II OSK 1345/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Katarzyna Latuszek po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 250/06 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały 1. oddala skargę kasacyjną 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika adwokat J. O. kwotę 120 (słownie: stu dwudziestu) zł + 22% VAT tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 250/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], w przedmiocie zameldowania M. D. na pobyt stały w W. przy ul. B. i jednocześnie zasądził na rzecz pełnomocnika skarżącego wynagrodzenie tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Przedstawiając stan faktyczny rozpoznanej sprawy Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania K. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2005 r. o zameldowaniu na pobyt stały M. D. w lokalu nr [...] przy ul. B. w W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie wynika, iż opisany wyżej lokal jest mieszkaniem komunalnym i należy do zasobów dzielnicy T. Jego wyłącznym najemcą jest K. K. M. D., na wniosek którego wszczęto postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, mieszka w przedmiotowym mieszkaniu z zamiarem stałego przebywania od grudnia 2004 r. Tam posiada wszystkie swoje rzeczy i koncentruje swoje życie rodzinne. Wspólnie z żoną W. (córką K. K.) i córką Wi. prowadzi gospodarstwo domowe. Fakt zamieszkiwania M. D. w mieszkaniu potwierdziła żona W oraz świadkowie - M. C. i D. G. K. K. również potwierdza fakt zamieszkiwania M. D. w tym mieszkaniu, jednakże podnosi, iż nie wyraża zgody na zameldowanie w nim zięcia, który wszczyna awantury domowe i wielokrotnie mu groził, skutkiem czego są interwencje policji oraz złożenie doniesienia do prokuratury. W ocenie organu odwoławczego kwestia prawa oznaczonej osoby do przebywania w lokalu nie warunkuje decyzji organu w przedmiocie zameldowania. Sprzeciw właściciela wobec zameldowania w lokalu osoby, która faktycznie w nim mieszka nie może być zatem uwzględniony, gdyż rozstrzygnięcie takie byłoby sprzeczne z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), które wyraźnie obligują osobę przebywającą pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby do dokonania zameldowania zgodnie z jej aktualnym miejscem pobytu (art. 10 ust. 1). Osoba legitymująca się tytułem prawnym do lokalu nie udziela uprawnień do pobytu w lokalu, a obowiązana jest jedynie potwierdzić na druku zgłoszenia stan faktyczny, tj. fakt pobytu w tym lokalu osoby dokonującej zameldowania. Jeśli jednak zgłoszone dane budzą wątpliwości, a osoba posiadająca uprawnienia do lokalu odmawia potwierdzenia faktu zamieszkiwania osoby w lokalu, to organ gminy, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, rozstrzyga o zameldowaniu w drodze decyzji administracyjnej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy dodał jednocześnie, iż podnoszony w odwołaniu zarzut nielegalności pobytu M. D. w lokalu nr [...] przy ul. B. jest niezasadny, skoro zamieszkiwał on uprzednio w tym lokalu za zgodą K. K. i był w nim dwukrotnie zameldowany przez teścia na pobyt czasowy. W skardze na decyzję Wojewody Mazowieckiego, K. K., nie kwestionując faktu zamieszkania M. D. w lokalu nr [...] przy ul. B. podniósł, iż w związku z narastającym konfliktem rodzinnym zmierzającym do tragedii nigdy nie wyrazi zgody na zameldowanie zięcia w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa oddalił skargę K. K. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazał, iż stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Sąd I instancji podniósł, iż dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a wpisami do ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją, a istniejącym stanem rzeczy. Wskazał, iż organ gminy prowadzący ewidencję ludności, stosownie do art. 47 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym. Zgodnie zaś z art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ. W tej sytuacji, na podstawie art. 47 ust. 2 w związku z art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, wydawana jest decyzja administracyjna, która powinna być poprzedzona przeprowadzeniem postępowania dowodowego mającego na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości. W świetle powyższego, Sąd I instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 § 1 kpa oraz dokonały nie naruszającej art. 80 kpa oceny, iż M. D. faktycznie przebywał i przebywa w lokalu nr [...] przy ul. B. W sprawie przesłuchana została bowiem małżonka M. D. oraz sąsiadki - M. C. i D. G. Wszystkie potwierdziły fakt jego zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu, a skarżący ustaleń tych nie kwestionował. Kwestia ta jest, w ocenie Sądu, decydująca dla wydania decyzji o zameldowaniu. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostają natomiast zarzuty skarżącego o braku jego zgody na obecne zameldowanie zięcia w przedmiotowym mieszkaniu. Konieczność dokonania zameldowania nie jest bowiem uzależniona od charakteru tytułu prawnego do lokalu zamieszkiwanego przez określone osoby. Skoro zameldowanie ma na celu wyłącznie odzwierciedlenie w urzędowej ewidencji faktycznego pobytu danej osoby, to jego dokonanie nie może być traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do mieszkania). Sąd zwrócił ponadto uwagę na to, że skarżący wcześniej dwukrotnie zameldował M. D. w swoim lokalu na pobyt czasowy. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, K. K. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jako podstawę skargi kasacyjnej, skarżący wskazał naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie wyroku oddalającego skargę pomimo naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 kpa oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych, uzasadniającego uwzględnienie przedmiotowej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego, oraz 2. art. 50 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, po uprzednim przedstawieniu opisanego wyżej stanu faktycznego niniejszej sprawy, K. K. podniósł, iż w sprawie tej organy administracji nie wyjaśniły w sposób dostateczny i nie uwzględniły przy wydaniu decyzji kwestii dotyczących konfliktu pomiędzy M. D., a skarżącym oraz tego, czy M. D. faktycznie zamieszkuje w lokalu przy ul. B., czy tylko przebywa w nim z zamiarem konfliktowania się ze skarżącym i dewastowania lokalu. W ocenie skarżącego, w toku postępowania administracyjnego organy przesłuchały niewystarczającą liczbę świadków, a zeznania tych których przesłuchano potraktowane zostały pobieżnie. Wskazał, iż zarówno z zeznań M. D. i M. D. , jak i K. K. wynika, iż pomiędzy skarżącym, a jego zięciem istnieje głęboki konflikt. Skarżący przyznał, iż pierwotnie zameldował M. D. na pobyt czasowy w lokalu, którego jest jedynym najemcą, jednakże w związku z narastającymi konfliktami i awanturami nie miał intencji zameldowania go na pobyt stały i nigdy nie wyraził na to zgody. Wielokrotnie prosił M. D. o opuszczenie lokalu, jak również wzywał policję w trakcie wszczynanych przez niego awantur. Nie przyniosło to jednak oczekiwanego rezultatu w postaci jego usunięcia z lokalu. Zdaniem skarżącego, M. D. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu z zamiarem pobytu, lecz jedynie niszczy je i dewastuje. Jest uciążliwy nie tylko dla niego, lecz również dla pozostałych sąsiadów, co mogłoby być ujawnione w przypadku przesłuchania dodatkowych świadków. W konsekwencji, pominięcie przy wydawaniu decyzji podniesionych kwestii stanowi, w ocenie skarżącego, naruszenie art. 7 i 77 kpa. Niezależnie od powyższego, skarżący podkreślił, iż zgodnie z linią orzecznictwa do zameldowania uprawnić może tylko pobyt legalny oznaczający przebywanie w lokalu na zasadach zgodnych z prawem za wiedzą i zgodą osoby uprawnionej do dysponowania lokalem. Tymczasem w niniejszej sprawie o pobycie legalnym M. D. w przedmiotowym lokalu nie może być mowy, gdyż zamieszkuje on w nim bez zgody skarżącego. Ponadto jest ze skarżącym w konflikcie, który może doprowadzić do rodzinnej tragedii. Skarżący zauważył jednocześnie, iż w praktyce fakt wydania decyzji o zameldowaniu osoby implikuje powstanie prawa tej osoby do przebywania w lokalu. W konsekwencji, w przypadku np. interwencji policji z powodu konfliktów jakie często mają miejsce pomiędzy skarżącym, a M. D., ten ostatni traktowany jest jako osoba na równi ze skarżącym uprawniona do przebywania w lokalu. Tymczasem to skarżący jest jedynym najemcą lokalu i to jemu powinno przysługiwać wyłączne prawo do decydowania kto w nim przebywa. W konsekwencji, stwierdzenie Sądu, iż zameldowanie nie może być traktowane jako źródło powstania jakichkolwiek praw majątkowych (zwłaszcza do mieszkania) nie zawsze znajduje oparcie w rzeczywistości. Wydanie decyzji o zameldowaniu M. D. w lokalu nr [...] przy ul B. naraża ponadto skarżącego na niedogodności związane z wszczęciem i