II SA/Op 326/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk-(spr.) asesor sądowy Elżbieta Naumowicz Protokolant sekretarz sądowy Jolanta Hadała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej H. W. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz [...] decyzją z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art.15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 Nr 87, poz.960 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu Z. R. z pobytu stałego w C. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ podał, że H. W. reprezentowana przez kuratora K. D., współwłaścicielkę lokalu położonego w C. przy ul. [...] zwróciła się z wnioskiem o wymeldowanie Z. R., gdyż od 2001r. nie przebywa w tym mieszkaniu i nie znajdują się tam jego rzeczy osobiste, a w grudniu 2002r. przyjechał dwukrotnie w odstępach kilkudniowych i zabrał swoje rzeczy, i od tego czasu do dnia złożenia wniosku nie przebywa. Organ wskazał, że fakt niezamieszkiwania w okresie od grudnia 2002r. potwierdziła: kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Komisariat Policji w N. (pismo z dnia 19.05.2005r. Nr [...]) oraz sąsiedzi przesłuchani w charakterze świadków (protokół z dnia 28.04.2005r. i protokoły z 29.04.2005r.) i sołtys wsi C. (pismo z dnia 26.04.2005r.). W ramach postępowania dowodowego w niniejszej sprawie, organ uzyskał informację od Ministerstwa Sprawiedliwości Krajowego Rejestru Karnego o pobycie Z. R. w zakładzie karnym, jak również z Centralnego Zarządu Służby Więziennej, który potwierdził okres przebywania w zakładzie karnym. Z zebranego materiału organ ustalił, że Z. R. w okresie od 21.11.2002 r. do dnia 10.05.2004 r. nie przebywał w zakładzie karnym, jak również w lokalu w C. przy ul. [...]. Organ stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że Z. R. w listopadzie 2002r. opuścił dotychczasowe miejsce pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się a zatem zaspakajał swoje potrzeby mieszkaniowe w innym miejscu niż lokal przy ul. [...] w C. Z. R. w piśmie, które wpłynęło do urzędu dnia 21 marca 2005 r. wyjaśnia, że podczas jego nieobecności znany był i obecnie znany jest jego pobyt czasowy. Organ wskazał, że z godnie z art. 15 ust. l ustawy o ewidencji ludności "osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego jest obowiązana wymeldować się w organie właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca". Niewypełnienie tego obowiązku upoważnia organ gminy do wymeldowania osoby w drodze decyzji administracyjnej na wniosek strony lub z urzędu. Rejestracja ewidencji ludności ma odzwierciedlać miejsce pobytu osób, a nie tzw. fikcję meldunkową, która stanowi duże utrudnienie wszystkim organom administracji publicznej, sądom, prokuraturze i innym jednostkom państwowym i komunalnym ubiegającym się o udostępnienie danych osobowych ze zbiorów meldunkowych. Ustawa o ewidencji ludności jest bowiem ustawą porządkowa na mocy, której w zbiorach meldunkowych winny znajdować się zapisy o faktycznym pobycie osób oraz o byłych mieszkańcach. Ewidencja ludności nie rozstrzyga natomiast istotnych spraw życiowych i bytowych osób zarejestrowanych w jej zbiorach. Zameldowanie w danym lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i potwierdza fakt pobytu w tym lokalu. Definicje pojęcia pobytu stałego zawiera art. 6 ust. l cytowanej ustawy. Przewiduje on, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W orzecznictwie administracyjnym przyjmuje się, że miejscem pobytu stałego określonej osoby jest lokal w którym znajduje się jej centrum życiowe. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, iż mieszkanie przy ul. [...] w C. nie stanowiło i nie stanowi miejsca zamieszkania Z. R. Odwołanie od decyzji Burmistrza wniósł Z. R. podnosząc, że została podjęta i wydana sprzecznie z decyzją tegoż organu z 18 stycznia 2002r. i decyzją Wojewody [...] z 21 lutego 2002r. utrzymującą w mocy decyzję o odmowie wymeldowania z pobytu stałego w C. ul. [...]. Podał, że w przedmiotowym lokalu przebywał od 1991r., z tym ,że zameldowany został w 1994r., a po 21 listopada 2002r. zabrał parę rzeczy niezbędnych do funkcjonowania w narzuconej egzystencji, pozostawiając jednak sprzęt umożliwiający nadal gospodarowanie. Z. R. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji wskutek rażącego naruszenia prawa (art. 110 kpa) lub uchylenia decyzji wskutek naruszenia prawa (art. 105 kpa), albo umorzenia postępowania z powodu bezzasadności i podległości pod właściwość sądów powszechnych. Wojewoda [...] decyzja z dnia [...], nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o odmowie wymeldowania. W uzasadnieniu podał, że nieobecność Z. R. w lokalu w C. przy ul. [...], Burmistrz [...] ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach tej sprawy tj: pisma sołtysa tej wsi, pełniącego funkcję od 12 lutego 2003r., który stwierdził, że od kiedy został sołtysem nie widział żeby kiedykolwiek Z. R. przebywał na posesji w C. ul. [...]. Protokoły z przesłuchań świadków z 28 i 29 kwietnia 2005r., w których oświadczyli, że od grudnia 2002r. Z. R. nie przebywa w budynku przy ul. [...], oraz pismo z 19 maja 2005r. Komisariatu Policji w N. informujące, że kilkakrotnie przeprowadzali kontrolę meldunkową w miejscu zameldowania i nie zastano tam Z. R., a fakt nieprzebywa od grudnia 2002r., potwierdzili też sąsiedzi. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący przyznaje w odwołaniu, że po 21 listopada 2002r. zabrał z domu parę rzeczy niezbędnych do funkcjonowania oraz, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 6 grudnia 2004r., została uchylona decyzja Wojewody [...] z 17 maja 2002r. i poprzedzająca ją decyzja ówczesnego Wójta Gminy [...] z 25 marca 2002r. w sprawie cofnięcia czynności materialo-technicznej zameldowania Z. R. na pobyt stały. Wojewoda wskazał, że materialnoprawną podstawę w sprawie wymeldowania osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego decyzją administracyjną jest przepis art. 15ust. 2 ustawy, który określa, że "Organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się". Organ podkreślił, że wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej może nastąpić tylko wtedy, gdy osoba opuściła miejsce pobytu i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się a w niniejszej sprawie nie można mówić o opuszczeniu miejsca pobytu stałego bez wymeldowania się bowiem w okresie wskazanym w uzasadnieniu decyzji Burmistrza [...] tj. od 21 listopada 2002r. do 10 maja 2002r. Z. R. nie był zameldowany na pobyt stały w C., ul. [...]. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia 21 lipca 2005r., nr [...], wydanym na podstawie art. 113 § 1 kpa sprostował z urzędu błąd pisarski w treści uzasadnienia zastępując wyrazy "10 maja 2002r." na "10 maja 2004r." W skardze na powyższą decyzję H. W. reprezentowana przez kuratora K. D., wniosła o jej uchylenie, zarzucają wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz art. 7, 77§1, 80, 107§3 i 138 §1 kpa. W uzasadnieniu podniosła, że z dowodów zebranych w sprawie w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Z. R. nie mieszka w C. co najmniej od miesiąca grudnia 2002r. Z uwagi na to że Z. R. przebywał wcześniej w więzieniu, Burmistrz [...] na tę okoliczność przeprowadził również postępowanie dowodowe, które wykazało, że od dnia 21.11.2002 r. do dnia 10 maja 2004r. Z. R. nie przebywał w zakładzie karnym, zatem przebywał na wolności a jego nieobecność w miejscu stałego zameldowania wynikała z powodu opuszczenia pobytu stałego co najmniej już w 2002r. i nie podejmował środków prawnych umożliwiających mu powrót do przedmiotowego budynku, czego nie kwestionuje. Dodała, że Z. R. od 1994 r do 2002 r. pozostawał w konkubinacie z H. W. Konkubinat ustał już w połowie 2002r, a obecnie Prokuratura Rejonowa w O. prowadzi dochodzenie w sprawie fizycznego i moralnego znęcania się przez wymienionego nad H. W. i doprowadzenia jej do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem. Skarżąca wskazała, że Wojewoda [...] zgodnie z przepisem art. 138 kpa, obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, a w szczególności winien zbadać czy w sprawie wystąpiły materialnoprawne przesłanki określone art. 15 ust 2 ustawy, oraz wg art 7 kpa nie powinien pomijać stanu faktycznego w zakresie dotyczącym czasu i przyczyn opuszczenia przez Z. R. miejsca stałego zamieszkania. Stwierdziła, że skoro Wojewoda [...] podał, że Z. R. nie jest zameldowany pod w/w adresem to nie ma przedmiotu rozstrzygnięcia co do jego wymeldowania i postępowanie na podstawie art. 138§1 pkt 2 kpa, organ winien uchylić decyzję Burmistrza [...] i umorzyć postępowanie w sprawie wymeldowania jako bezprzedmiotowe. Wojewoda [...] z naruszeniem przepisu art. 77§ 1 i 80 kpa nie rozpatrzył dowodów zebranych w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom przepisu art. 107§3 kpa, nie zawiera bowiem wskazania w oparciu o jakie dowody ustalono ze Z. R. nie opuścił dobrowolnie miejsca stałego zamieszkania i dlaczego odmówiono mocy dowodowej zebranym w sprawie wyżej wskazanym dowodom. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ponadto dodał, że prowadzone postępowania dotyczyło okresu od grudnia 2002r. do 10 maja 2004r., bowiem od tej ostatniej daty Z. R. był zameldowany na pobyt czasowy w G., w związku z odbywaniem kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. Na zasadzie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzygają spory kompetencyjne i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa wyżej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym, podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Sąd administracyjny ocenia zatem, czy zaskarżona decyzja jest zgodna prawem. W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek strony, a zaskarżone decyzje wydane były w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Bezsporną okoliczną w sprawie pozostaje fakt, iż podstawą materialnoprawną wydanych decyzji przez organy obu instancji był przepis art. 15 ust. 2 wyżej powołanej ustawy, który na dzień orzekania stanowił, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Na podstawie przywołanego przepisu organ pierwszej instancji orzekł o wymeldowaniu Z. R. z pobytu stałego w C. przy ul. [...], natomiast organ odwoławczy uchylił tę decyzję i orzekł o odmowie wymeldowania. W tym miejscu należy odnotować, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest decyzją o charakterze merytoryczno-reformacyjnym, wynika z art. 138 § 1 pkt 2 zdanie pierwsze kpa, który stanowi, że "organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy". Z regulacji tej wynika również i to, że postępowanie odwoławcze ma merytoryczny charakter, stąd zastosowanie instytucji reformacji i związanego z tym orzeczenia co do istoty sprawy ograniczone jest po pierwsze tym, iż organ odwoławczy musi zakwestionować rozstrzygnięcie organu I instancji, a po drugie - nie ma wątpliwości co stanu faktycznego sprawy wykazanego w materiale dowodowym. Gdyby bowiem zaistniała wątpliwość, co do stanu faktycznego, wówczas organ przeprowadza dodatkowe postępowanie uzupełniające, a następnie wydaje decyzję reformatoryjną. Odnotowania wymaga także okoliczność, iż odwołanie strony przenosi na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej przez organ I instancji. Przepisy procedury administracyjnej wymagają od organu odwoławczego rozpoznania sprawy zgodnie z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy zaakcentować, że w myśl art. 7 kpa, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy dotyczący tej konkretnej sprawy art. 77 kpa. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu wyjaśniającym jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, stanowisk stron i innych okoliczności mających znaczenie dla oceny mocy i wiarygodności dowodów. Wyniki oceny materiału dowodowego powinny zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji, jako jej integralnej części. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie składa się z dwóch części: uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego. Mając na uwadze powyższy przepis, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Analiza dowodów i ocena materiału dowodowego powinna być dokonana nie później, niż w momencie wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, a motywy rozstrzygnięcia mają jednoznacznie wynikać z jej uzasadnienia W prawie administracyjnym obowiązek uzasadnienia decyzji wiąże się ponadto z zasadą przekonywania art. 11 kpa oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa art. 8 kpa. Stąd staranność i kompletność przekazywania adresatowi uzasadnienia decyzji własnych argumentów wykorzystanych przy formułowaniu jej treści jest, jak już wyżej powiedziano, istotnym elementem uzasadnienia. Oceniając zaskarżoną decyzję, należało zważyć czy była ona podjęta w wyżej opisanej sytuacji, przy dochowaniu wskazanych zasad. Zwrócić należy uwagę, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte w styczniu 2005r., na wniosek skarżącej, przy czym organ pierwszej instancji orzekł o wymeldowaniu, natomiast organ odwoławczy uchylił to rozstrzygnięcie i orzekł o odmowie wymeldowania Z. R. z pobytu stałego w C. przy ul. [...]. Ponadto Sąd zauważa, że w dacie wszczęcia postępowania w sprawie wymeldowania, organy nie były związane decyzjami w sprawie cofnięcia czynności materialno technicznej zameldowania w/w, bowiem zostały one uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Opolu, z dnia 6 grudnia 2004r., sygn. akt II SA/Wr 1476/02 (w związku z orzeczeniem TK stwierdzającym niezgodność z Konstytucją przepisu art. 9 ust 2 ustawy o ewidencji ludności...). Stwierdzić również należy, że organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie nie miał wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż nie korzystał z art. 136 kpa, nie prowadził postępowania uzupełniającego, a zatem stan faktyczny przyjął z materiału dowodowego przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji, co wynika z powtórzenia dowodów i ich przywołania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z zebranego