II FSK 1134/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Jan Rudowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej R. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wr 198/07 w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 czerwca 2004 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. postanawia 1. umorzyć postępowanie kasacyjne, 2. zwrócić R.S. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu połowę uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 123,50 zł (sto dwadzieścia trzy złote pięćdziesiąt groszy). Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2007 r., sygn. akt: I SA/Wr 198/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę R. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 24 czerwca 2004 r., nr (...), w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2007r. R. S. podniósł zarzut naruszenia: 1. przepisów postępowania, tj.: a. art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - poprzez jego nie zastosowanie pomimo, że pismem procesowym z dnia 1 marca 2007 r. złożono wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, b. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie powinien być zastosowany art. l45 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., c. art. 133 § 1 p.p.s.a poprzez wydanie wyroku opierając się na aktach sprawy, w których nie ma żadnych dowodów świadczących, że organ podatkowy wszechstronnie wyjaśnił sprawę oraz stwierdzenie, że poniesione przez niego wydatki nie były wydatkami poniesionymi w celu realizacji długookresowej inwestycji rozpoczętej przed 30 listopada 1999 r. na rzecz osób niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej, w sytuacji gdy okoliczności tej nie badano i wszechstronnie nie wyjaśniono, d. art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czy rozstrzygnięcie wydano w oparciu o złożony wniosek o przeprowadzenie dowodu z dokumentów i dlaczego nie uwzględniono wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z przedstawionych dokumentów. Powyższe spowodowało zdaniem skarżącego, że w uzasadnieniu wyroku nie przedstawiono jaki stan faktyczny miał miejsce oraz nie zbadano czy w prawidłowej wysokości ustalono zobowiązanie podatkowe. Ponadto nie wskazano przepisu prawa na podstawie którego stwierdzono, że ochrona praw nabytych z tytułu rozpoczętej i nie zakończonej inwestycji nie ma zastosowania w spornym okresie. To z kolei spowodowało, że nie można było zastosować właściwej normy prawa materialnego. 2. prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) w związku z art. 21 ust. 1 pkt 35 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.), obowiązującej w 1999r., art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r. poprzez ich nie zastosowanie. Ponadto skarżący stwierdził, że nie uwzględniając skargi Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 106 § 3, art. 133 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. przez co nie sprawował wymiaru sprawiedliwości obejmującego orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które powinny być oceniane przez sąd z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem materialnym i procesowym. Pismem z dnia 2 czerwca 2008 r. R. S. cofnął wniesioną skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Chociaż w przepisie tym mowa jest o skardze to jednak będzie miał on również odpowiednie zastosowanie w związku z art. 193 p.p.s.a. w przypadku cofnięcia skargi kasacyjnej. Zastosowanie tego przepisu w postępowaniu kasacyjnym będzie jednak wymagało dostosowania treści zdania trzeciego do charakteru tego postępowania. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powinno ono mieć następujące znaczenie: "Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże Naczelny Sąd Administracyjny, chyba że sąd uzna je za niedopuszczalne, bo dojdzie do wniosku, że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (wszak ono jest przedmiotem skargi kasacyjnej) dotkniętego wadą powodującą nieważność postępowania" . W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wymienione w tym przepisie przesłanki niedopuszczalności cofnięcia skargi kasacyjnej. W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o zwrocie połowy wpisu od skargi kasacyjnej oparto na przepisie art. 232 § 1 pkt 2 p.p.s.a.