I SA/Lu 505/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Sędziowie WSA Halina Chitrosz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant asyst. Anna Kurczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi L.H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę 199,00 (sto dziewięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 oraz art. 53 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, oraz art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 353 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. H. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] czerwca 2005r. Nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług w kwocie 4.950 zł - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, iż w dniu [...] maja 2004r. L.H. na podstawie dokumentu SAD Nr [...] zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towar pochodzący z Niemiec opisany jako samochód osobowy używany marki Mercedes Benz 210, rok prod. 1997. Towar ten zakupiony został w Niemczech w dniu 29.04.2004r. W wyniku kontroli dokumentów stwierdzono, że dla zaimportowanego samochodu bezpodstawnie zastosowano całkowite zwolnienie z podatku VAT, co stanowiło podstawę wszczęcia, przeprowadzenia postępowania podatkowego oraz wydania na podstawie art. 170 ust. 6, art. 37 ust. 1, 38 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług decyzji przez organ I instancji. Nie zgadzając się z tą decyzją L.H. wniósł odwołanie, w którym żądał uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania. Podnosił błąd w ustaleniach faktycznych sprawy polegający na przyjęciu, iż samochód został mu dostarczony na terytorium Wspólnoty w dniu 29 kwietnia 2004r., podczas gdy faktycznie miało to miejsce w dniu 1 maja 2004r. , a dzień 29 kwietnia jest jedynie dniem wystawienia faktury zakupu tego samochodu. W takiej sytuacji nie nastąpił import przedmiotowego samochodu w rozumieniu art. 170 ust. 6 ustawy o VAT, lecz nabycie samochodu przez osobę fizyczną nie będącą podatnikiem VAT, a to nie rodzi obowiązku podatkowego w tym podatku. Za taką interpretacją powyższego przepisu przemawia, zdaniem strony, zaświadczenie VAT-25 z dnia [...] maja 2004. nr [...] , w którym Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego jednoznacznie stwierdził, iż nie ciąży na nim obowiązek podatkowy z tytułu wewnatrzwspólnotowego nabycia towaru tj. opisana transakcja nie podlega podatkowi od towarów i usług. Przeprowadzone postępowanie narusza zatem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie przedmiotowej decyzji, w przekonaniu strony, stanowi konsekwencje tego, że w dniu 7 kwietnia 2005r. zwrócił się o zwrot akcyzy zapłaconej w związku z przywozem samochodu. W ciągu roku od sprowadzenia tego samochodu nie żądano od niego żadnego podatku, a obecnie, gdy zwrócił się o zwrot akcyzy, zażądano podatku VAT. Po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów w nim zawartych. Wskazał, iż stosownie do art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ) za import towarów uważa się również wykorzystanie ( wprowadzenie do wolnego obrotu ) po dniu 30 kwietnia 2004r., na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot nie będący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed dniem 1 maja 2004r. na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli: przed dniem 1 maja 2004r. do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy, o której mowa w art. 175 ( tj. z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ) oraz przed dniem 1 maja 2004r. nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w pkt. 1 Pod pojęciem towary dostarczone należy rozumieć towary wydane. Zgodnie zaś z art. 170 ust. 7 pkt. 2 ww. ustawy, w przypadku gdy w imporcie towarów, o których mowa w ust. 4-6, nie można określić momentu powstania obowiązku podatkowego na zasadach ogólnych, obowiązek podatkowy powstaje w momencie wykorzystania ( wprowadzenia do wolnego obrotu ) towarów na terytorium kraju – "w przypadku o których mowa w ust. 6". Twierdzeniem podatnika, popartym zeznaniami świadków, iż towar został mu dostarczony na terytorium Wspólnoty w dniu 1 maja 2004r., przeczy urzędowe tłumaczenie umowy kupna – sprzedaży, z którego wynika, że pojazd przekazano wraz z wszystkimi dokumentami włącznie z dowodem rejestracyjnym / kartą pojazdu dnia 29.04.2004r. Wynika z tego, że towar został sprzedany i wydany w Niemczech w dniu 29 kwietnia 2004r. Towar ten zaś został faktycznie wprowadzony na terytorium RP w dniu 1 maja 2004r. Taki stan faktyczny dawał podstawę do zastosowania art. 170 ust. 6 powołanej ustawy. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, powołując treść art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jako przepisu dającego podstawę do wydania decyzji w niniejszej sprawie. W tej sytuacji organ odwoławczy orzekł jak w decyzji. Na powyższą decyzję L. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż samochód został mu dostarczony przed 1 maja 2004r., podczas gdy miało to miejsce w dniu 1 maja 2004r. Powoływał się na nieznajomość treści umowy, którą podpisał oraz zeznania świadków dołączone do odwołania, które przeczą ustaleniom faktycznym organu podatkowego. Podnosił, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 170 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług i podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / oraz art. 3 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, które prowadzić mogło do naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 170 ust. 6 ustawy z dnia 11marca 2004r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ). Stosownie do art. 170 ust. 6 powołanej ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, za import towarów uważa się również wykorzystanie ( wprowadzenie do wolnego obrotu ) po dniu 30 kwietnia 2004r. , na terytorium kraju, przez podatnika lub każdy inny podmiot niebędący podatnikiem, towarów dostarczonych im przed 1 maja 2004r. na terytorium wspólnoty przed rozszerzeniem lub terytorium nowych państw członkowskich, jeżeli: 1/ przed dniem 1 maja 2004r. do dostawy tych towarów na terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem lub na terytorium nowych państw członkowskich miały lub mogły mieć zastosowanie odpowiednio przepisy art. 18 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, oraz 2/ przed 1 maja 2004r. nie został dokonany import tych towarów w rozumieniu ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Z treści powyższego przepisu wynika, iż obie przesłanki w nim wskazane muszą być spełnione łącznie. Konieczność łącznego spełnienia obu wymienionych w nim przesłanek wynika z użytego przez ustawodawcę w tym przepisie spójnika "oraz". Trafnie wskazał organ odwoławczy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia, iż skarżący kupił w Niemczech używany samochód marki Mercedes Benz w dniu 29 kwietnia 2004r. Przemawia za tym treść podpisanej przez skarżącego umowy kupna, z której jednoznacznie wynika, iż samochód ten wraz z dokumentami wydany został kupującemu w tej właśnie dacie. Także procedura tranzytu rozpoczęła się 29 kwietnia 2004r., co wynika z dokumentu [...] (k.- 2 ). Samochód przywieziony został na terytorium kraju w dniu 1 maja 2004r. Zarzuty skargi, iż ustalenie stanu faktycznego sprawy w tym zakresie było dowolne nie znajduje zatem oparcia w ww. dokumentach, ocenionych przez organ podatkowy bez naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej. Tak ustalony stan faktyczny wyczerpuje jednak tylko wstępną część art. 170 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. O ile bowiem przepis ten miałby stanowić podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, to należało wykazać łączne zaistnienie przesłanek wymienionych w pkt 1 i 2 tego przepisu. Treść art. 170 ust. 6 pkt. 1 powołanej ustawy wskazuje, iż chodzi w nim o przypadki, w których towary dostarczone przed 1 maja 2004r. zostały lub miałyby zostać wyeksportowane do jednego z obecnych państw członkowskich Wspólnoty innych niż Polska, bowiem art. 18 ust. 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) dotyczył stawki podatku w eksporcie towarów i usług. Organy podatkowe ferując zaskarżoną decyzję w ogóle nie wykazały zaistnienia w przedmiotowej sprawie tych przesłanek, powołując jedynie treść przepisu art. 170 ust. 6, oraz ( organ I instancji ) art. 18 ust 3 i 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, co narusza dyspozycję art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zakresie wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej decyzji oraz art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie ustaleń faktycznych sprawy, co stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prowadziło do orzeczenia jak w sentencji. Wskazać również należy, iż nie znajduje uzasadnienia prawnego w art. 37 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zawarte w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji, a utrzymane w mocy przez organ odwoławczy "wezwanie skarżącego do uiszczenia podatku w kwocie 4.950,70 zł oraz odsetek za zwłokę naliczonych przez podatnika od dnia 24.05.2004r. do dnia zapłaty podatku włącznie, w terminie 10 dni od dnia doręczenia decyzji", skoro zgodnie z tym przepisem orzeczony w tym trybie podatek płatny jest w terminie 10 dni od dnia doręczenia decyzji, a stosownie do art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej – zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności. W tym zakresie sąd podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku w sprawie I SA/Lu 405/05. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w przepisie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami adminiastracyjnymi.