przeprowadzeniem postępowania eksmisyjnego. Usankcjonowanie takiego stanu rzeczy stanowi natomiast, w ocenie skarżącego, naruszenie prawa do nienaruszalności mieszkania zdefiniowanego w art. 50 Konstytucji RP. Niezależne od okoliczności podniesionych powyżej, skarżący wskazał, iż znajdujący się w aktach administracyjnych urzędowy formularz - "Zgłoszenie pobytu stałego" nie zawiera podpisu oraz pieczęci osoby przyjmującej zgłoszenie, które są elementami koniecznymi dla ważności takiego zgłoszenia. Powyższy brak stanowi naruszenie § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. Wydanie decyzji o zameldowaniu bez wcześniejszego prawidłowego złożenia i przyjęcia "Zgłoszenia pobytu stałego" było zatem, w ocenie skarżącego, niedopuszczalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach ustawowych, określonych w art. 174 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Żadnej z podstaw kasacyjnych, na których skarżący oparł skargę, nie można jednak uznać za usprawiedliwioną. Zauważyć należy, iż w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, przyjmuje się, iż w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany w sprawie przepis prawa materialnego. W pierwszej kolejności, Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się zatem do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak dostrzeżenia naruszenia przez organy administracji publicznej przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 kpa oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r., uzasadniającego uwzględnienie przedmiotowej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego na podstawie wskazanego wyżej przepisu procedury sądowej. Na wstępie podkreślić należy, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.), ewidencja ludności służy wyłącznie rejestracji danych o miejscu pobytu osób (art. 1 ust. 2). Nie jest formą kontroli nad legalnością zamieszkiwania i pobytu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu (art. 9 ust. 2b). W konsekwencji, czynność zameldowania nie rodzi ani nie pozbawia uprawnień do lokalu. Z faktu samego zameldowania nie wypływają bowiem żadne uprawnienia cywilnoprawne do przebywania w lokalu. Wskazać należy, iż obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Należy podkreślić, iż ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych meldunkiem oraz ochronie praw osób trzecich. Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji RP za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki (zob. szerzej w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01). Przedmiotem niniejszej sprawy jest zameldowanie na pobyt stały M. D. w lokalu nr [...] przy ul. B. w W., w którym zamieszkuje wraz z żoną i dzieckiem. Zauważyć należy, iż w świetle art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, którego wykładnia i zastosowanie w niniejszej sprawie nie budziły zastrzeżeń skarżącego, jedyną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu na pobyt stały jest fakt jej zamieszkiwania w tym lokalu z zamiarem stałego przebywania. Brak potwierdzenia pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały, dokonanego przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, którego przedstawienie jest wymagane przy zameldowaniu na pobyt stały, na podstawie art. 9 ust. 2a powołanej ustawy, stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i wydania decyzji na podstawie art. 47 ust. 2 powołanej ustawy. Potwierdzenie pobytu, dokonane przez podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, stanowi bowiem wyłącznie potwierdzenie stanu faktycznego - faktu zamieszkiwania i nie może być utożsamiane ze zgodą tej osoby na zameldowanie. Brak tego potwierdzenia stanowiący wyraz braku zgody na zameldowanie określonej osoby w lokalu nie uniemożliwia zatem jej zameldowania jeśli w toku postępowania wyjaśniającego organ meldunkowy potwierdzi fakt zamieszkiwania danej osoby w przedmiotowym lokalu. Powyższe jest konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby, z którego nie wypływają żadne uprawnienia do lokalu, mogące ograniczać prawa i wolności osoby, która dysponuje prawem do tego lokalu. W sytuacji zatem, gdy prawa te i wolności są naruszane przez działania faktyczne osób trzecich osoba ta może poprzez podjęcie akcji ochronnych żądać usunięcia osób, które nie są uprawnione do przebywania w lokalu. Tak bowiem jak zameldowanie oznaczonej osoby w lokalu nie oznacza, że przysługują jej