczasowej, jednorazowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Z brzmienia powyższego przepisu wynika zasada, iż każda zmiana zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji o warunkach zabudowy, czyli nawet niewymagająca pozwolenia na budowę. Jedyny wyjątek od tej zasady dotyczy tymczasowej zmiany zagospodarowania terenu, trwającej do roku. Taki wniosek prowadzi do stwierdzenia, iż zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej wraz z masztem wymagałaby ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy, nawet w sytuacji braku obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby w sprawie chodziło o tymczasową, jednorazową zmianę zagospodarowania terenu, trwającą do roku, która uzasadniałaby odstąpienie od wymogu ustalenia warunków zabudowy. Organ drugiej instancji pominął treść art. 59 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z którego ponad wszelką wątpliwość wynika, iż nawet zmiana zagospodarowania terenu (a taką zmianę stanowi sporna inwestycja) - pod warunkiem że nie ma charakteru tymczasowego - niewymagająca pozwolenia na budowę, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy. W ocenie Sądu rozpoznawanie wniosku dotyczącego lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w trybie warunków zabudowy było nieprawidłowe, co też zauważył organ odwoławczy, niemniej jednak podejmując rozstrzygnięcie kierował się głównie przesłanką braku wymogu dla wnioskowanej inwestycji uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd podzielił ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w określonym miejscu, a także jej rozbudowa jest inwestycją celu publicznego, co oznacza, iż decyzja organu pierwszej instancji o odmowie ustalenia warunków zabudowy istotnie jest wadliwa i powinna być uchylona z powodu przeprowadzenia postępowania w niewłaściwej procedurze dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Prawidłowym działaniem organu odwoławczego winno być uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji celem przeprowadzenia postępowania zgodnie z przepisami właściwymi procedurze zmierzającej do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Z materiału sprawy, jak i twierdzeń skarżących wynika, iż na dachu budynku ma powstać obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Zatem będzie to budowa wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę. Za poparciem stawianej tezy przemawia również treść art. 30 ust. 1 pkt 3 c Prawa budowlanego, który stanowi o robotach budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Przepis nie mówi więc o budowie obiektu budowlanego (co jest przedmiotem sprawy), tylko instalowaniu, a więc zakładaniu, montowaniu, umieszczaniu na istniejącym już obiekcie budowlanym urządzeń będących instalacjami. Zatem art. 30 ust.1 pkt 3 c Prawa budowlanego mógłby w sprawie znaleźć zastosowanie tylko w sytuacji gdyby na dachu budynku istniał już obiekt budowlany w postaci masztu antenowego, na którym miałaby nastąpić instalacja urządzeń w postaci odpowiedniego rodzaju anten, będących urządzeniami technicznymi, czyli instalacjami, których eksploatacja może spowodować emisję, albo gdyby instalacja urządzeń, których eksploatacja może spowodować emisję następowała bezpośrednio na obiekcie budowlanym. W sytuacji zaś, gdy inwestycja - jak w sprawie - ma polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z masztem to uzyskanie pozwolenia na budowę jest wymagane. W skardze kasacyjnej od tego wyroku [...] Sp. z o.o. zarzuciła naruszenie prawa materialnego: - art. 3 pkt 1 b oraz pkt 3 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię pojęcia "wolnostojące maszty antenowe", w wyniku czego Sąd uznał, że "wolnostojące maszty antenowe" nie muszą być posadowione na gruncie, a maszty antenowe umiejscowione na budynku stanowią obiekty budowlane, - art. 29 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 b i c Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie, mimo, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem instalowanym oraz składa się z masztu o wysokości powyżej 3 metrów, a ponadto jest urządzeniem emitującym pola elektromagnetyczne, będącym instalacją w rozumieniu Prawa ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy, - art. 29 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 b i c Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzenie" oraz art. 3 pkt 6 Prawa ochrony środowiska poprzez błędną wykładnię pojęcia "instalacji" polegająca na przyjęciu, że instalacja może się składać z urządzeń, których eksploatacja może powodować emisję, prowadzącą do przyjęcia na gruncie niniejszej sprawy, że maszt antenowy nie jest elementem tej instalacji, - art. 59 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich błędną wykładnię prowadząca do przyjęcia, że roboty budowlane stanowiące inwestycję celu publicznego i zwolnione z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę wymagają wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w zw. z art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi bez wskazania na naruszenie przepisów postępowania, w sytuacji gdy organ administracyjny zaniechał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie okoliczności czy dla wzniesienia wieży antenowej konieczne będzie prowadzenie robót budowlanych w szerszym zakresie, czy też wystarczy jej instalacja, oraz czy maszt antenowy jest integralną pod względem technicznym częścią wieży bazowej i stanowi wraz z nią jako całość, urządzenie lub instalację, - art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) poprzez przekroczenie kompetencji określonych w tym przepisie i dokonanie ustaleń dotyczących stanu faktycznego w zakresie okoliczności wskazanych w zarzucie poprzedzającym. W związku z tymi zarzutami wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, względnie o uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania A. i J. K. wnieśli o jej oddalenie. E. i Z. K. także wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej