VI SO/Wa 5/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Bartłomiej Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy z wniosku A. P. w przedmiocie wymierzenia Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej grzywny w trybie art. 55 par 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanawia: umorzyć postępowanie W dniu 16 stycznia 2007 r. (data prezentaty) wpłynął do Sądu wniosek A.P. o wymierzenie grzywny Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej (dalej zwanej NRA), na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., za nieterminowe przekazanie Sądowi jej skargi. W uzasadnieniu skarżąca podała, że : w dniu 2 listopada 2006 r. skarżąca skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w [...] skargę na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie z dnia [...] października 2006 r., utrzymującą w mocy uchwałę Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie odmowy wpisu na listę adwokatów [...] Izby Adwokackiej. Skarga ta doręczona została wskazanemu organowi w dniu 6 listopada 2006 r. Zgodnie z przepisami art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270), wymieniony organ zobowiązany był do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie, do dnia złożenia niniejszego wniosku, do obowiązku tego nie zastosowało się. Dodać przy tym należy, iż wymienionemu organowi zarzucić można również błędne pouczenie skarżącej w przedmiocie środków odwoławczych służących od jego uchwały i to pomimo przedstawianych już wcześniej przez skarżącą wątpliwości w tym zakresie. I tak z pouczenia zawartego w treści zaskarżonej uchwały wynikało, iż skarżącej służy jednocześnie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w trybie art. 68 ust. 7 ustawy z dnia z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz.U. 02.123.1058 z póź. zmian.) oraz odwołanie do Ministra Sprawiedliwości w trybie art. 47 ust. 2 tejże ustawy. Tymczasem skarżąca kwestionowała prawidłowość takiego trybu odwoławczego już w swoim odwołaniu z dnia [...] września 2006 r. od uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. (s. 3 uzasadnienia powołanego odwołania). Nieuwzględnienie wskazanych twierdzeń skarżącej dotyczących trybu odwoławczego, świadczy przy tym o nieuważnym zapoznaniu się organu z wniesionym odwołaniem. Podkreślić przy tym trzeba, iż skierowanie przez Naczelną Radę Adwokacką - w konsekwencji wspomnianego błędnego pouczenia - odwołania skarżącej wraz z aktami sprawy do Ministra Sprawiedliwości przy jednoczesnym wstrzymaniu się z przekazaniem do Sądu złożonej przez nią skargi, nie może stanowić usprawiedliwienia dla naruszenia przez organ ciążącego na nim obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1270). Do dnia wniesienia wniosku NRA nie przekazał skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy do tutejszego Sądu. W odpowiedzi na wniosek NRA wyjaśniła, iż zwłoka w przesłaniu skargi wraz z aktami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spowodowana była tym, że akta osobowe skarżącej wpłynęły do NRA w dniu 22 stycznia 2007 r. Opóźnienie wynikało z faktu, że akta były badane przez Ministra Sprawiedliwości, który akta osobowe przekazał nie do NRA a do Okręgowej Izby Adwokackiej w [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 cyt. ustawy, Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 w/w ustawy. Sąd pismem z dnia 12 lutego 2006 r. przekazał wniosek skarżącej do wiadomości NRA i wezwał ją do udzielenia odpowiedzi na zarzuty podniesione w nim. Organ dniu 29 stycznia 2007 r. (data stempla pocztowego — karta 7 akt sądowych sygn. VISA/Wa 181/07) złożył do Sądu odpowiedź na skargę wraz ze skargą i aktami administracyjnymi sprawy, czym zadość uczynił obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. Sprawa sądowa zainicjowana wniesieniem tej skargi prowadzona jest obecnie pod sygnaturę VI SA/Wa 181/07. W tym stanie rzeczy należy zauważyć, iż wymierzenie grzywny, jako środka dyscyplinującego może nastąpić wtedy, kiedy organ mimo ciążącego na nim obowiązku nie nadaje skardze właściwego biegu we właściwym czasie. Jeżeli jednak, nawet z opóźnieniem, organ wypełnił już swój obowiązek, wymierzenie grzywny nie znajduje uzasadnienia, bowiem nie ma już potrzeby dyscyplinowania organu. Sąd stwierdził, że grzywna nie jest środkiem represji za sam fakt nienadesłania dokumentów w ogóle, czy ich nienadesłanie w terminie, lecz środkiem dyscyplinujący organ. Celem wymierzenia grzywny jest bowiem wymuszenie na organie przekazania akt i nadania sprawie biegu, a nie ukaranie organu za nieterminowość działania. Brak jest zatem podstaw, aby wymierzyć organowi grzywnę, skoro podstawowy cel - przekazanie dokumentów do Sądu - został osiągnięty. Nastąpiło to rzeczywiście z opóźnieniem, jednakże NRA dopełniła ciążący na niej obowiązek procesowy zanim Sąd orzekł w niniejszej sprawie (por. J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi — Komentarz", Warszawa 2006, wydanie 2, s. 166-167). Uznając, że regulacja zawarta w wyjaśnionym przepisie zmierza do dyscyplinowania organów administracji publicznej oznacza, że wymierzenie grzywny jest środkiem służącym realizacji tego celu. W tej sytuacji należy przyjąć, że przekazanie sądowi skargi po upływie terminu określonego w art. 54 § 2 oraz po złożeniu wniosku przez skarżącą o wymierzenie temu organowi grzywny, jednak przed podjęciem przez ten sąd postanowienia powoduje, że postanowienie o wymierzenie grzywny staje się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. W takim bowiem wypadku grzywna nie byłaby środkiem zmierzającym do realizacji jej ustawowego celu, gdyż cel ten został już osiągnięty (Komentarz do Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Wyd. II str. 145, podobnie J. P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi... str. 108). Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.