materiału dowodowego w sprawie i dokonanej oceny, organ pierwszej instancji stwierdził podstawy do wymeldowania, z powodu opuszczenie przez Z. R. dotychczasowego stałego miejsca zameldowania od grudnia 2002r., na zasadzie art. 15 ust. 2 ustawy. Organ odwoławczy nie kwestionował ustalonego stanu faktycznego przez organ pierwszej instancji, a zatem przejmując te dowody dał wyraz ich prawdziwości i rzetelności w ustaleniu stanu faktycznego w zakresie opuszczenia stałego miejsca pobytu. Nie kwestionował również wywodów prawnych zawartych w uzasadnieniu organu pierwszej instancji. Jednakże przyczyny, dla których organ odwoławczy orzekł odmiennie niż organ pierwszej instancji w oparciu o ten sam materiał dowodowy nie zostały wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Przywołanie dowodów, poprzez ich wskazanie za organem pierwszej instancji bez poddania ich ocenie przez organ odwoławczy na użytek odmiennego przyjęcia stanowiska w sprawie stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa, co przy negatywnej decyzji dla wnioskodawcy ma znaczenie istotne w sprawie. Organ odwoławczy wydając w mniejszej sprawie decyzję reformatoryjną winien w uzasadnieniu dokonać oceny zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału dowodowego w aspekcie nie tylko jego zupełności, ale przyjmując odmienne stanowisko, w sposób umotywowany winien wskazać, jakie dowody ocenił inaczej i dlaczego przyjął je za okoliczności udowodnione na użytek odmowy wymeldowania w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji, a ponadto którym dowodom odmówił wiarygodności lub jakie okazały się zbędne. W sytuacji gdyby organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji co do stanu faktycznego wykazanego zebranymi dowodami, winien to wskazać w uzasadnieniu, podając natomiast motywy braku przesłanek zastosowania przepisu prawnego do tak przyjętego w sprawie stanu fatycznego, czy też błędną interpretację przy zastosowaniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960 ze zm.). Wywodów takich nie zawarł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pominął wskazania przyczyn i okoliczności, jakimi kierował się i którym zebranym przez organ pierwszej instancji dowodom odmówił mocy dowodowej na użytek odmowy wymeldowania, czym naruszył przepis art. 77 § 1 i 80 kpa. Powtórzyć należy, że właściwe uzasadnienie decyzji odmiennej od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, na podstawie tych samych dowodów winno mieć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Brak bowiem podania w uzasadnieniu decyzji motywów rozstrzygnięcia z jednej strony uniemożliwia sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony może być powodem zaskarżenia do sądu decyzji nie zawierających prawidłowego uzasadnienia wobec niemożności poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie wywiódł na czym polegało błędne przyjęcie przez organ pierwszej instancji podstaw do uznania, że Z. R. opuścił miejsce stałego pobytu, o jakim mowa w art. 15 ust 2 ustawy. Takim zachowaniem organ naruszył również postanowienia art. 107 § 3 kpa. Ponadto zwrócić należy uwagę, że organ pierwszej instancji przy orzekaniu wskazywał datę opuszczenia lokalu, natomiast nie ograniczał się do zakreślonego okresu, podanego przez organ odwoławczy. Wprawdzie w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podał, z czego wynika zakreślony okres od 21 listopada 2002r. do 10 maja 2004r., jednakże uzupełnienie decyzji w takiej formie nie jest prawnie skuteczne. (zob. wyrok NSA z 14 grudnia 1999r., III SA 1756/99 – LEX nr 47228). W odwołaniu Z. R. zarzucał, że orzekanie w jego sprawie o wymeldowaniu jest dokonywane z naruszeniem wskazywanych przepisów, bowiem istnieje już decyzja organu pierwszej i drugiej instancji z 18 stycznia i 21 lutego 2002r. o odmowie jego wymeldowania z pobytu stałego. Ten zarzut został przemilczany przez organ odwoławczy, w przypadku gdy jest zobowiązany ustosunkować się w uzasadnieniu swojej decyzji do wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zwłaszcza zawartych w odwołaniu (por. wyrok NSA z 20 grudnia 1999r., IV SA 274/97 – LEX nr 48234; wyrok NSA z 10 kwietnia 1998r., III SA1436/96 – LEX nr 36196). Z przedstawionych wyżej względów należało uznać, że zaskarżona decyzja wydana zostały z naruszeniem przepisów prawa postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200, a orzeczenie w przedmiocie niewykonania decyzji, przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy. Mając na uwadze podane okoliczności w zakresie uchybienia zasadom procedury administracyjnej w rozpoznawanej sprawie, wskazania do dalszego postępowania dla organu wynikają wprost z wyżej przedstawionych rozważań.