I OSK 968/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 666/06 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi W. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1690-1692/03 postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 4.04.2007 r. sygn. akt II SA/Wa 666/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2003 r. sygn. akt II SA 1690-1692/03. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż skarżący jako podstawy wznowienia postępowania wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5.09.2005 r. sygn. akt P 18/04 orzekający, iż art. 160 § 5 kpa w zakresie w jakim przewiduje trzydziestodniowy termin do wniesienia powództwa do sądu powszechnego jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, a także okoliczności, że w sprawie sygn. akt II SA 1690-1692/03 nie posiadał zdolności sądowej, nie był należycie reprezentowany oraz, iż w skutek naruszenia przepisów pozbawiono go możliwości działania. Pełnomocnik, ustanowiony dla skarżącego z urzędu, wezwany został do wskazania i uprawdopodobnienia okoliczności potwierdzających dopuszczalność wznowienia postępowania sądowego. wskazał, iż W. G. nie był w stanie precyzyjnie i jasno wyrażać swoich twierdzeń, o czym świadczy forma i treść jego psim, zaś brak fachowego pełnomocnika spowodował, iż był on pozbawiony skutecznej możności obrony swoich praw, co stanowi przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 271 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wyjaśniał dalej Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, iż samo sformułowanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego nie oznacza, że skarga opiera na takiej podstawie, stwierdził że mimo, iż W. G. powołał okoliczności, które jego zdaniem uzasadniały wznowienie, to skarga nie została oparta na jednej z podstaw wskazanych w art. 271 do 273 powołanej ustawy. Sąd podkreślił, iż wyrok kończący postępowanie w sprawie o sygn. akt II SA 1690-1692/03 nie został wydany w oparciu o akt normatywny, do którego odnosi się wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5.09.2005 r. sygn. akt P 18/04, zatem orzeczenie to nie może być podstawą wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Sąd nie zgodził się również z twierdzeniem pełnomocnika, iż podstawą wznowienia winna być okoliczność pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw poprzez brak ustanowienia dla niej profesjonalnego pełnomocnika. Reasumując Sąd stwierdził, że powołanie przepisów art. 271 - 273 cytowanej ustawy i przytoczenie podstaw wznowieniowych nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, bowiem nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści skargi i w pismach uzupełniających i odrzucił skargę na podstawie art. 280 § 1 w zw. z art. 160 powołanej ustawy. Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł W. G., reprezentowany przez adwokata ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia orzeczenia w całości i zarzucając naruszenie art. 271 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności polegające na zaniechaniu wznowienia postępowania w sytuacji, gdy skarżący pozbawiony był możliwości obrony swoich praw. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego podkreślił, iż mając na uwadze formę i treść pism W. G. wydaje się bezsprzeczne, że nie potrafił on w sposób jasny i precyzyjny wyrażać swoich twierdzeń kierowanych do Sądu, co może wywoływać wątpliwości co do znaczenia czynności procesowych podejmowanych przez stronę. Brak reprezentacji przez profesjonalnego pełnomocnika naruszał prawo W. G. do sądu, które jest niezbywalnym prawem każdego człowieka, co stanowiło naruszenie art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd ten jest wiązany jej zarzutami i nie jest uprawniony ani zobligowany do jej poprawiania czy uzupełniania. Podstawy skargi kasacyjnej wskazuje art. 174 Ppsa, stanowiąc, że są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z tym przepisem przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej będzie polegało na wskazaniu konkretnego przepisu, którego aktu prawnego i charakteru naruszenia. Skarga kasacyjna W. G. nie całkiem wymogom tym odpowiada, a to z dwóch powodów. Art. 271 Ppsa dzieli się na niższe jednostki redakcyjne - punkty, zatem, zarzucając naruszenie tego przepisu, należało wskazać, o który jego punkt chodzi, gdyż tylko z dalszej części przytoczenia podstaw i z uzasadnienia zdaje się wynikać, iż zarzut dotyczy naruszenia pkt. 2 art. 271 Ppsa. Nadto nie wskazano charakteru tego naruszenia, ale ponieważ podstawą skargi jest naruszenie przepisów postępowania należy przyjąć, że chodzi o naruszenie w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Takie rozumowanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak wskazano wyżej, oznacza, iż podstawę skargi kasacyjnej należało uzupełnić o niezbędny element, wskazany w art. 174 pkt 2 Ppsa, co - jak powiedziano na wstępie - nie jest dozwolone. Już z tego względu nie można tej podstawy uznać za usprawiedliwiona w rozumieniu art. 184 Ppsa. Jednak przyjmując taki zarzut, tj. naruszenie art. 271 pkt 2 Ppsa w stopniu istotnym, który wpływa na wynik sprawy, należy uznać go za nietrafny. Zgodnie z art. 280 § 1 Ppsa na posiedzeniu niejawnym Sąd bada czy skarga o wznowienie została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Jednakże na żądanie Sądu składający skargę jest obowiązany uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu dopuszczalność wznowienia, do czego uprawnia Sąd § 2 tego artykułu.. W. G. oparł skargę o wznowienie postępowania sądowego na ustawowej podstawie, bowiem w piśmie z dnia 5.12.2005 r. powołał się na art. 271, 272 i następne, a na żądanie Sąd otrzymał jako uprawdopodobnienie dopuszczalności wznowienia wyjaśnienie co do braku możliwości działania, o czym świadczy nieporadność jego pism, co było wynikiem nieustanowienia pełnomocnika z urzędu. Art. 271 pkt 2 przewiduje jako podstawę wznowienia nienależytą reprezentację lub pozbawienie możności działania wskutek naruszenia przepisów. Jednak zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, iż okoliczność co do niemożności działania nie została uprawdopodobniona. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 Ppsa.