w swoim piśmie z dnia 24 sierpnia 2007 r., zgadzając się ze stanowiskiem Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania która w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego – art. 3 pkt 1b oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane(Dz.U. z 2006 r.,Nr 156,poz.1118 ze zm.) poprzez "błędną wykładnię pojęcia "wolno stojące maszty antenowe" , w wyniku czego WSA uznał, że "wolnostojące maszty antenowe" nie muszą być posadowione na gruncie, a maszty antenowe umiejscowione na budynku stanowią obiekty budowlane" należy go uznać za niejasny. Dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnię art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego i pkt 3 tegoż artykułu należy uznać za uprawnioną. W myśl powołanego art. 3 ust. 1 pkt 1b obiektem budowlanym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami a zgodnie z pkt 3 przez budowle należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym obiekty przykładowo tam wymienione m.in. wolno stojące maszty antenowe czy fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Zawarte w powołanym przepisie wyliczenie ma charakter przykładowy a wykładnię Sądu I instancji wspierają także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219,poz.1864). W świetle przepisu § 3 pkt 2 rozporządzenia telekomunikacyjne obiekty budowlane to linie kablowe podziemne, nadziemne, kanalizacja kablowa, antenowe wieże, maszty i konstrukcje wsporcze, kontenery telekomunikacyjne oraz szafy kablowe. Z powołanego rozporządzenia wynika także , że niektóre z tych obiektów mogą być objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę a inne obowiązkiem dokonania zgłoszenia. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniosku była rozbudowa stacji bazowej telefonii cyfrowej wraz z masztem i antenami na dachu budynku. W późniejszych dokumentach mowa jest już o budowie a nie rozbudowie stacji bazowej wraz z masztem i antenami, przy czym całość zabudowy ma wynosić 27,8 m w sytuacji gdy w obszarze analizowanym zabudowa nie przekracza 18 m. Na dachu budynku nie istnieje maszt na którym miałaby nastąpić instalacja anten, chodzi o nowy obiekt wraz z antenami, będącymi instalacjami nie usytuowanymi bezpośrednio na dachu. W kontekście postanowień zarówno art. 3 pkt 1b i pkt 3 jak i powołanego rozporządzenia obiekt objęty wnioskiem ma charakter telekomunikacyjnego obiektu budowlanego . W tej sytuacji także zarzuty naruszenia art. 29 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3b i c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz.U. z 2006 r.,Nr 156,poz.1118)przez ich niezastosowanie oraz błędną wykładnię nie mogą być uznane za usprawiedliwione. Przede wszystkim w uzasadnieniu skargi kasacyjnej znalazły się przypisywane Sądowi I instancji stwierdzenia, nie wynikające z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Już z wniosku [...] Sp. z o.o. wynikało że chodzi o rozbudowę a następnie budowę stacji wraz z masztem i antenami a nie o instalację a z odwołania wynika że chodzi o instalację anten nadawczo-odbiorczych sektorowych i anten parabolicznych linii radiowych na maszcie umieszczonym na dachu budynku z czego może wynikać , że instalacja dotyczy samych anten a nie także masztu. Z bardzo rozbudowanego uzasadnienia skargi kasacyjnej , zawierającego wiele polemicznych stwierdzeń i odesłań do wyroków sądowych, z których niektóre nie mają związku z rozpoznawaną sprawą, wynika przede wszystkim teza o braku obowiązku uzyskania pozwolenia budowlanego na taką inwestycję. Jak już była mowa wyżej , brak jednak podstaw do innej wykładni niż dokonana przez Sąd I instancji. Po nadbudowie budynku maszt nie stałby się obiektem samodzielnym, budynek salonu samochodowego po nadbudowie, nie przestałby być budynkiem, byłby nim nadal ale byłby to budynek wyposażony w nowe funkcje. Doszłoby zatem do zmiany sposobu zagospodarowania terenu (budynek salonu ma około 9 m wysokości a projektowana inwestycja ma osiągnąć 27,80 m. Reglamentacja procesu inwestycyjnego ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa, ochronie zdrowia i życia ludzi. Przy projektowanej wysokości stacji bazowej z masztem i antenami i jej usytuowaniu na dachu budynku salonu samochodowego wykładnia dokonana przez Sąd nie może być uznana za błędną a powołane przez Sąd przepisy za źle zastosowane. O montażu czy instalacji można byłoby mówić gdyby istniał już nośnik na jakim miałyby być zainstalowane anteny i urządzenia wyposażenia stacji bazowej. Należy podzielić wykładnię Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na gruncie rozpoznawanej sprawy iż zakres planowanych robót wykraczał poza zakres określony w art. 29 Prawa budowlanego. Tym samym nie są zasadne także zarzuty naruszenia art.59 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust.2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r.(Dz.U. Nr 80,poz.717 ze zm.). Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego w sytuacji gdy, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd nie dokonywał własnych ustaleń faktycznych ale rozważał sprawę w kontekście postanowień prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej, co wynika wprost z uzasadnienia wyroku w którym wskazano, ze decyzja organu I instancji była wadliwa i powinna być uchylona, jednak nie w powodów wskazanych przez organ odwoławczy ale z powodu przeprowadzenia postępowania w ramach niewłaściwej procedury. Niejasny i nieuzasadniony jest też – w kontekście zarzutu poprzedzającego – zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153,poz. 1269 ) przez przekroczenie kompetencji i dokonanie ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Należy podkreślić, że ustalenia które poczynił Sąd nie dotyczyły stanu faktycznego ale stanowiły interpretację przepisów prawa materialnego na podstawie ustaleń faktycznych zawartych w aktach sprawy. Zważywszy na powyższe, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , należało skargę kasacyjna oddalić.