VI SA/Wa 315/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oraz przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, ust. 1 a) i 1 b), ust. 2-4, art. 92 ust. 1, pkt 1, 2, 7, 8, ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088, zwana dalej ustawą o transporcie drogowym), lp. 11.2 ust. 4, lp. 1.7, lp. 6.3.4 ust. 1, lp. 6.3.7 załącznika do tej ustawy, art. 15 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671 ze zm.), dział 5.3.2.1.1, 5.3.2.1.2, 5.3.2.1.3, 5.3.2.1.4, 5.3.2.1.6, 5.3.2.2.1, 5.3.2.2.2, dział 9.1.2, 9.2.1, 9.2.2. Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. Nr 178, poz. 1481, dalej zwana umową ADR) Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w łącznej kwocie 3.700 zł, w tym: 400 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego, 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, 800 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym pojeździe lub zespole pojazdów, cysternie, pojeździe – baterii, kontenerze lub MEGC, 2.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu lub warunkom określonym w części 9 umowy ADR. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: w dniu [...]czerwca 2006 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli samochód m-ki[...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], należący do ww. przedsiębiorcy, kierowany przez M. Ś., drugim kierowcą był S. W. W trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że na wykresówkach obu kierowców z dnia [...] czerwca oraz [...] czerwca 2006 r. kierowcy w czasie odpoczynków i przerw oznaczali swoje czasy nieprawidłowym wykresem oznaczającym dyspozycję lub inną pracę. Ponadto kierowca M. Ś. nie okazał wykresówki z dnia [...] czerwca 2006 r., okazał zaś do kontroli kserokopię tej wykresówki. W trakcie kontroli stwierdzono także, iż tablice oznaczające przewóz towarów niebezpiecznych umieszczono w ten sposób, że z przodu umieszczono tablicę z numerami rozpoznawczymi, a z tyłu bez numerów, natomiast dodatkowo oznaczono także tablicami z numerami pojazd z obu boków. Stwierdzono także, że pięciokrotna próba działania urządzenia sterującego w kabinie kierowcy, umożliwiająca rozłączenie wyłącznika przerywającego pracę obwodów elektrycznych, nie dała żadnego rezultatu. W odwołaniu od tej decyzji P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że w trakcie kontroli nikt nie okazał spółce legitymacji służbowej przed rozpoczęciem kontroli, czego wymaga art. 70 ust. 1 ustawy oraz nie prowadził innych czynności z udziałem spółki (art. 70 ust. 3 i 4). Podniesiono nadto, iż zaskarżona decyzja niezasadnie była skierowana do przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy a nie do kontrolowanego kierowcy, chociaż przedsiębiorca nie brał udziału w ww. kontroli. W ocenie ww. spółki karą za stwierdzone naruszenia należało obciążyć osoby, które były kontrolowane i które są wpisane do protokołu kontroli. W odwołaniu wskazano przy tym, że przedsiębiorca wyposażył kierowcę we wszystkie wymagane dokumenty i przyrządy kontrolne, które powinny się znajdować w pojeździe. Przepisy ustawy o transporcie drogowym i o czasie pracy kierowców nie pozwalają, zdaniem spółki, na wymierzenie przedsiębiorcy sankcji administracyjnej, o charakterze karnym, w sytuacji gdy znana jest osoba bezpośrednio odpowiedzialna za nieokazanie wymaganych przez prawo dokumentów. Organ swoim działaniem naruszył również art. 7, 8 k.p.a. nie wyjaśniając wszystkich okoliczności sprawy w trakcie postępowania administracyjnego. Nie powiadomił też spółki o zakończeniu postępowania i możliwości przejrzenia akt sprawy oraz nie zapewnił stronie czynnego udziału we wszystkich stadiach postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. Nr [...] podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1, art. 8, art. 9, ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, dział 5.3.2, lp. 5.3.2.1.1, lp. 5.3.2.1.2, lp. 5.3.2.1.3, dział 9.1.2, 9.2.1, 9.2.2 Umowy ADR oraz art. 15 ust. 2, 3, 4, 7 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 26 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające Rozporządzenie Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85, art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.7, 11.2.4, 6.3.7 i 6.3.4 załącznika do tej ustawy Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 400 zł za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego – nieprawidłowe operowanie przełącznikiem grup czasowych (selektorem) i w tym zakresie sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (pkt 1), a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy (pkt 2). Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, iż okazanie przez kierowcę M. Ś. do kontroli kserokopii wykresówki z dnia [...]czerwca 2006 r. nie czyni zadość obowiązującym przepisom, które jednoznacznie określają, iż kierowca powinien przedstawić do kontroli wykresówki, a nie ich kserokopie. Organ zwrócił uwagę, że to na pracodawcy ciąży obowiązek wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty i wystawienia stosownych zaświadczeń dla kierowcy przed rozpoczęciem zadania przewozowego przy czym za działalność kierowcy odpowiedzialność ponosi pracodawca w imieniu, którego kierowca wykonuje przewóz drogowy. Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym pojeździe organ wskazał, że zgodnie z umową ADR jest kilka dopuszczalnych sposobów umieszczania tablic barwy pomarańczowej na pojeździe przewożącym towary niebezpieczne, jednak umowa ta nie przewiduje sytuacji, w której z przodu pojazdu umieszczona jest tablica z numerami zagrożeń oraz numerami UN, natomiast z tyłu pojazdu tablica bez takich numerów, tak jak zostało to stwierdzone w trakcie kontroli przedmiotowego pojazdu. Odnośnie naruszenia wykonywania przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu lub warunkom określonym w części 9 umowy ADR organ podniósł, iż jednym z niezbędnych wymaganych elementów przy pojeździe typu FL jest główny wyłącznik akumulatora, oraz urządzenie sterujące ww. przełącznikiem. W kontrolowanym pojeździe pomimo kilku prób, zainstalowany wyłącznik główny nie zadziałał, przez co nie spełnił swojej funkcji. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszeń przepisów procedury podniósł, że strona mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów w każdym momencie od rozpoczęcia postępowania administracyjnego. Adnotacja o prawie przysługującym stronie znajdowała się w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia 12 czerwca 2006 r., które to zawiadomienie zostało doręczone stronie 19 czerwca 2006 r. Strona została także powiadomiona o zakończeniu postępowania. W skardze na tą decyzję P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o uchylenie w całości decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. nakładającej karę pieniężną w wysokości 3300 zł. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 74, 92 ust. 1 pkt 2 i art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez wymierzenie sankcji administracyjnej o charakterze prawno – karnym na przedsiębiorcę zamiast na osobę bezpośrednio odpowiedzialną za nieokazywanie wymaganych przez prawo dokumentów; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 138 k.p.a. W uzasadnieniu skargi strona podniosła argumenty prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Ponadto wskazała, że art. 138 § 2 k.p.a. nie pozwala na częściowe uchylenie decyzji. Organ odwoławczy może jedynie uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty wskazane w decyzji pierwszej i drugiej instancji. Ponadto wskazał, że za działalność kierowcy zgodnie przepisami powołanej powyżej ustawy odpowiedzialność ponosi pracodawca w imieniu którego kierowca ten wykonuje przewóz drogowy, natomiast w myśl art. 92 a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym organ jest uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, na rzecz którego działał kierowca, jeżeli stwierdzono naruszenie przepisów opisanych w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Natomiast odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 138, organ podniósł, iż przedmiotem decyzji były 4 sprawy administracyjne, które zostały następnie rozstrzygnięte w jednym akcie procesowym organu I instancji. Taki sam charakter miało postępowanie odwoławcze, kiedy to rozpoznawano cztery sprawy, w oparciu o wspólny dla nich materiał dowodowy. Przy czym brak jest przepisów, które sprzeciwiałyby się załatwieniu spraw administracyjnych w formie jednej decyzji procesowej, skoro realizuje się dyrektywę szybkości postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej zwana p.p.s.a.). Rozpoznając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone decyzje nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2006 r. w pkt 2 tj. w zakresie, w jakim organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r., w części nakładającej na skarżącą łączną karę pieniężną w wysokości 3.300 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie przez stronę przepisów ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (art. 87 ust. 1 oraz art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r.), wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych w nieprawidłowo oznakowanym pojeździe lub zespole pojazdów, cysternie, pojeździe – baterii, kontenerze lub MEGC (Dział 5.3.2 umowy ADR) oraz wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych pojazdem nieodpowiadającym warunkom określonym w świadectwie dopuszczenia pojazdu lub warunkom określonym w części 9 umowy ADR. Strona w istocie nie podważa ustaleń organu I instancji w zakresie stwierdzenia wskazanych naruszeń. Zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do odmiennej oceny przesłanek odpowiedzialności prawno-administracyjnej. W ocenie Sądu zarzuty podniesione przez stronę w skierowanej do sądu skardze są bezzasadne i nie znajdują oparcia w obowiązującym w dacie rozstrzygnięcia przez organ administracji stanie prawnym. Artykuł 92 a ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym z dnia 6 września 2006 r. (Dz. U. 04.204.2088 z póź. zm.) statuuje zasadę odpowiedzialności kierowcy za naruszenie przepisów w/w rozporządzenia, wskazując w ust. 2, iż orzekanie w takich sprawach następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia. Z kolei art. 92 ust. 1 powołanej ustawy wyraźnie wskazuje, iż podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1 – 8 podlegają karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy transportowej dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy – przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6 a ustawy. Zgodnie z tą definicją wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 ustawy o transporcie drogowym. Tak szerokie pojęcie definicji "wykonującego przewozy drogowe" pozwala na objęcie sankcjami przewidzianymi przez art. 92 ustawy wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Dotyczy to zarówno uprawnionych przewoźników drogowych, działających na podstawie licencji jak i tych którzy tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym. Tak więc na gruncie art. 92 ust. 1 ustawy za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w powołanym powyżej art. 4 ustawy, tj. przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność prowadzenia pojazdu. Natomiast odpowiedzialność kierowców uregulowana w art. 92 a ustawy ograniczona jest jedynie do enumeratywnie wyliczonych przypadków naruszeń określonych tym przepisem, po których stwierdzeniu kierowca pojazdu samochodowego realizujący przewóz drogowy podlega karze grzywny. Postępowanie względem takiego pracownika prowadzone jest przy tym w odrębnym trybie określonym w przepisach Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia, a więc postępowaniu całkowicie odmiennym od postępowania administracyjnego w jakim jest karany przedsiębiorca za naruszenia określone art. 92 ust. 1 ustawy transportowej. Wszczęcie postępowania wobec kierowcy, który dopuścił się naruszeń i jego prowadzenie, na zasadach przewidzianych powyżej przywołanymi przepisami nie wyklucza jednak w żaden sposób wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy. Ukaranie pracownika dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 92 a ust. 1, bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której przedsiębiorca zostaje zwolniony z odpowiedzialności prawno-administracyjnej. Ustęp 3 powołanego artykułu wskazuje, iż organ nie jest ograniczony w takim przypadku, w możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, na rzecz którego działał kierowca, jeżeli stwierdzono jednocześnie naruszenie przepisów opisanych w art. 92 ust. 1 ustawy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż karanie kierowców za naruszenia określone w przepisach art. 92 a i w trybie określonym w tym przepisie, ma charakter niejako postępowania dyscyplinującego realizującego