V SA/Wa 412/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Asesor WSA - Andrzej Kania, Protokolant - referendarz sądowy - Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. K. i Ł. K.- w. Z. "S." s. c. w Z.W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia. Przedmiotem skargi z [...] października 2006 r. wniesionej przez Ł. K. i T. Kotalę, w. Z. S. s.c. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] października 2006 r. nr [...] , wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 09.02.2005 r. (wniesionym 10.02.2005 r.) Ł. K. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o całkowite umorzenie przypadającej na niego połowy należności z tytułu składek (tj. należności głównej, odsetek i kosztów) za lata 1999-2004, przytaczając argumenty natury finansowej oraz zdrowotnej. Następnie pismem z dnia 1 kwietnia 2005 r. T. K. działający w charakterze pełnomocnika Ł. K. (pełnomocnictwo k. 8 akt adm.) rozszerzył zakres wniosku o umorzenie należności z dnia 09.02.2005 r. na całość należności z tytułu składek za lata 1999-2004. Dalej, z akt sprawy wynika, że 29 marca 2006 r. Ł. K. i T. K. złożyli pismo zatytułowane "uzupełnienie wniosku o umorzenie należności"., z którego treści wynika, iż uzupełniają oni wnioski o umorzenie należności, wniesione 10 lutego 2005 r. i 28 czerwca 2005 r. oraz wnoszą o całkowite umorzenie należności z tytułu składek obciążających ich konta indywidualne, w czasie, gdy prowadzili działalność gospodarczą jako wspólnicy w Z. "S." s.c.( k 35 [64] akt administracyjnych). W tym miejscu należy wskazać, że w aktach administracyjnych brak jest wniosku T. K. z dnia 28 czerwca 2005 r. o umorzenie jego należności jako w. s.c. Z. S. Zauważyć należy również to, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ powoływał, iż taki wniosek został złożony przez T. K. Sądowi z urzędu jest natomiast wiadomo, że przedmiotowy wniosek znajduje się w aktach administracyjnych dołączonych do sprawy T. K. sygn. akt VSA/Wa 413/07 (k. 1 akt administracyjnych). Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 1 i ust. 3a oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, poz. 887 ze zm.) Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu składek na: ­ Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za okres : 01/2000-07/2000;09/2000-05/2002;07/2002-04/2004; ­ Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za okres: 04/2000-05/2002; 09/2002-12/2003; 03/2004-04/2004; ­ Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 11/2000-12/2001; 02/2002; 05/2002; 10/2002-12/2002; 05/2003-07/2003; 02/2004- 05/2004; W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia Urząd Skarbowy z Z. W. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na likwidację spółki, możliwe będzie więc przeniesienie odpowiedzialności na wspólników spółki zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Wobec powyższego- zdaniem ZUS-u- brak jest podstaw do umorzenia zadłużenia w myśl art. 28 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził, iż jak wynika z materiału dowodowego przedłożonego w przedmiotowej sprawie wspólnicy prowadzili razem działalność gospodarczą od 01.10.1999 r. do 01.06.2004 r. W. są osobami s. (b.) i prowadzą w. g. d. wraz z o. E. K. oraz m. S. K. Głównym źródłem dochodu osób wspólnie gospodarujących jest emerytura m. S. K. w wysokości [...] zł oraz renta o. E. K. w wysokości [...] zł. W. Ł. K. jest osobą bezrobotną zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku, natomiast drugi w. T. K. zarejestrowany jest w firmie "P." na 1/6 wymiaru czasu pracy z wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie. Rodzina nie korzysta ze świadczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ podkreślił, że z materiału dowodowego wynika, iż dnia 5 listopada 1999 r. udzielono T. K. i Ł. K. kredytu gospodarczego w banku PKO BP S.A. w wysokości [...] zł. Natomiast 04.05.2005 r. zawarto umowę ugody według, której kredytobiorcy mają regulować niespłacone należności w miesięcznych ratach po [...] zł. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wskazał, iż z posiadanych informacji wynika, że należności kredytowe są regulowane. Następnie organ stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności wynikające z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. (Dz. U. nr 141 poz. 1365). Zdaniem organu z dokumentów przedłożonych przez wspólników wynika, że terminowo regulują oni należności z tytułu zaciągniętego kredytu oraz, że ostateczna spłata kredytu, pozwoli na spłatę kolejnych zobowiązań. W uzasadnieniu decyzji zostało również podkreślone, że wspólnicy nie przedstawili dokumentu świadczącego o tym, iż znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z uwagi na zdarzenia losowe czy klęski żywiołowe, a zatem brak jest podstaw do umorzenia należności składkowych na podstawie art. 28 ust. 3a w trybie § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. tj. poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia. W ocenie Zakładu nie zachodzą również w sprawie przesłanki do umorzenia należności wynikające z § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. tj. z powodu przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu. Organ podkreślił, że sytuacja taka ma miejsce gdy osoba zobowiązana do spłaty należności sprawuje bezpośrednią opiekę nad chorym członkiem rodziny, a sposób sprawowania tej opieki uniemożliwia jednoczesne pozyskiwanie dochodu niezbędnego do podjęcia spłaty zadłużenia. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Wspólnicy nie są bowiem jedynymi członkami rodziny sprawującymi opiekę nad o. E. K. Nadto Zakład zauważył, iż wspólnicy są osobami zdrowymi i zdolnymi do pracy, zły stan zdrowia nie stanowi więc przeszkody do pozyskiwania środków pieniężnych na spłatę zadłużenia. Pismem z dnia 3 sierpnia 2005 r. Ł. K. i T. K. zwrócili się do Prezesa Zakładu Ubezpieczeni Społecznych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu tego wniosku wspólnicy podkreślili, iż Zakład rozpoznaje wniosek w dacie jego złożenia, zaś zarówno w dacie złożenia wniosku jak i nawet w dacie wydania decyzji opłacenie należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Spłata zobowiązania przez wiele lat w części oznacza wieloletnią wegetację ich rodziny- tym bardziej spłata od razu w całości. Zdaniem Ł. K. i T. K. argumentacja, że wspólnicy są osobami zdrowymi i zdolnymi do pracy i mogą pracować aby spłacić zadłużenie jest niewłaściwa bowiem zadłużenie obywatela z ZUS nie ma charakteru zobowiązania pańszczyźnianego. Dalej wspólnicy podkreślili, że wspomniany w decyzji kredyt spłacają S. i E. K - jako jego poręczyciele. Zdaniem Ł. i T. K. w niniejszej sprawie zachodzi także przesłanka umorzenia jako poniesienie strat materialnych z powodu innego nadzwyczajnego zdarzenia powodującego, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności. Wspólnicy podkreślili, że w kraju panuje wieloletni kryzys, pieniądz z kraju odpływa, rynek jest w zapaści, tysiące ludzi stąd uciekają co powoduje, że utrzymywanie składek na takim poziomie jak dotychczas skutkuje zadłużeniem wielu rzesz ludności i osób prowadzących działalność gospodarczą. W dalszej części uzasadnienia wniosku zostało podkreślone, że E. K. jest przewlekle chory i wymaga opieki. Podniesiono również to, że przepis prawa mówi o konieczności sprawowania opieki, zaś sprawowanie opieki z gruntu ma charakter bezpośredni i bezpośredni kontakt zakłada. Dalej podkreślono, iż przepis ten nie mówi nic o tym, że wyłącznie jeden w. może się opiekować, a drugi już nie oraz, że osoba wnioskująca o umorzenie musi być jedynym członkiem rodziny opiekującym się przewlekle chorym członkiem rodziny. Decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 83 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ II instancji podniósł, iż 9 sierpnia 2006 r. zostało skierowane do wspólników pismo informujące o prawie złożenia nowych dowodów nie przedstawionych dotychczas w toczącym się postępowaniu oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych jak i zgłoszonych żądań. Z uwagi na nieprzedstawienie nowych istotnych dowodów w sprawie ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło na podstawie dotychczas zebranego materiału dowodowego. Prezes Zakładu podkreślił, iż w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia Urząd Skarbowy w Z. W. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na likwidację spółki, możliwe będzie więc przeniesienie odpowiedzialności na wspólników spółki zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa. Organ II instancji również podkreślił, iż na podstawie materiału dowodowego nie stwierdzono, że sytuacja materialna wspólników spółki i zdrowotna członków rodziny spełnia warunki umorzenia, a opłacenie należności z tytułu składek pociągnęłoby zbyt ciężkie skutki dla osób wspólnie gospodarujących. Zdaniem organu w świetle zebranego materiału dowodowego sytuacja finansowa wspólników nie jest związana z brakiem jakichkolwiek środków do życia a jedynie ze spłatą kredytu gotówkowego. Ostateczna spłata kredytu pozwoli na spłatę kolejnych zobowiązań. Następnie Prezes Zakładu stwierdził, iż wspólnicy nie przedstawili dokumentu świadczącego o tym, iż znaleźli się w trudnej sytuacji materialnej z uwagi na zdarzenia losowe czy klęski żywiołowe. Dalej podkreślił, że osoby prowadzące działalność gospodarczą zobowiązane są do opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne od dnia rozpoczęcia prowadzenia działalności do dnia zaprzestania jej wykonywania. W uzasadnieniu decyzji zostało również podkreślone, że S. K. oraz T. K. i Ł. K. - wspólnicy spółki, nie legitymują się orzeczeniem o niezdolności do pracy, bądź orzeczonym stopniem niepełnosprawności. Natomiast E. K. posiada orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy. Zdaniem organu II instancji brak jest przesłanki do umorzenia zadłużenia z powodu przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu, albowiem opieka nad ojcem może być sprawowana przez wspólników w taki sposób, który nie przeszkadzałby w podjęciu zatrudnienia czy prowadzeniu działalności gospodarczej. Prezes Zakładu podkreślił, że wspólnicy spółki są osobami zdrowymi i zdolnymi do pracy, zły stan zdrowia nie stanowi więc przeszkody do pozyskiwania środków pieniężnych na spłatę zadłużenia. Następnie organ stwierdził, że wspólnicy nie są zobligowani do jednorazowej spłaty zadłużenia wobec ZUS, gdyż ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych przewiduje spłatę zadłużenia w układzie ratalnym zgodnie z art. 29 powołanej ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2006 r. Ł. K. i T. K. wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie należności w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie: ­ art. 28 ust. 3 pkt 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz w nawiązaniu do art. 28 ust. 3 a tej ustawy w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1,2 i 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne; ­ art. 6-8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 76 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a.; ­ art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W uzasadnieniu skargi Ł. i T. K. podtrzymali argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponadto w. podnieśli m. in. to, że organ posiada nieaktualne dane co do firmy P., gdyż została ona wyrejestrowana z dniem 1 października 2006 r. Wskazali również, iż w sytuacji kiedy ustawy umarzały zadłużenia PKP i zadłużenia górnicze w ZUS odmowa umorzenia należności małej firmy przesądza o dyskryminacji sektora małych firm w kwestiach umorzeniowych. Zdaniem wspólników Zakład jest zobowiązany do stosowania przepisów k.p.a., a to znaczy, że ma załatwić sprawę zgodnie z wnioskiem obywatela. Obywatel ma prawo wypowiedzieć się co do zebranych w sprawie dokumentów i dowodów, nie oznacza to jednak, że ma obowiązek dostarczać jakieś nowe dowody. W dalszej części uzasadnienia skargi Ł. i T. K. podnieśli, że niniejszej sprawie decyzję odmawiającą umorzenia wydawał zastępca dyrektora placówki ZUS o/w Z. W. z upoważnienia Prezesa ZUS, zaś powtórnie rozpatrywał sprawę sam dyrektor palcówki ZUS o/w Z. W.- też z upoważnienia Prezesa ZUS. W ocenie skarżących jest oczywiste, że w sytuacji, kiedy niniejsza sprawa umorzeniowa przeszła jedynie z gabinetu zastępy dyrektora do gabinetu dyrektora właściwego tego samego organu to organ zawsze odmówi im umorzenia. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione. Badając zaskarżoną decyzję w takim zakresie, Sąd stwierdził, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie należy zauważyć, iż nie jest jasne, kto jest adresatem zaskarżonej decyzji (spółka cywilna czy też jej wspólnicy) albowiem Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sentencji decyzji wskazał jako adresata zarówno Z. S. s.c. jak i w. tej spółki tj. T. K. i Ł. K. Przyjmując, iż decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest adresowana do wspólników spółki cywilnej tj. T. K. i Ł. K., biorąc pod uwagę treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji (organ dokonał analizy sytuacji osobistej wspólników) należy na wstępie podkreślić, iż rozstrzygnięcie organu dotyczy składek, które ciążyły na spółce. W przypadkach, gdy wydane