II SA/Wa 142/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Bronisław Szydło (spr.), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia przedemerytalnego - oddala skargę - Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) w związku z art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z póżn. zm.), art. 29 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252) utrzymał w mocy decyzję Starosty L. znak: [...] z dnia [...] października 2005 r., wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, którą Starosta L. uchylił swoją poprzednią decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak: [...] i domówił G. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu podał, że G. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. w dniu [...] sierpnia 2001 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od [...] września 2001 r. Z dniem [...] marca 2002 r. wyczerpała sześciomiesięczny okres pobierania zasiłku. W dniu [...] lipca 2004 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, w związku z czym Starosta L. decyzją znak: [...] w dniu [...] sierpnia 2005 r. wydał decyzję o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego od [...] lipca 2004 r., w kwocie zaliczkowej w wysokości 120% kwoty zasiłku. W celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego w dniu [...] września 2005 r. Powiatowy Urząd Pracy w L. wniosek G. S. wraz z pełną dokumentacją złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych – Inspektorat w L. Pismem z dnia [...] września 2005 r. ZUS poinformował, że G. S. w czasie rejestracji jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy, w okresie od [...] sierpnia 2002 r. do [...] stycznia 2003 r., miała ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zarobkowej. Wobec ujawnienia tej okoliczności, Starosta L. decyzją z dnia [...] października 2005 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2005 r., równocześnie odmawiając G. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego, bowiem nie spełniała ona warunków do uznania za osobę bezrobotną, a tym samym podstawowego warunku określonego w art. 37k ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, niezbędnego do przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu jej odwołania od decyzji Starosty L. z dnia [...] października 2005 r. utrzymał w mocy tę decyzję, uznając, że decyzja Starosty L. prawa nie narusza. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w L., tj. [...] sierpnia 2001 r. spełniała warunki do przyznania świadczenia przedemerytalnego, gdyby jej ostatni pracodawca wydał jej wtedy właściwe świadectwo pracy. Dokument taki otrzymała dopiero [...] lipca 2005 r., wystawiony na podstawie zawartej ugody sądowej. Na tej podstawie twierdziła, że skoro przed uzyskaniem prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy legitymowała się uprawnieniami do przyznania świadczenia przedemerytalnego odmowa przyznania jej prawa do tego świadczenia narusza prawo. Wyjaśniła ponownie, że wniosek o przyznanie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy złożyła i to świadczenie pobierała, ponieważ z uwagi na stan zdrowia nie mogła podjąć pracy zarobkowej, nie miała też żadnych dochodów i była bez środków do życia. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, powołując się na dotychczas ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę p. G. S. pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organy podejmujące zaskarżone decyzje o odmowie przyznania jej prawa do świadczenia przedemerytalnego, dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu w jakim mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną odmowy przyznania p. G. S. prawa do świadczenia przedemerytalnego, stanowił przepis art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.). Z treści tego przepisu wynika, że świadczenie przedemerytalne przysługuje kobiecie spełniającej warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: ─ osiągnęła wiek co najmniej 58 lat i legitymuje się okresem uprawniającym do emerytury co najmniej 20 lat lub ─ do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła 50 lat oraz osiągnęła okres uprawniający do emerytury co najmniej 35 lat, lub ─ do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury, co najmniej 34 lata, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 85 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że G. S. w okresie od [...] sierpnia 2002 r. do [...] stycznia 2003 r., pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy, nie spełniała więc warunków do uznania za osobę bezrobotną, a tym samym podstawowego warunku określonego w powołanym art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu warunkującego przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, w którym twierdziła, że w dniu zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w L. jako osoba bezrobotna, tj. [...] sierpnia 2001 r. posiadała uprawnienia do przyznania świadczenia przedemerytalnego, Sąd ustalił, iż wbrew jej twierdzeniom, w dniu rejestracji jako osoba bezrobotna w świetle postanowień powołanego art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie spełniała warunków do przyznania tego świadczenia. Z treści świadectwa pracy, jakim wtedy się legitymowała, wydanego przez prywatną firmę "K." w L., wynikało, że była tam zatrudniona w okresie od [...] lutego 2000 r. do [...] sierpnia 2001 r. i umowa o pracę została z nią rozwiązana na podstawie art. 30 § 1 ust. 4 Kodeksu pracy, tzn. umowa została rozwiązana z upływem czasu, na który była zawarta. W tej dacie – [...] sierpnia 2001 r. niespełniona została jedna z przesłanek warunkujących przyznanie skarżącej świadczenia przedemerytalnego, a mianowicie stosunek pracy nie został z nią rozwiązany z przyczyn dotyczących zakładu pracy. O zmianę zapisu w świadectwie pracy w zakresie przyczyn rozwiązania umowy o pracę z firmą "K." wystąpiła z pozwem do Sądu Okręgowego w W. – Wydział Pracy dopiero [...] lipca 2004 r. i w wyniku zawartej z tym pracodawcą ugody sądowej otrzymała nowe świadectwo pracy z datą [...] lipca 2005 r., z którego treści wynikało, że umowę o pracę z firmą "K." rozwiązała na podstawie art. 30 § 1 ust. 1 Kodeksu pracy w związku z art. 10 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (Dz. U. z 1990 r. Nr 4, poz. 20 z późn. zm.). Z treści tych przepisów wynika, że umowę o pracę z firmą "K." skarżąca rozwiązała na mocy porozumienia stron, z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Z powyższych względów, wobec właściwego zastosowania norm prawa materialnego przy podejmowaniu przez organ zaskarżonej decyzji, skargę jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd oddalił.