jakiekolwiek prawa do tego lokalu, tak i brak, czy też odmowa zameldowania oznaczonej osoby w lokalu nie oznaczają, że osobie tej prawa do tego lokalu nie przysługują. Ewidencja ludności nie jest bowiem formą kontroli nad legalnością pobytu, lecz stanowi jedynie rejestrację stanu faktycznego, a nie prawnego. Tym samym, istnienie konfliktu pomiędzy K. K., a jego zięciem M. D., jak również przekonanie skarżącego co do tego, że zięć przebywa w przedmiotowym lokalu wyłącznie w celu jego dewastowania nie stanowią okoliczności, które mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie zameldowania. Rozwiązaniu tych problemów służą bowiem, jak wskazano wyżej, inne środki. W konsekwencji, w niniejszej sprawie nie jest zasadny zarzut braku przeprowadzenia wyczerpującego postępowania wyjaśniającego przez organy administracji publicznej. Jak bowiem słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie organy te przeprowadziły postępowanie dowodowe z zachowaniem wymagań art. 7 i 77 kpa. W sprawie przesłuchana została małżonka M. D., mieszkająca wspólnie z córką Wi. w lokalu nr [...] przy ul. B. w W. oraz sąsiadki - M. C. i D. G. Wszystkie potwierdziły fakt jego zamieszkiwania w przedmiotowym mieszkaniu. Fakt ten potwierdza również sam skarżący. W świetle powyższego, także w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do zarzucenia tym organom naruszenia przepisów art. 7 i 77 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za nieskuteczny uznać należy ponadto zarzut braku dostrzeżenia przez Sąd I instancji naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 grudnia 2002 r. w sprawie zgłaszania i przyjmowania danych niezbędnych do zameldowania i wymeldowania oraz prowadzenia ewidencji ludności i ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych (Dz. U. Nr 236, poz. 1999) poprzez brak uwidocznienia na formularzu "Zgłoszenie pobytu stałego" daty i podpisu pracownika przyjmującego przedmiotowe zgłoszenie. Brak ten uznać należy za nieistotny mając na uwadze to, że potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia pobytu stałego nastąpiło na złożonym w zwykłej formie pisemnej wniosku M. D. z dnia 7 października 2005 r. o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. B. w W. Poza natomiast wskazanym uchybieniem, znajdujący się w aktach sprawy administracyjnej formularz "Zgłoszenie pobytu stałego", zgodny z wzorem stanowiącym załącznik nr 1 do powołanego rozporządzenia, zawiera wszystkie dane, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zauważyć natomiast należy, iż zgodnie z § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, dokonując zameldowania na pobyt stały, osoba zgłasza dane, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy, przez wypełnienie i podpisanie formularza "Zgłoszenie pobytu stałego". Stosownie do § 2 ust. 1, wzór tego formularza stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia. M. D. uczynił zatem zadość określonym w przytoczonych przepisach wymogom. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 50 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie, stwierdzić należy, iż przedmiotowy przepis nie mógł mieć zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Zauważyć należy, iż przepis ten, umieszczony w rozdziale II Konstytucji RP, w części poświęconej wolnościom i prawom osobistym, formułuje jedną z podstawowych wolności obywatelskich, jaką jest nienaruszalność mieszkania. Zgodnie z jego treścią, zapewnia się nienaruszalność mieszkania. Przeszukanie mieszkania, pomieszczenia lub pojazdu może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie i w sposób w niej określony. Mając na uwadze treść tego przepisu, jak również opisane wyżej charakter i istotę czynności zameldowania, stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia art. 50 Konstytucji RP jest w niniejszej sprawie chybiony. Poprzez rejestrację danych o miejscu pobytu osób, organ meldunkowy nie ingeruję bowiem w sferę tej wolności obywatelskiej. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowaniach kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 250 powołanej ustawy. Wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej - kosztów sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł wraz z należnym podatkiem od towarów i usług ustalona została w oparciu o przepis § 19 pkt 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz § 2 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).