decyzje zawierają rozstrzygnięcia w zakresie składek, które ciążyły na spółce, to w takiej sytuacji ustawodawca w art. 31 u.s.u.s. nakazał do należności tych stosować odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) dalej: Ordynacja podatkowa, w tym art. 115. Przepis ten stanowi, że wspólnik spółki cywilnej, jak również były wspólnik tej spółki, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki. O odpowiedzialności orzeka się w decyzji wydanej na podstawie art. 108 § 1 w związku z art. 115 Ordynacji podatkowej. Określenie wysokości zobowiązania - zgodnie z art. 115 § 4 Ordynacji podatkowej - następuje w jednej decyzji łącznie z orzeczeniem o odpowiedzialności wspólnika za zobowiązania spółki. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż w. zlikwidowanej spółki cywilnej, zgodnie z przepisami o odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe, nie są jej następcami prawnymi, lecz - według ustawy - Ordynacja podatkowa - zaliczani są do kręgu osób trzecich. W przypadku więc rozwiązania spółki cywilnej za jej zobowiązania odpowiadają w szczególnym trybie, przewidzianym w przepisie art. 115 Ordynacji (patrz. wyrok NSA I SA/Wr 2499/00). Powyższe oznacza, że obciążenie wspólnika składkami, które ciążyły na spółce jest możliwe w wyniku wydania i doręczenia decyzji, o której mowa w art. 108 i art. 115 Ordynacji podatkowej. Dopiero wówczas - po powstaniu zobowiązania wspólnika do zapłaty składek - istnieje możliwość zastosowania ulgi w postaci umorzenia składek na podstawie art. 28 u.s.u.s. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należałoby zauważyć, iż w aktach sprawy, brak jest decyzji o przeniesieniu odpowiedzialności za te należności na w. spółki cywilnej Z. S. O tym, że taka decyzja (do chwili wydania w przedmiotowej sprawie orzeczenia przez organ II instancji) nie została wydana - zdaniem Sądu - świadczy to, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, iż "w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia Urząd Skarbowy w Z. W. umorzył postępowanie egzekucyjne z uwagi na likwidację spółki, możliwe więc będzie przeniesienie odpowiedzialności na w. spółki zgodnie z art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa." Jeśli więc decyzja o przeniesieniu odpowiedzialności nie została wydana należy podkreślić, iż nie ma podstaw do obciążenia byłych w. spółki cywilnej składkami, które ciążyły na spółce. Nie istnieje również możliwość zastosowania w niniejszej sprawie ulgi w postaci umorzenia składek, albowiem instytucji tej nie można stosować do należności, za które podmiot wnioskujący o umorzenie nie odpowiada. A zatem przyjmując, iż adresatem decyzji są wspólnicy zlikwidowanej spółki cywilnej należy stwierdzić, iż postępowanie w niniejszej sprawie w przedmiocie umorzenia składek było bezprzedmiotowe. Jeśli natomiast uznać, iż decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest adresowana do Z. S. s.c., to należy wskazać, że już tylko z samego uzasadnienia tej decyzji wynika, że wyżej wymieniona spółka uległa likwidacji. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku rozwiązania spółki cywilnej traci ona podmiotowość prawną, co sprawia, iż z tym momentem traci ona również zdolność procesową do bycia stroną w postępowaniu administracyjnym. A zatem w momencie gdy spółka przestała istnieć, to również przestała istnieć strona , mogąca występować w postępowaniu administracyjny, a tym samym nie może być wszczęte ani toczyć się w stosunku do niej takie postępowanie i w konsekwencji nie może być wydana wobec tego podmiotu decyzja. W związku z powyższym (przyjmując, że adresatem decyzji jest nieistniejąca spółka cywilna) należałoby uznać, iż decyzje organów administracyjnych obu instancji zostały wydane i skierowane do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji jednoznacznie ustali, w razie potrzeby wzywając T. i Ł. K. do złożenia stosownych dokumentów, czy spółka cywilna Z. S. została rozwiązana zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego, następnie jednoznacznie sprecyzuje stronę postępowania i adresata decyzji oraz postąpi zgodnie z wyżej wskazanymi zaleceniami z poszanowaniem przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem przez organ administracji art. 77§1, art.80, art.7 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi sąd w wyroku określił, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, o czym stanowi art. 152 p.p.s.a.