II SA/Wa 2108/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska Asesor WSA - Jarosław Trelka Protokolant: - Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] września 2005 r. [...] oraz decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Z dniem 1 czerwca 1983 r. J. M. został mianowany na stanowisko [...] w Obwodowym Urzędzie Miar w N. Z dniem 1 stycznia 1993 r. skarżącego przeniesiono, za jego zgodą, na stanowisko [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. W dniu [...] stycznia 1994 r. Prezes Głównego Urzędu Miar wydał na podstawie art. 4 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) akt mianowania J. M. z dniem 1 stycznia 1994 r. na stanowisko [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. Pismem z dnia [...] grudnia 2003 r., na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. Nr 63, poz. 636 z późn. zm.), Prezes Głównego Urzędu Miar odwołał J. M. z dniem 31 grudnia 2003 r. ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. Na powołanym piśmie znajduje się adnotacja o otrzymaniu go przez skarżącego w dniu 13 stycznia 2004 r. Z dniem 1 stycznia 2004 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Miar w S., na podstawie art. 10 ust. 1b ustawy o pracownikach urzędów państwowych, przeniósł skarżącego na stanowisko [...] w Obwodowym Urzędzie Miar w Z. W dniu [...] października 2004 r. (data stempla pocztowego) J. M. złożył za pośrednictwem Prezesa Głównego Urzędu Miar odwołanie do Ministra Gospodarki i Pracy od "decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r." odwołującej go ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. Podnosząc, że jest pracownikiem mianowanym skarżący zarzucił naruszenie art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej powoływana jako kpa) wskazując między innymi brak podstawy prawnej decyzji. Równocześnie z odwołaniem J. M. wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia, jako przyczynę uchybienia powołując fakt błędnego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia. Minister Gospodarki i Pracy postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] na podstawie art. 65 § 1 kpa w związku z art. 10 pkt 1 i art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441) a także art. 127 § 3 kpa przekazał sprawę odwołania złożonego przez J. M. do załatwienia według właściwości Prezesowi Głównego Urzędu Miar. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. wydaną na podstawie art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441), art. 5 § 2 pkt 4, 127 § 3 i 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 10 ust. 1b ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 86, poz. 953 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. odwołującą z dniem 31 grudnia 2003 r. J. M. ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. W uzasadnieniu decyzji organ podzielił stanowisko, że J. M. jest pracownikiem mianowanym. Wskazał jednak, że odwołanie mianowanego urzędnika państwowego ze stanowiska [...] urzędu - w drodze decyzji odwołującej należało rozumieć jako odwołanie jedynie ze stanowiska. Decyzja odwołująca winna powoływać również przepis art. 10 ust. 1b cyt. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, co w jednoznaczny sposób wskazywałoby, że Prezes Głównego Urzędu Miar jedynie przeniósł urzędnika na inne stanowisko. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego zarzutów błędnego pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia, czy też braku uzasadnienia decyzji organ uznał ich słuszność wskazując, że nie stanowią one rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. doręczono skarżącemu w dniu [...] czerwca 2005 r. W dniu [...] lipca 2005 r. (data stempla pocztowego) J. M. wniósł za pośrednictwem Prezesa Głównego Urzędu Miar skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił między innymi naruszenie art. 13 i 14 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.). Pismu z dnia [...] grudnia 2003 r. o odwołaniu go ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. skarżący zarzucił także niespełnienie wymogów przewidzianych w art. 107 kpa, które spowodowało wprowadzenie go w błąd. Wskazując na brak podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o trybie i sposobie zaskarżenia skarżący podniósł, że pismo odwołujące go ze stanowiska nie ma charakteru decyzji administracyjnej i nie powinno wywołać skutków prawnych. Podał, że skoro przedmiotowe pismo nie było decyzją administracyjną, brak było podstawy do utrzymania go w mocy. Jednocześnie wskazał, że z racji, iż jest pracownikiem mianowanym, w sprawach rozwiązania z nim stosunku pracy i powierzenia innej pracy winny mieć zastosowanie przepisy cyt. ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Wobec rozpoznania jego odwołania przez organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji J. M. zarzucił również naruszenie zasady dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym. W dniu [...] września 2005 r. Prezes Głównego Urzędu Miar wydał na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa) decyzję, którą uchylił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] oraz umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że należy zgodzić się z poglądem skarżącego, iż pismo z dnia [...] grudnia 2003 r. odwołujące J. M. ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. nie ma charakteru decyzji administracyjnej i wobec tego nie powinno wywoływać skutków prawnych. Nie podzielił jednak poglądu, że odwołanie skarżącego ze stanowiska powinno nastąpić w formie decyzji administracyjnej. Ponieważ w dniu doręczenia pisma z dnia [...] grudnia 2003 r. skarżący był pracownikiem mianowanym a nie powołanym, nie mogło wywrzeć skutku prawnego odwołanie go ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. W konkluzji organ stwierdził, że Prezes Głównego Urzędu Miar błędnie zakwalifikował pismo z dnia [...] grudnia 2003 r. jako decyzję administracyjną, na skutek czego wszczął postępowanie odwoławcze i wydał zaskarżoną decyzję w sprawie, która nie miała charakteru sprawy administracyjnej. Decyzję z dnia [...] września 2005 r. doręczono skarżącemu w dniu [...] września 2005 r. W dniu [...] października 2005 r. (data stempla pocztowego) J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powołaną decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] września 2005 r. nr [...]. Skarżący zarzucił naruszenie art. 105 kpa przez umorzenie postępowania pomimo braku do tego podstaw oraz nierozstrzygnięcie merytorycznie odwołania. Podniósł, że w sprawie nie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, która mogłaby uzasadnić jego umorzenie, a jego odwołanie nie zostało rozpatrzone. Zdaniem skarżącego Prezes Głównego Urzędu Miar uznając decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r. za błędna, winien ją uchylić i rozpatrzyć sprawę merytorycznie, a nie umorzyć postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że zaskarżana decyzja w całości uwzględnia żądania strony zawarte w skardze z dnia [...] lipca 2005 r. Podał, że umorzenie postępowania było konsekwencją przyjęcia, że z uwagi na status prawny skarżącego (urzędnik państwowy mianowany na podstawie przepisów o pracownikach urzędów państwowych) brak jest podstawy do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odwołana go ze stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Zgodnie z art. 13 § 2 ppsa, do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponieważ siedziba Prezesa Głównego Urzędu Miar znajduje się w Warszawie. Podstawę rozstrzygnięcia organu administracji w rozpoznawanej sprawie stanowi art. 54 § 3 ppsa. Zgodnie z jego brzmieniem organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Unormowanie to ma umożliwić organowi weryfikację własnego działania bez potrzeby rozpatrywania sprawy przez sąd. Stanowi ono dla organu wyjątkowe upoważnienie do kontroli własnej, ostatecznej i zaskarżonej do sądu decyzji. Efektem uruchomienia takiej kompetencji musi być uwzględnienie skargi w całości. Podkreślić należy, iż zadośćuczynienie skardze w całości w rozumieniu omawianego przepisu, to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostanie rozstrzygnięta ostatecznie zgodnie oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi. Jeżeli strona zaskarży wydaną w trybie art. 54 § 3 ppsa ustawy decyzję, sąd bada ten akt oraz całokształt prawnych i faktycznych okoliczności sprawy mając przede wszystkim na uwadze, czy realizuje on zgodnie z prawem przesłankę uwzględnienia skargi w całości. Przepis art. 134 § 1 ppsa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednakże sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zgodnie z art. 135 ppsa ustawy sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Eliminując z obrotu prawnego nielegalną decyzję organu administracji publicznej, która powołuje się na art. 54 § 3 ppsa ustawy sąd jest też uprawniony do wyeliminowania z obrotu prawnego poprzedzających ją decyzji, o których wymieniona rozstrzygała, albowiem wszystkie te decyzje wydane zostały w jednym, tym samym postępowaniu, prowadzonym dla załatwienia danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2000 r. sygn. akt I SA/Łd 1269/97, LEX nr 40856). Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podano. Skarżący w dniu doręczenia mu (13 stycznia 2004 r.) pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. o odwołaniu z dniem 31 grudnia 2003 r. ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. był pracownikiem mianowanym, którego stosunek pracy nawiązano na podstawie aktu mianowania przez Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 1994 r. wydanego na podstawie art. 4 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem stosunek pracy z urzędnikami państwowymi zajmującymi stanowiska kierownicze lub samodzielne nawiązywano na podstawie mianowania. Mianowania dokonywał kierownik urzędu państwowego, chyba że przepisy szczególne stanowiły inaczej. Twierdzeniu, że w dniu doręczenia skarżącemu pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. był on pracownikiem mianowanym nie sprzeciwia się regulacja, zawarta w art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o utworzeniu Głównego Urzędu Miar (Dz. U. Nr 55 poz. 247), która weszła w życie w dniu 1 stycznia 1994 r. Zgodnie z powołanym przepisem naczelników obwodowych urzędów miar powoływał i odwoływał Prezes Urzędu na wniosek dyrektorów właściwych urzędów okręgowych. Takie sformułowanie powołanej normy prawnej, która określała jedynie właściwość organu i wprowadzała wymóg uprzedniego złożenia wniosku przez dyrektora właściwego urzędu okręgowego, nie mogło przesądzać o podstawie nawiązania stosunku pracy z naczelnikiem obwodowego urzędu miar. Nie należy przywiązywać nadmiernej wagi do określenia "powołuje i odwołuje" użytego w powołanym przepisie, bowiem określenia te nie są używane przez ustawodawcę konsekwentnie i nie zawsze przesądzają o podstawie zatrudnienia. Są tradycyjnie używane dla określenia powierzenia pewnej istotnej funkcji, zwłaszcza takiej, której pełnienie wiąże się ze szczególnymi uprawnieniami, na przykład z kompetencją do wydawania decyzji administracyjnych (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 2000 r. sygn. akt I PKN 766/99 OSNP 2002/5/104). Również wejście w życie w dniu 1 stycznia 2003 r. ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz. U. tekst. pierw. Dz. U. Nr 63, poz. 636), która w art. 12 ust. 4 stanowi, że naczelników powołuje i odwołuje Prezes Głównego Urzędu Miar na wniosek właściwego dyrektora, nie wpłynęło na prawną podstawę zatrudnienia skarżącego. Statusu J. M., jako pracownika urzędu państwowego nie zmieniła także ustawa z dnia 2 grudnia 1994r . o zmianie ustawy o pracownikach urzędów państwowych (Dz. U. Nr 136, poz. 704 ze zm.), która w art. 1 pkt 3 skreśliła m. in. art. 4 cyt. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, który przewidywał mianowanie jako podstawę nawiązania stosunku pracy z urzędnikami państwowymi zajmującymi stanowiska kierownicze lub samodzielne. Przepis art. 2 ust. 3 powołanej ustawy nowelizującej stanowi bowiem, że stosunki pracy nawiązane przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie mianowania pozostają w mocy i mogą być zmieniane i rozwiązywane na zasadach określonych w ustawie o pracownikach urzędów państwowych w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Powyższy wywód uprawnia do stwierdzenia, że w dniu doręczenia skarżącemu pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. rozwiązanie z nim stosunku pracy musiało nastąpić w trybie i na warunkach przewidzianych w art. 13 cyt. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, przybierając prawną formę decyzji administracyjnej. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych dotyczące nawiązania, zmiany lub rozwiązania stosunku pracy z pracownikami mianowanymi są decyzjami w rozumieniu art. 1 pkt 1 oraz art. 104 kpa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 1981 r. sygn. akt SA 1163/81 OSP 1982/9/169). Oceniając prawny charakter pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. należy wskazać, że pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji (zob. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, Nr 9-10, poz. 169). Przedmiotowe pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. o odwołaniu J. M. ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. zawiera wszystkie wymienione powyżej elementy, co pozwala zakwalifikować je jako decyzję administracyjną. Przepisy cyt. ustawy o pracownikach urzędów państwowych nie znają pojęcia "odwołania ze stanowiska", gdyż dotyczy ono rozwiązania stosunku pracy powstałego na podstawie powołania. Wskazując, że stanowisko służbowe jest podstawowym składnikiem każdego stosunku pracy mianowanego pracownika urzędu państwowego należy stwierdzić, że decyzja administracyjna, która rozstrzyga wyłącznie o odwołaniu mianowanego urzędnika państwowego z zajmowanego stanowiska jest w istocie decyzją o rozwiązaniu stosunku pracy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 1990 r. sygn. akt II SA 525/90 ONSA 1990/2-3/53). Powyższą oceny nie może zmienić fakt późniejszego przeniesienia skarżącego "w związku z odwołaniem", na podstawie art. 10 ust. 1b cyt. ustawy o pracownikach urzędów państwowych, na stanowisko [...] w grupie stanowisk koordynujących i samodzielnych w służbie cywilnej w Obwodowym Urzędzie Miar w Z. Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. o odwołaniu J. M. ze stanowiska [...] Obwodowego Urzędu Miar w Z. jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 kpa. Decyzja ta obarczona jest jednak szeregiem wad, jak niepowołanie podstawy prawnej rozwiązania stosunku pracy, brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, czy brak pouczenia, czy i w jakim trybie przysługuje od niej środek zaskarżenia. Jak podano wyżej, decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] grudnia 2003 r. doręczono skarżącemu w dniu 13 stycznia 2004 r., co potwierdził on własnoręcznym podpisem. Wnosząc odwołanie w dniu [...] października 2004 r. (zatem z ponad ośmiomiesięcznym uchybieniem terminu) J. M. zwrócił się z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Po przekazaniu odwołania według właściwości Prezesowi Głównego Urzędu Miar postanowieniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], organ ponownie rozpatrujący sprawę nie odniósł się w żaden sposób do powołanego wniosku o przywrócenie terminu oraz do kwestii zachowania terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, który zgodnie z art. 129 § 2 w zw. z art. 127 § 3 kpa, wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że warunkiem skuteczności czynności procesowej (wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ, do którego zwrócono się o ponowne rozpatrzenie sprawy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać, czy wniosek został wniesiony w przewidzianym przepisami terminie. Rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Oznacza bowiem weryfikację decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (art. 16 § 1 kpa) (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 1998 r. sygn. akt OPS 11/98 ONSA 1999/1/4 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 1999 r. sygn. akt I SA 330/99 LEX nr 48749). Zatem decyzja Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] rażąco narusza prawo. Decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar uchylił decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] i umorzył postępowanie odwoławcze. Umorzenie postępowania odwoławczego jest dopuszczalne, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Przesłanką bezprzedmiotowości jest śmierć strony w toku postępowania odwoławczego, w sprawie dotyczącej interesów o charakterze ściśle osobistym albo zrzeczenie się uprawnień przez stronę lub uchylenie przepisów prawnych, które poprzednio uzależniały prawną dopuszczalność wykonywania pewnej działalności od uprzedniego uzyskania pozwolenia. Postępowanie odwoławcze staje się bezprzedmiotowe także wskutek skutecznego cofnięcia odwołania przez stronę. W przedmiotowej sprawie żadna z powołanych przesłanek nie zaistniała. Nie wystąpiła też żadna inna okoliczność, która spowodowałaby bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego. Bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego i pozbawienie w ten sposób skarżącego możliwości obrony praw stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 1985 r. sygn. akt II SA 1585/84 OSPiKA 1987/4/81). W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 ppsa stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.