I FSK 1037/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2007 r., o sygn. akt I SA/Po 269/07 w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] stycznia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty oraz zwrotu podatku akcyzowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru postanawia oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Po 269/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty oraz zwrotu podatku akcyzowego od wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru. W motywach postanowienia Sąd wskazał, że w imieniu skarżącego skargę wniósł adwokat H.R. powołując się na pełnomocnictwo skarżącego dołączone do akt podatkowych, obejmujące umocowanie do prowadzenia sprawy przed sądami administracyjnymi. Sąd pierwszej instancji uznał, że stosownie do art. 46 § 3 w związku z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: u.p.p.s.a. pełnomocnictwo należy dołączyć do skargi, a niedopełnienie tego obowiązku stanowi podstawę do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi pod rygorem jej odrzucenia. Sąd wskazał także na treść art. 37 § 1 u.p.p.s.a. i podkreślił, że w świetle tego przepisu błędny jest pogląd pełnomocnika skarżącego, jakoby nie był obowiązany do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w postępowaniu sądowym, skoro złożył je na etapie postępowania administracyjnego. Wobec nie zastosowania się do zarządzenia wzywającego do nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed Sądem pierwszej instancji, skargę odrzucono. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną. Rozstrzygnięcie zaskarżono w całości i na podstawie art. 174 u.p.p.s.a. zarzucono mu naruszenie prawa przez błędną wykładnię art. 37 § 1 u.p.p.s.a. polegającą na przyjęciu, że skarżący nie dołączył do sprawy pełnomocnictwa – jego uwierzytelnionego odpisu. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 176 u.p.p.s.a. oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że argumentacja Sądu jakoby pełnomocnictwo nie spełniało wymogów ustawowych nie znajduje uzasadnienia. Pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że w sprawie został złożony oryginał pełnomocnictwa i to przy pierwszej czynności procesowej i znajduje się w aktach sprawy, a jego zakres obejmuje również postępowanie przed sądami administracyjnymi. Przyjęcie zaś odmiennej wykładni art. 37 § 1 u.p.p.s.a. prowadziłoby do sytuacji, że w sprawie znajdowałyby się dwa jednakowo brzmiące pełnomocnictwa, co należy uznać za nieprawidłowe. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł również, że w sprawach "procesowo identycznych", o wskazanych sygnaturach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu rozstrzygnął w sposób odmienny, co uznać należy za sytuację niedopuszczalną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie może zostać uwzględniona. Z brzmienia wskazanego jako podstawa kasacyjna art. 37 § 1 u.p.p.s.a. wywodzić należy, że pod pojęciem "akta sprawy" ustawodawca rozumie akta sprawy sądowoadministracyjnej, ponieważ przepisy tej ustawy normują postępowanie sądowe właśnie w sprawach sądowoadministracyjnych, czyli sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Należy odróżnić zatem sprawę prowadzoną i załatwianą przez organy administracji publicznej od sprawy sądowoadministracyjnej i nie sposób przyjąć, że postępowanie przed sądem administracyjnym stanowi kontynuację postępowania przed organami administracji czy też jest jego kolejnym etapem. Pomiędzy jednym a drugim postępowaniem brak jest ciągłości i jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, materiał zgromadzony w aktach sprawy administracyjnej zostaje zwrócony organowi administracji po zakończeniu postępowania sądowego. Co więcej, nawet w sytuacji gdy przed Sądem toczy się kilka tożsamych spraw tego samego skarżącego, reprezentowanego przez tego samego pełnomocnika, do akt sądowych każdej ze spraw należy dołączyć jeden z dokumentów wymienionych w omawianym przepisie i obowiązkowi temu nie czyni zadość przedłożenie jednego tylko pełnomocnictwa, chociażby w piśmie przewodnim wskazano na sygnatury innych spraw, zawisłych przed danym sądem. Ze względu na tę okoliczność, wraz z wniesieniem skargi (czyli wraz z pierwszą czynnością procesową dokonywaną przez pełnomocnika skarżącego w omawianej sprawie) konieczne było przedłożenie stosownego pełnomocnictwa, bez względu na zakres umocowania pełnomocnika na etapie postępowania przed organami podatkowymi. Stwierdziwszy braki formalne skargi Sąd prawidłowo wezwał pełnomocnika strony skarżącej do ich uzupełnienia oraz pouczył o konsekwencjach nie zastosowania się do wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu do wykonania wezwania oraz wymianie pism procesowych Sąd podjął słuszne rozstrzygnięcie odrzucając skargę w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 u.p.p.s.a. Mając na względzie powyższe ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 oraz przy zastosowaniu art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił oddalić skargę kasacyjną.