cele prewencji ogólnej w stosunku do kierowców, pozwalającego określić zakres ich odpowiedzialności odnośnie popełnionych naruszeń. Wskazać jednakże należy, iż ich przebieg nie ma wpływu na ewentualne wszczęcie i przebieg postępowania administracyjnego względem przedsiębiorcy na rzecz, którego wykonywali oni czynności prowadzenia pojazdu. Dodatkowo należy podnieść, iż przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków i aczkolwiek ponosi on w płaszczyźnie prawa administracyjnego wyłączną odpowiedzialność za skutki wadliwego wykonywania przez kierowcę swych obowiązków, to obowiązujące prawo przewiduje możliwość wystąpienia przeciwko takiemu kierowcy ze stosownym powództwem o odszkodowanie z tytułu wyrządzonej przez niego szkody w zw. z nienależytym wykonywaniem obowiązków. Podkreślić nadto należy, iż wina i stopień ew. zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Z faktu, iż w takim zakresie organy ustaleń nie poczyniły nie można zatem wnosić o wadliwości podjętych przez organy decyzji. Przesłanką powyższej odpowiedzialności, jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez ustalony podmiot, w tym przypadku skarżącą, nałożonych przez wskazane przepisy prawa obowiązków. Skoro zatem, co trafnie ustaliły organy, przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącą z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w podstawie materialnoprawnej decyzji to skutkiem takiego stanu rzeczy jest nałożenie na spółkę kary w łącznej kwocie 3300 zł. Przy czym, co należy ponownie podkreślić, nie jest w sprawie istotna okoliczność, czy przeciwko kierowcy, prowadzącemu pojazd ww. przedsiębiorcy, prowadzone było postępowanie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia i czy zakończyło się ono zastosowaniem środka przewidzianego przepisami Kodeksu wykroczeń. Ta bowiem okoliczność pozostaje bowiem bez wpływu na toczące się przeciwko przedsiębiorcy, postępowanie administracyjne i jego wynik. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ, w zaskarżonej decyzji dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. Sąd w pełni podzielił pogląd zaprezentowany w tej kwestii przez organ w odpowiedzi na skargę. Bezspornym jest bowiem, że w sprawie niniejszej zostały w trakcie kontroli z dnia [...] czerwca 2006 r. stwierdzone cztery naruszenia powołanych powyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów wspólnotowych. Taki stan rzeczy spowodował powstanie czterech różnych spraw administracyjnych, których przedmiotem były stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia a wspólnym podmiotowym elementem je łączącym, skarżąca spółka. Różnicowały je zaś zdarzenia faktyczne oraz przepisy prawa które były podstawą wszczęcia postępowania i rozstrzygnięcia. Organ w sposób prawidłowy, bez naruszenia przepisów k.p.a. połączył, zgodnie z zasadą ekonomii i szybkości postępowania, poszczególne sprawy do wspólnego prowadzenia i w oparciu o zebrany w tym postępowaniu w dużej mierze wspólny materiał dowodowy, wydał jedno łączne rozstrzygnięcie. Nie zmienia to jednak faktu, iż rozstrzygnięcie to dotyczyło czterech różnych spraw. Skoro zatem w jednej z tych spraw dot. kary za nieprawidłowe działanie urządzenia rejestrującego organ II instancji stwierdził, iż zachodzą przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., to powołany przepis obligował organ do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko w tym zakresie. Okoliczność, iż organ dostrzegł wadliwość postępowania w powyższym zakresie, nie może jednak skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji w pozostałej części. Rozpoznając odwołanie w zakresie dot. kary w łącznej kwocie 3300 zł organ ustosunkował się do podnoszonych zarzutów i podzielając stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego uznał, iż rozstrzygnięcie w tym zakresie jest w świetle obowiązującego prawa i poczynionych ustaleń faktycznych prawidłowe, a taki stan rzeczy w świetle art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. czynił zasadnym rozstrzygnięcie, jak w pkt 2 zaskarżonej decyzji. Sąd, jak wyżej wskazano, podzielił stanowisko organu co do zgodności z prawem rozstrzygnięcia z pkt 2 zaskarżonej decyzji (skarga dot. jedynie tej części decyzji) i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.